Και τώρα τρέχουμε…

Το πιο μεγάλο μυστικό κατά τη διάρκεια σειράς αγώνων και ειδικά φέτος με τέτοια πλέι οφ, είναι να ξεχνάς πολύ γρήγορα το ένα ματς και να αφοσιώνεσαι στο επόμενο. Εμείς που δεν παίζουμε όμως, ας ξεκινήσουμε να γράφουμε για το Άρης-ΠΑΟΚ, σε σχέση και με το περασμένο ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός.

Πριν τον αγώνα ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός, ο Γκαρσία δούλεψε πάρα πολύ στο μυαλό του το πώς -σε τακτικό επίπεδο- θα αντιμετωπίσει την καλύτερη ομάδα του πρωταθλήματος! Πήρε μία απόφαση και… «στο τέλος δικαιώθηκε αφού κέρδισε». Έτσι λένε!

Έλα όμως που κατά το ξεκίνημα της αναμέτρησης ο ΠΑΟΚ εκτέθηκε πάρα πολύ. Και ενώ πέρασαν τόσα ματς στα οποία ξεκινούσε καλά, αλλά δεχόταν πάντα γκολ στην πρώτη φάση του αντιπάλου, προχθές οι αντίπαλοι αστόχησαν και μετά… έγινε ο, τι έγινε. Ποδόσφαιρο…

Αυτά όλα, για να ξαναθυμίσουμε πόσο σχετικές είναι όλες οι αναλύσεις… Ειδικά για ομάδες σαν τον ΠΑΟΚ που για πολλούς και διάφορους λόγους και κυρίως λόγω της αναποτελεσματικότητάς του, ακόμη ψάχνεται.

Απέναντι στον Άρη, εκτιμώ ότι ένα είναι το ζητούμενο. Πώς ο ΠΑΟΚ θα αντιμετωπίσει τα πολύ καλά τρεξίματα των αντιπάλων. Πώς ο ΠΑΟΚ θα αντιμετωπίσει τα αθλητικά προσόντα των κιτρινόμαυρων;

Στο πρώτο ματς (όπου υπήρχε σφαγή του ΠΑΟΚ με τρεις τραγικές αποφάσεις των διαιτητών, όλες σε βάρος της μίας ομάδας) το πλεονέκτημα του Άρη φάνηκε σε ένα μικρό ποσοστό. Τότε ο ΠΑΟΚ είχε και τον Γιαννούλη…

Στο δεύτερο παιχνίδι, ο Άρης μπήκε μέσα στο γήπεδο και για 50-60 λεπτά, «έπνιξε» τον ΠΑΟΚ. Αυτός ο αγώνας είναι πολύ κοντά στον σημερινό.

Εδώ λοιπόν πώς αντιδράς, εσύ που εκ των πραγμάτων δεν είσαι αθλητική ομάδα; Παίζει ρόλο ο σχηματισμός σε μία τέτοια περίπτωση; Από την άλλη και πώς να κάνεις αργούς παίκτες χωρίς πολλές εντάσεις στα τρεξίματά τους και χωρίς πολλές αντοχές, να γίνουν πιο αθλητικοί και μάλιστα σε περίοδο συνεχόμενων αγώνων;

Το «πόσο» θα τρέξουν οι παίκτες του Γκαρσία, θα εξαρτηθεί σήμερα από τον σχηματισμό με τον οποίο θα παραταχθούν;

Όπως και να το κάνουμε, οι εντάσεις τους, η ενέργειά τους, φυσικά και η νοοτροπία τους απέναντι σε κάθε πιθανή αναποδιά συναντήσουν, θεωρούνται πολύ σημαντικότερα από το 3-4-2-1 ή το 4-3-3 το οποίο τελικά θα επιλέξει ο Γκαρσία.

* Όταν οι «μικροί» της Ευρώπης χρεώνονται, πρέπει να πουλήσουν παίκτες και να μειώσουν τα έξοδά τους. Τώρα που οι «μεγάλοι» έχουν καταχρεωθεί, για ποιον λόγο πιστεύουν ότι «απαγορεύεται» να πουλήσουν περιουσιακά τους στοιχεία για να ισορροπήσουν; Για ποιον λόγο θεωρούν ότι και να βρουν την οικονομική λύση μεταξύ τους, θα μπορούν να αγωνίζονται και στα εθνικά τους πρωταθλήματα σα να μην συμβαίνει τίποτα; Καμία ανοχή σε όσους ξεφτιλίστηκαν. Να πουλήσουν για να επιβιώσουν και ας χάσουν τα πρωτία για 3-4 χρόνια. Αν η UEFA από εδώ και πέρα τους κάνει τα χατίρια, ο ξεσηκωμός πρέπει να είναι ακόμη μεγαλύτερος. «Έχασαν» και πρέπει να «πληρώσουν» για την ήττα τους.

Η κουτοπονηριά τους φάνηκε από το γεγονός ότι ενώ ήταν ανέτοιμοι, έσπευσαν να «ανεξαρτητοποιηθούν» για να προλάβουν τα γήπεδα κλειστά. Ήξεραν τι τους περιμένει, γι’ αυτό και βιάστηκαν…

Το εκπληκτικό είναι ότι ακόμη και με κλειστά γήπεδα, έχασαν όλα τα «πατήματά» τους και οι οπαδοί έδειξαν στους Αμερικανούς και τους άλλους «άμπαλους», ότι καλώς ή κακώς, ευτυχώς δυστυχώς, το ποδόσφαιρο δεν είναι μπάσκετ. Λυπάμαι που το γράφω, αλλά αποδείχθηκε και πάλι...