Πάντα «Κάτι Καίγεται» με τη Νατάσσα Μποφίλιου
Εγώ θα το γράψω, αυτή το τραγούδησε, θα το τραγουδήσει, θα το τραγουδά, πάντα! Εγώ παίρνω αυτό που μου δίνει και αυτό που γενναιόδωρα μου αφήνει. Εγώ αφήνομαι στη μεγάλη αγκαλιά της και στα πύρινα μάτια της. Εγώ παλεύω με τον εγωισμό μου και αυτή με το μοίρασμα και την ευθύνη, την ομορφιά. Εγώ γράφω γι’ αυτό που είδα και άκουσα και αυτή απαλύνει τους πόνους και φυλά το φως. Εγώ θέλω να εντυπωσιάσω και αυτή να αγκαλιάσει όλο τον κόσμο που την αγαπά, τη δέχεται όπως είναι, τη στηρίζει και την ακολουθεί. Εγώ σε μια γωνιά του σύμπαντος και αυτή να είναι το σύμπαν μέσα στο σύμπαν. Εγώ να ταξινομώ εικόνες και ήχους και αυτή να παίρνει την υγρή αγωνία, τη στέρεη ελπίδα και το μοναδικό βλέμμα του καθενός και να φτιάχνει κύκλους-καταφύγια για όλα όσα ο άνθρωπος θέλει να σώσει και να διαδώσει. Εγώ που έχω το όνομά μου και αυτή που έχει το δικό της και το δικό μας. Εγώ να κοιτώ τον κόσμο της και αυτή, η Νατάσσα Μποφίλιου, με τη θεσπέσια φωνή της να υψώνει γέφυρες στον ουρανό και δίχτυα κάτω από τ’ αστέρια. Τη Δευτέρα 22 Σεπτέμβριου, στον Λυκαβηττό, έγινε αυτό που έπρεπε. Είδαμε και ακούσαμε το «Κάτι Καίγεται 2».
Κάτι καίγεται, Αλέξανδρε
Η παράσταση, το ταξίδι δηλαδή, γιατί κάθε παράσταση είναι ένα ταξίδι, ξεκίνησε όταν όλα ήταν παγωμένα, χειμώνας και συνεχίστηκε. Και οι εποχές καλωσόρισαν τη Νατάσσα Μποφίλιου και τα φύλλα βγήκαν ξανά στα κλαδιά και αυτή με το φως στην καρδιά, στη λαλιά και στη ματιά μπήκε στο θέρος και έσωσε τα παιδιά, τα νεαρά αγόρια και κορίτσια από τον θερισμό και το κάμα του Αυγούστου. Και όταν ο άνεμος φούσκωσε τα «μάγουλά» του και οι σιγανές ψιχάλες έπεσαν από ψηλά, αυτή ήταν πάλι εκεί. Στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού έγινε αυτό που είπε και ήθελε. Αλέξανδρε…Κάτι Καίγεται… Δεν πρόλαβα να πω έτσι πρέπει, αλλά ήξερα ότι αυτό θα γίνει. Και έγινε!
Όσοι έρχονταν στο θέατρο διέθεταν μια ευχάριστη προσμονή. Ήξεραν τι θα δουν. Και όμως, ανυπομονούσαν. Μάλλον γι’ αυτό, για τη σίγουρη προσφορά από μια καλλιτέχνιδα που πρώτα δίνει και μετά παίρνει. Γονείς με τα νεαρά παιδιά τους, φίλοι κοντά στα 40, στα 50, άνθρωποι μόνοι τους και άνθρωποι με πλακάτ που έγραψαν σαν παιδιά για να τα δείξουν στα μάτια και τη φωνή της. Μια κυρία αναρωτιόταν μα καλά, εκείνη τη χρονιά μόνο μια φορά την είδα; Δεν μπορείς να δεις μία φορά μόνο την Μποφίλιου. Οι εικόνες που σου δωρίζει μένουν για πάντα. Το ίδιο έγινε και στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού. Ο Μεγάλος Κύκλος του «Κάτι Καίγεται 2» έκλεισε και όρισε την αρχή για τον επόμενο…
Ως την άκρη της νύχτας με τη φωνή-σπίθα
Η Νατάσσα Μποφίλιου και οι συνεργάτες της έλαμπαν κάτω από τον βραδινό αττικό ουρανό. Πάνω στη σκηνή έβλεπες ωραίους ανθρώπους, επαγγελματίες με διάθεση νεαρού αγοριού, κοριτσιού. Η σκηνή λιτή και απέριττη, έδινε τον χώρο στους μουσικούς και στην ερμηνεύτρια. Το «Κάτι Καίγεται 2» δεν ήταν ένα εγχείρημα που το κουβάλησε μόνη της. Η ομάδα είναι τα πάντα και η φωνή –«φωνάρα» (sic)- της Μποφίλιου η τελευταία ανίκητη ελπίδα (μας).
Έτσι απλά έκλεισαν τα εξωτερικά φώτα και άναψαν αυτά της σκηνής. Η Μποφίλιου βγήκε, χειροκροτήθηκε και μετά όλα ανήκαν σε αυτήν και τους συνεργάτες-φίλους της. Ναι, οι Θέμης Καραμουρατίδης, Γεράσιμος Ευαγγελάτος, οι σταθερές πλευρές αυτού του σχήματος, πάντα εκεί. Και φυσικά όλοι οι μουσικοί (Γιώργος Μπουλντής, Μανώλης Γιαννίκιος, Γιώργος Κάστανος, Γιώργος Καρδιανός, Άρης Ζέρβας, Θοδωρής Μουζακίτης, Σταμτέλλα Σπίνουλα, Περικλής Τιμπλαλέξης, Αριόνα Μουτσαϊ, Ελευθερία Τόγια). Και αυτή να δίνει όλη της την ενέργεια και να ξεσηκώνει, να «συνομιλεί» με αυτούς που ήταν όρθιοι στο κέντρο του θεάτρου. Την ίδια στιγμή φρόντιζε όσους κάθονταν στις κερκίδες και απλά την άκουγαν/έβλεπαν με προσοχή.
Όλα τα τραγούδια της ήταν εκεί και τα ερμήνευσε όλα λες και ήταν η πρώτη φορά. Πάθος, ένταση, ευαισθησία, αλήθεια και ομορφιά, αυτά έβγαιναν από το στόμα της. Στη σκηνή ανέβηκε και ο Μανώλης Φάμελλος. Η κιθάρα του, η φωνή και η αγκαλιά της Μποφίλιου. Και αυτή, να είναι πάντα δυνατή, να νικά την όποια κούραση, εξάντληση. Και κάποια στιγμή έκανε αυτό που λίγοι μπορούν να κάνουν: κατέβηκε και τραγούδησε μέσα στο κοινό, με το κοινό! Προχωρούσε και άνοιγε διαδρόμους, έφτιαχνε δρόμους. Η Νατάσσα Μποφίλιου, σε μια καλά οργανωμένη παράσταση, έδωσε, όπως κάνει πάντα, τη φωνή-σπίθα που μας ταξιδεύει ως την άκρη της νύχτας.
