Η πλαστική καρέκλα μονομπλόκ: Το σήμα κατατεθέν στα ελληνικά πανηγύρια και τις αυλές μας (vid)
- Ποιος είναι ο «πατέρας» της καρέκλας Monobloc: Οι δύο εκδοχές
- Η απαγόρευση στην Ελβετία και το μυστικό της επιτυχίας
- Η μονομπλόκ διχάζει κι ας είναι μόνο μία... καρέκλα
Δεν υπάρχει Έλληνας που να μην έχει καθίσει κάποτε σε μια καρέκλα μονομπλόκ (πολλοί δεν ξέρουν και το πραγματικό όνομά της). Τη βρίσκεις στις ταράτσες, στα εξοχικά, στα χωριά, σε παραθαλάσσια ταβερνάκια ή στοιβαγμένη στις αποθήκες, έτοιμη να βγει «στην πίστα» κάθε καλοκαίρι. Είναι η καρέκλα που συνόδευσε γενιές ολόκληρες σε οικογενειακά τραπέζια, πανηγύρια και γιορτές, ενώ πήρε το όνομά της από τη «μονοκόμματη» κατασκευής της.
Στον δυτικό κόσμο κατηγορήθηκε ακόμα και για «καταστροφή τοπίου», αλλά στη χώρα μας έγινε συνώνυμο με το πανηγύρι, το γλέντι και τη φιλική συγκέντρωση ούσα η καρέκλα που «κρατάει» τον κουρασμένο χορευτή μετά από ένα τσάμικο ή συρτό, που χωράει τον απρόσκλητο επισκέπτη σε μια βάφτιση, που στήνεται γύρω από τις ψησταριές του Δεκαπενταύγουστου.
Ποιος είναι ο «πατέρας» της καρέκλας Monobloc: Οι δύο εκδοχές
Η ιστορία γύρω από την «πατρότητά» της παραμένει αμφιλεγόμενη. Σύμφωνα με μια εκδοχή, ο Καναδός κατασκευαστής Ντόναλντ Σίμπσον ήταν εκείνος που το 1946 παρουσίασε πρώτος το σχέδιο. Ωστόσο, η μεγάλη παραγωγή ήρθε πολύ αργότερα, το 1970, από την εταιρεία Grosfillex Group.
Άλλοι, πάλι, υποστηρίζουν ότι δημιουργός της είναι ο Ανρί Μασονέ, ο οποίος το 1972, σε ένα μικρό χωριό της βόρειας Γαλλίας, έδωσε σχήμα στη διάσημη καρέκλα. Μόνο που για αυτή την εκδοχή δεν υπάρχει επίσημη πατέντα που να το επιβεβαιώνει.
Η απαγόρευση στην Ελβετία και το μυστικό της επιτυχίας
Μπορεί σήμερα να μας φαίνεται αστείο, όμως από το 2008 έως το 2017, η πόλη της Βασιλείας στην Ελβετία είχε απαγορεύσει τη χρήση της πλαστικής καρέκλας. Ο λόγος; Η περιβαλλοντική ρύπανση που συνδέθηκε με τη μαζική της παραγωγή και χρήση.
Με κόστος παραγωγής λίγων ευρώ, η μονομπλόκ πωλείται φθηνά, στοιβάζεται εύκολα, αντέχει στον ήλιο και στη βροχή. Το απλό της σχέδιο είναι ταυτόχρονα «αόρατο» και εμβληματικό. Δεν ξεχωρίζει ποτέ, αλλά όλοι τη θυμούνται. Είναι το πιο «δημοκρατικό» έπιπλο, γιατί δεν ανήκει ούτε στην ελίτ ούτε στο περιθώριο... ανήκει σε όλους.
Η μονομπλόκ διχάζει κι ας είναι μόνο μία... καρέκλα
Η μονομπλόκ προκαλεί αντικρουόμενα συναισθήματα. Για κάποιους είναι πρακτική, ανθεκτική και σχεδόν… μαγική στη χρηστικότητά της. Για άλλους, αντιπροσωπεύει την έλλειψη αισθητικής.
Ο κοινωνικός ανθρωπολόγος Ίθαν Ζούκερμαν μάλιστα τη χαρακτηρίζει «αντικείμενο χωρίς συμφραζόμενα», αφού, όπως υποστηρίζει, δύσκολα μπορεί να αποδώσει κάποιο ιδιαίτερο νόημα. Παρ' όλα αυτά, εδώ και μισό αιώνα βρίσκεται παντού, ως σύμβολο του παγκοσμιοποιημένου κόσμου.
Από την άλλη, δεν έλειψαν και οι πολέμιοι της, όπως ο Γερμανός συγγραφέας Ίνγκο Νόιμαν, που σε σχετικό δοκίμιό του χαρακτήρισε τις λευκές πλαστικές καρέκλες «το άσχημο πρόσωπο της παγκοσμιοποίησης», τονίζοντας την απουσία χαρακτήρα και προσωπικότητας.
