Οικογένεια ζει μόνη της στην κορυφή ενός βουνού εδώ και 50 χρόνια
- Όταν η αυτάρκεια γίνεται τρόπος ζωής
- Χωρίς νερό, αλλά όχι χωρίς λύσεις
- Η γη που δεν εγκαταλείφθηκε ποτέ
Υπάρχουν άνθρωποι που απομακρύνθηκαν από τον κόσμο. Και υπάρχουν κι εκείνοι που απλώς δεν τον χρειάστηκαν ποτέ. Στην κορυφή της Serrinha, μιας ορεινής περιοχής της Βραζιλίας με πιο δροσερό κλίμα και απότομες πλαγιές, μια οικογένεια ζει απομονωμένη εδώ και μισό αιώνα, χτίζοντας μια ζωή μακριά από πόλεις, δρόμους και βασικές υποδομές.
Εκεί γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Αντόνιο Πέδρο Ματίας. Σήμερα είναι 62 ετών και δεν έχει φύγει ποτέ από το βουνό. Όχι από ανάγκη, αλλά από επιλογή. Οι μέρες του μοιάζουν μεταξύ τους εδώ και δεκαετίες: φροντίδα των ζώων, καλλιέργεια της γης, μικρές επισκευές, δουλειές που επαναλαμβάνονται με έναν ρυθμό σχεδόν τελετουργικό.
Το σπίτι της οικογένειας, χτισμένο από πηλό, δεν ξεχωρίζει από το τοπίο. Είναι μέρος του. Εκεί μέσα υπάρχει μόνο ό,τι χρειάζεται για να περάσει η μέρα. Τίποτα παραπάνω. Τίποτα περιττό.
Όταν η αυτάρκεια γίνεται τρόπος ζωής
Γύρω από το σπίτι απλώνεται ένας μικρός κόσμος φτιαγμένος για επιβίωση. Αγελάδες, γαϊδούρια, μοσχάρια, καλλιέργειες καλαμποκιού, φασολιών και μανιόκας. Κάθε ζώο έχει ρόλο. Κάθε φυτό λόγο ύπαρξης. Τίποτα δεν είναι διακοσμητικό.
Ο Πέδρο εξηγεί σε βίντεο που έχει αναρτήσει στο YouTube ότι μεγάλωσε μέσα σε αυτή τη ρουτίνα. Το άρμεγμα γίνεται καθημερινά, περίπου την ίδια ώρα, συνήθως το απόγευμα. Κάθε αγελάδα δίνει γύρω στα έξι λίτρα γάλα την ημέρα, με την παραγωγή να αυξάνεται τον χειμώνα, όταν υπάρχει περισσότερη υγρασία και τροφή.
Τα γαϊδούρια είναι ίσως οι πιο πολύτιμοι «συνεργάτες» της οικογένειας. Μεταφέρουν νερό, τρόφιμα και υλικά σε δύσβατο έδαφος, εκεί όπου κανένα όχημα δεν φτάνει. Γι’ αυτό τρέφονται τρεις φορές την ημέρα, όλο τον χρόνο. Μέρος της σοδειάς προορίζεται αποκλειστικά για εκείνα.
Χωρίς νερό, αλλά όχι χωρίς λύσεις
Στη Serrinha δεν υπάρχει τρεχούμενο νερό. Η οικογένεια αντλεί νερό από πηγάδια που βρίσκονται περίπου 250 μέτρα μακριά από το σπίτι. Η μεταφορά γίνεται με τα γαϊδούρια και με τα χέρια. Για τις περιόδους ξηρασίας, έχουν αποθηκεύσει νερό σε περίπου 5.000 μπουκάλια και δεκάδες βαρέλια σκορπισμένα στο κτήμα.
Όταν ξεκινούν οι βροχές, όλα γεμίζουν. Είναι μια σιωπηλή μάχη με τον χρόνο. Να προλάβουν. Να αποθηκεύσουν. Να μην λείψει τίποτα όταν ο καιρός αλλάξει.
Ο Πέδρο ζει με τη σύζυγό του και τις δύο κόρες τους. Όλες συμμετέχουν στις δουλειές. Μία από τις κόρες τον βοηθά ιδιαίτερα στη μεταφορά νερού, καθώς εκείνος αντιμετωπίζει προβλήματα στη μέση. Οι υπόλοιπες φροντίζουν μικρούς λαχανόκηπους, οπωροφόρα δέντρα και φυτά γύρω από το σπίτι.
Η γη που δεν εγκαταλείφθηκε ποτέ
Η γεωργία ακολουθεί τον ετήσιο κύκλο. Κάθε χρόνο σπέρνονται καλαμπόκι και φασόλια. Σε καλές χρονιές, η σοδειά φτάνει μέχρι και 40 σακιά καλαμπόκι και 9 κιλά φασόλια. Η μανιόκα χρησιμοποιείται τόσο για τροφή της οικογένειας όσο και για τα ζώα.
Με απλά εργαλεία και παλιά μηχανήματα, η οικογένεια διατηρεί μια σταθερή οργάνωση. Όχι γιατί είναι εύκολο. Αλλά γιατί είναι ο μόνος τρόπος να συνεχίσουν.
Η ιστορία τους δεν είναι ρομαντική με την κλασική έννοια. Είναι σκληρή. Επαναλαμβανόμενη. Και απόλυτα αληθινή. Αντανακλά τη ζωή πολλών απομονωμένων αγροτικών περιοχών, όπου η επιβίωση δεν βασίζεται στην τεχνολογία, αλλά στην επιμονή. Κάποιες ζωές δεν χρειάζονται θόρυβο για να σταθούν. Μόνο γη, ρυθμό και χρόνο.
