Ο Remi Cavat στο Gazzetta: «Τα τραγούδια μας ενώνουν» (vid)
- «Το θέμα του έρωτα είναι μια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης»
- «Η μουσική είναι cool. Σε συνοδεύει, δίνει χρώμα στη ζωή, την κάνει πιο χαρούμενη»
Ένας Γάλλος στην Αθήνα, «Ενας Τούρκος στο Παρίσι», μια γάτα που τη λένε «Σερενάτα» και ακούει τον Γάλλο να παίζει τη σερενάτα κι ένα τραγούδι για το πρωταρχικό στάδιο μιας σχέσης. Ο Remi Cavat, ο τραγουδοποιός, ο ερμηνευτής, ο πολίτης του κόσμου, τραγουδά (για) τη ζωή, αφήνεται στο ταξίδι της και σαν παιδί πλησιάζει το ανεξήγητο θαύμα του έρωτα. Το τραγούδι του «Pourquoi t’ as peur?», το ερμηνεύει μαζί με τη Γεωργία Δράκακη, ήταν η αφορμή για να μιλήσουμε μαζί του. Και η αίσθηση που μας άφησε είναι αυτή της… άνοιξης! Όλα ανθίζουν ακούγοντας τον να μιλά, να τραγουδά, να μοιράζεται τις σκέψεις του. Τον ευχαριστούμε που μας μίλησε.
Άκουσα το «Pourquoi t’ as peur?» και σκέφτηκα ότι η μουσική απαντά στο «γιατί;» του έρωτα, της αγάπης. Συμφωνείτε;
Το τραγούδι «Pourquoi t'as peur» μιλάει για το πρωταρχικό στάδιο μιας σχέσης μεταξύ δύο ανθρώπων, δηλαδή τη συνάντηση, την πρώτη γνωριμία. Είναι ένα απαραίτητο στάδιο για να υπάρξει μια πιθανή ερωτική σχέση. Το τραγούδι αναφέρεται στο ρίσκο και την πρωτοβουλία που πρέπει να πάρει ένας από τους δύο για να πλησιάσει τον άλλον και να γνωριστούν. Είναι ένα δύσκολο βήμα, μια δύσκολη απόφαση, και το τραγούδι πραγματεύεται ακριβώς αυτό: Γιατί φοβάσαι να κάνεις το πρώτο βήμα; Αν δεν το κάνεις εσύ, κάποιος άλλος μπορεί να το κάνει στη θέση σου, και τότε θα τα έχεις χάσει όλα. Έτσι, αναδεικνύεται η σκληρότητα της ζωής και οι ψυχολογικές και κοινωνικές πιέσεις που μπορεί να δημιουργήσει αυτή η κατάσταση σε ένα άτομο.
Στο κομμάτι συνεργαστήκατε με την καλλιτέχνιδα Γεωργία Δρακάκη. Τι είναι αυτό που ζητάτε από μια συνεργασία;
Όταν συνεργάζομαι με έναν άλλο καλλιτέχνη, περιμένω προφανώς να βάλει κάτι δικό του στο τραγούδι μου, έτσι ώστε να μεταμορφωθεί, να αλλάξει, να πάρει κατευθύνσεις που εγώ δεν είχα φανταστεί. Αυτό είναι το ενδιαφέρον του να βάζεις άλλους ανθρώπους σε ένα προσωπικό project: να το εμπλουτίσεις, να του δώσεις νέα διάσταση.
Με τη Γεωργία ήταν τρομερά ενδιαφέρον. Μιλάει πολύ καλά γαλλικά, αλλά έχει ελληνική προφορά. Ξέρω ότι οι Έλληνες έχετε ένα μικρό… θέμα με τις προφορές, υπάρχει ένας μικρός «κόμπλεξ» γύρω από αυτό. Αλλά σε ένα τραγούδι, πιστεύω πως η προφορά, η χροιά της φωνής, προσθέτει απίστευτα στη μουσικότητα. Για ένα γαλλικό αυτί, το να ακούει μια ξένη να τραγουδάει στα γαλλικά είναι κάτι εντελώς διαφορετικό και πολύ ενδιαφέρον. Άρα, το να ηχογραφήσω μια Ελληνίδα που τραγουδάει στα γαλλικά ήταν μια τεράστια ευκαιρία. Επιπλέον, η Γεωργία έχει πολύ δυνατή προσωπικότητα, κάτι που κάνει αντίθεση με το τραγούδι, που μιλάει για ένα αγόρι χωρίς ιδιαίτερο θάρρος, που φοβάται να μιλήσει σε ένα κορίτσι. Η Γεωργία είναι το ακριβώς αντίθετο. Αν θέλει να μιλήσει σε κάποιον, θα πάει και θα το κάνει. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων, κάποια στιγμή, για πλάκα, είπε: «Εγώ δεν έχω τέτοια προβλήματα, στα γκομενικά μου». Το βρήκα αστείο και το άφησα στο τέλος του κομματιού. Έτσι, η συμβολή της Γεωργίας δεν ήταν απλά μια συμμετοχή – έβαλε ένα κομμάτι του εαυτού της μέσα στο τραγούδι. Η δημιουργία μου δεν είναι μόνο δική μου. Είναι δική μας.
«Το θέμα του έρωτα είναι μια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης»
Η νοσταλγία των χαμένων ερώτων μπορεί να σας οδηγήσει να φτιάξετε αξέχαστη μουσική;
Φυσικά! Το θέμα του έρωτα είναι μια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης. Οι περισσότερες από τις πιο όμορφες, τις πιο διαχρονικές μελωδίες είναι τραγούδια που μιλούν για τον έρωτα—είτε για έναν έρωτα που πέτυχε είτε για έναν που απέτυχε. Και, για να είμαστε ειλικρινείς, συνήθως το δραματικό στοιχείο είναι αυτό που εμπνέει περισσότερο. Ίσως είναι πιο εύκολο να γράψεις ένα βαθύ τραγούδι όταν μιλάς για τη θλίψη. Τα χαρούμενα τραγούδια είναι, τις περισσότερες φορές, πιο ελαφριά.
Ποιες είναι οι επιρροές σας;
Μεγάλωσα με τον βρετανικό και αμερικάνικο ήχο των ‘70s—όλη αυτή την pop, rock, blues φάση της εποχής. Το αγαπημένο μου συγκρότημα, μακράν, τόσο σε ήχο όσο και σε δημιουργικότητα, είναι οι Beatles. Πραγματικά, είναι δύσκολο να βρεις μπάντα που να συγκρίνεται μαζί τους. Αλλά, προφανώς, έχω κι άλλες επιρροές, ειδικά από τη γαλλική σκηνή. Σε επίπεδο στίχων και γενικά ατμόσφαιρας, η πιο μεγάλη μου επιρροή είναι, χωρίς καμία αμφιβολία, ο Serge Gainsbourg. Κι αυτός, άλλωστε, είχε πολλές αγγλικές pop-rock επιρροές—η γυναίκα του ήταν Αγγλίδα, κι έγραψε αρκετούς από τους δίσκους του στην Αγγλία. Υπάρχει, επίσης, όλο το στοιχείο της French Touch, με πιο μοντέρνα συγκροτήματα όπως οι Air, που με είχαν τρελάνει για χρόνια. Και, όπως είναι λογικό, όλο αυτό βγαίνει και στη μουσική που φτιάχνω.
Γίνατε γνωστός μέσα από τις διασκευές των κομματιών «Σερενάτα» και «Ενας Τούρκος στο Παρίσι». Πιστεύετε ότι κάθε τραγούδι είναι και ένα κοινό, συλλογικό, κληροδότημα;
Τα τραγούδια είναι παντού στην καθημερινότητά μας. Τα ακούμε στο ραδιόφωνο, σε podcasts, σε playlists—όλη μέρα, παντού. Και, προφανώς, τα τραγούδια, από τη στιγμή που τα ακούμε για πρώτη φορά, γράφονται κάπου βαθιά στο υποσυνείδητό μας. Όταν τα ξανακούμε χρόνια μετά, μας ξυπνούν αναμνήσεις, φέρνουν πίσω στιγμές που είχαμε ξεχάσει. Κι έτσι, δημιουργείται μια κοινή μουσική κουλτούρα σε έναν τόπο. Ένα τραγούδι μπορεί να σημαδέψει μια ή και περισσότερες γενιές, να μείνει ζωντανό μέσα στον χρόνο. Τα τραγούδια μας ενώνουν, δημιουργούν κοινές αναμνήσεις σε μια κοινωνία. Και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στις βραδιές όπου, όταν παίζει εκείνο το τραγούδι, όλοι αρχίζουν να τραγουδούν μαζί. Είναι η στιγμή που νιώθεις ότι ανήκεις σε μια κοινότητα, σε μια παρέα, σε έναν λαό.
«Η μουσική είναι cool. Σε συνοδεύει, δίνει χρώμα στη ζωή, την κάνει πιο χαρούμενη»
Τι σας έχει δώσει η μουσική μέχρι σήμερα και τι έχετε δώσει εσείς σε αυτήν;
Η μουσική είναι μαζί μου από τότε που ξεκίνησα κιθάρα, στα 14 μου, για να παίξω κομμάτια των Nirvana και να ονειρευτώ ότι μια μέρα θα γίνω rockstar. Μέχρι και σήμερα, που γράφω τα δικά μου τραγούδια, όπου κάθε στιγμή της ζωής μου μπορεί να με κάνει να σκεφτώ πώς θα την έκανα τραγούδι, πώς να δω τα πράγματα μέσα από ένα τραγούδι. Και τι μπορώ εγώ να προσφέρω στη μουσική; Με τον πιο ταπεινό τρόπο, να βάλω κι εγώ το λιθαράκι μου, να παρουσιάσω τον δικό μου κόσμο μέσα από τα τραγούδια μου, ελπίζοντας ότι θα αρέσουν στον κόσμο. Τόσο απλά.
Σας φοβίζει κάτι στη μουσική;
Όχι, σε καμία περίπτωση. Δεν βλέπω τι θα μπορούσε να με κάνει να φοβηθώ στη μουσική. Η μουσική είναι cool. Σε συνοδεύει, δίνει χρώμα στη ζωή, την κάνει πιο χαρούμενη—ή πιο μελαγχολική όταν θες να βυθιστείς στη θλίψη σου. Αλλά φόβο; Όχι. Δεν ξέρω, δεν μου έρχεται καμία φοβία που να προέρχεται από τη μουσική.
Ποιες είναι οι καλλιτεχνικές σας φιλοδοξίες;
Όπως είπα και πριν, και όπως πιστεύω πως ισχύει για όλους τους τραγουδοποιούς και καλλιτέχνες, αυτό που θα ήθελα είναι όσο το δυνατόν περισσότερος κόσμος να ακούει τα τραγούδια μου, να τα αγαπήσει, να γίνουν κομμάτι της ζωής τους. Να συνοδεύσουν όσο το δυνατόν περισσότερες στιγμές, περισσότερες διαδρομές, περισσότερες αναμνήσεις.
Ζείτε στην Ελλάδα, στο κέντρο της Αθήνας. Τι προσφέρει η πόλη στην καλλιτεχνική σας δημιουργία;
Λατρεύω τη γειτονιά μου. Λέω συχνά ότι είναι το χωριό μου. Υπάρχει αίσθηση γειτονιάς, όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους. Και, φυσικά, υπάρχει πολλή μουσική στα γύρω μπαρ. Η νυχτερινή ζωή είναι έντονη, και αυτό με επηρεάζει. Έχω φτιάξει μάλιστα ένα videoclip στο YouTube, όπου ένα ποτήρι Gin Tonic «περιπλανιέται» όλη τη νύχτα στη γειτονιά μου, περνώντας από διάφορα μπαρ. Ακόμα και το βίντεο για το C'est la vie, τη γαλλική μου εκδοχή του ελληνικού τραγουδιού «Ένας Τούρκος στο Παρίσι», το γύρισα στην ταράτσα του σπιτιού μου, στο κέντρο της γειτονιάς μου, με θέα την Ακρόπολη και τα χαρακτηριστικά κτίρια της Αθήνας. Οπότε ναι, η πόλη μου, η γειτονιά μου, είναι κομμάτι της καλλιτεχνικής μου ταυτότητας.
Μετά το «Pourquoi t’ as peur?» τι να περιμένουμε από εσάς;
Το φθινόπωρο βγάζω νέο EP με δικά μου κομμάτια, μια ακόμα συνεργασία με Ελληνίδα τραγουδίστρια, και τραγούδια που μιλάνε για τα ερωτικά στραπάτσα. Όπως στο «Pourquoi t’as peur», θα έχει να κάνει με φόβους, δισταγμούς και χαμένες ευκαιρίες στον έρωτα.
Ευχαριστώ πολύ.
Και γω.
