Η Στεφανή Καπετανίδη στο Gazzetta: «Είχα πάντα πολλή αγάπη από το κοινό»

• «Το ωραίο είναι να αφήνεις χώρο στο να σε εκπλήσσει ο χαρακτήρας ή αυτό που έχεις διαβάσει, η ιστορία η ίδια»
• «Ήθελα να γίνω χορεύτρια»
• «Μου αρέσει ο χαρακτήρας μου, η Ζωή»
• «Από εκεί που ήμουν πρωταγωνίστρια, βρέθηκα να μην έχω τόσες προτάσεις και να δυσκολεύομαι να δουλέψω»
• «Υπάρχει μια ελευθερία στη φύση που με κάποιο τρόπο περνά μέσα μου»

Όταν εκθέτεις τον εαυτό σου στη σκηνή, στη μεγάλη οθόνη, στην τηλεόραση, φρόντισε τα μάτια σου να λάμπουν από φως, το σώμα σου να τσακίζει βελούδινα και ο λόγος σου να είναι γεμάτος αξιοπρέπεια! Αυτό προϋποθέτει αγάπη, περιέργεια και παιδική αθωότητα. Κι αν αναρωτιέστε αν υπάρχουν τέτοιοι ηθοποιοί στην Ελλάδα, εμείς θα σας πούμε ένα όνομα: Στεφανή Καπετανίδη.
Εδώ και πολύ καιρό μας κέρδισε με τον τρόπο που ασκεί το επάγγελμά της. Την εκτιμήσαμε για όλα τα προηγούμενα, χωρίς να την ξέρουμε προσωπικά! Τώρα που έγινε και φίλη μας, μπορούμε να πούμε ότι η Στεφανή Καπετανίδη σέβεται τον λόγο και την ψυχή της δουλειάς της. Φέτος πρωταγωνιστεί στο σίριαλ «Να μ’ αγαπάς» (από Δευτέρα έως Παρασκευή στις 20:00, στον «Alpha»). Εκεί υποδύεται τη «Ζωή Καλλιγά» και εκεί βλέπουμε την κρυστάλλινη εικόνα της, την αρμονία, την ταπεινότητά της… Δέχτηκε να μας μιλήσει και την ευχαριστούμε πολύ.

Τι έχεις μάθει για τη ζωή μέσα από το επάγγελμά σου και τι για το επάγγελμά σου μέσα από τη ζωή;
Πως αυτά τα δύο συνδέονται, είναι αλληλένδετα. Όταν δουλεύεις ένα χαρακτήρα και θες να βγάλεις μια αλήθεια, η πρώτη πηγή είναι η δική σου, τα βιώματά σου. Εκείνη τη στιγμή πραγματοποιείται η ένωση ζωής-επαγγέλματος…

Το ένα τροφοδοτεί το άλλο.
Φυσικά! Αυτή η σύνδεση ζωής-επαγγέλματος συμβάλλει στην προσπάθειά μου να εξελίσσομαι μέσα από τους ρόλους μου. Υπάρχει, όμως, και κάτι άλλο: το σωστό timing που μου έρχονται οι ρόλοι. Κάθε φορά, μα κάθε φορά, με έναν μαγικό τρόπο, κάπως σχετίζονται με το τι ζω τώρα.

Τι έχεις κερδίσει από το επάγγελμά σου και τι έχεις χάσει απ’ αυτό;
Έχω κερδίσει να είμαι πολύ πιο μορφωμένη. Σε αυτό, φυσικά, συμβάλλει η περιέργειά μου… Αυτή ήταν εξάλλου που με οδήγησε στον χώρο της ηθοποιίας. Αυτή και η αγάπη μου για τον «λόγο» που έβρισκα στα βιβλία, στα κείμενα. Επίσης νιώθω ότι αγαπάω περισσότερο τον άνθρωπο γιατί τον κατανοώ και τον αποδέχομαι περισσότερο. Η τέχνη και η επιλογή να κάνω μια δουλειά που είναι δημιουργική με φέρνει πιο κοντά στην ζωή.
Δεν νομίζω να έχω χάσει κάτι…αντιθέτως μου δίνει μόνο καινούργια μονοπάτια που θέλω να βρω.

Ήθελες να καταλάβεις το νόημα των λόγων και πώς επιδρούν στη σκέψη σου.
Και τα δύο. Ήταν πολύ σημαντικά τα βιβλία για μένα. Έχω αγαπημένους συγγραφείς και βιβλία. Από εκεί μάθαινα, και μαθαίνω, πολλά. Με επηρέασαν πολύ στη σκέψη αλλά και στο συναίσθημα μου. Μου άνοιξε τον ορίζοντα μου. Έτσι, μέσα απ’ αυτά μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να κάνω κάτι με τον λόγο. Ήθελα να τα πω… εγώ δεν ήξερα να μιλάω, αλλά μέσα από αγαπημένα κείμενα έβρισκα εμένα και κομμάτια μου.

Η περιέργεια σε οδήγησε σε μια τέχνη που ασχολείται τόσο πολύ με τον λόγο.
Ναι. Αυτά που διάβαζα και με επηρέαζαν τόσο πολύ, ήθελα να δω πώς γίνεται να τα πω με τη δική μου φωνή, ιδιοσυγκρασία, με το σώμα μου. Για μένα ήταν παράξενο αυτό, στην αρχή. Αυτό, όμως, ήθελα να κάνω τέχνη.

Η διαδικασία ποια ήταν; Κάπως έπρεπε να μάθεις μια τεχνική, μια μέθοδο…
Ναι, έπρεπε και ακόμα ψάχνομαι. Ωστόσο, το πιο δύσκολο ήταν, και είναι, να ζωντανέψεις πραγματικά αυτά τα λόγια με όλο τον σεβασμό και το νόημα που χρειάζονται. Είναι ωραίο, όμως, αρχικά απλά να διαβάζεις και να αφήνεις τα λόγια, και ο τρόπος που έχουν γραφτεί, να σου δείχνουν από μόνα τους τον ρυθμό και τον δρόμο στο πώς θα τα πεις.

Να τους δώσεις και τον δικό σου εαυτό.
Την δική σου αλήθεια…και είναι μία ασταμάτητη αναζήτηση μεταξύ του τι έχει γραφτεί και του τι και πως πρέπει να ειπωθεί.

Πρέπει, όμως, να ταιριάζει ο εαυτός σου με τον ρόλο, με τα λόγια.
Η διαδικασία αυτή είναι συγκυρία πολλών πραγμάτων. Πρέπει να κάνεις έρευνα, να έχεις φαντασία, να αφουγκράζεσαι και να νιώθεις σε τι κατάσταση βρίσκεσαι τώρα… να ακούς ό,τι αυθόρμητο στοιχείο έρχεται και να το επεξεργάζεσαι… να το συνδέεις με ήχους, μουσική, ζωγραφική, χορό και ξανά και ξανά με το συναίσθημα.

«Το ωραίο είναι να αφήνεις χώρο στο να σε εκπλήσσει ο χαρακτήρας ή αυτό που έχεις διαβάσει, η ιστορία η ίδια»

Τον κατακτάς ποτέ τον ρόλο, γίνεται δεύτερη φύση;
Νομίζω όχι. Βρίσκεσαι συνέχεια σε πειραματισμό και σε μία αναζήτηση.

Εξελίσσεται συνέχεια όλο αυτό.
Ναι… και δεν θες να σταματήσεις την εξέλιξη αυτήν.

Είναι δυναμικό και δεν σταματά ποτέ.
Ναι, και έτσι μου αρέσει κιόλας. Είναι σαν το ποτάμι που λέγαμε πριν (σ.σ υπήρξε μια μικρή κουβέντα πριν τη συνέντευξη για το βιβλίο Είναι ένα ποτάμι ζωνταντό;). Είναι μια διαδικασία που δεν σταματάει. Δεν θέλω να γίνει κάτι που θα μπει σε ένα περιορισμένο πλαίσιο. Και τέλος θέλω να αναπνέει…

Δεν θα αφεθείς σε μια ευκολία. Αμφισβητείς τον εαυτό σου συνέχεια ως ηθοποιός…
Και αυτό ένας τίτλος είναι, αλλά έχεις δίκιο. Το ωραίο είναι να αφήνεις χώρο στο να σε εκπλήσσει ο χαρακτήρας ή αυτό που έχεις διαβάσει, η ιστορία η ίδια. Είναι ωραίο να δεις πού θα σε πάει όλο αυτό, να δεις πού σε αγγίζει.

Άρα, μαθαίνεις και ταυτόχρονα αφήνεσαι στο άγνωστο;
Κάπως έτσι, γιατί είναι ωραίο το άγνωστο.

Αυτό, προφανώς, επιτυγχάνεται με τη βοήθεια των σκηνοθετών.
Από πολλούς παράγοντες…Πρώτα από την ίδια σου την ανάγνωση για να το αποκτήσεις, να μπει μέσα σου. Μαθαίνεις, αμφισβητείς…και ναι, μετά έρχεται ο «μαέστρος-σκηνοθέτης» και συντονίζει όλο αυτό που γίνεται και σίγουρα σε πάει πιο πέρα. Μετά το ζήτημα είναι να ξαφνιαζόμαστε οι ίδιοι και να φαίνεται αυτό στο αποτέλεσμα της δουλειάς ενός ρόλου. Να έχει ένα μυστήριο, να επιτρέπεται το άγουρο, το αυθόρμητο και το καινούργιο.

Ας το κάνουμε πιο απτό. Ποιος ηθοποιός για σένα το πετυχαίνει αυτό;
Πολύ καλή ερώτηση. Συνήθως είναι εκείνες ή εκείνοι που σε μαγνητίζουν χωρίς να ξέρεις ακριβώς γιατί…

Ποιον ηθοποιό βλέπεις στο σινεμά, στο θέατρο και λες «έτσι θέλω να το κάνω και γω!». Εγώ, ας πούμε, θεωρώ τον Μάρλον Μπράντο κορυφαίο.
Λοιπόν σκέφτομαι από την Gena Rowlands, τη Marilyn Monroe, Max Von Sidow αλλά και Andrew Scott. Όλοι τους έχουν αυτό το κάτι που θες δε θες θα σε τραβήξουν σε έναν δικό τους απέραντο κόσμο…

Έχουν μυστήριο.
Ναι και σε κάνουν να λες πού πάμε τώρα εδώ; τι νιώθω ακριβώς? Ωραία πράματα αυτά…

Δεν σε μπερδεύουν
Όχι, είναι πιο πολύ αυτό το μαγικό που μπορεί να έχουν.

Έχουν γοητεία.
Ναι, πρέπει να έχει γοητεία και μυστήριο και να σε τραβάει σε κάτι που δεν μπορείς να καταλάβεις αλλά να νιώσεις.

Από σύγχρονο ηθοποιό εμένα μου αρέσει πολύ και ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις.
Ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις είναι τόσο δουλεμένος που δεν μου αφήνει περιθώριο στην ανάσα μου. Όταν παίζει βλέπω ένα αριστούργημα. Είναι τεράστια η δουλειά του, αλλά νιώθω ότι δεν έχω πολύ χώρο εγώ εκεί ως θεατής. Ο Μπράντο που είπες είναι πιο οργανικός…

«Ήθελα να γίνω χορεύτρια»

Όταν ξεκινούσες το επάγγελμα τι σκέψεις έκανες και ποιες κάνεις τώρα;
Όταν ξεκινούσα έπρεπε κατ’ αρχάς να ξεπεράσω τον φόβο μου με τον λόγο. Εμένα, αρχικά, μου άρεσε περισσότερο ο χορός. Ήθελα να γίνω χορεύτρια. Έβρισκα ότι μέσα από το σώμα η ομιλία ήταν πιο εύκολη για μένα.

Και ο χορός λόγος είναι.
Ναι είναι και μου άρεσε πάρα πολύ να εκφράζομαι μέσα από το σώμα μου. Παρ’ όλα αυτά, δεν μπήκα σε αυτόν τον χώρο και μπήκα σε αυτόν της υποκριτικής. Εκεί, λοιπόν, η μεγάλη μου δυσκολία, ο φόβος μου, ήταν να μπορώ να ακούω τα λόγια με τη δική μου τη φωνή.

Η έκθεση, να βγεις δημόσια και να μιλήσεις, να παίξεις;
Περισσότερο ήταν κάτι σε πολύ αρχικό στάδιο μεταξύ εμένα και του κειμένου που έπαιρνα και έπρεπε να κάνουμε την ανάγνωση. Το πιο δύσκολο ήταν η ανάγνωση όλοι μαζί…Εκεί όπου είσαι γυμνός με το κείμενο μόνο και δεν έχεις την προστασία ενός ρόλου που βρήκες…

Τώρα ποια είναι η δυσκολία;
Τώρα θέλω να δουλεύω ρόλους που είναι πολύ πιο διαφορετικοί από μένα. Πριν ήθελα να έχω και κάποια κοινά. Τώρα λέω μπορώ να παίξω κάτι εντελώς ξένο; Η αναζήτηση αυτού, να βρεις τέτοιο ρόλο, είναι δύσκολη.

Είναι πρόκληση που πάει μαζί με την εξέλιξη.
Για μένα δεν μπορεί να μην υπάρχει εξέλιξη σε ό,τι κάνω. Αυτός είναι και ένας ρόλος της τέχνης..

Θες ρόλο που δεν θα φανταζόσουν ποτέ.
Ναι, ναι…και φυσικά να με βγάλει από την ζώνη ασφαλείας μου.

Αυτό δεν είναι στο χέρι σου όμως. Εξαρτάσαι από σεναριογράφους, σκηνοθέτες, παραγωγούς…
Δεν διαφωνώ σε αυτό. Σκέφτομαι, όμως, ότι στο θέατρο είναι πιο εύκολο να βρεις έναν ρόλο που να είναι κόντρα σε σένα. Ξέρεις, έχω παίξει και αρχαία τραγωδία και έχω πειραματιστεί και εκεί. Άρα μέσω του θεάτρου μπορείς να βρεις «τέρατα» να παίξεις. Που αναρωτιέσαι τι κοινό έχει με μένα; Τώρα θέλω να πάω, όσο γίνεται, και σε ρόλους στην τηλεόραση που να έχουν κάτι ασυνήθιστο και καινούργιο για μένα.

«Μου αρέσει ο χαρακτήρας μου, η Ζωή»

Μεταξύ τηλεόρασης, κινηματογράφου, θεάτρου, ο κινηματογράφος σε εκφράζει περισσότερο;
Αγαπώ να δουλεύω εκεί. Γιατί γίνεται άλλη δουλειά… είναι δημιουργία ενός κόσμου που είναι πιο βαθύς. Είναι ένας κόσμος που δημιουργείται μαζί με τον άλλον. Φωτογραφία, σκηνογραφία… πολλές ειδικότητες. Και στην τηλεόραση μπορείς να το βρεις αυτό. Παράδειγμα Η μάγισσα, στην οποία είχα συμμετοχή, ήταν ωραίο που είχε ένα τέτοιο σύνολο…

Απλώς είναι διαφορετικές οι ταχύτητες στην τηλεόραση.
Ναι, η αλήθεια είναι ότι στις ταινίες έχουμε περισσότερο χρόνο να δουλέψουμε εις βάθος... Έχω καιρό να κάνω σινεμά και μου λείπει πολύ.

Ως θεατής, πάλι το σινεμά είναι το αγαπημένο σου;
Ενδιαφέρουσα ερώτηση. Ως θεατής αρχίζει και αλλάζει η προτίμησή μου. Παραμένει το σινεμά πρώτο, αλλά πριν ήμουν απόλυτη. Τώρα συμπεριλαμβάνω και το θέατρο και τον χορό. Μου αρέσει αυτό το ζωντανό, να βλέπω τους ανθρώπους, να τους μυρίζω, να βλέπω πώς περπατάνε, να τους βλέπω όπως θέλω εγώ. Στο θέατρο δεν έχει κάδρο όπως στο σινεμά. Εκεί το κάδρο σου δείχνει μια οπτική συγκεκριμένη... Στο θέατρο θα σε περιορίσει μόνο η σκηνή και ίσως ένας ψηλός θεατής που κάθεται μπροστά σου (γέλια).

Αυτή την περίοδο παίζεις σε καθημερινή τηλεοπτική σειρά και η πίεση του χρόνου είναι υψηλή. Βοηθάει αυτό στην ερμηνεία;
Βοηθάει σε έναν τύπο ερμηνείας. Το καθημερινό θα σε πάει αναγκαστικά να βρεις μια γραμμή πάνω στην οποία θα προχωρήσεις. Βέβαια, όταν έχεις μεγάλο ρόλο, όπως εγώ…

…δεν μπορείς να εμβαθύνεις.
Κι όμως νιώθω ότι μπορώ!

Έχεις τον χρόνο για κάτι τέτοιο;
Εξαρτάται από τις σκηνές που θα παίξω. Θα επιλέξω κάποιες και αν έχω τον χρόνο θα πω οκ, εδώ έχει ενδιαφέρον να κάνω αυτό, να πάω λίγο προς τα κει…. Αυτό μου αρέσει και επειδή έχω πολλές σκηνές, το κάνω. Επίσης, έχει σημασία και με ποιον παίζω. Υπάρχει με κάποιους συναδέλφους η αντίστοιχη θέληση για να το δουλέψουμε μαζί.

Αυτό πρέπει να γίνει γρήγορα.
Ναι, θα κάνουμε την ώρα της πρόβας μας... μια ανάλυση, μια ανταλλαγή από απόψεις, σκέψεις που ίσως να μας επιτρέψει να εμβαθύνουμε λίγο.

Είδα ότι στο σίριαλ παίζει και ο Στάθης Σταμουλακάτος. Μεγάλη αδυναμία μου και φυσικά εξαιρετικός ηθοποιός.
Με τον Στάθη τα πήγαμε πολύ καλά. Έπαιζε και τον άντρα μου. Έχει μια άνεση ο Στάθης. Είναι πολύ γλυκός και καλός άνθρωπος.

Τι σου αρέσει στη σειρά «Να μ’ αγαπάς»;
Μου αρέσει ο χαρακτήρας μου, η Ζωή (Καλλιγά). Την αγαπάω πάρα πολύ! Αυτή η εσωτερική πάλη που είχε σχετικά με τα παιδιά της, τα οποία άφησε, όλο αυτό που κουβαλούσε μια ζωή και δεν το έλεγε… Ήθελε πολύ σεβασμό αυτή η γυναίκα. Έπειτα δεν ήθελα να κριθεί πολύ αυστηρά στην αρχή. Έπρεπε, λοιπόν, να της δώσω μια αυστηρότητα μεν αλλά να την εξηγήσω μέσα από μια πληγή πολύ μεγάλη.

Να μην κριθεί εννοείς από το κοινό.
Να κριθεί μεν, αλλά να την κατανοήσουμε δε.

Αυτό είναι λίγο αγχωτικό.
Είναι, γιατί ήθελα να της δώσω κατανόηση, ότι υπάρχει λόγος που άφησε τα παιδιά της. Όπως υπάρχει λόγος για όλους μας όταν έχουμε περάσει κάτι πολύ δραματικό. Σε τέτοιες καταστάσεις μπορεί να κάνεις πράγματα που εκείνη την ώρα να μην έχεις σκεφτεί τις συνέπειες. Μετά σε παίρνει η ίδια η ζωή μπάλα και δεν μπορείς να πας πίσω. Όλα αυτά είναι πολύ ανθρώπινα και ήθελα να τα βγάλω στον ρόλο μου. Πέρα από τον ρόλο μου, μου αρέσουν οι συνάδελφοί μου, ο Στάθης, η Μάνια Παπαδημητρίου, ο Δημήτρης Αλεξανδρής… όλοι! Φυσικά αγαπώ τα τηλεοπτικά παιδιά μου, την Ειρήνη Αγγελοπούλου τον Κώστα Νικούλι, Αλεξανδρο Πιεχοβιακ, Μαρίλια Μιτρούση… Έχουμε τόσο ωραίο cast.

«Από εκεί που ήμουν πρωταγωνίστρια, βρέθηκα να μην έχω τόσες προτάσεις και να δυσκολεύομαι να δουλέψω»

Είσαι πάνω από 20 χρόνια σε αυτή τη δουλειά. Σε έχουν αδικήσει ποτέ; Οι συνάδελφοι, το κοινό…
…το κοινό ποτέ! Είχα πάντα πολλή αγάπη από το κοινό. Και εκεί έβλεπα ότι έχω μια δύναμη, χωρίς να το ξέρω. Ερχόταν ο κόσμος και μου έλεγε για κάποιο λόγο ξεχωρίζεις.

Όταν στο λέει κάποιος εκτός δουλειάς, είναι αυθεντικό.
Μου αρέσει που υπάρχει αυτό. Για να απαντήσω, όμως, στην ερώτησή σου, ναι, με έχουν αδικήσει. Από εκεί που ήμουν πρωταγωνίστρια, βρέθηκα να μην έχω τόσες προτάσεις και να δυσκολεύομαι να δουλέψω.

Είχε συμβεί κάτι και δεν το κατάλαβες; Ποιοι μπορεί να ήταν οι λόγοι;
Όταν έκανα τον ρόλο της Έλσας (σ.σ στο σίριαλ Η απλή μέθοδος των τριών), που έκανα τη Γαλλίδα τόσο πιστευτά (γέλια), μετά ήταν πολύ δύσκολο να ξεφύγω απ’ αυτό.

Θέλανε να κάνεις συνέχεια το ίδιο πράγμα.
Ή αυτό ή δεν είχανε κάτι άλλο να μου δώσουνε. Όταν κάνεις έναν τόσο έντονο ρόλο, δεν είναι εύκολο μετά να σπάσει. Τώρα, βέβαια, θα το διαχειριζόμουν αλλιώς.

Σε κατηγοριοποίησαν.
Ναι ως «η Γαλλίδα».

Το λέγανε υποτιμητικά. Εσύ, όμως, έχεις ανατροφή γαλλική, σπούδασες στο Παρίσι, η μητέρα σου ήταν Γαλλίδα…
Ναι αλλά είμαι και Ελληνίδα! Όταν, όπως είπα, ξεκινάς με έναν τόσο έντονο ρόλο, σου βάζουν μια ετικέτα και στην ουσία λένε αυτή δεν μπορεί να παίξει κάτι άλλο, δεν είναι δική μας! (γέλια). Αυτό το έχω ακούσει! Την ίδια αντιμετώπιση, βέβαια, είχα και στη Γαλλία! Εκεί με θεωρούσαν Ελληνίδα!

Αυτό έχει να κάνει με όλους τους Έλληνες που έζησαν εκτός Ελλάδος. Όταν ήρθαν στην πατρίδα τους λέγανε ότι «εκεί ήμασταν ξένοι και όταν ήρθαμε εδώ πάλι ξένοι νιώθαμε».
Ακριβώς το ίδιο ίσχυε και για μένα! Στη Γαλλία μου έλεγαν εσύ είσαι φτιαγμένη να παίξεις αρχαία τραγωδία. Το πρόσωπό σου είναι ελληνικό. (γέλια).

Και στην Ελλάδα έλεγαν…
…έχεις αυτήν την γαλλική φινέτσα!

Το ότι δεν είχες «πατρίδα» το εκμεταλλεύτηκες επαγγελματικά;
Όπως είπα και πιο πριν, δεν ήξερα να το διαχειριστώ αυτό στο παρελθόν, ήμουν μικρή. Με πόνεσε, με πλήγωσε… Ήθελα να είμαι και να ανήκω κάπου για να συνεχίσω να δουλεύω… Βρήκα, όμως, διέξοδο. Ήταν στις ουδέτερες χώρες, όπως η Γερμανία και η Ιταλία. Εκεί δούλεψα πολύ στον κινηματογράφο.

Εκεί απέκτησες φοβερές εμπειρίες, έτσι;
Έπαιξα σε μικρές παραγωγές, αλλά ναι, απέκτησα εμπειρίες και χαίρομαι πολύ γι’ αυτό.

Αυτές τις μετουσιώνεις στην έκφρασή σου, στο πώς παίζεις.
Ναι, ισχύει αυτό. Πλέον θέλω να δείξω ότι παιδιά, δεν υπάρχει Ελληνίδα, Γαλλίδα, υπάρχει κάτι που είναι όλα, ένα…

Υπάρχει η ηθοποιός!
Ναι!

Καταλαβαίνω την ένσταση και τον δισταγμό λόγω κουλτούρας. Δηλαδή, δεν μπορείς να παίξεις 100% το ίδιο με έναν ηθοποιό από την Ασία, αλλά η γλώσσα του ηθοποιού είναι κοινή.
Ακριβώς! Ή μπορείς να χρησιμοποιήσεις κάτι απ’ αυτό το πολυπολιτισμικό μείγμα για τον ρόλο.

Αυτή η πολυπολιτισμική σου ταυτότητα είναι πλεονέκτημα στην τέχνη σου, έτσι πιστεύω. Να έχεις αναφορές από Ελλάδα, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία…
Ακριβώς! Τώρα που έχω την εμπειρία μπορώ το υποστηρίξω καλύτερα.

«Υπάρχει μια ελευθερία στη φύση που με κάποιο τρόπο περνά μέσα μου»

Ξέρω ότι αγαπάς πολύ τη φύση.
Πολύ.

Τη συνδέεις με το επάγγελμά σου; Αυτή τη σοφία, την τελειότητα που έχει η φύση…
Αα! Ισχύει αυτό. Πήγα να σου πω ότι μου κάνει καλό η φύση και το χρειάζομαι αυτό. Αλλά έχεις δίκιο που επισημαίνεις τη σοφία και την τελειότητά της.

Ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης, μαέστρος του μπουζουκιού, ξυπνούσε πολύ νωρίς το πρωί και πήγαινε στο δάσος να ακούσει τα πουλιά να κελαηδάνε. Και έλεγε ότι τον ήχο που βγάζουν τα πουλιά δεν μπορεί να τον κάνει κανείς!
Πολύ ωραίο αυτό.

Η τελειότητα της φύσης έγκειται στο ότι καλύπτει το κενό με ηρεμία και αποφασιστικότητα, τα ζώα φροντίζουν το ένα το άλλο…
Η τελειότητα της φύσης έρχεται σε μένα όταν σκέφτομαι ότι κάθε δημιουργία μπορεί να είναι τέλεια. Αυτό συμβαίνει γιατί η φύση δεν κρίνει, απλά δημιουργεί!

Μη ανθρώπινη δημιουργία.
Βλέπεις ένα δέντρο και μια τριανταφυλλιά να συνυπάρχουν. Υπάρχει μια ελευθερία στη φύση που με κάποιο τρόπο περνά μέσα μου, όπως και η ταπεινότητά της. Η φύση μου έχει μάθει την ταπεινότητα. Ξέρεις, έχω ζήσει στη φύση. Εκεί βλέπεις τη ζωή με τον θάνατο μαζί. Πεθαίνει κάτι επίτηδες για να ξαναγεννηθεί αλλού! Δεν μπορεί, λοιπόν, όλο αυτό να μην επηρεάζει το είναι μου.

Είναι ταπεινή και μεγαλειώδης η φύση
Είναι.

Έχει τον κυνισμό αλλά και τη σοφία να κάνει κάτι, έχει κάποιο λόγο… Δεν είναι σαν εμάς…
Που έχουμε χάσει τον λόγο! Η λειτουργία της φύσης μας βοηθάει να μην βλέπουμε τα πράγματα από μια μεριά μόνο. Αυτό είναι πολύ όμορφο. Κάπως έτσι λειτουργεί και ένας ρόλος. Είναι πολλά πράγματα μαζί και για μένα πρέπει να εξελίσσεται. Αυτή την προσέγγιση έχω πάρει από τη φύση. Είναι πολύ δυνατό στοιχείο για μένα η φύση.

Σε ευχαριστώ πολύ.
Και εγώ!

*Η Στεφανή Καπετανίδη υποδύεται τη «Ζωή Καλλιγά» στο καθημερινό σίριαλ του «Alpha» «Να μ’ αγαπάς» [Από Δευτέρα έως Παρασκευή στις 20:00]