Στέλιος Πρασσάς στο Gazzetta: «Είμαι 92 και θέλω να τρέξω ξανά στον Μαραθώνιο, ο αθλητισμός μού δίνει ζωή»

Λίγες μέρες πριν την τελετή βράβευσης, τον συνάντησα στο σπίτι του. Ήθελε να μου δείξει ο ίδιος τον χώρο που έχει φτιάξει με μεράκι στο υπόγειο, στον οποίο έχει χωρέσει τη δική του αθλητική κληρονομιά. Ήθελε να δω τη ζωή στη σκιά του βουνού και ανάμεσα στα δέντρα. Με υποδέχθηκε κοιτάζοντας ουρανό. «Εμείς οι άνθρωποι που μολύναμε την ατμόσφαιρα θέλουμε και την πρόοδο, δεν το κατηγορώ. Χρειάζεται και η πρόοδος», μονολόγησε και μου έδειξε με υπερηφάνεια όσα έχει δημιουργήσει. «Έχω φτιάξει τα πάντα, 400 μέτρα μάντρα, διαδρόμους, τσιμέντα. Μαζεύω το λάδι, τις ελιές, έχω πορτοκαλιές, μανταρινιές. Της φύσης τα καλά. Αφού γεννήθηκα στην Αθήνα, μετά αποφάσισα να ζήσω εδώ». Διέκοψε με μια βαθιά ανάσα κι έπειτα έδειξε με τα χέρια του όσα έχει δημιουργήσει προκειμένου τα εγγόνια του και όλα τα παιδιά που επισκέπτονται το χώρο, να μπορούν να ανακαλύψουν μια αθλητική δραστηριότητα. «Το στιλ μου είναι διαφορετικό όταν τρέχω, μη με βλέπεις έτσι τώρα», μου λέει με ένα πονηρό χαμόγελο, ενώ κατηφορίζουμε προς το βασίλειό του.

«Μπάσκετ, πινγκ-πονγκ, για τα εγγόνια μου. Το παιδάκι, ο νέος που θα έρθει δεν θα κωλώσει πουθενά. Μπορεί να παίξει και μπάλα και απ' όλα», πρόσθεσε. Μερικά μπισκότα και ένας χυμός περίμεναν στο τραπέζι. Είναι οι μόνες ατασθαλίες που επιτρέπει στον εαυτό του. «Δεν τρώω ποτέ απ' έξω, ποτέ έτοιμο φαγητό. Μόνο σπιτικό φαγάκι που φτιάχνουμε», μου λέει με υπερηφάνεια, καμαρώνοντας για τη μαραθώνια συνέπεια σε έναν τρόπο ζωής ξεχασμένο από τον χρόνο, μακριά από όσα προστάζουν οι μόδες και οι συνήθειες. Σ' έναν τρόπο, που του επιτρέπει στα 92 να φροντίζει τα δέντρα του κι έπειτα να «καταπίνει» χιλιόμετρα στο στάδιο.

Μου δείχνει πρώτα την αφετηρία της αθλητικής του δραστηριότητας. Μια φωτογραφία από τη Νίκη Πλάκας, στο γήπεδο της Καισαριανής. Και μια ακόμα από τον Αρίωνα, με το δελτίο του καρφιτσωμένο πάνω της. «Όταν ήμουν νέος, όπως τα περισσότερα παιδάκια, ξεκίνησα να παίζω ποδόσφαιρο. Το αγάπησα πολύ. Το 1949-50 πήραμε το πρωτάθλημα της Γ' κατηγορίας με τη Νίκη Πλάκας. Καταλαβαίνεις πώς ήταν τότε η Αθήνα! Στην Πλάκα ζούσαμε και γλεντούσαμε, όλη η ζωή ήταν στην Πλάκα και εμείς ήμασταν Πλακιώτες. Έπαιζα σέντερ φορ εγώ και η φωτογραφία που βλέπεις είναι από τη Νίαρ Ηστ, σε ματς με τον Εθνικό Αστέρα. Εκεί στα νταμάρια, που βλέπεις πώς ήταν τότε. Έπειτα, πήγα στον Αρίωνα, στη Β' Εθνική. Ήμουν στρατιώτης τότε και με έφερνε ο Αρίωνας από Θεσσαλονίκη και έπαιζα κάθε Κυριακή. Έβαζα γκολ και έφευγα ξανά πίσω. Με το τρένο, κάθε Σαββατοκύριακο».

Ο κύριος Στέλιος είχε τον αθλητισμό στο DNA του, όμως έπρεπε να περιμένει αρκετά χρόνια ακόμα για να ανακαλύψει τη μαγεία των δρόμων αντοχής. Συγκεκριμένα, ήταν 58 χρονών όταν πρώτη φορά έτρεξε ένα «πεντάρι». «Όταν ήμουν 58 ετών, έκλεινα το μαγαζί που είχα φτιάξει στον Βύρωνα κάθε μέρα στις 15.00, για να πάρω τον γιο μου και να πάμε στον Άγιο Κοσμά και να παίξουμε ποδόσφαιρο. Κανείς άλλος δεν έκλεινε το μαγαζί τέτοια ώρα, αλλά εμένα ήταν το χόμπι μου, η ζωή μου. Δεν μπορούσα χωρίς τον αθλητισμό. Και έπαιρνα τον γιο μου και περνούσαμε αυτές τις στιγμές μαζί στον Άγιο Κοσμά. Τότε, ένας γείτονας μου είπε "τι πας και παίζεις μπάλα ακόμα; Πήγαινε να τρέξεις 5 χιλιόμετρα και να μου πεις πόσο χρόνο έκανες. Στα 58, λοιπόν, ξεκίνησα να τρέχω. Έκανα τα 5 χιλιόμετρα στον Άγιο Κοσμά, του είπα τον χρόνο και μου είπε "είσαι πρωταθλητής Ελλάδας". Κάπως έτσι λοιπόν ξεκίνησα τους Μαραθωνίους και τρέχω όλα τα χρόνια».

Ο κύριος Στέλιος εντάχθηκε στην ομάδα βετεράνων αθλητών και κατάλαβε καλά πως στον Μαραθώνιο δεν τρέχεις ποτέ μόνος σου. «Ο άνθρωπος εκείνος ήταν στους βετεράνους αθλητές του στίβου και εντάχθηκα εκεί και εγώ. Είχαμε τα γραφεία μέσα στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Μου άρεσε, γιατί όταν τρέχει η μάζα αυτή δεν αισθάνεσαι μόνο σου. Τότε τρέχαμε 200 άτομα, άσε τώρα που πάμε τόσες χιλιάδες, πήγαινες κοντά με τον άλλον. Και δίναμε κουράγιο ο ένας στον άλλον. Χαιρόμασταν πολύ γι' αυτό. Κάθε χρόνο λοιπόν συμμετέχω στον κλασικό Μαραθώνιο. Έχω συμμετάσχει σε όλους. Με έχει τιμήσει πολλές φορές ο ΣΕΓΑΣ και σε Κύπελλα και παντού».

Όταν λέει παντού, εννοεί πραγματικά παντού. Έχει ταξιδέψει στη Γερμανία, στην Ισπανία, στη Σουηδία, στη Νορβηγία, στη Φινλανδία, στην Αγγλία, στην Αμερική, στην Αυστραλία, ξανά στη Γερμανία, στην Τουρκία, στη Βουλγαρία, στη Ρουμανία, στην πρώην Γιουγκοσλαβία, στη Σερβία, στην Αλβανία, στη Σλοβενία, στην Κροατία, στην Ουγγαρία, στην Ιταλία, στην Ταϊλάνδη, στις Σεϋχέλλες, στον Καναδά. Άλλοτε για «κανονικό» Μαραθώνιο, άλλοτε για τη δική του... αθλητική βόλτα. Εμπειρίες ζωής, με τον αθλητισμό που είναι η ζωή του! «Μας καλούν στο εξωτερικό ως σύλλογο βετεράνων αθλητών και πηγαίνουμε, έχω τρέξει παντού», λέει αναπολώντας τις στιγμές.

Ο τρόπος που αντιμετωπίζει τη ζωή και τον αθλητισμό, του επιτρέπει να συνεχίζει να ονειρεύεται κι άλλες διακρίσεις. «Από τη μέρα που γεννήθηκα, ο αθλητισμός ήταν στη ζωή μου. Δεν ασχολούμαι με τα πολιτικά, δεν με ενδιαφέρουν καθόλου. Ποτέ δεν ασχολήθηκα. Εμένα μου αρέσει ο αθλητισμός, να είμαι υγιής. Αν σου δείξω τις εξετάσεις που κάνω κάθε έξι μήνες, δεν υπάρχει τίποτα που να έχω. Τίποτα πάνω από το όριο». Πέραν των άλλων, όλα αυτά τα χρόνια ο κύριος Στέλιος δεν έχει βγάλει ούτε έναν τραυματισμό, με εξαίρεση μια ενόχληση φέτος. «Τραυματισμούς δεν είχα ποτέ κανέναν. Εδώ στο ισχίο τώρα με έπιασε όταν έφτασε στα 30 χιλιόμετρα στην Αγία Παρασκευή, αλλά μου είπαν ότι είναι από τον καιρό. Υπάρχει κάποια επιβάρυνση στον οργανισμό μου από την αλλαγή στην ατμόσφαιρα. Την αισθάνθηκα στο Μαραθώνιο που έτρεξα την τελευταία, είναι η κλιματική αλλαγή που λέτε κι εσείς».

Γρήγορα, ωστόσο, επαναφέρει την κουβέντα στο σωστό δρόμο: «Ο αθλητισμός, όπως σου είπα είναι η ζωή μου, η χαρά μου. Δηλαδή όταν βλέπω τους συνανθρώπους μου και τρέχουμε παρέα, γυναίκες και άνδρες, με γεμίζει. Νιώθω ότι μου δίνει έξτρα ζωή. Χαίρεσαι, ζεις χαρούμενος όλες τις μέρες του χρόνου. Εγώ τις ζω. Και με τον αθλητισμό και με την εργασία. Συνεχίζω και κάνω δουλειές. Ήμουν και οικοδόμος, εργολάβος, μπογιατζής. Σε όλη την Αθήνα έχω δουλέψει. Αφού είμαι 92 χρονών και συνεχίζω και σκέφτομαι να τρέξω και φέτος, νιώθω ότι ζω, ότι είμαι καλά».

Όσον αφορά την προετοιμασία; «Εγώ δεν τρέχω στους δρόμους. Πηγαίνω στο γήπεδο και κάνω 15-20 στροφές μέρα παρά μέρα, είναι απαραίτητο. Θα κάνω τα χιλιόμετρά μου, 10, λιγότερα ή περισσότερα, ανάλογα με το κέφι ή τον καιρό. Με ξέρουν όλοι στο στάδιο. Και στο Παναθηναϊκό Στάδιο, έτρεχα γύρω-γύρω, πάνω, πίσω από το γήπεδο. Πήγαινα από τη μία μεριά στην άλλη. Και σκαλοπάτια ανεβοκατέβαινα, αλλά μου είπε κάποιος ότι στην Αγγλία απαγορεύουν στους δρομείς να κάνουν σκαλοπάτια, γιατί επιβαρύνουν και το άφησα».

Φυσικά, ο κύριος Στέλιος παίζει και στην έδρα του. Εκεί που όλοι περιμένουν για να τον δουν και να αντλήσουν έμπνευση από την πορεία του. Μια έμπνευση, που λειτουργεί αμφίδρομα. Γιατί, στο τέλος, αυτή είναι και η μαγεία του αθλητισμού. «Πάω επίσης εδώ στον Μαραθώνα, στη Νέα Μάκρη και τρέχω στο στάδιο. Έχω αγάπη πολλή από όλους εκεί. Όλα τα παιδάκια, από πέντε χρονών μέχρι μεγάλοι άνθρωποι, έρχονται και με χαιρετάνε και χαίρονται για εμένα. Κι αυτό μου δίνει χαρά. Έχω και τα εγγόνια μου, που όποτε τερματίζω έρχονται και τερματίζουμε μαζί. Ο 15χρονος τώρα που παίζει στον Αθηναϊκό, την μπάλα τη μαγεύει. Παρόλο που ήμουν κι εγώ ποδοσφαιριστής, αυτά δεν μπορούσα να τα κάνω. Παίζει πολύ όμορφα».

Κύριε Στέλιο, ευχαριστούμε για τα μαθήματα ζωής.