Ένας τρελός στα βήματα του Μπιέλσα

Όταν σε ηλικία 17 ετών ο Σαμπάολι όργωνε το γήπεδο στη μεσαία γραμμή των νέων της Νιούελς Ολντ Μπόις, το ποδόσφαιρο του είχε γίνει ψύχωση. Ήταν ο μοναδικός προορισμός της ζωής του και ήταν τυχερός που είχε την ικανότητα να τον ακολουθήσει. Η μοίρα όμως είχε άλλα σχέδια. Στα 19 του και πριν ακόμα φορέσει τη φανέλα της πρώτης ομάδας, ήρθε ο σοβαρός τραυματισμός κνήμης-περόνης, που έκοψε το πόδι του στη μέση, μαζί με τα όνειρά του για επαγγελματική καριέρα στο ποδόσφαιρο. Η μπάλα όμως είχε στοιχειώσει για τα καλά τα όνειρά του. Και δεν ήταν διατεθειμένος να την αφήσει.

Γιος αστυνομικού, ο Σαμπάολι δούλεψε σε τράπεζα τα χρόνια που ακολούθησαν μετά τον τραυματισμό του, κάνοντας παράλληλα τον προπονητή σε παιδικές ομάδες της πόλης του. Η καριέρα του τεχνικού ήταν ο επόμενος μεγάλος στόχος του, ωστόσο δεν είχε προλάβει να παίξει ποδόσφαιρο σε υψηλό επίπεδο και το γεγονός αυτό δυσκόλευε τα πράγματα. Δεν είχε χτίσει κύκλο επαφών. Δεν τον ήξεραν όσοι έπρεπε να τον ξέρουν.

Μια Κυριακή, κατά τη διάρκεια μιας αναμέτρησης της ομάδας Αλούμνι από την πόλη του, ο διαιτητής τον απέβαλε από τον πάγκο. Εκείνος, ανέβηκε σε ένα δέντρο και συνέχισε να δίνει οδηγίες από εκεί! Ήταν η αρχή...

Η εφημερίδα La Capital δημοσίευσε τη φωτογραφία του από το δέντρο και ο κόσμος άρχισε να ενδιαφέρεται για τον ιδιόρρυθμο τούτο τεχνικό. Ο Εντουάρντο Χοσέ Λόπεθ, τότε πρόεδρος της Νιούελς, γνωρίζοντας ότι ξεκίνησε την επαφή του με το ποδόσφαιρο από τα τμήματα υποδομής της, τον κάλεσε και τον έβαλε προπονητή σε μια θυγατρική της, όπου πλέον ξεκίνησε να δουλεύει σε περισσότερο επαγγελματικά πρότυπα.

Μετά από τέσσερις κατηγορίες στην Primera B metropolitana της Αργεντινής ξενιτεύτηκε τον Ιανουάριο του 2002 για το Περού και τον σύλλογο Χουάν Αουρίχ, όπου δεν στέριωσε. Έμεινε μέχρι το 2007 στο Περού, γυρίζοντας τρεις ομάδες, πέρασε μια χρονιά στην Χιλή, δίνοντας στην Ο Χίγκινς τον χαρακτήρα την απροσπέλαστης άμυνας και οδηγώντας την στην τρίτη θέση. Η επόμενη σεζόν του δεν ήταν καλή και επόμενος προορισμός η Έμελεκ του Εκουαδόρ, με την οποία κατέκτησε τη δεύτερη θέση με ρεκόρ βαθμών στην ιστορία της. Το όνομά του πλέον είχε γίνει γνωστό στην Λατινική Αμερική.

Η Ουνιβερσιδάδ ντε Τσίλε εξασφάλισε την υπογραφή του και η προσέγγιση του Σαμπάολι την απογείωσε. Κατέκτησε το Πρωτάθλημα Απερτούρα, το Κλαουσούρα, καθώς και Κόπα Σουδαμερικάνα. Για πρώτη φορά μια ομάδα από την Χιλή νίκησε ομάδες από την Αργεντινή, την Βραζιλία και την Ουρουγουάη την ίδια σεζόν. Πλέον, ήταν έτοιμος για την Εθνική. Μια Εθνική που «διψούσε» να δώσει συνέχεια στις αρχές του Μαρσέλο Μπιέλσα.

Ο νυν τεχνικός της Μαρσέιγ έχει επηρεάσει σε πολλά τον Σαμπάολι. Ήταν ο μέντοράς του. Χαρακτηριστικό το ότι, όπως έχει αποκαλύψει ο ίδιος, όταν ήταν νεότερος έτρεχε έχοντας στα αυτιά του ακουστικά. Όχι για να ακούει μουσική, αλλά συνεντεύξεις τύπου του Loco! Έμαθε απ' έξω πολλές ατάκες του, προσέγγισε συνεργάτες του προκειμένου να μάθει περισσότερα και τόνιζε ότι ήταν «ψυχωμένος» με την προσωπικότητα και τις μεθόδους του!

Ο χαρακτήρας και η ομοιότητά του με τον Μπιέλσα του έχει φέρει το παρατσούκλι «ο άλλος τρελός». Ο Σεμπάστιαν Φεστ, αρθρογράφος της La Nacion, τον χαρακτήρισε ως ένα άτομο «πεπεισμένο για τις ιδέες του όπως ο Μπιέλσα, αλλά περισσότερο ρεαλιστής. Έχει αυτοπεποίθηση υψηλή, κάτι που είναι πολύ σημαντικό για έναν Αργεντινό προπονητή στην Εθνική Χιλής». Ο ίδιος έχει αρνηθεί τον τίτλο μαθητής του 59χρονου, αλλά είχε τονίσει: «Θέλουμε 11 φανατικούς που να δίνουν τη ζωή τους για τη φανέλα. 11 καμικάζι, που όπως την περίοδο του Μπιέλσα, να φαίνονται σαν 15».

Η ποδοσφαιρική του προσέγγιση είναι βασισμένη στον Μπιέλσα. Ρίσκο, πρεσάρισμα ψηλά και συνεχές, 11 παίκτες που δουλεύουν μόνο για την ομάδα και όχι για τους εαυτούς τους, συνεχής κίνηση χωρίς την μπάλα, κατοχή, πάσες. Έχτισε πάνω στις βάσεις που έβαλε από το 2008 ο συμπατριώτης του και φρόντισε να βάλει καλά στο μυαλό των παικτών του την έννοια καμικάζι για τη φανέλα. Παρότι η Χιλή δίνει την εικόνα μιας ομάδας απομακρυσμένης από κάθε έννοια σκοπιμότητας, βγαλμένη ίσως από μια άλλη δεκαετία, η διαχείριση του Αργεντινού είναι απολύτως εναρμονισμένη με τα μέσα του σήμερα. Διεξοδική ανάλυση των ατομικών και ομαδικών στατιστικών, χρήση τεχνολογίας κ.ο.κ. Τακτικά, δούλεψε το 4-3-3, καθώς και το σύστημα του Μπιέλσα που κατέληγε να είναι ένα 3-3-1-3 με τις προσαρμογές, ενώ από την αρχή εφάρμοσε τις μεθόδους προπόνησης του μέντορά του.

Πέραν της προπονητικής προσέγγισης, έχει και ένα στιλ ζωής που μοιάζει πολύ στον «τρελό». Όταν πήγε στην Ουνιβερσιδάδ του πρόσφεραν ένα μεγάλο σπίτι και ένα πολυτελές αυτοκίνητο. Ο Σαμπάολι τα απέρριψε, νοικιάζοντας ένα δυάρι και αγοράζοντας ένα μεταχειρισμένο αμάξι. Προτιμά να διεξάγει τις προπονήσεις μακριά από δημοσιογράφους και φωτογράφους και όταν μέσα στον Μάιο ανακάλυψε ένα drone να πετάει πάνω από τον χώρο του γηπέδου, έγινε έξαλλος διέκοψε μέχρι να εξαφανιστεί από τους αρμόδιους του γηπέδου. Εργασιομανής, τρελαίνεται για ροκ και δεν δίστασε να επισκεφτεί στη φυλακή τον ιδρυτή της αγαπημένης του μπάντας, τους Καγεχιέρος. Και προσπαθεί να είναι απλοϊκός σε κάθε έκφανση της καθημερινότητάς του, γεγονός που αναγνωρίζεται από τους ποδοσφαιριστές και συντελεί στο «η ομάδα πάνω από όλα» πνεύμα που έχει ριζώσει για τα καλά στα αποδυτήρια. Aκόμα κι αν χρειαστεί να υπερασπιστεί κάποιον, όπως έκανε με τον Βιδάλ, παρά την καθολική αποδοκιμασία του κόσμου που ζήτησε την αποπομπή του. Η μάχη που έχει δώσει ο ίδιος για να φτάσει μέχρι αυτό το σημείο, εμπνέει και τους παίκτες του.

Στόχος του είναι κάποια στιγμή να αναλάβει τη Ρίβερ Πλέιτ, ωστόσο, με το όνειρο του Copa America να παραμένει ζωντανό και μια ολόκληρη χώρα να βρίσκεται στο πλευρό του, αυτή τη στιγμή έχει την δυνατότητα να γράψει ιστορία στη Χιλή και να ανεβάσει κατακόρυφα τις μετοχές του. Ίσως ανοίγοντας πανιά στο δρομολόγιο προς την Ευρώπη που ακολούθησε ο Μαρσέλο, ίσως για το μεγαθήριο του Μπουένος Άιρες...