Ο Βασίλης Μπισμπίκης στο Gazzetta: «Η αντίσταση σε κάτι, αυτό είναι το ζητούμενο» (vids)

• «Όλοι παίζουμε ρόλους στη ζωή μας»
• «Οι άνθρωποι παλεύουμε με ένα “θέλω” και ένα “αντιθέλω”»
• «Οι τράπεζες, μερικές φορές λειτουργούν χειρότερα από τον υπόκοσμο»
• «Κάθε ηθοποιός θέλει να ερμηνεύσει έναν τέτοιο ωραίο ήρωα»
• «Με απασχολεί η άσκοπη βία των πιτσιρικάδων»

Η φλέβα στο μέτωπο να χτυπά μανιασμένη. Έχεις ιδρώσει. Τρέχεις να προλάβεις τον κόσμο, τρέχεις και… για μισό λεπτό. Από ένα καφενείο ακούγεται μια τύπισσα που έχει τρελαθεί με τα καρ@#ια. Μετά «σκάει» και ο ΛΕΞ. Χαμογελάς. Ζητάς να δυναμώσει η ένταση και συνεχίζεις τον τρέξιμο. Και ενώ τρέχεις, τρέχεις σαν κυνηγημένος, βλέπεις τον Βασίλη Μπισμπίκη δίπλα σου, να τρέχει μαζί σου! Ο «Μπίλαρος» είναι εδώ και τα δίνει όλα στη νέα ταινία, τη «Σπασμένη Φλέβα», του Γιάννη Οικονομίδη. Πριν ρωτήσεις οτιδήποτε σου λέει 27 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους. Το τρέξιμο δεν σταματά ποτέ και όταν το σώμα σε «διατάζει» να σταματήσεις, συνειδητοποιείς το εξής: αν ασχολούμασταν λίγο περισσότερο με τον πολιτισμό, θα βρίσκαμε και θα αναδεικνύαμε αυτούς που κάνουν τα πάντα γι’ αυτόν, όπως ο Βασίλης Μπισμπίκης.
Στη δεύτερη συνεργασία του με τον Γιάννη Οικονομίδη σηκώνει το βάρος του απαιτητικού πρωταγωνιστικού ρόλου. Αντέχει και διαπρέπει. Τον συναντήσαμε κάπου στα Εξάρχεια και μας μίλησε για τον ρόλο του, για την ταινία, για όσα κάνει, και θα κάνει, φέτος στο θέατρο με την ομάδα του Cartel και για άλλα πολλά. Τον ευχαριστούμε πολύ.

Πρωταγωνιστείς στη «Σπασμένη Φλέβα», τη νέα ταινία του Γιάννη Οικονομίδη. Ποια πιστεύεις ότι είναι η μεγαλύτερη αλήθεια της ταινίας;
Μια ταινία έχει πολλές αλήθειες… Εδώ, η μεγαλύτερη αλήθεια είναι ότι όσο πιο εγωιστές γινόμαστε τόσο πιο γελοία ανθρώπακια γινόμαστε. Στο τέλος καταντάμε να είμαστε και επικίνδυνοι και περιμένουμε τον θάνατο για να ταπεινωθούμε με έναν τρόπο.

Ο ήρωας της ταινίας, ο Θωμάς Αλεξόπουλος, παλεύει μόνος του να βρει τη λύση. Ερχόμαστε μόνοι μας στη ζωή και φεύγουμε μόνοι μας. Παλεύουμε και μόνοι μας;
Κάπως έτσι δεν είναι; Υπάρχουν, βέβαια, φίλοι, σύντροφοι, παρέες και δεν μπορείς να πεις απόλυτα ότι παλεύεις μόνος σου. Παρ’ όλα αυτά, στην ουσία του αγώνα σου, είσαι μόνος σου. Ο ήρωας που υποδύομαι στην ταινία τα έχει «σπάσει» με όλους. Ο εγωισμός του, όμως, είναι πολύ μεγάλος και νομίζει ότι ο κόσμος του ανήκει, ότι θα τα καταφέρει, ότι θα γυρίσει το φύλλο. Ανήκει στους ανθρώπους που πατάνε επί πτωμάτων για να επιβιώσουν.

Πιστεύεις ότι το κάνει συνειδητά; Εμένα μου θύμισε τους τοξικοεξαρτημένους ανθρώπους που θα κάνουν τα πάντα για να βρουν τη δόση τους.
Έχει εξάρτηση από το χρήμα.

«Όλοι παίζουμε ρόλους στη ζωή μας»

Είχε ασταμάτητες εναλλαγές στη συμπεριφορά του. Μία καλός, μία κακός, μία γλυκός…
Είναι ο ήρωας που από τη μία θες να τον κλωτσήσεις και από την άλλη να τον συμπαθήσεις! Όλο αυτό είναι πολύ ανθρώπινο. Στη ζωή μας, άπαντες, έχουμε συμπεριφερθεί κάπως έτσι, όπως αυτός. Όλοι παίζουμε ρόλους στη ζωή μας, έτσι;

Όπως είπες είναι πολύ ανθρώπινο αυτό.
Ναι, είναι. Γι’ αυτό και αναφέρω ότι υπάρχουν στιγμές που μπορεί να τον συμπαθήσεις κιόλας. Δεν είναι άνθρωπος χωρίς ρωγμές. Δεν είναι ο κακός χαρακτήρας που το πάει all the way, όχι.

Απλώς κάνει ένα λάθος και προσπαθεί να το διορθώσει με άλλα λάθη!
Ναι. Βρίσκεται σε κατρακύλα, σε ελεύθερη πτώση.

Από τη μία είναι άγριος, επιθετικός και από την άλλη γλυκός προσπαθώντας να εξαπατήσει τον άλλο για να κάνει τη δουλειά του.
Φοράει διάφορες μάσκες για να κερδίσει αυτό που θέλει.

«Οι άνθρωποι παλεύουμε με ένα “θέλω” και ένα “αντιθέλω”»

Αυτό τον ρόλο ή κομμάτια αυτού τα βλέπουμε γύρω μας;
Εννοείται! Υπάρχουν άτομα που νομίζουν ότι ο κόσμος τους ανήκει και δεν υπολογίζουν τίποτα. Ούτε οικογένεια, ούτε σχέσεις, ούτε ηθική, τίποτα. Τα βλέπουμε αυτά γύρω μας, φυσικά. Από τους πολιτικούς μέχρι τους φίλους και τον εαυτό μας! Στοιχεία αυτού του ανθρώπου υπάρχουν σε όλους μας. Επιχειρηματίες, ας πούμε, που προσπαθούν να επιβιώσουν, άνετα μπορούν να γίνουν «Θωμάς Αλεξόπουλος».

Τι πιστεύεις ότι βρίσκεται πίσω από το δράμα του Θωμά Αλεξόπουλου;
Θα έλεγα ότι η παιδική ηλικία αυτού του ανθρώπου πρέπει να ήταν πολύ δύσκολη. Ζητάει την αποδοχή και αυτή η απαίτηση είναι που τον κάνει να ενεργεί έτσι. Νομίζει ότι θα γυρίσει το φύλλο και θα έχει πάλι την αποδοχή της οικογένειάς του, ότι θα βγει ξανά στην κοινωνία με μέτωπο καθαρό, ότι πέτυχε πάλι. Μελετώντας τον, πάντως, επιμένω ότι πρέπει να έχει περάσει δύσκολα παιδικά χρόνια. Το βλέπουμε στις σκηνές που έχει με την οικογένειά του, με τον πατέρα του, με τον αδερφό του… Είναι κάπως μυστήρια τα πράγματα. Υπάρχει σε αυτόν η οικογενειακή απαίτηση να γίνεις αυτός, επιτυχημένος…

Αυτά είναι κοινά, σε άλλο βαθμό βέβαια, σε όλους μας.
Ναι, σε όλους τους ανθρώπους είναι. Οι άνθρωποι παλεύουμε με ένα «θέλω» και ένα «αντιθέλω». Το «θέλω» μας είναι να είμαστε ελεύθεροι, να είμαστε ο εαυτός μας, αυτό που γουστάρουμε. Το «αντιθέλω» είναι να έχουμε την αποδοχή. Δημιουργείται, λοιπόν, μια συγκρουσιασκή συνθήκη. Γιατί; Γιατί όταν θέλεις να είσαι ελεύθερος θα έρθεις σε συγκρούσεις, δεν γίνεται αλλιώς. Αν θες να τα έχεις καλά με όλους, υπάρχει πρόβλημα.

Αυτός θέλει να εισπράττει αποδοχή. Δίνει κιόλας;
Στη φάση που τον πετυχαίνουμε, όχι. Κοιτάει μόνο τον εαυτό του, την πάρτη του, τίποτε άλλο.

Κοιτάει την πάρτη του για να επιβιώσει.
Ναι, για να επιβιώσει, αλλά όλους τους άλλους τους έχει για σκουπίδια, δεν τους βλέπει.

«Οι τράπεζες, μερικές φορές λειτουργούν χειρότερα από τον υπόκοσμο»

Ο ήρωας μπλέκει με τοκογλύφους, νταβατζήδες, μαφιόζους… Ποιος είναι ο μεγαλύτερος νταβατζής; Το κράτος, οι τράπεζες ή οι τοκογλύφοι;
Οι τράπεζες! Για μένα όλη η ιστορία έχει να κάνει με την τράπεζα. Στην ταινία ο τοκογλύφος σου λέει δεν πληρώνεις, θα σου πάρω το σπίτι. Ε, και η τράπεζα το ίδιο κάνει. Δεν τη γλιτώνεις. Στην τράπεζα δεν έχει κανένα συναισθηματικό κομμάτι. Σε έναν τοκογλύφο μπορείς να τον καθυστερήσεις και λίγο. Με την τράπεζα αυτό δεν υπάρχει.

Μου θυμίζει κάτι από τον «Νονό», την ταινία. Εκεί λέγεται, μέσες άκρες, ότι «εμείς είμαστε οι μαφιόζοι, αλλά τη σκανδάλη δεν την πατάμε εμείς». Δεν τους δικαιολογούμε βέβαια.
Σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να δικαιολογήσουμε μια κατάσταση που έχει να κάνει με τον υπόκοσμο. Από την άλλη, όμως, αυτοί, οι τράπεζες, μερικές φορές λειτουργούν χειρότερα από τον υπόκοσμο…

…είναι νομιμοποιημένοι.
Ακριβώς γι’ αυτό!

Ο Άκης Πάνου έχει πει ότι η ζωή μας όλη είναι ένα τσιγάρο. Μήπως σήμερα η ζωή μας όλη, δυστυχώς, είναι ένα απλήρωτο δάνειο; Κυνηγάμε να πληρώσουμε κάτι.
Είναι δύσκολα τα πράγματα. Ζούμε σε μια εποχή πολύ σκοτεινή, νοσηρή, δύσκολη οικονομικά, ηθικά, αξιακά, έτσι; Αυτό που λες ότι κυνηγάμε να πληρώσουμε το δάνειο, έχει να κάνει με τον αγώνα επιβίωσης. Αυτό κάνει, αναγκαστικά, τους ανθρώπους λίγο πιο απάνθρωπους! Εγώ μπορώ να δικαιολογήσω αυτούς που δεν έχουν να φάνε να πάνε να κλέψουν ένα κομμάτι ψωμί. Κάπως έτσι είναι και με το δάνειο που λες. Αυτός που χρωστάει θα σκεφτεί πώς θα επιβιώσω; Αναπόφευκτα γινόμαστε εγωιστές, έτσι;

Το θέμα είναι ποιος γεννά τη φτώχεια και αναγκάζει τον άλλο να κλέψει ένα κομμάτι ψωμί. Η φτώχεια δεν πέφτει από τον ουρανό!
Όχι! Φυσικά και δεν γεννιέται έτσι η φτώχεια. Εδώ δεν μιλάμε για ανθρώπους που είναι τεμπέληδες, δεν έχουν δουλέψει. Όχι! Μιλάμε για ανθρώπους που «σκίζονται», κάνουν μέχρι και τρεις δουλειές για να μπορέσουν να βγάλουν τα νοίκια τους, να θρέψουν τα παιδιά τους… Αυτή η κατάσταση έχει να κάνει με την υποτίμηση που υπάρχει παντού.

Είναι συστημικό το ζήτημα.
Εκατό τοις εκατό.

«Κάθε ηθοποιός θέλει να ερμηνεύσει έναν τέτοιο ωραίο ήρωα»

Όταν διάβασες το σενάριο, ποια ήταν η αντίδρασή σου;
Όταν διάβασα το σενάριο, το έφαγα με τη μία! Ήθελα να δω τι συμβαίνει από σκηνή σε σκηνή. Το ένιωσα αμέσως! Οι ανατροπές έρχονταν από σκηνή σε σκηνή και έλεγα τι θα γίνει; Τι θα γίνει;

Και γω αυτή την αντίδραση είχα βλέποντας την ταινία. Παρακολουθούσα τον Θωμά Αλεξόπουλο να τρέχει και έλεγα μέσα μου «τι θα γίνει; Θα τα καταφέρει; Πώς;»
Έχει αγωνία η ταινία, είναι κάπως σαν αστυνομικό θρίλερ. Λες, τώρα τι θα γίνει; Τον βλέπεις να λέει τα ψέματά του και σκέφτεσαι μαλάκα, τι κάνει ο άνθρωπος; Βρίσκεται συνέχεια στο όριο. Γι’ αυτό και κάθε ηθοποιός θέλει να ερμηνεύσει έναν τέτοιο ωραίο ήρωα. Έχει τρομερές αντιφάσεις και αυτό απαιτεί από τον ηθοποιό να δείχνει κάτι διαφορετικό από σκηνή σε σκηνή. Για μένα είναι… μαγεία!

Άρα, αυτό το «βάσανο» το ήθελες.
Ε, ναι. Αυτοί οι ήρωες είναι πολύπλοκοι…

….είχες και τον Γιάννη (Οικονομίδη) δίπλα σου.
Είναι η δεύτερη φορά που συνεργαζόμαστε μετά την Μπαλάντα της τρύπιας καρδιάς. Ξέρω τη διαδρομή.

Μου είχε πει ότι «όλη η ταινία είναι πάνω του».
Ναι. Από τις 90 σκηνές, στις 85 είναι μέσα ο ήρωάς μου.

Σκεφτόμουν πριν δω την ταινία. «Για να δω, έχει δίκιο σε αυτό που λέει ο Γιάννης;». Ε, όταν είδα την ταινία είπα μέσα μου «Είχε δίκιο. Ο Μπισμπίκης τα καταφέρνει. Βγάζει τη σύγχυση, την αναταραχή και αυτή την κατάσταση του ασθμαίνοντας».
Τον ήρωα αυτόν τον πιστεύεις! Και το θέμα είναι να πιστέψεις την ιστορία, εντάξει; Να πιστέψεις αυτό το παραμύθι, να μπεις μέσα στον ήρωα και να τον καταλάβεις. Ο ήρωας αυτός δεν είναι μονοδιάστατος, είναι πολλά πράγματα. Βλέπεις τις ρωγμές του, είναι ευέλικτος…

Οι μεταπτώσεις του είναι εντυπωσιακές. Πιστεύεις ότι τον «συνάντησες» στις πρόβες; Έφτασες στο σημείο να πεις «τώρα είμαστε μαζί, εγώ και ο Θωμάς, και πάμε, πορευόμαστε»;
Νομίζω ότι προς το τέλος των προβών το είχαμε βρει. Βέβαια, υπήρχε και η περίπτωση να το βρούμε στα γυρίσματα. Ξέρεις, πολλές φορές ακόμα και στα γυρίσματα μπορείς να βρεις τον ρόλο. Εξάλλου, εκεί θα δώσεις το 100%. Σε αυτό, φυσικά, είναι καθοριστική η διαμόρφωση του σκηνικού περιβάλλοντος, η ατμόσφαιρα, οι συνθήκες γυρίσματος… όλα αυτά που σε κάνουν να μπεις μέσα στο γύρισμα και να τα δώσεις όλα! Παρ’ όλα αυτά, τον ήρωα, προφανώς, τον ήξερα απ’ έξω και ανακατωτά.

Πώς διαχειρίστηκες το βάρος αυτής της ευθύνης;
Δεν ένιωσα ευθύνη γιατί είχα τον Γιάννη (Οικονομίδη) δίπλα μου. Κατ’ αρχάς, ο Γιάννης είναι υπέροχος άνθρωπος, πολύ δοτικός. Ήταν δίπλα μου συνέχεια, με αγάπη. Ένιωθα σιγουριά γιατί ξέρω ότι ο Γιάννης αν κάτι δεν του κάνει το καταλαβαίνεις. Αν κάτι δεν του κάνει, θα το παλέψει, θα είναι εκεί. Από τη στιγμή, λοιπόν, που ένιωθα τον Γιάννη να είναι χαρούμενος με αυτό που συνέβαινε, ήμουν και εγώ εντάξει, αφέθηκα.

Και βγήκε ο καλύτερος σου εαυτός, έτσι;
Ναι, βγήκε.

Είναι από τις καλύτερες ερμηνείες σου;
Ε, αυτό δεν μπορώ να το πω εγώ.

Πώς το ένιωσες;
Σίγουρα είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που είχα υποκριτικά μέχρι τώρα.

«Με απασχολεί η άσκοπη βία των πιτσιρικάδων»

Πάμε και στα θεατρικά. Τι γίνεται φέτος στο «Cartel»;
Βρισκόμαστε στη φάση που ανεβάζουμε ξανά το «Άνθρωποι και ποντίκια», του Τζον Στάινμπεκ. Είμαστε σε καινούργιο χώρο, στο πρώην εργοστάσιο Πεταλούδα (σ.σ Κλωστές Πεταλούδα-Μουζάκης), και με την ομάδα του Cartel κάνουμε πράγματα.

Πάλι sold out βλέπω.
Ναι και έχουμε δώσει κι άλλες ημερομηνίες. Νομίζω ότι η παράσταση θα πάει τουλάχιστον μέχρι το Πάσχα. Παράλληλα με αυτό, έχουμε ξεκινήσει με τη Μαρία Κεχαγιόγλου και την ομάδα του Cartel πρόβες για τον «Σωσμένο» (Saved), του Έντουαρντ Μποντ. Το έργο είχε ανέβει στην Αθήνα τελευταία φορά το 1991. Ήταν το έργο με το οποίο ξεκίνησε το θέατρο Εμπρος. Έπαιζαν ο Καταλειφός, ο Κέντρος… Είναι σκληρό έργο. Γράφτηκε το 1965 και με το που παίχτηκε, απαγορεύτηκε για πέντε χρόνια! Ο κύριος λόγος είναι μια πολύ σκληρή σκηνή που διαθέτει. Από κει και πέρα, το έργο αυτό θεωρείται ο προθάλαμος για το «In Your Face Theater» στη Μ. Βρετανία. Η Σάρα Κέιν και άλλοι σαν αυτή, στηρίχτηκαν σε αυτόν τον συγγραφέα που ήταν πολύ σκληρός στα έργα του. Ο λόγος που διάλεξα αυτό το έργο είναι ότι με απασχολεί η άσκοπη βία των πιτσιρικάδων. Ξέρεις, που πάνε και μαχαιρώνονται σε πάρκα, πλατείες… Το έργο ακριβώς με αυτό ασχολείται, με τη βία των εφήβων, την άσκοπη βία.

Μπορούμε να την ελέγξουμε τη βία;
Με παιδεία μόνο… Και πάλι είναι πολύ δύσκολο. Δεν βλέπω να αλλάζει κάτι.

Γιατί;
Δεν ξέρω… Η ιστορία έχει δείξει ότι η βία…

…ανακυκλώνεται.
Ναι. Μπορεί να είναι και μες τη φύση μας τελικά. Ακόμα και ο πολιτισμός, η πνευματικότητα, δεν μπορούν να την ελέγξουν, είναι πολύ δύσκολο…

Και έρχεται η άρχουσα τάξη και αμέσως εφαρμόζει καταστολή!
Η βία γεννά βία!

Ναι, γιατί δεν ψάχνουν δουν τι φταίει. Δεν ασχολούνται όπως είπες με την παιδεία.
Από την άρχουσα τάξη ξεκινάει το πράγμα. Αν το κράτος δεν δείξει την κατάλληλη πρόνοια, δεν ρυθμίσει τα πράγματα, δεν μπορεί να αλλάξει κάτι. Η καταστολή οδηγεί σε αυτό που είπα, στο ότι η βία γεννά βία. Όταν κάποιος σε εξευτελίζει, σε ταπεινώνει, θα αντιδράσεις, είναι φυσικό. Αυτό γίνεται και μεταξύ ανθρώπων, σε μικρή κλίμακα, και μεταξύ κρατών βέβαια. Είδαμε τι έγινε στη Γάζα, στην Παλαιστίνη. Όταν βαράς συνέχεια τη Γάζα, θα υπάρξει αντίδραση.

Και στη βία του έργου που λες, στη βία των νέων, το περιβάλλον που μεγαλώνει ο πιτσιρικάς είναι βίαιο. Η φτώχεια, η ανεργία… Ο πατέρας, η οικογένεια, δεν μπορεί να τα ξέρει όλα. Μένει, λοιπόν, σε ένα κενό ο έφηβος και κάπου ξεσπάει.
Το καλό με αυτό το έργο είναι ότι δείχνει και το πώς αντιδρά το ζευγάρι, οι γονείς. Δείχνει τις σχέσεις των παιδιών με τους γονείς. Είναι πολύ δυνατό έργο.

Στο «Άνθρωποι και Ποντίκια», ο Στάινμπεκ λέει ότι «ο ίδιος ο άνθρωπος έχει γίνει η μεγαλύτερή μας απειλή και η μοναδική μας ελπίδα». Συνδέεται, νομίζω, και με την ταινία αυτό. Είμαστε απειλή και ελπίδα την ίδια στιγμή.
Απειλή και ελπίδα για το ανθρώπινο γένος και τη Γη, τη φύση γενικότερα. Αυτό δένει και με το θεατρικό που λέγαμε. Μην ξεχνάμε ότι η βία είναι η μαμή της Ιστορίας. Από τη μία δεν τη θέλουμε, από την άλλη χωρίς βία δεν μπορεί να αλλάξει κάτι. Φυσικά δεν μιλάμε για τη βία που πας και χτυπάς τη γυναίκα σου, έτσι; Η αντίσταση σε κάτι, αυτό είναι το ζητούμενο.

Εγώ χρησιμοποιώ την ορολογία «λαϊκή αντιβία». Δεν είμαι τρελός να αρχίσω να σε χτυπάω χωρίς να μου έχεις κάνει τίποτα. Αν μου κάνεις όμως και είσαι άρχουσα τάξη, τότε…
Εκεί βγαίνει η αντίδραση. Δυστυχώς ή ευτυχώς κάποιες στιγμές υπάρχει αντίδραση από τον κόσμο. Βγαίνει στους δρόμους, αντιδρά σε αυτά που συμβαίνουν. Άλλες φορές δεν το κάνει.

Εκτός κινηματογράφο, θέατρο, παίζεις και στο σίριαλ «Porto Leone. Στη γειτονιά με τα κόκκινα φανάρια».
Αυτό έχει γυριστεί από πέρυσι. Η σειρά έχει να κάνει για την Τρούμπα που και εκεί…

…βλέπουμε ταξικές αντιθέσεις.
Ναι, δεν έχει αλλάξει κάτι. Τα ίδια τότε, τα ίδια τώρα. Άνθρωποι συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται ανθρώπους. Οι σεξεργάτριες της εποχής υπάρχουν και σήμερα. Άνθρωποι που τα παίρνουν -αστυνομία, δικηγόροι- συνεχίζουν να τα παίρνουν… Η ίδια κατάσταση. Δεν αλλάζει κάτι.

Σε ευχαριστώ πολύ.
Και εγώ.

INFO

«Σπασμένη Φλέβα», από 27 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους

CREDITS
Σκηνοθεσία: Γιάννης Οικονομίδης
Σενάριο: Γιάννης Οικονομίδης – Βαγγέλης Μουρίκης
Πρωταγωνιστούν: Βασίλης Μπισμπίκης, Μαρία Κεχαγιόγλου, Μπέττυ Αρβανίτη, Στάθης Σταμουλακάτος, Σοφία Κουνιά, Γιάννης Νιάρρος, Γιάννης Αναστασάκης, Ιωάννα Κολλιοπούλου, Κλέλια Ρένεση, Αναστασία Χατζηαθανασίου, Δημήτρης Καπετανάκος και Μαρία Καλλιμάνη

Μαζί τους οι: Βασίλης Κουκαλάνι, Βαγγέλης Αλεξανδρής, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, Αργύρης Γκαγκάνης, Αλέκος Πάγκαλος, Γιώργος Κολλιόπουλος, Nectar De Leon, Σταύρος Μπένος, Δαυίδ Σταμούλος, Ελένη Μπούκλη

Οργάνωση Παραγωγής: Γιάννης Καραντάνης
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Δημήτρης Κατσαΐτης
Μοντάζ: Γιάννης Χαλκιαδάκης G.F.E.
Μουσική: Μπάμπης Παπαδόπουλος
Ήχος: Άρης Αναστασόπουλος
Σχεδιασμός Ήχου - Μιξάζ: Κώστας Φυλακτίδης
Σκηνικά: Σταμάτης Δεληγιάννης
Κοστούμια: Δέσποινα Χειμώνα
Μακιγιάζ-Κομμώσεις: Γιάννης Παμούκης
VFX Supervisor: Αντώνης Κοτζιάς | YAFKA
Τραγούδι τίτλων τέλους: ΛΕΞ / Kepler is Free

Παραγωγοί: Πάνος Παπαχατζής, Χρήστος Β. Κωνσταντακόπουλος
Παραγωγός: Γιάννης Καραντάνης
Συμπαραγωγοί: Αφροδίτη Παναγιωτάκου, Αλεξάνδρα Δασκαλοπούλου, Δημήτρης Μάρης, Γιάννης Οικονομίδης
Executive Producers: Κωνσταντίνος Πολίτης, Γιάννης Ρήγος
Μία παραγωγή των: Athens Productions A.E., Αργοναύτες Α.Ε., Faliro House S.A., Yannis Economides Films Ltd
Σε συμπαραγωγή με: ΕΡΤ, Onassis Culture, Frontstage Entertainment, Custom Productions A.E.
Με την υποστήριξη των: Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, Οπτικοακουστικών Μέσων και Δημιουργίας – Creative Greece, Υφυπουργείου Πολιτισμού Κύπρου (Σ.Ε.ΚΙΝ.)
Χορηγοί: Ζαγόρι, Green Cola, Kaiser
Διανομή: Tanweer Alliances