Κατερίνα Σολδάτου στο Gazzetta: Η γυναίκα που φέρνει τις «βουτιές θανάτου» στην Ελλάδα
Είναι η μοναδική γυναίκα στην Ελλάδα που εκτελεί death dives από ύψος 10 μέτρων, σε ένα από τα ταχύτερα αναπτυσσόμενα extreme sports διεθνώς. Οι λεγόμενες «βουτιές θανάτου», γνωστές ως døds στη Νορβηγία, γεννήθηκαν τη δεκαετία του ’70 και σήμερα κερδίζουν ολοένα και περισσότερους λάτρεις σε όλο τον κόσμο.
Με φόντο την εμπειρία της στον εναέριο χορό, η Σολδάτου συνδυάζει κίνηση, τόλμη και απόλυτο έλεγχο του σώματος στον αέρα, δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό μείγμα τέχνης και αδρεναλίνης. Μιλά στο Gazzetta, για το άθλημα που την κέρδισε, τις προκλήσεις των βουτιών από μεγάλο ύψος, αλλά και τον στόχο της να γνωρίσει το ελληνικό κοινό το death diving.
Αρχικά για κάποιον που δεν γνωρίζει, τι είναι οι βουτιές deathdives?
Deathdives ή βουτιές θανάτου είναι ένα συγκεκριμένο στυλ κατάδυσης που εκτελείται με σκοπό να μείνει ο αθλητής, κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια της πτώσης, με το σώμα όσο πιο διατεταμένο γίνεται, με επιβλητική μορφή, κλείνοντας αμέσως πριν την είσοδό του στο νερό στη λεγόμενη στάση γαρίδας. Είναι επίσης γνωστές και ως døds, όπως ονομάζονται στα Νορβηγικά, μιας και από εκεί έχουν τις ρίζες τους και τα τελευταία χρόνια είναι πλέον το εθνικό τους άθλημα.
Πώς ανακάλυψες αυτές τις «βουτιές θανάτου» και τι σε τράβηξε σε αυτό το άθλημα;
Η έμπνευση ήταν ο άντρας μου, όπου πριν δύο καλοκαίρια τον είδα να δοκιμάζει τις εν λόγω βουτιές και έχασα το μυαλό μου. Ήταν σαν να με διαπέρασε ένα ηλεκτρικό φορτίο ενθουσιασμού. Ήταν ένας πρωτόγνωρος ενθουσιασμός βλέποντας την εκτέλεση της βουτιάς, συνοδευόμενη από την τεράστια έκρηξη κατά την είσοδό του στο νερό.
Είσαι η μοναδική γυναίκα στην Ελλάδα που εκτελεί deathdives από τα 10 μέτρα. Πώς νιώθεις γι’ αυτόν τον ρόλο;
Δεν θα έλεγα ότι είναι ρόλος, αλλά απλά μια σειρά από επιλογές. Κυρίως βασίζεται στη στάση μου απέναντι στη ζωή, όπου πιστεύω πως αρκεί πρώτα να έχουμε τις κεραίες μας ανοιχτές και μετά να είμαστε πρόθυμοι να δουλέψουμε σκληρά, ώστε να κατακτήσουμε αυτό που πραγματικά αγαπάμε. Φυσικά, νιώθω υπέροχα για ένα τέτοιο κατόρθωμα.
Τι είναι αυτό που κάνει το dødsing να ξεχωρίζει από τις παραδοσιακές καταδύσεις;
Δεν είναι για τους λιγόψυχους. Πρέπει να είσαι αποφασισμένος ότι θα φας τα μούτρα σου περισσότερες φορές από αυτές που μπορείς να μετρήσεις. Όπως και στις κλασικές καταδύσεις, το ρίσκο είναι τεράστιο, ειδικά όσο αυξάνεται το ύψος και τα ακροβατικά. Όμως την ίδια στιγμή το επίτευγμα είναι τεράστιο. Η διαφορά με τις παραδοσιακές καταδύσεις είναι η ακραία θέση και η είσοδος στο νερό την τελευταία στιγμή, καθώς επίσης και το μεγαλύτερο δυνατό εκτόπισμα νερού. Βασικά ο κάθε αθλητής βάζει τον δικό του χαρακτήρα στον τρόπο που εκτελεί κάθε βουτιά.
Επίσης, τα døds έχουν φυσικά και αυτά μια σοβαρότητα αλλά είναι αρκετά διαφορετική. Πέρα απ’ό,τι καθορίζεται και από την πολυπλοκότητα των ακροβατικών και την εύρεση νέων κινήσεων, παίζει ρόλο μέχρι και το ύφος του αθλητή και κατά πόσο επιβλητική είναι η θέση του στον αέρα. Το αστείο είναι ότι όταν πρωτοάρχισα να δημοσιεύω τις βουτιές μου, έσπευσαν οι γνωστοί σε όλους πρωταθλητές του καναπέ να με κοροϊδεύουν, να διακωμωδούν τις βουτιές ακόμη και με ιδιαίτερα καυστικά και προσβλητικά σχόλια. Απαντούσαν ακόμη και σε καλοπροαίρετα σχόλια άλλων στις δημοσιεύσεις μου, προσπαθώντας να τους πείσουν ότι είμαι απλά άσχετη και δεν ξέρω να βουτάω.
Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση όταν πραγματοποιείς ένα άλμα από τόσο μεγάλο ύψος;
Το μυαλό μου, με την ιστορία που θέλει να παίξει μέσα στο κεφάλι μου. Εκεί πρέπει να βρω το χαμόγελο, το ανάστημα, την ανάσα, την εμπιστοσύνη στον εαυτό μου και την δύναμη σε ένα σώμα που δεν έχει μάθει να εγκαταλείπει.
Οι βουτιές θανάτου ξεκίνησαν στη Νορβηγία τη δεκαετία του ’70. Πώς βλέπεις την εξέλιξη του αθλήματος από τότε μέχρι σήμερα;
Η εξέλιξη του αθλήματος είναι εντυπωσιακή. Το ύψος από το οποίο εκτελούνται οι βουτιές έχει πλέον ξεφύγει, φτάνοντας σχεδόν τα 50 μέτρα. Από πέρσι ξεκίνησαν να γίνονται αγώνες Døds και εκτός Νορβηγίας σε αρκετά μέρη και η ταχύτατη ανάπτυξη του αθλήματος είναι γεγονός.
Γιατί πιστεύεις ότι το death diving θεωρείται ένα από τα ταχύτερα αναπτυσσόμενα extreme sports διεθνώς;
Θεωρώ, ότι παίζει ρόλο η έντονη παρουσία του στα social media, το γεγονός ότι είναι ακραία διασκεδαστικό και ότι απευθύνεται σε όλους αυτούς που τολμούν να το δοκιμάσουν. Και πάνω απ’ όλα, για την απλότητά του μιας και απαιτείται μόνο ένα μαγιό, βαθιά νερά κι ένα σταθερό σημείο να απογειωθείς.
Πόσο επικίνδυνο είναι στην πραγματικότητα το άθλημα και ποιες τεχνικές χρησιμοποιείς για να αποφύγεις τραυματισμούς;
Ο βαθμός επικινδυνότητας του αθλήματος είναι σημαντικός και αυξάνεται αναλογικά με το ύψος της βουτιάς, όπως και με την πολυπλοκότητά της καθώς παίζει σημαντικό ρόλο και το κατά πόσο ο αθλητής εισέρχεται στο νερό με τον σωστό τρόπο. Οι τραυματισμοί είναι μέρος της διαδικασίας και σίγουρα τα σωστά βήματα, χωρίς βιασύνη, θα παίξουν ρόλο στην ελαχιστοποίηση σοβαρών τραυματισμών. Είναι ξεκάθαρο νομίζω γιατί τα ακραία αθλήματα ονομάζονται έτσι και σκοπός είναι να παίρνουμε το μικρότερο δυνατό ρίσκο εξασκώντας τα.
Πώς συνδυάζεται ο εναέριος χορός με το death diving;
Με ελκύει πολύ ο συνδυασμός του εναέριου χορού με τη θάλασσα. Αρχικά τον είχα συνδυάσει με την ελεύθερη κατάδυση και λίγο αργότερα άρχισα να πειραματίζομαι με βουτιές, άφηνα τα πανιά και δοκίμαζα διαφορετικούς τρόπους βουτιάς κατευθείαν στο νερό. Ήταν μια φυσική συνέχεια της κίνησης από τον αέρα στη θάλασσα. Με τον καιρό, αρκετοί άρχισαν να δοκιμάζουν την ίδια ιδέα, κάτι που με χαροποίησε ιδιαίτερα, μιας και μου αρέσει να δοκιμάζω καινούργια πράγματα και να ανοίγω νέους δρόμους. Το επόμενο βήμα είναι να δοκιμάσω και døds από τα πανιά. Για να έχει όμως πραγματικό ενδιαφέρον, χρειάζεται αρκετό ύψος.
Με ποιον τρόπο η εμπειρία σου ως χορεύτρια σε έχει βοηθήσει στις εναέριες φιγούρες πριν την πτώση;
Ο χορός γενικά σου δίνει το μέτρημα και την αίσθηση του ρυθμού, κάτι που βοηθάει στην εκτέλεση μιας επιτυχημένης βουτιάς.
Θα έλεγες ότι οι βουτιές σου έχουν και καλλιτεχνικό χαρακτήρα; Πόσο σημαντική είναι η έκφραση στον αέρα;
Ναι, ιδιαίτερα όταν παίζω με το ύφος και πειραματίζομαι με νέες κινήσεις ή ιδέες που θέλω να εκφράσω με μοναδικό τρόπο στον αέρα. Ο τρόπος που εκτελείς ακόμη και την πιο απλή κίνηση κατά τη διάρκεια της βουτιάς διαμορφώνει την προσωπικότητά σου ως dødser. Στα classic døds, η έκφραση προκύπτει μέσα από τη στάση και την τελική θέση στον αέρα, ενώ στα freestyle døds υπάρχει μεγαλύτερη ελευθερία για πειραματισμό. Το στυλ κατά τη διάρκεια της βουτιάς είναι η υπογραφή του καθενός, αυτό που τον ξεχωρίζει.
Υπήρξε στιγμή που φοβήθηκες πριν από ένα άλμα; Και αν είναι, πώς διαχειρίζεσαι τον φόβο;
Ο φόβος είναι μέρος της εξελικτικής διαδικασίας σε οποιοδήποτε ακραίο άθλημα. Μαθαίνεις να πορεύεσαι μαζί του και να μην είναι εμπόδιο, παρά αναγνώριση της ανθρώπινης φύσης σου. Κάθε φορά που δοκιμάζω ένα καινούργιο κόλπο ή που ανεβαίνω ψηλότερα ή που αλλάζω τοποθεσία, υπάρχει ανησυχία και είναι λογικό, μιας και τα δεδομένα αλλάζουν.
Οι καιρικές συνθήκες αποτελούν συχνά μια μεγάλη πρόκληση. Τα κύματα, οι καταιγίδες και οι χαμηλές θερμοκρασίες δυσκολεύουν την εμπειρία της κατάδυσης, καθώς η απότομη αλλαγή της στάθμης της θάλασσας τη στιγμή της εισόδου στο νερό, αλλά και το κρύο, κάνουν τη διαδικασία ακόμη πιο ζόρικη. Μία από τις πιο έντονες προκλήσεις που αντιμετώπισα ήταν όταν πραγματοποιήσαμε καταδύσεις αργά το βράδυ. Το σκοτάδι έκανε δύσκολο να διακρίνεις πού θα πέσεις, αφού δεν μπορούσες να υπολογίσεις με ακρίβεια τον χρόνο μέχρι την είσοδο στο νερό. Η αβεβαιότητα εκείνης της στιγμής έκανε την εμπειρία ακόμη πιο έντονη και απαιτητική.
Πόση προετοιμασία απαιτείται σωματικά και ψυχολογικά για να εκτελέσεις μια βουτιά από 10+ μέτρα;
Τα μικρά βήματα είναι αυτά που θα ξεκλειδώσουν τα μεγαλύτερα ύψη, δηλαδή οι άπειρες προπονήσεις σε χαμηλότερο ύψος μέχρι να μπορείς να νιώσεις καλύτερα πιο ψηλά. Οι βουτιές από μεγάλο ύψος, για να μπορούν να είναι επιτυχημένες και να γίνονται καλύτερες με κάθε επανάληψη, προϋποθέτουν καθαρό μυαλό, δυνατή φυσική κατάσταση και καλή διάθεση.
Ωστόσο, πάντα αναζητάμε το μικρότερο δυνατό ρίσκο. Πιστέψτε με, έχω δει πολλούς τουρίστες να σακατεύονται ή να γλυτώνουν παρά τρίχα επειδή δεν αντιλαμβάνονται όλα τα παραπάνω καταλήγοντας να παρασύρονται σε μεγάλο κίνδυνο μερικές φορές από άγνοια και πολλές όμως από έπαρση.
Τι σου προσφέρει συναισθηματικά αυτή η εμπειρία;
Τα Døds είναι η υπενθύμιση της δύναμης μου, με φέρνουν σε καλύτερη επαφή με τη μικρή Κατερίνα που δεν παύει να ζει μέσα μου και με κάνουν να νιώθω πιο ζωντανή από οποιοδήποτε άλλο ακραίο άθλημα που έχω δοκιμάσει.
Ποιος είναι ο βασικός σου στόχος όσον αφορά τη διάδοση του αθλήματος στην Ελλάδα;
Ο στόχος μου είναι να μάθουν και άλλοι για αυτό το μοναδικό άθλημα, να μεταλαμπαδεύσω τη γνώση που έχω αποκτήσει μέσα από την τριβή μου με τα Døds και μια μέρα να οργανώσω και τους πρώτους αγώνες στην Ελλάδα, κάτι που αυτομάτως θα αποτελούσε και ένα βασικό θεμέλιο του αθλήματος στη χώρα μας.
Πώς φαντάζεσαι το μέλλον του death diving στη χώρα μας;
Εάν σκεφτεί κανείς ότι από το περσινό καλοκαίρι σε όλα τα μέρη από τα οποία βουτήξαμε με τον άντρα μου, στην Κέρκυρα, στην Κρήτη, στην Αθήνα, στο καταδυτήριο του Ολυμπιακού Σταδίου, αρκετοί από αυτούς που μας είδαν είτε δοκίμασαν επιτόπου το ίδιο είτε έδειξαν τρομερό ενθουσιασμό, θεωρώ ότι πολύ σύντομα θα είναι η καινούργια μόδα. Βέβαια, προτιμώ να γίνει κάτι πολύ παραπάνω από μόδα, αλλά μόνο ο χρόνος θα δείξει.
Σκοπεύεις να ανέβεις σε ακόμη μεγαλύτερα ύψη; Ποιο είναι το επόμενο βήμα;
Εννοείται. Ανυπομονώ να βρω το επόμενο μέρος που θα μου δώσει τη δυνατότητα να προσεγγίσω μεγαλύτερο ύψος με ασφάλεια.
Ποιοι είναι οι άνθρωποι που σε στήριξαν σε αυτή την προσπάθεια;
Εκφράζω απέραντη ευγνωμοσύνη προς τον άντρα μου, Σπύρο Μπάντιο, που είναι και ο προπονητής μου και σε αυτή τη μοναδική τεχνική κατάδυσης. Επίσης, ευχαριστώ θερμά τον Συντονιστή Γενικό Διευθυντή του Ολυμπιακού Σταδίου, κ. Κωνσταντίνο Χαλιορή, που μου επέτρεψε να προπονηθώ στο καταδυτήριο, καθώς και την υπέροχη Πέπη Χαραλάμπους από τον σύλλογο Αργώ για τη στήριξή της.
Τι θα έλεγες σε κάποιον που σκέφτεται να δοκιμάσει ένα extreme sport αλλά διστάζει;
Θα έλεγα να σκεφτεί καλά τι είναι αυτό που τον σταματάει από το να δοκιμάσει. Εάν είναι η έλλειψη αθλητικής παιδείας, θα πρότεινα πρώτα να καταπιαστεί με τον κλασικό αθλητισμό και έπειτα να ακολουθήσει ότι πιστεύει ότι του ταιριάζει, έτσι θα υπάρχει μια βάση για να στηρίξει κάτι πιο πολύπλοκο και απαιτητικό. Δυστυχώς ζούμε σε μια εποχή που τα ακραία αθλήματα παρουσιάζονται σαν να είναι εύκολα για όλους. Δεν είναι έτσι όμως στην πραγματικότητα.
Αν έπρεπε να περιγράψεις το death diving με τρεις λέξεις, ποιες θα ήταν αυτές;
Θα δανιζόμουν το ρητό των Ελληνικών Ειδικών Δυνάμεων (Καταδρομών), “Ο τολμών νικά”, το οποίο αποτυπώνει ακριβώς το νόημα του αθλήματος, να τολμάς, να ξεπερνάς τον φόβο και να δοκιμάζεις τα όριά σου.
