Αρης: Μια λαμπερή χρονιά, αλλά και πάλι χωρίς τίτλο!

Στον παγκόσμιο αθλητισμό έχουν καταγραφεί περιστατικά που αναδεικνύουν τη μικρή απόσταση που χωρίζει δύο αντίθετες έννοιες, τον θρίαμβο από την αποτυχία. Ο Άρης την αντιλήφθηκε δύο φορές μέσα σε τρεις ημέρες στις αρχές του περασμένου Μάρτη με τρόπο οδυνηρό και εικόνες που δύσκολα διαγράφονται από τον σκληρό δίσκο του ανθρώπινου μυαλού. Όπως αυτή του Χουλιάν Κουέστα στον μοιραίο δεύτερο ημιτελικό αγώνα του Κυπέλλου Ελλάδας με τον Ολυμπιακό.

Η πονηριά του Μπουχαλάκη σε συνδυασμό με την αφέλεια του Ισπανού συνέθεσαν ένα εκρηκτικό και συνάμα εφιαλτικό μίγμα, οδηγώντας σ’ ένα από τα πλέον σπάνια τέρματα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου και στην απώλεια ενός μεγάλου ονείρου. Το Κύπελλο Ελλάδας έχει εξελιχθεί για τον Άρη σε κυνήγι χαμένου θησαυρού κι εκείνο το ισόπαλο αποτέλεσμα (1-1) με τον Ολυμπιακό στο «Κλ. Βικελίδης» στοιχειοθέτησε μια ακόμη αποτυχημένη απόπειρα. Λιγότερο οδυνηρή σε σχέση με τους χαμένους τελικούς στα προηγούμενα χρόνια, αρκετά σκληρή συναισθηματικά για τον απίστευτο τέλος που επιφύλαξε.

Τρεις ημέρες αργότερα, ο θρίαμβος έμοιαζε… βατός μέσα στην Τούμπα. Δείχνοντας ότι είχε ξεπεράσει τον σκληρό αποκλεισμό στο Κύπελλο, ο Άρης είχε δημιουργήσει συνθήκες εμφατικής νίκης επί του ΠΑΟΚ, αποδείχθηκε περίτρανα όμως ότι στο ποδόσφαιρο οι λεγόμενες «στιγμές» είναι το άλφα και το ωμέγα. Αντί θριάμβου και με μαζεμένα λάθη μέσα σε 4-5 αγωνιστικά λεπτά, οι «κίτρινοι» έφυγαν με μόλις έναν βαθμό στη βαλίτσα τους επιβεβαιώνοντας για δεύτερη φορά (εντός τριών ημερών) αυτή τη μικρή απόσταση μεταξύ της επιτυχίας και της αποτυχίας.

Στιγμές χαράς, λύπης, επιτυχίας και αποτυχίας συνέθεσαν το παζλ της κορυφαίας πορείας του Άρη σε βάθος τεσσάρων δεκαετιών. Αυτό έγινε πέρυσι όπου η ομάδα του Άκη Μάντζιου κατέρριψε όλα τα ρεκόρ στη σύγχρονη ιστορία του ποδοσφαιρικού τμήματος. Από τη 2η θέση στην κανονική διάρκεια της Interwetten Superleague, στην 3η μετά και τα Playoffs, ήταν επίσης η πρώτη φορά που χαρακτηρίστηκε τόσο αποτελεσματική στα εκτός έδρας παιχνίδια κερδίζοντας στην Αθήνα, δύο φορές τον Παναθηναϊκό και μία την ΑΕΚ. Και το έκανε με τρόπο εμφατικό, απολύτως πειστικό.

Όπως είχε γράψει κάποτε ένας Αμερικανός συγγραφέας, επιτυχία είναι να κάνεις ασυνήθιστα καλά τα συνηθισμένα πράγματα και αυτό έκανε πέρυσι ο Άρης. Εμφάνισε ένα εξαιρετικά δομημένο ποδοσφαιρικό κομμάτι, με αρτιότητα κινήσεων, συνέπεια από πλευράς απόδοσης η οποία συνδυάστηκε με υψηλότατο επίπεδο συσπείρωσης στο εσωτερικό του.

Ήταν η αυτονόητη εξέλιξη των πραγμάτων με κριτήριο τη δουλειά του στον Άρη, την εντυπωσιακή πορεία και το ποδοσφαιρικό σχέδιο που ανέδειξε μέσα από την παρουσία της ομάδας εντός των τεσσάρων γραμμών.

Ο έμπειρος τεχνικός ανέλαβε την τεχνική ηγεσία τον Σεπτέμβρη του 2020 έπειτα από τον σκληρό ευρωπαϊκό αποκλεισμό από την Κόλος Κοβαλίβκα, αρχικά ένιωσε μοναξιά αντίστοιχη μ’ αυτή του Στινγκ στους δρόμους της Νέας Υόρκης, προϊόντος του χρόνου όμως αισθάνθηκε και την αποδοχή του κόσμου με όπλο την αποτελεσματικότητα των παικτών του.

Κι έτσι, όσοι πίστευαν σε μια βραχυχρόνια συνεργασία διαψεύστηκαν πανηγυρικά καθώς τον περασμένο Μάη έδωσε τα χέρια με τον ιδιοκτήτη της ΠΑΕ, Θόδωρο Καρυπίδη, για συνεργασία ακόμη δύο χρόνων. Κι αν στην πορεία αυτού του ταξιδιού υπήρξαν στιγμές όπου έπεσε σε φουρτούνες, η αλήθεια είναι ότι, ουδέποτε έχασε το τιμόνι από τα χέρια του και τον έλεγχο της κατάστασης.

Ήταν αυτή του Αμπουμπακάρ Καμαρά. Το κόστος αυτής προσδιορίζεται στα 6.5 εκατομμύρια ευρώ συμπεριλαμβανομένων και των περίπου 3.5 εκατομμυρίων ευρώ που θα καταβάλλει ο Άρης στη Φούλαμ. Η επένδυση συνοδεύτηκε με τη βεβαιότητα ότι ο Μαυριτανός θα έκλεινε τον κύκλο των… χαμένων υποθέσεων στη θέση του σέντερ φορ.

Είχε προηγηθεί (μήνα Γενάρη) αυτή στον Κώστα Μήτρογλου με ετήσιες απολαβές οι οποίες ξεπερνούσαν τα 600.000 ευρώ αλλά εξελίχθηκε σ’ ένα από τα πιο ηχηρά χαμένα αγωνιστικά στοιχεία της τελευταίας τετραετίας.

Η πιο δαπανηρή μεταγραφή στη σύγχρονη ιστορία του Άρη συνδυάστηκε και με αρκετές ακόμη σαν αυτές των Μπαντού Ντιαγέ, Χουάν Ιτούρμπε, Φαμπιάνο με την προσδοκία της αναβάθμισης του ρόλου του Άρη στην Interwetten Superleague. Συνδυάστηκε επίσης με τις επεκτάσεις συμβολαίων όπως αυτά των Λούκας Σάσα, Ντάνιελ Μαντσίνι και την οριοθέτηση ενός στόχου επιστροφής σε θέση διεκδίκησης τίτλου.

Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες, ο Άρης πρόσθεσε όμως μία ακόμη αμαρτία. Γιατί κυριολεκτικά ήταν αμαρτία Θεού αυτό που έλαβε χώρα το περασμένο καλοκαίρι με τον τρίτο διαδοχικό αποκλεισμό (σε προκριματική φάση ευρωπαϊκής διοργάνωσης, τούτη τη φορά στο Conference League) από μια ομάδα που δεν ήταν δα ανώτερή του. Ίσως οι «κίτρινοι» υπερεκτίμησαν καταστάσεις όπως είχαν πράξει στην προηγούμενη διετία, ίσως πάλι ο οργανισμός να μη λειτούργησε προς την κατεύθυνση της δημιουργίας συνθηκών που θα οδηγούσαν στην ευρωπαϊκή πορεία.

Οι ηχηρές μεταγραφές εξάλλου έγιναν μετά από εκείνον τον αποκλεισμό από την Αστάνα στις αρχές του Αυγούστου. Ο Άρης είχε βγάλει τα μάτια του στον πρώτο αγώνα στο Καζακστάν κι αντί να φύγει θριαμβευτής και στρογγυλοκαθισμένος σε αναπαυτικό μαξιλαράκι, ακούμπησε στ’ αγκάθια του 2-0.

Στον δεύτερο αγώνα στη Θεσσαλονίκη επιβεβαίωσε ότι ήταν στο χέρι του η πρόκριση, ισοφάρισε το σκορ του πρώτου αγώνα αλλά όπως είχε γίνει και με τη νορβηγική Μόλντε δύο χρόνια πριν, δέχθηκε γκολ στο τελευταίο λεπτό της παράτασης. Κι έτσι έπεσαν οι τίτλοι τέλους και χάθηκε μια σπουδαία ευκαιρία.

Είναι η ποινή που επέβαλαν στην ΠΑΕ Άρης οι Επιτροπές Δεοντολογίας και Εφέσεων της ΕΠΟ με την κατηγορία της συμμετοχής σε πλαστογραφία για έναν ποδοσφαιριστή ο οποίος ουδέποτε προπονήθηκε με την επαγγελματική ομάδα. Είναι η περιβόητη υπόθεση Λάσκοφ, μια ιστορία που δείχνει σκοτεινή καθώς βγήκε από τα συρτάρια την περασμένη άνοιξη και αφορούσε ένα αδίκημα που έγινε δύο χρόνια πριν για το οποίο εκτιμήθηκε ότι η ΠΑΕ Άρης είχε ενοχή.

Ακόμη μεγαλύτερη αμφιβολία προκάλεσε ο χρόνος εξέτασης της όλης υπόθεσης, καθώς η τιμωρία επιβλήθηκε μετά τη λήξη του περσινού Πρωταθλήματος. Δηλαδή, στους «κίτρινους» επιβλήθηκε ποινή αφαίρεσης έξι βαθμών η οποία αν εφαρμόζονταν πέρυσι, δεν θα έχαναν το παραμικρό απ’ όσα είχαν πετύχει εντός των τεσσάρων γραμμών καθώς (λόγω απόστασης από τους διώκτες τους) ήταν εξασφαλισμένη η έξοδος σε ευρωπαϊκή διοργάνωση.

Η απόφαση κοινοποιήθηκε μετά τη λήξη του Πρωταθλήματος και πλέον θα απασχολήσει το Ανώτατο Αθλητικό Δικαστήριο καθώς οι «κίτρινοι» προσέφυγαν στο CAS ζητώντας είτε την ακύρωσή της είτε τη μη εφαρμογή της σε Πρωτάθλημα το οποίο διεξάγεται δύο χρόνια μετά την τέλεση του αδικήματος στο οποίο ξεκαθάρισαν ότι δεν έχουν την παραμικρή εμπλοκή.

Στο πρώτο μισό της σεζόν 2021-22 ο Άρης θύμισε αεροπλάνο σε ατμόσφαιρα γεμάτη κενά αέρος γιατί υπήρχαν διαστήματα στα οποία παρήγαγε ενθουσιασμό, αντίστοιχα που έφεραν έντονες κρίσεις, συνολικά όμως παρέμεινε μια ομάδα με συγκεκριμένη ποδοσφαιρική ταυτότητα μεν, αλλά δεν απέφυγε την αγωνιστική ανισορροπία.

Δεν ερμηνεύεται διαφορετικά η απόσταση των αποτελεσμάτων της. Από εκείνη την οδυνηρή βραδιά του 0-5 από τον ΠΑΣ Γιάννινα στο «Κλ. Βικελίδης» που στοιχειοθέτησε την πιο βαριά εντός έδρας ήττα στη σύγχρονη ιστορία του συλλόγου και κούνησε συθέμελα όλο τον οργανισμό, στη νίκη με 0-1 στην Τούμπα επί του ΠΑΟΚ έπειτα από έντεκα ολόκληρα χρόνια. Αν η πορεία του Άρη καταγραφόταν σε μορφή καρδιογραφήματος, πιθανόν οι έντονες γραμμές να είχαν ξεπεράσει και τα όρια του χαρτιού. Σε αυτό συνετέλεσε η αστάθεια των ποδοσφαιριστών που αποκτήθηκαν το περασμένο καλοκαίρι, ίσως και η πτωτική πορεία που κατέγραψαν μερικοί από τους πρωταγωνιστές της περασμένης αγωνιστικής περιόδου.

Βέβαια, οι «κίτρινοι» συνεχίζουν να είναι εντός των εγχώριων στόχων τους. Εφόσον τους επιστραφούν οι βαθμοί που κέρδισαν στο γήπεδο, θα βρεθούν στην 4η θέση με απόσταση τριών βαθμών από την 2η. Στο Κύπελλο Ελλάδας επιβεβαίωσαν την ανωτερότητά τους απέναντι στον ΟΦΗ με τις δύο νίκες σε Θεσσαλονίκη και Ηράκλειο, γι’ αυτό βρίσκονται στις οκτώ καλύτερες ομάδες του θεσμού. Αυτός είναι εξάλλου και ο μεγάλος στόχος, η κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας.