Σαββίδης στο Gazzetta: «"Ρε μάγκες ο Ιμπραΐμοβιτς σταμάτησε, τι να φοβηθούμε τώρα;" Τέτοιες βλακείες λέγαμε!»

Ξεκινώντας, να ξεκαθαρίσω κάτι. Σε αυτήν την κουβέντα, μην περιμένεις μόνο ερωτήσεις για να μιλήσεις. Θέλω μου εξιστορήσεις μόνος σου στιγμές από αυτό το ταξίδι.

Από ιστορίες, άλλο τίποτα! Ένα σωρό, δεν ξέρω ποια θα σου πω!

Όταν ξεκίνησε αυτό το ταξίδι στα προκριματικά, φανταζόσουν ότι θα φτάσετε στη League Phase του Champions League;

Το έλεγα σε όλους και δεν με πίστευε κανείς. Σου το ορκίζομαι, το έλεγα σε όλους στην προετοιμασία. Γελούσαν όλοι, δεν βρέθηκε ένας να μου πει ότι συμφωνεί. Δεν πίστευε κανείς ότι θα μπούμε Champions League. Και τελικά μπήκαμε Champions League.

Τι σε έκανε να το πιστεύεις τόσο πολύ;

Ακόμα και με τις μεγάλες ομάδες, πάντα νιώθω ότι αν το πιστεύεις μπορείς να κάνεις τα πάντα. Με όποιον αντίπαλο και αν παίξαμε, ακόμα και αν δεν πήραμε βαθμό, πίστευα ότι μπορούσαμε να κάνουμε κάτι. Όταν μπαίνω στο γήπεδο, αισθάνομαι ότι μπορώ να τα καταφέρω, όποιον και αν έχω αντίπαλο. Είναι γιατί πιστεύω στην ομάδα, όχι ότι το λέω για μένα.

Ήταν και για σένα προσωπικά ένα βήμα που ονειρευόσουν να κάνεις;

Στην ομάδα μας έχουμε παίκτες με τεράστια καριέρα. Ο Κούτσκα ήταν χρόνια στην Μίλαν, έχουμε τον Βίμερ που ήταν στην Τότεναμ, που πήγε να πάρει το πρωτάθλημα. Ο Κάσια αγωνίζεται στην εθνική Γεωργίας. Τεράστιοι παίκτες που δεν έχουν αγωνιστεί ποτέ στο Champions League. Μετά το Μουντιάλ ή το Euro, δεν υπάρχει κάτι μεγαλύτερο για έναν ποδοσφαιριστή.

Τι είναι, τελικά, αυτό που κάνει το Champions League τόσο ξεχωριστό;

Το να μπαίνεις σε αυτά τα γήπεδα, να ακούς τον ύμνο που ακούγαμε κάποτε παίζοντας στο PlayStation και μας σηκωνόταν η τρίχα. Από το να βρίσκεσαι στο ίδιο γήπεδο και να βλέπεις τέτοιου επιπέδου παίκτες και να τους αντιμετωπίζεις.

Πώς σου φάνηκε η πρώτη χρονιά διεξαγωγής της League Phase;

Οι απόψεις σε αυτό το θέμα είναι μοιρασμένες. Εγώ το καταευχαριστήθηκα. Ίσως από τη χαρά μου, που παίξαμε οκτώ ματς και όχι έξι. Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον. Μέχρι την τελευταία αγωνιστική κρινόντουσαν πράγματα. Είναι πολύ χαρακτηριστικό το παράδειγμα της Ντίναμο Ζάγκρεμπ που έμεινε έξω με 11 βαθμούς. Πριν ξεκινήσει η διοργάνωση έλεγαν ότι με 10 βαθμούς, είσαι 90% περασμένος και με 11 βαθμούς κατά 99% περασμένος. Τελικά η Ντίναμο έμεινε έξω με 11 βαθμούς. Είχε ματσάρες αυτή η διαδικασία, που άρεσαν στον κόσμο.

Η ιδιαιτερότητα, όμως, να μην παίζεις μέσα-έξω με όλες τις ομάδες;

Να σου πω την αλήθεια, θα ήθελα να έχω πάει και στις έδρες της Μάντσεστερ Σίτι και της Μίλαν, αλλά δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα! Νομίζω είναι δίκαιο για όλες τις ομάδες, γιατί παίζεις με δύο αντιπάλους από κάθε γκρουπ δυναμικότητας. Με την μία εντός και με την άλλη εκτός.

Λοιπόν, ας πάρουμε αυτό το ταξίδι στη League Phase από την αρχή. Πρώτη αγωνιστική κόντρα στη Σέλτικ. Είναι, μάλιστα, αυτό το μοναδικό ματς από τα οκτώ, που δεν ήσουν στην αρχική ενδεκάδα.

Απίστευτη ατμόσφαιρα στο «Σέλτικ Παρκ». Επειδή ήμουν στον πάγκο, μπορούσα να καταλάβω περισσότερο τι γίνεται. Όταν παίζεις, δεν είναι το ίδιο. Είσαι περισσότερο συγκεντρωμένος στον αγώνα. Θυμάμαι ότι όταν φτάναμε στο γήπεδο, έλεγα σε όλα τα παιδιά στην ομάδα για τον Σαμαρά. Τους εξηγούσα ότι «εδώ έχει παίξει ένας Έλληνας σέντερ φορ, που ήταν ο καλύτερος παίκτης της ομάδας εκείνη την περίοδο». Φυσικά, θυμάμαι ότι δεν αντιμετωπίσαμε το ματς όπως έπρεπε. Μπήκαμε περισσότερο να το απολαύσουμε και όχι τόσο για να κάνουμε κάτι. Το συζητάμε ακόμα με τα παιδιά, ότι σε πολλούς αγώνες πήγαμε περισσότερο για να ευχαριστηθούμε το Champions League, παίξαμε ανοιχτά. Ο προπονητής ήθελε να κάνουμε, ό,τι κάνουμε και στο πρωτάθλημα. Δεν είναι εύκολο για μία ομάδα όπως η Σλόβαν. Είναι πολύ διαφορετικό στα λόγια, σε σχέση με την πράξη. Μας έλειπε η εμπειρία του Champions League και φάνηκε αυτό νομίζω.

Δεύτερη αγωνιστική. Πρώτη φορά στο γήπεδό σας και αντίπαλος η Μάντσεστερ Σίτι. Μοιάζει με σενάριο, ιδανικό.

Έχουν γίνει τα απίστευτα! Ο Βλάντιμιρ Βάις μας ανακοινώνει την ημέρα του παιχνιδιού ότι θα ήταν το τελευταίο του παιχνίδι, επειδή ξεκίνησε από την Μάντσεστερ Σίτι. Παίρνει την απόφαση να σταματήσει σε αυτό το ματς. Μας έλεγε «παίξτε σαν να είναι το τελευταίο σας παιχνίδι». Έκλαιγε αυτός, κλαίγαμε κι εμείς. Συγκινημένος, φυσικά και ο προπονητής που είναι και πατέρας του. Βγήκαμε στο χορτάρι με πολύ περίεργο συναίσθημα. Μια άλλη ιστορία από την όποια προέκυψε και το μότο αυτής της πορείας. Πριν από κάθε αγώνα, στην προετοιμασία του, ο προπονητής μας έλεγε για τον εκάστοτε αντίπαλο «είναι καλή ομάδα, αλλά δεν είναι και η Ρεάλ Μαδρίτης». Όταν, λοιπόν, ήρθε η ώρα να παίξουμε με τη Σίτι, αναρωτιόμασταν αν θα μας πει και πάλι το ίδιο! Θυμάμαι να κάνουμε πλάκα και να γελάμε.

Σας είπε και για τον Ολυμπιακό τίποτα ο Βάις;

Εκείνη τη στιγμή, δεν είπε κάτι. Αλλά πειραζόμαστε καμιά φορά για τις ελληνικές ομάδες, επειδή είναι και ο Μακ που έχει παίξει στον ΠΑΟΚ.

Τη φανέλα του Χάαλαντ την πήρες μετά το ματς;

Εγώ άλλαξα με τον Γκρίλις. Φανέλες, μάζεψα πολύ πράγμα από αυτά τα ματς!

Τι άλλο έχεις μαζέψει;

Άλλαξα με Γκρίλις, Ντε Πολ, Φοφανά. Και του Σανέ στο Μόναχο! Από όλες τις ομάδες πήρα, εκτός από τη Σέλτικ.

Στην Τζιρόνα πως ήταν;

Αυτοκτονήσαμε! Δεν έπρεπε να χάσουμε, ήμασταν καλύτεροι στο ματς. Μπορεί να μην είχαμε την μπάλα στην κατοχή μας, αλλά είχαμε πιο κλασικές ευκαιρίες.

Και αυτοί, όμως, ήταν άπειρη ομάδα σε αυτό το επίπεδο.

Ναι, αλλά είχαν παίκτες με μεγαλύτερα ονόματα από εμάς. Ο Φαν Ντε Μπεκ ήταν στην Τότεναμ. Είχαν ποδοσφαιριστές με εμπειρία σε αυτό το επίπεδο.

Ιστορία από την Τζιρόνα;

Ξενερώσαμε με το γήπεδο! Το μισό ήταν κλειστό και σε μία εκπομπή στο YouTube, είχα ακούσει ότι ήταν το πιο μικρό γήπεδο της διοργάνωσης. Πολύ λίγος κόσμος και γενικά η ατμόσφαιρα δεν θύμιζε Champions League.

Είχαν κόσμο ή απλά ήταν οπαδοί των μεγάλων της Ισπανίας που ήρθαν στο γήπεδο λόγω Champions League;

Δεν είχαν φανατικούς οπαδούς να κάνουν ατμόσφαιρα.

Και μετά η ήττα από την Ντίναμο Ζάγκρεμπ.

Κάνουμε το 1-0 και συνεχίζουμε να παίζουμε λες και παίζουμε με μικρή ομάδα στο πρωτάθλημα. Συνεχίσαμε να είμαστε ανοιχτά, δεν κάναμε κάτι για να κρατήσουμε το αποτέλεσμα.

Σας έβγαινε εσάς των ποδοσφαιριστών να παίξετε έτσι ή ήταν εντολή του προπονητή;

Νομίζω δεν είχαμε συνειδητοποιήσει το που παίζουμε και ότι ο αντίπαλος μπορεί να μας τιμωρήσει για το παραμικρό λάθος. Αυτό δεν συμβαίνει στο πρωτάθλημα της Σλοβακίας.

Ιστορία από αυτό το παιχνίδι;

Ήταν το πρώτο ματς που λέγαμε ότι άμα θέλουμε να ελπίζουμε, πρέπει να το κερδίσουμε. Και αυτό μας επηρέασε όταν κάναμε το 1-0 και μέσα μας λέγαμε ότι «αυτό το ματς θα το πάρουμε, ό,τι και να γίνει». Ήμασταν περισσότερο επιθετικοί από ό,τι έπρεπε. Ξεσηκώθηκε και ο κόσμος και να νομίζαμε ότι θα βάλουμε και δεύτερο και τρίτο. Μας γύρισε μπούμερανγκ. Μας έλειπαν και δύο σημαντικοί παίκτες σε αυτό το ματς, και μπήκαν παιδιά που δεν είχαν συμμετοχές ούτε στο πρωτάθλημα. Είχαμε και 2-3 ατυχίες.

Τι λέγατε μεταξύ σας στα αποδυτήρια μετά από αυτό το ματς;

Υπήρχε μεγάλη απογοήτευση μετά από αυτήν την ήττα. Χάσαμε το ματς μέσα από τα χέρια μας.

Δεύτερο σερί εντός έδρας, αυτή τη φορά κόντρα στην Μίλαν.

Το καλύτερό μας παιχνίδι. Αν και το πρώτο ημίχρονο στην Μπάγερν Μονάχου, ήταν εξίσου καλό. Δεν μπορώ να ξεχάσω το 1-1 με την Μίλαν, ένιωσα το γήπεδο να παίρνει φωτιά.

Έχοντας απέναντί σου την Μίλαν, τι ένιωθες;

Μπορεί να υπάρχουν παίκτες που πριν τα ματς φοβούνται. Που, ίσως, πριν τα ματς έχουν άγχος, που τους επηρεάζει. Άλλος μπορεί να σκέφτεται ότι έχει απέναντί του την Μπάγερν και να φοβάται. Εγώ από τη στιγμή που ξεκινάει ένα ματς δεν σκέφτομαι με ποιον παίζω ή πόσον κόσμο έχει το γήπεδο. Δεν με νοιάζει ποιος είναι απέναντί μου, έτσι το ζω.

Κόντρα στη Σέλτικ τους έλεγες ότι εκεί είχε παίξει ο Σαμαράς. Κόντρα στην Μίλαν τους έλεγες για τον Παπασταθόπουλο;

Όχι, δεν το έλεγα. Τον έχω στο μυαλό μου πως μεγαλύτερη καριέρα έχει κάνει με Μπορούσια Ντόρτμουντ και Άρσεναλ.

Τι λέγατε μεταξύ σας πριν το ματς με την Μίλαν;

Κάναμε πλάκα λέγοντας μεταξύ μας «ρε μάγκες ο Ιμπραΐμοβιτς σταμάτησε, τι να φοβηθούμε τώρα;». Τέτοιες βλακείες λέγαμε!

Έχεις απέναντί σου την Μίλαν χωρίς πολλά αστέρια στο ρόστερ, αλλά με επτά Champions League. Και έχεις και την Μάντσεστερ Σίτι των αστέρων με μόλις ένα Champions League. Τι σου προκαλεί μεγαλύτερο δέος;

Δύσκολη ερώτηση! Εμένα το ότι η Μίλαν έχει την ιστορία που έχει, μου έκανε περισσότερο σε σχέση με τη Σίτι που είναι μία καινούργια ομάδα με μόλις ένα Champions League. Από την άλλη, το να βλέπεις τον Χάαλαντ είναι διαφορετικό.

Του μίλησες του Χάαλαντ;

Όχι, δεν μιλήσαμε. Λίγο με Γκρίλις και Γκιντογκάν μιλήσαμε.

Τι είπατε;

Ο Γκρίλις είναι τυπάρα, μιλάει σε όλους. Και ο Μίλερ είναι ωραίος τύπος, μιλάει σε όλους. Βέβαια, είναι γκρινιάρης. Γκρίνιαζε συνέχεια για φάουλ. Έλεγε «δεν σου έκανα φάουλ». Είναι άλλοι που δεν μιλάνε. Ο Φόντεν δεν έβγαλε κιχ. Μου φάνηκε λίγο φίρμα!

Είπε κανείς τίποτα για τα ελληνικά νησιά;

Όχι ρε, που να ήξεραν ότι είμαι Έλληνας!

Άλλος που να σου μίλησε και να το θυμάσαι;

Ο Ντε Πολ που δεν ξέρει και καλά αγγλικά, μίλησε. Μόνος του μου ζήτησε την φανέλα μου, όταν εγώ του ζήτησα τη δική του και πήγα να φύγω. Παγκόσμιος πρωταθλητής ο άλλος! Δεν το έχουν όλοι. Ο Γκρίλις το έκανε, ο Ντε Πολ το έκανε. Ο Σανέ απλώς μου έδωσε τη δική του. Είναι θέμα ψυχολογίας του κάθε παίκτη. Οι Γερμανοί, βέβαια, ήταν και πικραμένοι γιατί περίμεναν ότι θα μας διαλύσουν. Θυμάμαι ότι ο Κομπανί τους φώναζε μετά στα αποδυτήρια. Έφαγαν πολύ κράξιμο!

Με τον Ντε Πολ, με πήγες στο ματς με την Ατλέτικο.

Ισπανία ε; Πωωω! Ήταν η μόνη ομάδα που ήθελα να παίξουμε, το έλεγα σε όλους τους φίλους μου. Μιλάμε για γηπεδάρα. Πάμε για προπόνηση την παραμονή του αγώνα και βλέπω έξω από το γήπεδο, μία σημαία 50 μέτρα. Δεν έχω δει μεγαλύτερη σημαία στη ζωή μου. Βλέπαμε το γήπεδο και τη σημαία της Ατλέτικο και δεν ξέραμε αν είναι μεγαλύτερο το γήπεδο ή η σημαία! Είναι και καινούργιο, εντυπωσιακό.

Πώς το έζησες το ματς;

Η Ατλέτικο ήταν η μόνη από τις μεγάλες ομάδες που σου έδινε την μπάλα και σου έλεγε «έλα». Δεν ήταν όπως με τη Σίτι που δεν ακουμπήσαμε την μπάλα για κανένα 20λεπτο. Η Ατλέτικο σου έδινε την μπάλα και σου έλεγε «έλα και θα σε διαλύσω στην κόντρα».

Ένιωσες τη φιλοσοφία του Ντιέγκο Σιμεόνε;

Εγώ, τον Σιμεόνε, τον πάω με χίλια. Τον θεωρώ από τους καλύτερους. Και ήθελα να παίξουμε με την Ατλέτικο για να τον ζήσω. Ένιωσα ότι αντιμετωπίζει όλα τα ματς με τον ίδιο τρόπο.

Η Ατλέτικο, πάντως, έχει αστέρες. Όπως ο Γκριεζμάν.

Ο Γκριεζμάν στο γκολ που μας βάζει, όλοι περιμένουμε ότι θα βγει οφσάιντ. Θυμάμαι χαρακτηριστικά να τον ρωτάω «είσαι οφσάιντ;» και να μου απαντάει «ναι, μάλλον είμαι». Πολύ απλό παιδί. Τελικά, τον κάλυπτε το μπακ μας.

Δεν δίνει αυτή την αίσθηση από την τηλεόραση.

Είναι πολύ ωραίος τύπος. Ομιλητικός και πολύ καλό παιδί. Από την Ατλέτικο, πάντως, χάσαμε λόγω ποιότητας. Στο πρώτο γκολ, φαίνεται η ποιότητά τους. Κάποιοι παίκτες κάνουν τη διαφορά.

Είδες σε αυτά τα ματς κινήσεις από αντιπάλους σου και να σκέφτηκες «τι κάνει τώρα;»;

Δύο – τρεις ήταν που κάνουν τη διαφορά σε όλους τους τομείς. Ο Μουσιάλα και ο Φόντεν μου έκαναν μεγάλη εντύπωση. Η διαφορά σε αυτό το επίπεδο είναι η σκέψη και η ταχύτητα. Άμα δεις ο Γκριεζμάν δεν κάνει τίποτα φαντεζί, όμως η σκέψη του είναι πάρα πολύ γρήγορη.

Τι τύπου ομάδα ήταν η Στουτγκάρδη;

Γερμανική ομάδα με πολλά τρεξίματα. Πάλι λάθος αντιμετώπιση του αγώνα από εμάς. Παίξαμε με τέσσερις πίσω. Δεν γίνεται εμείς να παίζουμε σε αυτό το επίπεδο με τέσσερις πίσω. Έπρεπε να προσαρμοστούμε στις ανάγκες των αγώνων.

Κάρτες γιατί πήρες μόνο στα δύο τελευταία ματς; Δεν έκανες πολλά φάουλ; (γελώντας)

Έκανα, αλλά δεν μου έδωσαν κάρτα. Πρόσεχα, βέβαια και λίγο παραπάνω, γιατί σκεφτόμουν ότι στις τρεις κάρτες χάνεις αγώνα.

Το σκέφτεσαι αυτό λίγο παραπάνω όταν παίζεις Champions League;

Κόντρα στη Σίτι και να ήθελες να κάνεις φάουλ, δεν προλάβαινες. Έτσι όπως παίζουν, δεν γινόταν. Βέβαια, εγώ προσπαθούσα, πάντα, να πηγαίνω για την μπάλα. Δεν προλάβαινες, όμως, να πιέσεις τη Σίτι, παίζανε πάντα με την μία και είχαν στήριγμα. Πιο πολύ προσπαθούσαμε μέσα στην περιοχή, όταν κάναμε άμυνα, να καλύψουμε τον χώρο. Δεν προλάβαινες να βγεις για να τους κάνεις σκληρό φάουλ. Άσε που δεν ήθελες, με στημένο, να τους βάλεις μέσα στην περιοχή σου.

Από το ματς με τη Στουτγκάρδη τι άλλο θυμάσαι;

Λέγαμε ότι «τώρα ή ποτέ για κάποιον βαθμό». Μπήκανε δυνατά στο ματς αυτοί και είχαν 7-8 συνεχόμενα κόρνερ. Έλεγα «τι γίνεται τώρα;». Μετά το γυρίσαμε με πέντε στην άμυνα και ήταν άλλο ματς.

Στο δικό σου χώρο, στη μεσαία γραμμή, ποιος ήταν ο παίκτης που θαύμασες περισσότερο;

Ο Μουσιάλα όταν μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο του αγώνα στην Μπάγερν, είναι αέρινος. Αλλάζει κατεύθυνση, κάνει «ένα-δύο». Με εντυπωσίασε περισσότερο από όλους. Είμαι σίγουρος ότι θα αφήσει εποχή. Είναι παίκτης επιπέδου Μέσι-Ρονάλντο.

Η γυναίκα σου τι σου έλεγε πριν από αυτά τα ματς;

Η γυναίκα μου ήρθε στα εντός έδρας. Στα εκτός δεν γινόταν, λόγω των παιδιών. Στο 1-1 με την Μίλαν, της έφυγαν τα παιδιά από τα χέρια. Μου έλεγε πριν από όλα τα ματς, ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε. Είναι πάντα αισιόδοξη.

Εντάξει, αυτή η στιγμή της ασίστ με την Μίλαν, είναι στιγμή να την θυμάσαι μια ζωή.

Εμένα δεν με συγκινούν τόσο αυτά. Αφού χάσαμε, τι να μου πει η ασίστ; Θα προτιμούσα να είχαμε πάρει μία νίκη ή έστω έναν βαθμό και ας μην είχα κάνει τίποτα.

Επηρεάζει την ψυχολογία του ποδοσφαιριστή το γεγονός ότι σε μία τόσο δύσκολη σειρά αγώνων, η ήττα γίνεται συνήθεια;

Συζητάμε με τα παιδιά και αναρωτιόμαστε αν του χρόνου είναι καλύτερα να παίξουμε Champions League ή Europa League. Εγώ πιστεύω ότι αν τα καταφέρουμε και του χρόνου και μπούμε στο Champions League, θα πάρουμε οπωσδήποτε βαθμούς, γιατί θα έχουμε την εμπειρία.

Ήταν το ματς με την Μπάγερν ο καλύτερος επίλογος σε αυτό το παραμύθι;

Ήταν το κάτι άλλο! Ήταν ο καλύτερος τρόπος να κλείσουμε το Champions League. Δεν υπάρχει το γήπεδο, η ατμόσφαιρα. Πριν το ματς, στη συνομιλία που έχουμε με τους κουμπάρους μου και οι δύο μου έλεγαν «άμα φάτε κάτω από 6-7 να κάνετε τον σταυρό σας». Ξέραμε ότι θα παίξουμε με πέντε στην άμυνα, αλλά έτσι όπως πήγε το ματς, δεν απειληθήκαμε τόσο πολύ. Με το σκορ στο 1-0, χάσαμε πολύ μεγάλη ευκαιρία για το 1-1. Η Μπάγερν δεν πήγαινε να μας χτυπήσει από τον άξονα, παρά μόνο με σέντρες. Όσοι ήταν στο γήπεδο, μου έλεγαν ότι σταθήκαμε πολύ καλά και ήμασταν ανταγωνιστικοί. Στο δεύτερο ημίχρονο μας βγήκε κούραση και παραδοθήκαμε.

Όταν πάτησες πρώτη φορά το γήπεδο στην προπόνηση της παραμονής, τι έλεγες;

Συγκρίναμε τα γήπεδα και λέγαμε ποιο είναι το καλύτερο. Σαν έδρα της Μπάγερν ήταν το πιο εντυπωσιακό. Σαν χόρτο, της Ατλέτικο ήταν το καλύτερο.

Που ήταν πιο απολαυστικό;

Στην Μπάγερν. Ο φωτισμός ήταν εκπληκτικός και ο κόσμος επίσης.

Ιστορία;

Τα εισιτήρια για την οικογένειά μου ήταν αρχικά στον τρίτο όροφο στο κέντρο. Βγήκαμε για προπόνηση την παραμονή και ψάχναμε με τους συμπαίκτες μου να δούμε που θα κάτσουν οι δικοί μας στον αγώνα. Σηκώσαμε το κεφάλι και δεν μπορούσαμε να δούμε τον τρίτο όροφο, ήταν τόσο ψηλά. Αρχίσαμε να λέμε «τι γίνεται;» και γελούσαμε. Ευτυχώς, μετά μας άλλαξαν τα εισιτήρια για τον δεύτερο όροφο και είδαν οι δικοί μας τον αγώνα από νορμάλ ύψος και ήταν τοπ. Η μάνα μου ή ο πεθερός μου, δεν θα με ξεχώριζαν από τον τρίτο όροφο!

Υπήρχε κάποιο γήπεδο που θα ήθελες πάρα πολύ να πας και η κλήρωση δεν σας έστειλε;

Λέγαμε με τα παιδιά, ποιον αντίπαλο θα αλλάζαμε. Και όλοι συμφωνούσαμε ότι θα θέλαμε να πάμε στο «Σαντιάγο Μπερναμπέου». Αλλά από το πρώτο γκρουπ είχαμε τη Σίτι και την Ατλέτικο. Ποια να αλλάξεις;

Ο κόσμος στην Μπρατισλάβα πως έζησε αυτή την πορεία;

Αν εξαιρέσεις την απογοήτευση και την πίκρα μετά την ήττα από την Ντίναμο, ο κόσμος αναγνώρισε την προσπάθεια.

Αισθάνεσαι πως μία ομάδα όπως η Σλόβαν ή μία ελληνική ομάδα στο Champions League μπορεί να φανεί ως είναι καλεσμένος σε πάρτι άλλου επιπέδου;

Όχι. Αν ρωτήσεις στην Ελλάδα κάποιον για τη Σλόβαν, θα πει «ποια Σλόβαν;». Όμως, η Σλόβαν κάθε χρόνο παίζει Ευρώπη και έχει πάρει και προκρίσεις. Φυσικά, πρέπει να έχεις παίκτες να το πιστεύουν πως μπορούν να τα καταφέρουν. Αυτό αφορά και τους προπονητές και όλους τους ανθρώπους στο κλαμπ.

Κλείνοντας, τώρα που όλο αυτό τελείωσε, τι σκέφτεσαι;

Τώρα, πρέπει να κάνουμε τη δουλειά μας και να πάρουμε το πρωτάθλημα για να έχουμε την ευκαιρία να ζήσουμε ξανά κάτι παρόμοιο. Γλυκαθήκαμε και θα μας λείψει, αν δεν τα καταφέρουμε. Το Champions League είναι το όνειρο κάθε ποδοσφαιριστή.