Άρης: Πάντα υπάρχει δίδαγμα, αρκεί να θέλεις να το δεις

Η αλήθεια είναι ότι δεν χρειάζονται οι συνεντεύξεις πρώην ποδοσφαιριστών ή ακόμη οι παραδοχές ατζέντηδων για μικρές οφειλές – που οδηγούν στην (έστω) προσωρινή επιβολή ποινής μεταγραφών – για την κατάθεση συμπερασμάτων περί του τρόπου λειτουργίας της ΠΑΕ Άρης. Αυτός εξάλλου αποτελεί μόνιμο αντικείμενο κριτικής και αυτή δεν έχει κακοπροαίρετες προθέσεις, ίσα-ίσα που στοχεύει στην ευθυγράμμιση του club με τις επιταγές των αντίστοιχων σύγχρονων.

Κανείς εξ’ όσων, χρόνια τώρα, σημειώνουν ότι τα πόδια πρέπει να καλύπτονται από το πάπλωμα δεν είχε αντιπολιτευτικές τάσεις. Αυτό διδάχθηκε από το βεβαρημένο παρελθόν που τόσο σκληρά πλήρωσε αυτή η ομάδα. Κανείς επίσης απ’ όλους όσοι «φωνάζουν» για την ανάγκη ανάπτυξης των τμημάτων υποδομής και χτισίματος γεφυρών σύνδεσης μεταξύ των «αναπτυξιακών» ομάδων με την αντίστοιχη πρώτη, δε νιώθει wanna be τεχνικός διευθυντής παρά σημειώνει μια αυτονόητη πρακτική η οποία μπορεί να εξασφαλίσει το αγωνιστικό και οικονομικό μέλλον μιας αθλητικής εταιρίας καθιστώντας περιττές τις… καραβιές παικτών. Κανείς δε νιώθει περήφανος και «φουσκωμένος» όταν ο Άρης κάνει 20+ μεταγραφές τα καλοκαίρια, επιβεβαιώνοντας ότι ουδέποτε κατέστρωσε στιβαρό αγωνιστικό πλάνο ή, όταν το έκανε, δεν είχε την πρόθεση υποστήριξής του.

Και τουλάχιστον στην τελευταία τετραετία η διόρθωση λαθών με λάθη εξελίχθηκε σε συνήθεια γιατί το συντριπτικό μέρος των επιλογών – βάσει των επιδόσεων των αθλητών αλλά και των αποτελεσμάτων – ήταν από μέτριες έως κακές. Βάζοντας δε στη ζυγαριά το οικονομικό σκέλος των συμφωνιών και την αγωνιστική προσφορά των παικτών, χάνεις τα μαλλιά της κεφαλής σου. Κι έτσι το κρέας πληρώνεται ψάρι, συρρικνώνοντας το διαθέσιμο ποσό για μεταγραφές ουσίας και στη διάρκεια της χρονιάς η ομάδα πορεύεται με σαφέστατες αγωνιστικές αδυναμίες. Κάποιες σεζόν δεν το πλήρωσε (ως προς τον στόχο της Ευρώπης) ελλείψει ανταγωνιστικών αντιπάλων, φέτος όμως βλέπει το τίμημα. Συνολικά δε, δεν έχει ανταποκριθεί στον αυτονόητο και δεδηλωμένο στόχο της κατάκτησης ενός τίτλου, ούτε σ’ αυτόν της πρόκρισης σε League Stage ευρωπαϊκής διοργάνωσης που θα βελτίωνε και το οικονομικό status του club.

Το ίδιο προβλέπεται να συμβεί εξάλλου και το ερχόμενο καλοκαίρι σε περίπτωση διατήρησης της υπάρχουσας ιδιοκτησιακής κατάστασης. Από τα 19 συμβόλαια που υπάρχουν, περισσότερα από τα μισά είναι τουλάχιστον υπέρογκα για την αγωνιστική αξία των αθλητών. Ξανά διαπραγματεύσεις, ξανά αποζημιώσεις, αυτή η ιστορία εκτυλίσσεται σε κάθε μεταγραφική περίοδο. Και είναι αποτέλεσμα της άρνησης στη λήψη των διδαγμάτων που αναδύθηκαν από ένα σωρό κακές επιλογές. Κι όταν κάτι συμβαίνει κατ’ επανάληψη, δύο πράγματα μπορούν να συμβαίνουν. Είτε το επίπεδο scouting είναι ανεπαρκές για μια επαγγελματική ομάδα, είτε δεν λαμβάνεται υπόψη και οι επιλογές έχουν ρισκαδόρικη λογική. Σαν αυτές που συνηθίζει να κάνει ο Άρης με ποδοσφαιριστές οι οποίοι είναι επιβαρυμένοι από διαδοχικούς τραυματισμούς.

Scouting δεν σημαίνει μόνο η καταγραφή των αγωνιστικών χαρακτηριστικών ενός παίκτη και η εκτίμηση για το αν θα ταιριάξει σ’ ένα στιλ παιχνιδιού. Το scouting περιλαμβάνει τη γνώση (βάσει συγκέντρωσης πληροφοριών) της προσωπικότητας, των συνηθειών, της συμπεριφοράς του αθλητή στο σύνολο έως και το επίπεδο προσαρμοστικότητάς του. Όπως και τις αντοχές του σ’ ένα περιβάλλον διαφορετικό από αυτό που είχε συνηθίσει να βρίσκεται. Η προσωπική φιλοδοξία είναι το βασικό κριτήριο. Πολύ σπουδαιότερο από το τί είχε γραφτεί για τον παίκτη όταν ήταν σε ηλικία 16-17 ετών. Αυτές οι αράδες είναι σαν τις λέξεις που γράφονται στην ακροθαλασσιά με κύμα πέντε μέτρων.

Θυμάμαι την περίπτωση ενός ξένου ποδοσφαιριστή. Στο πρώτο τηλεφώνημα με συνάδελφο ο οποίος κάλυπτε το ρεπορτάζ της ομάδας στην οποία είχε αγωνιστεί, αναρωτήθηκε αν ο Άρης είχε μπει στη στοιχειώδη διαδικασία συγκέντρωσης στοιχείων για την εξωγηπεδική ζωή του ποδοσφαιριστή καθώς στην ισπανική επαρχία που αγωνιζόταν είχαν «στενάξει» τα μπαράκια. Κι όμως, αυτός ο παίκτης υπέγραψε πολυετές συμβόλαιο με αρνητικές συνέπειες και για τις δύο πλευρές.

Δεν γίνεται επίσης να παίρνεις στα χέρια του τον ιατρικό φάκελο ενός ποδοσφαιριστή και να τον «απορρίπτεις» με τη λογική ότι «σε μένα θα είναι καλά», αγνοώντας τη στοιχειώδη ιατρική, ακόμη και τις αντίστοιχες εισηγήσεις. Αυτό δείχνει ότι ο εγωισμός και το θυμικό υπερισχύουν κάθε λογικής.

Για τα παραπάνω, βασικός υπεύθυνος δεν είναι ο Ρούμπεν Ρέγες γιατί ο Ισπανός τεχνικός διευθυντής δεν συμπλήρωσε ούτε χρόνο στην ομάδα, ασχέτως του ότι η (μέχρι στιγμής) θητεία του δεν χαρακτηρίζεται πετυχημένη. Κατάφερε κάποια deal τα οποία έφεραν ή εξοικονόμησαν χρήματα στο club, δεν του βγήκαν οι δικές του επιλογές, σπουδαιότερο όλων όμως είναι ότι συναίνεσε στην παραπάνω πρακτική που πρεσβεύει η ιδιοκτησία. Η βασική απαίτηση από τον Ρέγες δεν προέβλεπε την ανακάλυψη θάλασσας γεμάτη «λαβράκια», αλλά να πείσει την ιδιοκτησία για τη λανθασμένη πρακτική της καταστρώνοντας ένα ποδοσφαιρικό σχέδιο. Μέχρι στιγμής δεν το έχει κάνει, απλά έχει συμβιβαστεί.

Έχει μείνει επίσης σε δύο δημόσιες τοποθετήσεις. Αυτή κατά την επίσημη παρουσίασή του στην οποία σημείωσε ότι «δεν θα θυσιάσω το πλάνο για την Ευρώπη» αλλά και την αντίστοιχη μετά τον αποκλεισμό όπου δήλωσε ότι… «ο αποκλεισμός ήταν ένα σοκ αλλά υπάρχει πίστη στο πλάνο». Το πρόβλημα είναι ότι κανένα πλάνο δεν έγινε κατανοητό στη διάρκεια της χρονιάς. Και δεν θα γίνει αν τα δεκάδες παθήματα δεν γίνουν μαθήματα…