Παναγιώτης Γκιώνης στο Gazzetta: «Σίγουρα ονειρεύομαι μια έβδομη συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες»

• «Είναι εφικτός ο στόχος της πρόκρισης, μετά όλα μπορούν να συμβούν»
• «Δεν θα είναι κίνητρο το ρεκόρ της 7ης συμμετοχής, αν γίνει θα το παλέψω για τον εαυτό μου»
• «Είναι τραγικό οι καλύτεροι παίκτες να πληρώνουν από την τσέπη τους για να παίξουν σε τουρνουά»

Ο Παναγιώτης Γκιώνης όχι απλά αντέχει, αλλά ηγείται της εθνικής ομάδας που αναχώρησε το πρωί του Σαββάτου (11/10) με προορισμό το Ζαντάρ, όπου από την Κυριακή (12/10) ξεκινά το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης στο ομαδικό σε άνδρες και γυναίκες.

Η εθνική ομάδα των ανδρών με αντιπάλους κατά σειρά την Πορτογαλία και την Αγγλία αναζητά μια από τις δύο πρώτες θέσεις στο 4ο γκρουπ, που θα σημάνει την πρόκριση στη φάση των «16» και παράλληλα την πρόκριση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα για πρώτη φορά μετά το 2018.

Ο Παναγιώτης Γκιώνης αποτελεί το συνδετικό κρίκο γενεών στο άθλημα, σε ηλικία 45 ετών εξακολουθεί να βρίσκεται ανταγωνιστικός στο υψηλότερο επίπεδο, στην Πολωνία έχει ριζώσει εννέα χρόνια, με την ομάδα της Μπογκόρια έχει κατακτήσει τίτλους, την άνοιξη έπαιξε στο Final 4 του Champions League.

Δείτε Επίσης

Η επίσημη φωτογράφηση των εθνικών ομάδων επιτραπέζιας αντισφαίρισης ανδρών-γυναικών στο ΣΕΦ (pics)

Πέρυσι στο Παρίσι κατέγραψε την 6η συμμετοχή του σε Ολυμπιακούς Αγώνες, κάτι που στον ελληνικό αθλητισμό έχουν να επιδείξουν μόνο ο Τάσος Μπουντούρης στην ιστιοπλοΐα, η Άγη Κασούμη στη σκοποβολή και η Ευαγγελία Ψάρρα στην τοξοβολία.

Συναντήσαμε τον αθλητή του Παναθηναϊκού στην αίθουσα της εθνικής ομάδας στο ΣΕΦ, παραμονή του ταξιδιού στην Κροατία και με αφορμή το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, συζητήσαμε με τον Παναγιώτη Γκιώνη τους στόχους στη διοργάνωση, για το ενδεχόμενο να κυνηγήσει την 7η ολυμπιακή παρουσία στο Λος Άντζελες το 2028, αλλά και για το πινγκ πονγκ στη χώρα μας.

• Παναγιώτη, πώς είσαι παραμονές του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος;

«Νιώθω καλά, φέτος είχα περισσότερο χρόνο για προετοιμασία, γιατί πέρυσι με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ήταν πολύ δύσκολα, τελείωσα τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο άρχισαν οι υποχρεώσεις με την ομάδα, δεν υπήρχε χρόνος για ξεκούραση. Τώρα ξεκουράστηκα, έκανα την προετοιμασία μου, νιώθω καλά».

• Θυμάσαι πόσες συμμετοχές έχεις σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, στο ατομικό και στο ομαδικό;

«Συμμετέχω από 17, 18 ετών, έχω χάσει μερικά, όμως δεν τα μετράω, είναι να σου αρέσει, να το αγαπάς, είναι τρόπος ζωής».

• Είναι ένα παιχνίδι το κυνήγι του χρόνου;

«Όταν είσαι πιο νέος είσαι πιο φρέσκος, όταν μεγαλώνεις κερδίζεις στο θέμα της εμπειρίας, αλλά σίγουρα δεν έχεις τις ίδιες απαιτήσεις και δυνάμεις, φυσικά δεν είναι μόνο το σώμα που κουράζεται, αλλά και το μυαλό, πρέπει να κάνεις μια συντήρηση κι αυτό συζητάμε με τον προπονητή της εθνικής ομάδας τον Κώστα Βατσακλή».

«Είναι εφικτός ο στόχος της πρόκρισης, μετά όλα μπορούν να συμβούν»

Στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, με αντιπάλους την Πορτογαλία και την Αγγλία κατά πόσο είναι εφικτός ο στόχος πρόκρισης στους «16» της διοργάνωσης;

«Ο όμιλος είναι ιδιαίτερα δύσκολος, γνωρίζω τις δυσκολίες από τέτοια παιχνίδια, είμαστε πολύ καλά με τα υπόλοιπα παιδιά. Ο στόχος πρόκρισης είναι εφικτός, γιατί έχουμε και καλή παράδοση εναντίο τους, είναι κάτι που μετράει και γενικώς θεωρώ ότι έχουμε αρκετές πιθανότητες».

Με την Πορτογαλία και με την Αγγλία η εθνική ομάδα έχει δώσει σημαδιακά παιχνίδια στο παρελθόν, είναι ένα στοιχείο που μπορεί να παίξει ρόλο τώρα στο Ζαντάρ;

«Ναι, την Πορτογαλία τη νικήσαμε το 2013, όταν μπήκαμε στα ημιτελικά και κατακτήσαμε το ασημένιο στο ευρωπαϊκό ομαδικού, τότε ήμασταν εγώ, ο Κρεάνγκα, ο Παπαγεωργίου και ο Ρηνιώτης.

Την Αγγλία την έχουμε νικήσει εδώ στο ΣΕΦ, έχουμε καλή παράδοση. Οι παραδόσεις είναι ένα θέμα μυαλού. Η απουσία του Πίτσφορντ είναι σημαντική για την Αγγλία, είναι ο καλύτερός τους παίκτης κι έχουμε μια καλή ευκαιρία απέναντί τους. Αν αποδώσουμε όλα τα παιδιά όπως μπορούμε, θεωρώ θα τους νικήσουμε τους Άγγλους, η Πορτογαλία είναι πιο δύσκολη ομάδα.

Εμείς θέλουμε να είμαστε σε μια από τις δύο πρώτες του ομίλου, να μπούμε στη 16άδα, εξασφαλίζοντας την πρόκριση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα κι από εκεί και πέρα όταν έχει φύγει το μεγάλο βάρος και με μια καλή κλήρωση, όλα μπορούν να γίνουν, στον αθλητισμό τίποτα δεν είναι τελειωμένο, αν το πιστεύεις όλα μπορούν να συμβούν».

«Δεν θα είναι κίνητρο το ρεκόρ της 7ης συμμετοχής, αν γίνει θα το παλέψω για τον εαυτό μου»

• Το Λος Αντζελες και η 7η συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες βρίσκονται στο μυαλό σου;

«Το Λος Αντζελες είναι σε τρία χρόνια. Όταν υπάρχουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν το σκέφτεσαι την τελευταία στιγμή, αλλά το ονειρεύεσαι τρία χρόνια πριν».

• Ωραία, η πρώτη μεταολυμπιακή χρονιά τελειώνει.

«Όσο περνά ο καιρός μπαίνει λίγο στο μυαλό σου, μπορεί να παίζω μέχρι τότε, το γεγονός ότι είμαι αρκετά μεγάλος ηλικιακά, κάνει περισσότερο δύσκολη την πρόκριση, σίγουρα όμως το ονειρεύομαι. Δηλαδή, θυμάμαι και τις προηγούμενες φορές μετά το Ρίο ντε Τζανέιρο ή το Τόκιο πάντα έλεγα είναι πολύ δύσκολο να προκριθώ στους επόμενους, αλλά όταν κυλά λίγο ο χρόνος αρχίζεις ξανά και το σκέφτεσαι, το ονειρεύεσαι, νομίζω αυτό είναι το πιο σημαντικό, σου δίνει λίγη δύναμη να αντέξεις».

• Το κίνητρο πιο είναι, είναι πλέον οι επτά συμμετοχές, ένας αριθμός ρεκόρ;

«Τα ρεκόρ είναι κάτι που σκέφτεσαι, αλλά δεν θα κάτσω να το παλέψω για το ρεκόρ, θα κάτσω να το παλέψω για τον εαυτό μου, αν νιώθω ότι παίζω ακόμα σε υψηλό επίπεδο, αν έχω τις δυνατότητες να το καταφέρω για μένα προσωπικά. Μακάρι να νιώθω καλά στο σώμα μου».

• Είναι μια απόφαση που πρέπει να πάρεις μέσα στο 2026;

«Θέλω να βγω πώς θα κυλήσει αυτή η χρονιά, μέχρι το επόμενο καλοκαίρι και σωματικά και από βάση απόδοσης, αν θα αρχίσω να χάνω κάποια παιχνίδια που δεν τα έχανα, θεωρώ ότι το καλοκαίρι του 2026 θα έχω μια πρώτη εικόνα. Η διαδικασία πρόκρισης μπορεί να ξεκινήσει κι από τώρα, να αρχίσεις να πηγαίνεις σε τουρνουά, να φέρνεις νίκες που θα σε κρατήσουν ψηλά στο ranking list μέχρι το 2028.

Αυτή η διαδικασία είναι πλέον δύσκολη για μένα, δεν έχω και τη δύναμη να έχω τις ομάδες και παράλληλα να πηγαίνω και σε 10 τουρνουά, δεν είναι εφικτό, αν το κυνηγήσω θα το επιχειρήσω μέσα από το προολυμπιακό τουρνουά, όπως έγινε τις δύο τελευταίες φορές. Συμπερασματικά το επόμενο καλοκαίρι θα έχω μια πρώτη εικόνα και θεωρώ το καλοκαίρι του 2027 θα πάρω την τελική απόφαση».

• Πώς είναι τα πράγματα για το πινγκ πονγκ στην Ελλάδα;

«Υπάρχει πολύ ταλέντο, τα παιδιά της εθνικής ομάδας αγωνίζονται όλα σε ομάδες του εξωτερικού σε υψηλό επίπεδο, γίνεται καλή δουλειά, εδώ στο ΣΕΦ έχουμε αυτή την πολύ καλή εγκατάσταση, βέβαια από ό,τι έχω μάθει σε ένα χρόνο θα φύγουμε από εδώ, θα δούμε κάτι θα βρούμε. Υπάρχουν παιδιά με προοπτική, υπάρχει ο Σγουρόπουλος που έχει τέσσερα ευρωπαϊκά σε πιο μικρές ηλικίες, αλλά όλα τα παιδιά δουλεύουν».

• Για ποιους λόγους θα πρότεινες το πινγκ πονγκ σε ένα παιδί;

«Το πινγκ πονγκ είναι ένα υγιές άθλημα, δεν έχει επαφές, δεν έχει κίνδυνο σοβαρών τραυματισμών, είναι ένα άθλημα που διασκεδάζει, γυμνάζει όλο το σώμα, είναι παιχνίδι μυαλού, όταν εγώ όταν εγώ έπιασα για πρώτη φορά τη ρακέτα μού κίνησε αμέσως το ενδιαφέρον. Δείτε το και στατιστικά, αν βάλεις 10 παιδιά και τους δώσεις μια ρακέτα τα περισσότερα από τα μισά θα ήθελαν να παίξουν.

Βέβαια εξαρτάται κι από τις παραστάσεις που θα δώσεις σε ένα παιδί, όταν βλέπουν συνέχεια ποδόσφαιρο, μπάσκετ κι εμένα μου αρέσουν πολύ, όταν ήμουν μικρός ήθελα να παίξω ποδόσφαιρο, αλλά όταν δοκίμασα το πιγνκ πονγκ με κέρδισε αμέσως».

«Είναι τραγικό οι καλύτεροι παίκτες να πληρώνουν από την τσέπη τους για να παίξουν σε τουρνουά»

• Υπάρχουν στην Ελλάδα οι προϋποθέσεις για ένα παιδί που ασχολείται με το πινγκ πονγκ να εξελιχθεί;

«Ο Σγουρόπουλος είναι επαγγελματίας από μικρός, εγώ έγινα αργότερα, πρώτα τελείωσα την οδοντιατρική, σε ηλικία 24 ετών το σκέφτηκα, οδοντιατρική ή πινγκ πονγκ. Επειδή πλέον έχουμε επαφές και με το εξωτερικό, αν ένα παιδί που έχει ταλέντο έρθει από μικρό στις εθνικές ομάδες, έχουμε τις διασυνδέσεις να βγει έξω, να κάνει κάποια καμπ».

• Το οικονομικό αποτελεί ένα σοβαρό παράγοντα.

«Το σωστό για ένα μικρό παιδί αρχικά είναι να αγαπήσει το άθλημα, να δει αν θέλει να ασχοληθεί σοβαρά. Εδώ το άθλημα είναι ερασιτεχνικό, στη Γερμανία, στη Γαλλία, στη Σουηδία είναι καθαρά επαγγελματικό, υπάρχει πολλή οργάνωση. Για παράδειγμα στην εθνική ομάδα της Πολωνίας, σε ένα αντίστοιχο κέντρο προπόνησης με 20 -25 παιδιά υπάρχουν έξι προπονητές, επτά, για κάθε τρία παιδιά αντιστοιχεί ένας προπονητής, εδώ υπάρχει ένας. Καταλαβαίνεις τη διαφορά, το επίπεδο ανεβαίνει στα παιδιά. Εγώ τους το λέω συνέχεια, να βγαίνουν έξω σε καμπ, να αποκτούν παραστάσεις, πάντως υπάρχουν αρκετά νέα παιδιά στην Ελλάδα».

• Υπάρχει η στήριξη που θα θέλατε από την πολιτεία;

«Θεωρώ πως όχι. Επειδή γνωρίζω, από την Πολωνία, ο πρόεδρος της ομάδας μου είναι και πρόεδρος της ομοσπονδίας και κάνοντας σύγκριση με εμάς, τα χρήματα που δίνονται σε επιχορήγηση στην ομοσπονδία μας είναι το ένα δέκατο από αυτά που παίρνουν εκεί.

Δηλαδή τώρα με 350.000 ευρώ τι να προλάβεις να κάνεις, για να υπάρχει ανάπτυξη στην εθνική ομάδα θα πρέπει τα παιδιά να πηγαίνουν σε έξι, επτά τουρνουά τον χρόνο, σκεφτείτε αν έχεις συμμετοχές σε επτά τουρνουά θα πρέπει να πάνε τρία τέσσερα αγόρια και κορίτσια, τα καλύτερα της Ελλάδας, αυτομάτως αυτό αντιστοιχεί σε αρκετά χρήματα.

Τα παιδιά μπορεί να χρειαστεί να βάλουν από την τσέπη τους, δηλαδή ένας αθλητής της εθνικής ομάδας χρειάζεται να πληρώσει ο ίδιος για να πάει σε ένα τουρνουά, είμαστε πολύ πίσω σε αυτό το κομμάτι.

Θυμάμαι και πιο παλιά που υπήρχε οικονομικό πρόβλημα στην ομοσπονδία κι εγώ είχα χρειαστεί να πληρώσω από την τσέπη μου. Είναι τραγικό οι καλύτεροι αθλητές της χώρας να χρειάζεται να πληρώνουν οι ίδιοι να πάνε σε τουρνουά, κι αν δεν έχει την οικονομική δυνατότητα, θα πάει ο επόμενος».

• Όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου και αποσυρθείς, θα παραμείνεις στο άθλημα;

«Με τα κοινά θα ασχοληθώ, σίγουρα όχι όμως με την προπονητική, θα παρακολουθώ το άθλημα, τα παιδιά, δεν ξέρω αν θα είμαι στην Ομοσπονδία».

• Θα επιστρέψεις στην επιστήμη σου;

«Τώρα όχι, έτσι κι αλλιώς τα χρόνια πέρασαν για την οδοντιατρική, τα έχω ξεχάσει όλα, ό,τι αφήνεις σε αφήνει (σ.σ. γέλια), θα δω τι θα κάνω, δεν το έχω σκεφτεί ακόμα, προς το παρόν παίζω, όπως τα φέρει η ζωή, έτσι έχω μάθει να πορεύομαι».