Ισπανός μισθοφόρος: «Μια μέρα στην Ουκρανία δεν αξίζει 3.000 ευρώ»
Η συνέντευξη ενός Ισπανού επαγγελματία στρατιώτη που πολέμησε στην Ουκρανία ρίχνει μια ωμή ματιά στην πραγματικότητα του σύγχρονου πολέμου. Χωρίς εξιδανικεύσεις και ρητορικά σχήματα, ο «Akiles» περιγράφει το μέτωπο ως ένα περιβάλλον όπου η ιδεολογία εξαφανίζεται με την πρώτη οβίδα και αυτό που μένει είναι η δίψα για επιβίωση, η στοχοπροσήλωση προς την αποστολή και η ασφάλεια του διπλανού σου.
Το πιο σκληρό του συμπέρασμα συνοψίζεται σε μία φράση που λειτουργεί σαν γροθιά στο στομάχι. Καμία αμοιβή δεν μπορεί να ισοφαρίσει την ένταση ενός πραγματικού πεδίου μάχης, εκεί όπου η θεωρία καταρρέει και η καθημερινότητα μετριέται σε δευτερόλεπτα ζωής.
Η ωμή πραγματικότητα πίσω από την «επαγγελματική» πλευρά του πολέμου
Μέσα από την εμπειρία του σε διαφορετικά μέτωπα και αποστολές, ο Akiles επιχειρεί να αποδομήσει την απλοϊκή εικόνα του «μισθοφόρου» και να εξηγήσει τι σημαίνει πραγματικά να λειτουργείς ως επαγγελματίας στρατιώτης σε μια σύγκρουση υψηλής έντασης. Μιλά για την πειθαρχία, τον επαγγελματισμό, την τεχνολογική μετάβαση του πολέμου και για την νέα εποχή όπου τα drones, η εκπαίδευση και η εξειδίκευση καθορίζουν τις λεπτές γραμμές που χωρίζουν τη ζωή από το θάνατο.
Ακολουθεί η συνέντευξη όπως δημοσιεύθηκε στην Diario AS:
Πώς θα περιγράφατε την πραγματική εμπειρία στο μέτωπο;
Όταν αρχίζουν να σφυρίζουν οι σφαίρες και το πυροβολικό, δεν σκέφτεσαι την πολιτική. Σκέφτεσαι να βγεις ζωντανός, να ολοκληρώσεις την αποστολή και να προστατεύσεις τον συνάδελφό σου. Η θεωρία και η ιδεολογία εξαφανίζονται με τον πρώτο κρότο. Εκεί τα πάντα γίνονται θέμα πειθαρχίας, καθαρού μυαλού και ομαδικής δουλειάς.
Τον πρώτο χρόνο, από τον Μάρτιο του 2022, πήγαινα από εκπαίδευση σε εκπαίδευση, συμμετείχα σε αποστολές βοήθειας και σε εκπαίδευση ουκρανικών μονάδων. Ήρθα σε επαφή με ανώτερους Ουκρανούς αξιωματικούς, άκουγες πώς σκέφτονται και τι βλέπουν στο πεδίο. Πάνω από 7.000 Ουκρανοί στρατιωτικοί έχουν εκπαιδευτεί στην Ισπανία στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής αποστολής EUMAM UA, με συντονισμό από το κέντρο στο Τολέδο και με προχωρημένα προγράμματα εκπαίδευσης. Υπηρέτησα στη Διεθνή Λεγεώνα και συμμετείχα σε επιχειρήσεις με ομάδες εφόδου της GUR, της ουκρανικής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών. Εκείνους τους πρώτους μήνες υπήρχαν ήδη υψηλόβαθμοι του ΝΑΤΟ στο Κίεβο. Τους είδα, τους αναγνώρισα. Και ήταν η ίδια πειθαρχία του ΝΑΤΟ που είχα μάθει και μου έσωσε τη ζωή.
Τι είδους άνθρωποι πηγαίνουν στην Ουκρανία ως επαγγελματίες πολεμιστές;
Πολλοί νομίζουν ότι πάει ο οποιοσδήποτε, αλλά δεν είναι έτσι. Η πρώτη ισπανική ομάδα που έφτασε το 2023 ήταν 7 επαγγελματίες, όλοι πρώην στρατιωτικοί, πολύ καλά εκπαιδευμένοι. Έχω δει όμως και Ισπανούς που δεν έπρεπε να είχαν πάει: χωρίς την κατάλληλη εκπαίδευση, χωρίς εμπειρία. Σε έναν τέτοιο πόλεμο δεν αυτοσχεδιάζεις. Η Ουκρανία δεν είναι Λίβανος, είναι πόλεμος υψηλής έντασης απέναντι σε μια μεγάλη στρατιωτική δύναμη.
Λέγεται ότι πολλοί Ευρωπαίοι πάνε για τα χρήματα. Ισχύει;
Όχι. Οι Ευρωπαίοι δεν πάνε στην Ουκρανία για να πλουτίσουν. Θα ήταν ανόητος όποιος πήγαινε μόνο για τα λεφτά. Πηγαίνεις από πεποίθηση, από αρχές ή γιατί νιώθεις ότι έχεις μια ευθύνη. Όποιος πάει μόνο για τα χρήματα, δεν αντέχει.
Τι είναι λοιπόν αυτό που ωθεί πραγματικά έναν Ευρωπαίο να πάει στην Ουκρανία;
Είναι κάτι σαν κλίση. Το κουβαλάς μέσα σου. Και υπάρχει και η αίσθηση ότι, αν δεν κάνεις τίποτα, το κακό προχωρά. Προσφέρω τις ικανότητές μου σε έναν λαό που τις χρειάζεται. Και όταν δεσμεύεσαι, όταν νιώθεις ότι αυτός ο πόλεμος σε αφορά, πολεμάς αλλιώς. Για να επικρατήσει το κακό αρκεί οι καλοί να μην κάνουν τίποτα. Και να σου πω και κάτι: καμία εκπαίδευση δεν μπορεί να αναπαραστήσει αυτό που θα ζήσεις κάτω από drones και πυροβολικό.
Στην Ισπανία υπάρχουν ακόμη όσοι σας αποκαλούν «μισθοφόρους». Τι απαντάτε;
Ότι όποιος συνεχίζει να μας λέει μισθοφόρους, δεν ξέρει το αντικείμενο. Μισθοφόρος είναι κάποιος χωρίς συμβόλαιο, χωρίς κανονισμούς, χωρίς κανόνες εμπλοκής, χωρίς επαγγελματική ηθική. Ένας στρατιωτικός contractor δουλεύει με συμβάσεις, με κανόνες εμπλοκής και με διεθνή πρότυπα, όπως το έγγραφο του Μοντρέ ή το ISO 18788. Υπάρχει μεγάλη σύγχυση. Ένας επαγγελματίας εκπαιδεύεται συνεχώς και ξέρει μέχρι πού φτάνει η δουλειά του για να μην ξεπεράσει τα όρια. Η ηθική είναι κομμάτι του εξοπλισμού του.
Πάμε στο θέμα των χρημάτων: πόσα κερδίζει πραγματικά κάποιος στον χώρο;
Κανείς δεν το λέει καθαρά, αλλά θα το πω εγώ. Οι Λατινοαμερικανοί παίρνουν γύρω στα 2.500 ευρώ τον μήνα για πιο βασικές θέσεις. Οι Ευρωπαίοι, με στρατιωτική εμπειρία, γλώσσες και εκπαίδευση τύπου ΝΑΤΟ, κινούνται μεταξύ 8.000 και 10.000 ευρώ. Οι Βρετανοί γύρω στις 15.000, έχουν μεγάλη ζήτηση λόγω της εμπειρίας τους σε ειδικές μονάδες και αποστολές. Οι Αμερικανοί φτάνουν περίπου τις 20.000, γιατί θεωρούνται οι πιο περιζήτητοι λόγω πιστοποιήσεων και δόγματος. Αλλά θα σου πω κάτι: δεν αξίζει. Μια μέρα σε μια θέση στην Ουκρανία, με 120 βλήματα να πέφτουν πάνω σου, δεν αξίζει 3.000 ευρώ. Κανένα ποσό δεν το αξίζει.
Ποιος είναι σήμερα ο ρόλος των drones;
Αν σε εντοπίσει drone, είσαι νεκρός. Η Ουκρανία είναι πρωτοπόρος: έχει πιστοποιήσεις, σχολές, επίσημα προγράμματα εκπαίδευσης. Το πεδίο μάχης είναι πλέον πολύ πιο εκτεταμένο, πιο ελεγχόμενο και πιο φονικό. Τα drones αλλάζουν τα πάντα. Στην Ουκρανία το φαινόμενο έχει θεσμοθετηθεί: το κράτος πιστοποιεί σχολές χειριστών UAV και το Υπουργείο Άμυνας δίνει επίσημες ειδικότητες. Οι Ουκρανοί είναι μπροστά σε αυτό. Οι καλύτεροι. Εκπαιδεύουν ακόμη και πολίτες, υπάρχουν πιστοποιήσεις και συνάδελφοί μου χειριστές drones επιχειρούν εκεί. Είναι χωρίς αμφιβολία το μέλλον του πολέμου.
Πού οδεύει, κατά τη γνώμη σας, ο σύγχρονος πόλεμος;
Προς τις ιδιωτικές στρατιωτικές εταιρείες, χωρίς αμφιβολία. Το μέλλον των πολέμων θα είναι όλο και περισσότερο συνδεδεμένο με αυτές, γιατί οι δυτικές κοινωνίες δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να δεχτούν την ιδέα ότι ένας πολίτης πρέπει να πεθάνει για μια σημαία. Πολιτικά αυτό έχει τεράστιο κόστος. Οι contractors είμαστε εκπαιδευμένοι, εθελοντές και επαγγελματίες. Δεν είμαστε πιστολέρο, είμαστε ειδικοί.
Θα επιστρέφατε;
Μου λείπει. Δεν περνά μέρα που να μη σκέφτομαι την Ουκρανία. Ήταν μια εμπειρία που με σημάδεψε. Αν δεν είχα οικογένεια… ποιος ξέρει. Αλλά προς το παρόν δεν θα γύριζα. Τέσσερα χρόνια πολέμου αλλάζουν τα πάντα: από έναν συμβατικό πόλεμο φτάσαμε σε έναν απόλυτα τεχνολογικό. Για το καλό όλων, πρέπει να τελειώσει. Οι Ουκρανοί είναι μαχητές, αλλά μετά από τόσα χρόνια η κοινωνία έχει αρχίσει να διχάζεται: άλλοι θέλουν να συνεχιστεί, άλλοι να τελειώσει εδώ και τώρα.
