Μένουμε… κάγκελο!
«Ψυχή βαθιά», έγραψε ένας φίλος χθες στο Facebook για τον Μανώλη Γλέζο…
Συμφωνώ και επαυξάνω, τι καλά που θα ‘τανε να χαμε κι ελόγου μας μια από δαύτη; Κι ας δεν ήταν βαθιά, βρε αδερφέ, τουλάχιστον ας μην είναι τόσο ρηχή όσο όλων ημών (και χρησιμοποιώ πρώτο πληθυντικό πρόσωπο) που ξαφνικά μας έτυχαν μαζεμένα τα δεινά…
Τι δεινά; Μην τα συζητάμε καλύτερα γιατί θα μας κυριεύσει ακόμη μεγαλύτερη θλίψη…
Στους «Μοιραίους» ο Κώστας Βάρναλης περιγράφοντας την απελπισία των συνδαιτυμόνων μες την υπόγεια την ταβέρνα, γράφει «του ενού ο πατέρας χρόνια δέκα παράλυτος, ίδιο στοιχείο, τ’ άλλου κοντοήμερ’ η γυναίκα, στο σπίτι λιώνει από χτικιό, στο Παλαμήδι ο γιος του Μάζη κι η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι…»
Αυθαδιάζοντας και ιεροσυλώντας όπως το συνηθίζω εσχάτως παραποιώ επίτηδες τους στίχους του μεγάλου λογοτέχνη, απλώς δεν μπορώ ο καψερός να φτιάξω ρίμα...
Του ενού χαλάσανε τα υδραυλικά στο εξοχικό, του αλλουνού μπαΐλντισε από το καθισιό το ιγκουάνα, ο τρίτος πεθύμησε σπανακόπιτα στη Γλυφάδα, ο τέταρτος και ο πέμπτος σπρωχνόντουσαν για το ποιος θα μπουκάρει πρώτος στην Τράπεζα, ο έκτος βάλθηκε να φάει λάχανο τους Κενυάτες, τους Αιθίοπες και τους λοιπούς ιεροφάντες του δρομικού κινήματος στις μεγάλες αποστάσεις…
Ο,τι να ναι!
Ο,τι να’ ναι, ό,τι κάτσει κι ό,τι μας… αυτώσει!
Πάλι καλά που μένουν ακόμα κάμποσες μέρες για το Πάσχα, διότι κάποιος όγδοος θα ζήταγε αδειόχαρτο για να πάει να ταΐσει το αρνί προτού το κάνει οβελία!
Στην παραλία της Θεσσαλονίκης που τις τελευταίες μέρες έμοιαζε με τα παλιά Χαυτεία και τα πάσης φύσεως κέντρα διερχομένων, δεν ακούνε Βάρναλη, αλλά… Τζίμη Πανούση!
«Κάγκελα, κάγκελα παντού και τα μυαλά στα κάγκελα του αόρατου εχθρού»…
Η μάλλον, για να ταιριάζει με ακρίβεια στην υπόθεση, «κάγκελα, κάγκελα παντού και τα μυαλά στα κάγκελα του αόρατου ιού»!
Θα μπεί, λέει, χρονόμετρο στις εξόδους μας. Σαν τα 24 δευτερόλεπτα του μπάσκετ ένα πράγμα, χωρίς ανανέωση για άλλα 14!
Να σα μπει, να σα δε μπει, κάτι θα βρει ο περιούσιος λαός μας για να ξανακάνει τη βόλτα, όπως ήταν οι επιθέσεις του μπάσκετ μέχρι τον Τσάμπερλεν (στο Κάνσας) και του πόλο μέχρι τον Γαρύφαλλο…
Απεριορίστου χρόνου!
Τώρα που το σκέπτομαι καλύτερα, με τόση πονηριά που μας διέπει ως έθνος, είναι προφανές και αυταπόδεικτο πως εμείς δεν ανήκουμε ούτε στην Ακαδημία του Πλάτωνα, ούτε στον Στωϊκισμό του Ζήνωνος, ούτε στον Κήπο του Επίκουρου, στον οποίο παρεμπιπτόντως ρίχνει τις γυροβολιές του ο Αργύρης Πεδουλάκης…
Εμείς σε ό,τι αφορά τα φιλοσοφικά κινήματα της αρχαίας Αθήνας, είμαστε πιστά μέλη της Περιπατητικής Σχολής που ίδρυσε ο Αριστοτέλης το 355 προ Χριστού!
Το εννοώ αυτό διότι με τόσο περπάτημα, γρήγορο βάδισμα και τρέξιμο που ρίχνουμε κάθε μέρα στους δρόμους, πήραμε τη Σχολή του Σταγειρίτη φιλόσοφου και την κάναμε Χάρβαρντ!
Υπάρχουν βεβαίως και τα καλά νέα, που λειτουργούν ως αντίμετρα στον έμφυτο ζαμανφουτισμό μας: σάρωσαν, λέει, σε τηλεθέαση τα τηλεμαθήματα που πρόβαλε για πρώτη φορά τη Δευτέρα η ΕΡΤ2 για τους μαθητές των δημοτικών σχολείων!
Πάνω από 125.000 παιδιά παράτησαν για λίγο το Play Station και ξεστραβώθηκαν, καλά να’ ναι όσοι σκέφτηκαν και υλοποίησαν τα μαθήματα εξ αποστάσεως…
Ε, ρε τι έχει να γίνει, όταν βγει και ο «τελευταίος χορός» του Μάικλ Τζόρνταν…
Τόσο πολύ θα αδειάσουν εκείνη τη μέρα που κοντοζυγώνει κιόλας (19 Απριλίου) οι δρόμοι ώστε δεν θα κυκλοφορούν ούτε οι κατσαρίδες!
- ΥΓ-1: Να εξηγηθώ, για να μην παρεξηγηθώ ότι τάχα είμαι βαλτός από κάποιους για να κουνάω αυστηρά το χέρι: Δεν είμαι η φωνή της συνείδησης κανενός, παρά μονάχα της δικής μου που κι αυτή παρασπονδεί ενίοτε!
- YΓ-2: Τι καλά να διαρκούσε για πολύ καιρό η Πρωταπριλιά που ξημερώνει και να’ ταν, λέει, ψέματα όλα αυτά που ζούμε…
