ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE
Η Bundesliga στη... σαλατιέρα σας!

Η Bundesliga στη... σαλατιέρα σας!

Η Bundesliga στη... σαλατιέρα σας!

Η Bundesliga ξεκινάει και το FourFourTwo παρουσιάζει όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τους 18 μονομάχους.

Η Bundesliga πάντα υπόσχεται βαρετή θεωρία (ίδιο φαβορί, ίδια αουτσάιντερ), αλλά πάντα η πράξη είναι συναρπαστική. Η νέα γενιά προπονητών κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος, τα νέα ταλέντα κατακλύζουν τα γήπεδα και το θέαμα παραμένει εντυπωσιακό. Η νέα σεζόν, λοιπόν, ξεκινάει και όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για τους 18 μονομάχους βρίσκονται στο πιάτο σας στο FourFourTwo του gazzetta.gr.

Μπάγερν: Ο Ούλι Χένες πριν λίγες ημέρες δήλωσε ότι το πρωτάθλημα παραμένει πρώτος στόχος και ό,τι παραπάνω έρθει θα είναι απλά το κερασάκι στην τούρτα. Η προετοιμασία του Αντσελότι και η παρουσία του στον πάγκο, όμως, άλλο δείχνουν. Ο Ιταλός θα προσπαθήσει η ομάδα του να φορμαριστεί το 2018 με στόχο τι άλλο, το Champions League. Ξέρει, άλλωστε, ότι αν τα καταφέρει και το πρωτάθλημα να χάσει κανένας δεν θα του πει τίποτα. Βέβαια, για να το χάσει θα πρέπει να το χάσει... μόνος του. Η διοίκηση θέλει επιτέλους να αρχίσουν να βγαίνουν παίκτες από τις ακαδημίες (τελευταίος παγκόσμιας κλάσης ο Αλάμπα) και αυτός είναι ένας από τους λόγους που δεν μπαίνει στην τρέλα των πανάκριβων μεταγραφών άνω των 100 εκατ. ευρώ. Καλώς ή κακώς για μία ομάδα με έσοδα άνω των 500 εκατ. ευρώ ετησίως είναι άλλο θέμα. Σεβαστή η απόφαση, πλήρες το ρόστερ, έκλεισαν κάποιες τρύπες, αλλά έχασε δύο μεγάλες προσωπικότητας (Λαμ, Τσάμπι Αλόνσο).

Λειψία: Η περσινή σεζόν ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Αφού, λοιπόν, πήρε το ΟΚ από την UEFA να παίξει στους ομίλους του Champions League αποφάσισε να μην πουλήσει κανέναν. Ρίσκο, όπως φάνηκε και από τη συμπεριφορά του Κεϊτά στην προπόνηση πριν λίγες ημέρες, αλλά ο τεχνικός Χάζενχουτλ έχει το χάρισμα στις προσωπικές του σχέσεις με τους παίκτες, οπότε λογικά όλα θα πάνε καλά. Συνέχισε την μεταγραφική της πολιτική, αποκτώντας παίκτες έως 23 ετών, αλλά δεν είναι καθόλου αφελής να μιλάει για πρωτάθλημα και μεγαλεία. Με τρεις διοργανώσεις παράλληλα, ξέρει ότι όλα θα είναι πιο δύσκολα. Όνειρα δεν σταματάει να κάνει, αλλά στόχος δεν είναι καν η έξοδος εκ νέου στο Champions League. Η Ευρώπη, όμως, είναι πάντα στο πλάνο. Ξέρει τι θέλει, μένει προσγειωμένη και αυτό είναι το πιο σημαντικό.

Ντόρτμουντ: Οι τελευταίοι μήνες είναι γεμάτοι ίντριγκα, προβλήματα και πολλά στοιχήματα. Το πρώτο και καλύτερο είναι ο τεχνικός Μπος. Προσλήφθηκε για το γεγονός ότι μπορεί να δουλεύει με πιτσιρίκια (δεν ξέρω πώς να το εκλάβω αυτό σχετικά με τις φιλοδοξίες της) και κυρίως ήταν μία «αίσθηση» των Τσορκ και Βάτσκε (τεχνικός διευθυντής και CEO αντίστοιχα) ότι με αυτόν όλα θα πάνε καλά. Η κριτική έχει ξεκινήσει από την προετοιμασία, καθώς το νέο σύστημα έχει φέρει προβλήματα. Το ρόστερ συνεχίζει να αλλάζει (προς το καλύτερο ή το χειρότερο θα δείξει), μεγάλη επιτυχία η παραμονή του Ομπαμεγιάνγκ, που μπορεί και φέτος να πετύχει 30+ γκολ, αλλά αυτό που συμβαίει με τον Ντεμπελέ έχει φέρει νέους τριγμούς. Ο ρεαλιστικός στόχος είναι η δεύτερη θέση, κάτι που δεν κατάφερε πέρυσι. Για να επιστρέψει στην κορυφή θα πρέπει ουσιαστικά να της το επιτρέψει η Μπάγερν. Μην ξεχνάμε ότι ο Ρόις θα έχει το πρώτο μισό της σεζόν...

Χόφενχαϊμ: Οι απώλειες ήταν λογικές μετά την εκπληκτική της σεζόν, αλλά ο Γιούλιαν Νάγκελσμαν στον πάγκο εγγυάται τη σταθερότητα. Λογικό ήταν να μην καταφέρει να αντικαταστήσει τους Ζίλε και Ρούντι με ισάξιας ποιότητας παίκτες και η απώλεια του τελευταίου αναμένεται να λειτουργήσει ανασταλτικά στις φιλοδοξίες της. Προφανώς δεν έχει θέσει ως στόχο την τετράδα, όλα δείχνουν ότι θα συμβιβαστεί με το Europa League, αλλά έχει όλα τα φόντα και τη... μαγεία στον πάγκο να διεκδικήσει και του χρόνου ευρωπαϊκή έξοδο. Δύσκολα, πάντως, θα καταφέρει να μαζέψει έστω τους ίδιους βαθμούς με πέρυσι.

Κολωνία: Η περσινή σεζόν ήταν υπέρβαση, αλλά και επιστέγασμα των προσπαθειών του τεχνικού Στέγκερ και του τεχνικού διευθυντή Σμάντκε τα προηγούμενα χρόνια. Αμφότεροι, όμως, γνωρίζουν ότι προς το παρόν αυτό είναι το ταβάνι της. Ίσως αναγκαστούν, μάλιστα, να το χαμηλώσουν μετά την αποχώρηση του Αντονί Μοντέστ για την Κίνα. Τα ταμεία γέμισαν, ο Κόρδοβα αποκτήθηκε από την Μάιντς για να τον αντικαταστήσει, όμως τα γκολ του Γάλλου θα λείψουν και θα κοστίσουν βαθμούς. Η Ευρώπη μοιάζει δύσκολος στόχος για φέτος, κανένας δεν τον έχει θέσει εκεί και μία θέση στο πάνω μισό της βαθμολογίας είναι μια χαρά. Το δύσκολο θα είναι να διαχειριστεί και το Europa League στο πρώτο μισό της σεζόν.

Χέρτα: Σταθερά στις πρώτες θέσεις όσο υπάρχει ο Νταρντάι στον πάγκο, ο οποίος μπορεί να μην κερδίζει τους ουδέτερους, αλλά ξέρει να παίρνει αποτελέσματα. Για ακόμη μία σεζόν αναμένεται να θυσιάσει την Ευρώπη, απλά για να μπορέσει να δώσει ξανά το παρών σε αυτή την επόμενη... Είναι πλάνο αυτό θα πείτε; Είναι στο Βερολίνο. Για να κάνει το βήμα παραπάνω θα πρέπει να αλλάξουν κάποια πράγματα στη διοίκηση και στην οργάνωση του συλλόγου. Δύσκολο. Άρα μένουμε στα ίδια. Ρεαλιστικό, κυνικό ποδόσφαιρο, «κατάρες» από τους οπαδούς των άλλων ομάδων και ξανά για την πρώτη εξάδα.

Φράιμπουργκ: Η προηγούμενη φορά που έδωσε το παρών στην Ευρώπη αποδείχθηκε τραυματική εμπειρία, καθώς ακολούθησε κατήφορος που έφερε τον υποβιβασμό. Φέτος, είπε να την θυσιάσει από νωρίς, ώστε να έχει το κεφάλι της ήσυχο και αποκλείστηκε. Εχέγγυο επιτυχίας ο Στράιχ, που ανανέωσε το συμβόλαιό του λίγο πριν τη σέντρα, στον πάγκο, πούλησε τον Φίλιπ για 20 εκατ. ευρώ στην Ντόρτμουντ και έκλεισε το μπάτζετ για τα επόμενα... τέσσερα χρόνια. Η λογική λέει ότι θα τερματίσει χαμηλότερα φέτος και ξέρει ότι στόχο έχει να εξασφαλίσει την παραμονή το συντομότερο δυνατό. Είναι ο ίδιος με πέρυσι. Ό,τι καλύτερο έρθει, θα είναι καλοδεχούμενο. Φιλοσοφία δεν πρόκεται να αλλάξει ο κόσμος να χαλάσει.

Βέρντερ: Ο Νούρι ανέλαβε να σώσει μία σεζόν που έμοιαζε χαμένη και στο δεύτερο γύρο έκανε πορεία πρωταθλητισμού. Κέρδισε με το σπαθί του νέο συμβόλαιο, αλλά τα τελευταία χρόνια συνήθως ότι ξεκινάει με όνειρα καταλήγει σε εφιάλτη. Τώρα, ο Νούρι θέλει να γίνει η εξαίρεση στον κανόνα. Το κακό είναι ότι ξεκινάει με στόχο την Ευρώπη, κάτι που στον βορρά δεν είναι ποτέ καλή ιδέα. Το σύνολο αναμένεται να κάνει τη διαφορά, καθώς τα περασμένα μεγαλεία παραμένουν... περασμένα. Το ξεκίνημα θα δείξει μέχρι που μπορεί να ελπίζει, αλλά δύσκολα θα καταφέρει να διατηρήσει τη σταθερότητα για ολόκληρη τη σεζόν.

Γκλάντμπαχ: Ο Ντίτερ Χέκινγκ ανέλαβε πέρυσι να φέρει τη σταθερότητα, αλλά αυτή η σταθερότητα δεν αφορούσε την κορυφή, αλλά τη μέση της βαθμολογίας. Τα πήγε μια χαρά, ξέρει πώς είναι να μάχεσαι για την ευρωπαϊκή έξοδο και σε αυτόν ποντάρει ο τεχνικός διευθυντής Έμπερλ, που αρνήθηκε την πρόταση της Μπάγερν και ανακοίνωσε την παραμονή του. Το θέμα, βέβαια, είναι ότι τους τελευταίους μήνες όλη η κριτική έχει πέσει – δίκαια – πάνω στον Γερμανό παράγοντα. Το ρόστερ δεν πείθει, κάτι που βαραίνει αποκλειστικά τον Έμπερλ και τις επιλογές του, και τόσο για τετράδα, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει στη μέση η Ευρώπη μπορεί να αφοσιωθεί στο πρωτάθλημα και να τα καταφέρει.

Σάλκε: Η υπομονή με τον Μάρκους Βάιντσιρλ εξαντλήθηκε πολύ γρήγορα και ο τεχνικός διευθυντής Χάιντελ ήταν έτοιμος για το επόμενο βήμα. Αποφάσισε να δώσει το βάπτισμα του πυρός σε έναν άπειρο προπονητή, που πρόλαβε να δείξει εξαιρετικά στοιχεία. Τώρα, το πώς θα λειτουργήσει αυτό σε ένα προβληματικό περιβάλλον όπως αυτό των βασιλικών μπλε και στην πίεση είναι άλλο θέμα. Ένα ακόμη ταξίδι στο άγνωστο την περιμένει όπως τόσα και τόσα χρόνια τελευταία. Το προβλήματα αυξάνονται, καθώς Μάιερ και Γκορέτσκα δεν δείχνουν και μεγάλη επιθυμία να συνεχίσουν στον σύλλογο, τον οποίο βλέπουν μονίμως να κινείται στη μετριότητα και να παρασέρνει μαζί και τα ταλέντα του. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι «ανθίζουν» μόλις την αφήσουν για άλλες πολιτείες. Με τον Ντομένικο Τεντέσκο (ο μοναδικός που είχε καλύτερη βαθμολογία από τον Νάγκελσμαν στη σχολή προπονητικής), λοιπόν, στον πάγκο, ψάχνει νέες ιδέες. Στόχος, φυσικά, ξανά η Ευρώπη, αλλά από τόσο νωρίς δεν μπορείς να πεις που ακριβώς πάει να μπλέξει.

Άιντραχτ: Ο Κόβατς δεν κουνιέται από τη θέση του στον πάγκο, αλλά κάθε χρόνο και κάθε φορά η αφετηρία είναι διαφορετική. Θα ξεκινήσει τη σεζόν με προβλήματα, καθώς ο ηγέτης Φαμπιάν είναι τραυματίας, όπως και ο... «Θεός του ποδοσφαίρου» Μάιερ, άλλαξε αρκετούς παίκτες και περιμένει να δει πώς θα της βγουν. Μεγάλο στοίχημα ο γκολτσής στην Ολλανδία Αλέρ, θα κάνει το γνωστό σκληρό παιχνίδι της, θα προσπαθήσει να βρει την αμυντική σταθερότητα, αλλά το ρόστερ δείχνει να έχει και φέτος κενά. Κάτι που με τη σειρά του θα φέρει σκαμπανεβάσματα. Η υπέρβαση δύσκολα θα έρθει, όπως και η καταστροφή.

Λεβερκούζεν: Το πρότζεκτ της διαλύθηκε. Η φυγή του Σμιντ άλλαξε τα πάντα, ο Φέλερ το πήρε προσωπικά και αποφάσισε να εμπιστευτεί τον Χάικο Χέρλιχ, μέχρι πρότινος στην Ρέγκενσμπουργκ. Το θέμα είναι ότι ο τελευταίος ήταν τριτοτέταρτη επιλογή. Πράγμα που σημαίνει ότι η Μπάγερ δεν είναι, πλέον, σε θέση να πείσει κάποιον της προκοπής να αναλάβει. Τουλάχιστον, όλοι μπορούν να καταλάβουν ότι μετά την λαίλαπα Κορκούτ μόνο καλύτερα μπορεί να πάει. Πούλησε τους Τσαλχάνογλου και Ερνάντες, έχασε τον Τοπράκ, άλλα έπεισε την πλειοψηφία των μικρών της αστεριών ότι η καλύτερη επιλογή είναι να μείνουν και να παίξουν ενόψει Μουντιάλ. Με το υπάρχον ρόστερ μάλλον θα πρέπει να συμβιβαστεί με το γεγονός ότι αν όλα πάνε καλά θα παλέψει μέχρι τέλους για την Ευρώπη. Η τετράδα αυτή τη στιγμή δείχνει εκτός πραγματικότητας, αλλά μέχρι να τελειώσει η μεταγραφική περίοδος ποτέ δεν ξέρεις. Το γκολ θα είναι θέμα.

Άουγκσμπουργκ: Ο τεχνικός Μπάουμ την κράτησε στην κατηγορία, κέρδισε νέο συμβόλαιο, αλλά το καλοκαίρι αποδείχθηκε παράξενο. Γιατί είναι ένα θέμα να γεμίσεις το ρόστερ και άλλο να το γεμίσεις σε σημείο που να χρειαστεί να πουλήσεις τους καλύτερούς σου παίκτες. Κάπως έτσι παρουσιάστηκε το πρότζεκτ στη Βαυαρία και το μέλλον δεν δείχνει αισιόδοξο. Ο αρχηγός Φερχέγκ έφυγε, το ίδιο και ο Μπομπαντίγια, το ίδιο αναμένεται να γίνει και με τον Σταφυλίδη. Αν πέρυσι απέφυγε τα μπαράζ στο βαθμό, φέτος μάλλον θα πρέπει να νιώθει καταδικασμένη. Αυτή είναι η φυσική εξέλιξη μίας μικρής ομάδας που κατάφερε να φτάσει την Ευρώπη.

Αμβούργο: Κάθε σεζόν τα ίδια. Φέτος μετά τον ντροπιαστικό αποκλεισμό στο Κύπελλο μάλλον θα πρέπει να μπει από νωρίς σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Απέφυγε τα μπαράζ στο βαθμό πέρυσι, είπε να το πάει πιο ρεαλιστικά φέτος, θέτοντας ως στόχο μία από τις θέσεις 8 έως 12, αλλά μάλλον θα πρέπει να πάει τον πήχη πιο κάτω. Ο Μάρκους Γκίζντολ προσπαθεί, αλλά φαίνεται ότι ούτε αυτός είναι ο εκλεκτός. Ζητάει υπομονή, ζητάει ενίσχυση, προσπαθεί να αλλάξει τον χαρακτήρα ολόκληρης της ομάδας, αλλά οι προσωπικότητες λείπουν για αυτό που θέλει να κάνει. Μην περιμένετε τίποτα καλύτερο, δεν πρόκειται να έρθει. Το περίφημο restart αργεί ακόμα για τους Δεινόσαυρους.

Μάιντς: Η σχέση της με τον Σμιντ δεν τελείωσε με τις καλύτερες συνθήκες, αλλά ο Ελβετός έκανε για ακόμη μία σεζόν τη δουλειά του. Έστω και αν την κράτησε στην κατηγορία με δυσκολία. Η διοίκηση συνέχισε στο γνωστό δρόμο να προωθεί τα δικά της παιδιά και στον πάγκο θα κάθεται ο Σβαρτς. Οι αλλαγές δεν σταμάτησαν στον πάγκο, καθώς μετά τον Χάιντελ πέρυσι, από τον σύλλογο αποχώρησε ύστερα από 29 ολόκληρα χρόνια ο πρόεδρος Στρουτς. Τον αντικατέστησε ο Καλούτσα, που προέρχεται από τον πυρήνα των οπαδών, που πήραν περισσότερη δύναμη το καλοκαίρι. Φυσικά, φέτος δεν πρόκειται να υπάρξουν θεαματικές αλλαγές σε κανέναν τομέα, αλλά το μέλλον θα είναι πολύ ενδιαφέρον. Συνεχίζει με χαμηλό μπάτζετ και σκληρή δουλειά, προκειμένου να εξασφαλίσει για ακόμη μία σεζόν την παρουσία της στην πρώτη κατηγορία. Μπορεί να έχασε τον Κόρδοβα (Κολωνία), αλλά χρησιμοποίησε τα χρήματα (15,5 εκατ. ευρώ), προκειμένου να ενισχυθεί από τη μέση και μπροστά, καθώς αυτό εκτιμήθηκε ότι ήταν πέρυσι το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Βόλφσμπουργκ: Ο τεχνικός Γιόνκερ άφησε την Άρσεναλ για να επιστρέψει σε μία κατηγορία που ξέρει καλά και να αναλάβει επιτέλους ως πρώτος προπονητής στο υψηλότερο επίπεδο. Η δική του συνεργασία με τον Μάριο Γκόμες ήταν εκείνη που έφερε τη σωτηρία, έστω και αν χρειάστηκε να φτάσει μέχρι τα μπαράζ. Το ξεσκαρτάρισμα του ρόστερ από ξενερωμένους παίκτες που είχαν μείνει στο παρελθόν άργησε κατά ένα χρόνο, αλλά επιτέλους ολοκληρώθηκε. Ροντρίγκες και Λουίζ Γκουστάβο αποχώρησαν, ήρθαν οι γεμάτοι φιλοδοξίες Μπρους και Καμάτσο και έχει ακόμη την ικανότητα να ξοδέψει αρκετά εκατομμύρια όταν το κρίνει σκόπιμο. Η διοίκηση έθεσε το στόχο απλά στο πρώτο μισό της βαθμολογίας, αλλά ακόμα ο Γιόνκερ είναι σκεπτικός, καθώς ξέρει ότι ο Γκόμες δεν πρόκειται να τον ξελασπώνει πάντα. Η ενδεκάδα παραμένει πολύ ποιοτική, αλλά από εκεί και πέρα οι λύσεις είναι περιορισμένες. Η λογική λέει ότι δεν γίνεται να πάει χειρότερα σε σχέση με πέρυσι, αλλά όχι και τόσο καλά, ώστε να διεκδικήσει ένα από τα ευρωπαϊκά εισιτήρια. Βέβαια, για τις θέσεις 6 και 7 θα γίνει σφαγή, οπότε αν κάνει κάποια καλά σερί ποτέ δεν ξέρεις.

Στουτγκάρδη: Η απουσία της από την Bundesliga κράτησε μόνο για ένα χρόνο. Τώρα, μένει να δούμε αν πήρε το μάθημά της. Οι μεταγραφές που έκαναν έγιναν με γνώμονα την εμπειρία, αλλά δεν είναι για πολλά. Με τον Βολφ στον πάγκο θέλει απλά να μην μπει σε περιπέτειες και η λογική λέει ότι θα το καταφέρει μόνο αν βελτιωθεί στην άμυνα. Στοίχημα ο Μπάντστουμπερ, εξαιρετική προσθήκη ο Τσίλερ στην εστία, αλλά από εκεί και πέρα υπάρχει θέμα. Το ξεκίνημα θα δείξει αν θα βρεθεί και πάλι να παλεύει μέχρι τέλους για την παραμονή.

Αννόβερο: Και η δική της απουσία από την πρώτη κατηγορία κράτησε για μία σεζόν. Με τον Χορστ Χελντ (πρώην της Σάλκε) στη θέση του τεχνικού διευθυντή και τον Μάρτιν Κιντ και επίσημα να παρακάμπτει το 50+1 και να είναι απόλυτος κυρίαρχος, θέλει να κάνει βήματα, ώστε σύντομα να επιστρέψει στην Ευρώπη. Ο Μπράιτενραϊτερ στον πάγκο αποτελεί «κάψα» του Χελντ από τις μέρες του στη Σάλκε, οπότε είναι σημαντικό ότι ο ένας γνωρίζει τον άλλον πολύ καλά και η στελέχωση είναι στα μέτρα τους. Βέβαια, το ρόστερ δεν είναι για πολλά και όλα δείχνουν ότι δεν θα υπάρχει σημαντική ενίσχυση, οπότε η λογική ήταν να σταθεροποιηθεί πρώτα και μετά να γίνουν επενδύσεις. Η μάχη της παραμονής είναι αυτή που θα κυριαρχήσει στη σεζόν του.