Ιλντεφόνς Λίμα στο Gazzetta: «Ημουν 27 χρόνια στην Εθνική ομάδα, έχω 1.300 φανέλες και συνεχίζω!»
- «Σαν στρατιωτικός ο Μπλαχίν αλλά μεγάλη προσωπικότητα»
- «Έκλαιγα στο τελευταίο μου παιχνίδι με την Ανδόρρα»
- «Οι φανέλες από Ελλάδα, η ιστορία με τον Ρούνεϊ και οι επόμενοι στόχοι...»
Ήταν 22 Ιουνίου του 1997. Ακόμα δεν είχε διεξαχθεί το Μουντιάλ της Γαλλίας όπου η παρέα του Καρεμπέ κατέκτησε το τρόπαιο. Ο Αθηναϊκός, ο Εδεσσαϊκός και ο Πανηλειακός ήταν ακόμα στην Α' Εθνική.... Ο Ολυμπιακός δεν είχε κλείσει ούτε μήνα που πανηγύριζε την επιστροφή στα πρωταθλήματα μετά από δέκα χρόνια λειψυδρίας.
Εκείνη τη μέρα, λοιπόν, ο 17χρονος Ιλντεφόνς Λίμα Σόλα πραγματοποίησε το ντεμπούτο με την εθνική ομάδα της Ανδόρας, κόντρα στην Εσθονία, πετυχαίνοντας και το παρθενικό του τέρμα. Η καριέρα του σε επίπεδο συλλόγων δεν έμοιαζε τόσο στον μεγαλύτερο αδερφό του Άντονι Λίμα (που τώρα είναι σκάουτ στην Άρσεναλ) αλλά έπαιξε τόσο στη Β' Ισπανίας όσο και στην Ελβετία και στο Μεξικό αλλά και στην Ελλάδα.
Συγκεκριμένα, το καλοκαίρι του 2001, μαζί με τον αδερφό του, μετακόμισαν στη χώρα μας και συγκεκριμένα στον Ιωνικό. Βέβαια ο ίδιος δεν κατάφερε να πάρει λεπτά συμμετοχής καθώς είχε θέματα τραυματισμού και αποχώρησε, ωστόσο κατάφερε να σπάσει ένα ιδιαίτερο ρεκόρ που διατηρεί μέχρι και τώρα.
Ο 45χρονος, πλέον, Λίμα, είναι ο άνθρωπος με τα περισσότερα χρόνια θητείας σε εθνική ομάδα καθώς υπηρέτησε το εθνόσημο για 26 χρόνια και 84 μέρες. Τον Σεπτέμβριο του 2023 έπαιξε το τελευταίο του παιχνίδι κόντρα στην Ελβετία, φτάνοντας τις 137 συμμετοχές με τη χώρα του!
Βέβαια, το... εξώφυλλο για εκείνον δεν είναι ούτε τα ρεκόρ αλλά ούτε και η καριέρα του. Είναι η απίθανη συλλογή με φανέλες που έχει στην κατοχή του, η οποία περιλαμβάνει περισσότερες από 1300 εμφανίσεις, φορεμένες από κορυφαίους αστέρες του πλανήτη όπως ο Κριστιάνο Ρονάλντο, ο Μέσι, ο Μπαπέ, ο Ρονάλντο κ.α.
Ο ίδιος άνοιξε την καρδιά του στο Gazzetta, μας ξενάγησε στην απίθανη συλλογή του και μοιράστηκε καταστάσεις και ιστορίες από την παρουσία του στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
«Σαν στρατιωτικός ο Μπλαχίν αλλά μεγάλη προσωπικότητα»
- Πάμε να τα πιάσουμε από την αρχή. Αρχικά πότε ξεκίνησες το ποδόσφαιρο και ποιον είχες ως είδωλο;
«Ήμουν 5-6 ετών νομίζω όταν άρχισα να παίζω ποδόσφαιρο. Έπαιζα με τον αδερφό μου τον Τόνι στο σπίτι και ακολουθούσε τα βήματα του. Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ ο Πάολο Μαλντίνι επειδή ήταν δυναμικός αμυντικός και ηγέτης στη Μίλαν».
- Πίστευες ποτέ ότι θα γίνεις επαγγελματίας ποδοσφαιριστής;
«Όταν άρχισα να παίζω ποδόσφαιρο δεν πίστευα ποτέ ότι θα μπορούσα να γίνω επαγγελματίας. Δεν το είχα σκεφτεί και απλώς... ήρθε. Δεν περίμενα ότι θα έπαιζα στην Εθνική Ομάδα».
- Πόσο δύσκολο ήταν να το καταφέρεις σε μια μικρή χώρα όπως η Ανδόρα;
«Είναι αρκετά δύσκολο γιατί είναι μία μικρή χώρα και ειδικά όταν ξεκίνησα εγώ το ποδόσφαιρο, ήταν πολύ δύσκολο να παίξεις ποδόσφαιρο. Δεν υπήρχε ομοσπονδία, υπήρχαν λίγες ομάδες αλλά αν κάνεις κάτι με πάθος και αγάπη, μπορείς να πετύχεις. Πλέον το ποδόσφαιρο στην Ανδόρα έχει εξελιχθεί».
- Υπάρχει κάποια συμβουλή που κρατάς μέχρι και σήμερα;
«Μία συμβουλή που ακολουθώ μέχρι τώρα είναι να δουλεύω σκληρά και συνέχεια. Να παλεύω συνεχώς. Δεν υπάρχει μυστικό για τη ζωή αν δουλεύεις σκληρά. Απλώς πρέπει να κάνεις υπομονή, να είσαι παθιασμένος και τα αποτελέσματα θα έρθουν».
- Τι σημαίνει το ποδόσφαιρο για εσένα;
«Το ποδόσφαιρο είναι ένα σημαντικό μέρος της ζωής μου. Έπαιζα για χρόνια αλλά όταν σταματάς το ποδόσφαιρο, καταλαβαίνεις ότι υπάρχει και ένα άλλο μέρος της ζωής και πλέον το απολαμβάνω γιατί είναι πιο χαλαρό».
- Πώς έφτασες στον Ιωνικό; Ποια είναι η ιστορία;
«Είχα έναν ατζέντη τότε, ήμουν νεαρός σε ηλικία, ήμουν δανεικός από την Εσπανιόλ σε μία ομάδα της τρίτης κατηγορίας και εκεί ήρθε μία πρόταση από τον Ιωνικό που ήταν στην πρώτη κατηγορία. Δεν ήξερα πολλά πράγματα για το ελληνικό ποδόσφαιρο αλλά ήξερα ότι έπαιζαν μεγάλα ονόματα εκεί όπως ο Τζιοβάνι. Θεώρησα ότι ήταν μία μεγάλη ευκαιρία να είμαι εκεί. Ήμουν αρκετά νεαρός σε ηλικία και θυμάμαι ότι το πρώτο πράγμα που παρατήρησα και θεωρώ πως ήταν ένα πρόβλημα, ήταν ότι είχαμε πολλούς παίκτες από διαφορετικές χώρες που μιλούσαν και διαφορετικές γλώσσες. Οπότε η επικοινωνία στην αρχή δεν ήταν η πιο εύκολη αλλά ήμουν με τον αδερφό μου και ήταν πιο εύκολο για εμένα να προσαρμοστώ».
- Δυσκολεύτηκες να προσαρμοστείς στην Αθήνα;
«Δεν δυσκολεύτηκα να προσαρμοστώ στην Αθήνα. Έμαθα γρήγορα τα ελληνικά, προσπάθησα να διαβάζω και να μιλάω ελληνικά. Θυμάμαι ήταν ο Στρακόσια, ο Βλάχος και είχαμε κάνει μία πολύ ωραία παρέα. Προσπαθούσαν να μας βοηθήσουν επειδή έβλεπαν ότι είχαμε όρεξη να μάθουμε τη κουλτούρα, πράγματα για την Ελλάδα, την ιστορία της Ελλάδας».
- Πες μου για τον Όλεγκ Μπλαχίν...
«Ήταν στρατιωτικός (γέλια). Τσακωνόταν με τους παίκτες κάθε μέρα! Έβριζε στα ρώσικα, στα ελληνικά και εγώ στην αρχή δεν πολυκαταλάβαινα (γέλια). Θυμάμαι στην προετοιμασία ήταν σαν να είμαστε στον στρατό. Ξυπνάγαμε στις έξι το πρωί και αν τα κιλά σου δεν ήταν τα σωστά, έπρεπε να τρέξεις. Αν ήταν τα σωστά, συνέχιζες να κοιμάσαι και ξυπνούσες για την πρωινή προπόνηση. Εμένα προσωπικά μου άρεσε όμως. Ήθελα να δουλεύω σκληρά κάθε μέρα και από τη στιγμή που ήταν αυτές οι συνθήκες, έπρεπε να το ακολουθήσω. Είχα πολύ καλή φυσική κατάσταση. Σκέψου ότι όταν ξεκινούσαμε το τρέξιμο, οι Έλληνες μου έλεγαν: "Έϊ, φίλε, σιγά-σιγά" (γέλια). Δεν ήθελαν να τρέξουν γιατί ήταν άλλου τύπου ποδοσφαιριστές (γέλια). Ο Μπλαχίν ήταν μεγάλη προσωπικότητα».
- Τι συνέβη και δεν έπαιξες με τον Ιωνικό;
«Δεν έπαιξα με τον Ιωνικό επειδή είχα τραυματισμούς. Τραυματίστηκα στην προετοιμασία και μόλις επέστρεψα, χτύπησα στο ίδιο σημείο και έμεινα ξανά εκτός. Έτσι είχα μείνει αρκετά πίσω και δεν είχα την ευκαιρία να παίξω με τον Ιωνικό. Θυμάμαι που μίλησα με τον Κανελάκη τότε, τον πρόεδρο, και του εξήγησα σε σπαστά ελληνικά ότι δεν είμαι σε κατάσταση να αγωνιστώ λόγω του τραυματισμού. Έτσι αποφασίσαμε να αποχωρήσω και να συνεχίσω στο Μεξικό».
- Θα άλλαζες κάτι;
«Θα ήθελα να έχω την ευκαιρία να παίξω. Όταν πήγα στο Μεξικό ήταν μία καλή περίοδος για εμένα και κατάλαβα ότι είχα την ποιότητα να παίξω στο επίπεδο της Superleague αλλά λόγω των τραυματισμών δεν το κατάφερα. Αυτό θα άλλαζα».
- Τι σχέση έχεις με τον αδερφό του, τον Τόνι Λίμα;
«Είναι απίστευτη. Ήρθε στον Ιωνικό μαζί μου για να με βοηθήσει και ήταν σαν πατέρας μου. Ήταν πάντα δίπλα μου στις δυσκολίες, με βοήθησε σε όλα».
«Έκλαιγα στο τελευταίο μου παιχνίδι με την Ανδόρρα»
- Πες μου για την εθνική ομάδα της Ανδόρας...
«Όταν παίζεις ποδόσφαιρο, προσπαθείς να κερδίζεις. Με την Ανδόρρα είναι κάπως δύσκολο επειδή είναι μία μικρή χώρα, έχουμε λίγους ποδοσφαιριστές αλλά όταν παίζουμε δεν μας νοιάζει ποιος είναι απέναντι, είτε η Γαλλία, είτε το Σαν Μαρίνο. Ο στόχος είναι η νίκη. Κάποιες φορές είναι πολύ δύσκολο, άλλες φορές το παλεύουμε και άλλες φορές απέναντι σε μεγάλες ομάδες χάνουμε με ένα γκολ διαφορά, κάτι που είναι σαν νίκη για εμάς καθώς παίζουμε κόντρα σε μεγάλα αστέρια».
- Ποιο είναι το μυστικό για το ρεκόρ σου;
«Δεν υπάρχει μυστικό. Είχα την τύχη να παίζω στην εθνική ομάδα από τότε που ήμουν 17 ετών, είχα δίπλα μου ανθρώπους που με βοήθησαν πάρα πολύ στην εθνική ομάδα, έμαθα πάρα πολλά και έμαθαν από εμένα πάρα πολλά. Όταν έχεις πάθος για το ποδόσφαιρο, τότε κάνεις τα πάντα. Αυτό είναι το μυστικό».
- Έπαιξες σε 137 ματς με την εθνική ομάδα. Ποιο είναι το αγαπημένο σου και γιατί;
«Το αγαπημένο μου παιχνίδι ήταν αυτό του 2017 για τα προκριματικά του EURO όταν νικήσαμε στην έδρα μας την Ουγγαρία με 1-0. Ήταν μία σπουδαία νίκη κόντρα σε μία πολύ δυνατή αντίπαλο. Είμαι τυχερός γιατί είχα παίξει εναντίον απίστευτων παικτών. Ρονάλντο το "Φαινόμενο", Κριστιάνο, τον Λεβαντόφσκι, τον Ριβάλντο, τον Τόρες, τον Σεφτσένκο.... Έχω παίξει κόντρα σε μεγάλα αστέρια αλλά ο καλύτερος από όλους ήταν ο Βραζιλιάνος Ρονάλντο. Μόλις τον είδα να παίζει... είπα μέσα μου "ουάου". Το ίδιο ισχύει και για τον Μούτου της Ρουμανίας. Ήταν πραγματικά απίστευτος παίκτης και είχα λατρέψει τον τρόπο που υποδεχόταν την μπάλα».
- Τι το ξεχωριστό έχει το ποδόσφαιρο της Ανδόρας;
«Αυτό που ξεχωρίζει το ποδόσφαιρο της Ανδόρας, είναι πως δουλεύουμε πολύ σκληρά και συνέχεια. Παίζουμε με την ψυχή μας, παίζουμε με πάθος και παλεύουμε όλοι μαζί. Αυτό το συναίσθημα όταν παίζεις με τη χώρα σου είναι ξεχωριστό».
- Πώς ένιωσες όταν έγινες αρχηγός;
«Ήταν τιμή για εμένα να είμαι αρχηγός. Έπαιξα τόσα παιχνίδια με την εθνική ομάδα, μεγάλωσα με την εθνική ομάδα και πλέον μαθαίνω τους πιο νέους ποδοσφαιριστές με την εμπειρία μου. Η Ανδόρα παλεύει όλη μαζί».
- Τι θυμάσαι από το τελευταίο σου παιχνίδι με την Εθνική Ανδόρας;
«Το τελευταίο μου παιχνίδι ήταν υπέροχη ανάμνηση. Ήταν η οικογένεια μου εκεί. Παίξαμε στην Ελβετία, όπου είχα αγωνιστεί σε συλλογικό επίπεδο δύο σεζόν. Δεν ήθελα να παίξω το τελευταίο μου παιχνίδι στην Ανδόρα. Ένιωσα υπέροχα σε εκείνο το τελευταίο ματς γιατί όλος ο κόσμος σηκώθηκε και με χειροκρότησε. Έπαιξα για 23 λεπτά, είχα μιλήσει με τον κόουτς γιατί ήμουν και 44 ετών. Έκλαψα στην αλλαγή μου γιατί είναι όλη σου η ζωή που κάνεις τα πάντα για τη χώρα σου και σταμάτησα ως αρχηγός. Ήταν υπέροχο».
- Είσαι περήφανος για την καριέρα σου;
«Ναι, είμαι περήφανος για την καριέρα μου. Άρχισα να παίζω στην Ανδόρα, έπαιξα σε διάφορες χώρες και ηπείρους. Γνώρισα πολλούς ανθρώπους, έκανα φίλους, είδα πολιτισμούς και πραγματικά νιώθω υπερήφανος. Το μόνο που θα άλλαζα είναι κάποιοι τραυματισμοί στην αρχή της καριέρας μου. Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της καριέρας μου είχε φύγει από τη ζωή και η μητέρα μου και αυτό με επηρέασε κάπως. Ήταν λίγους μήνες αφού είχα υπογράψει στον Ιωνικό. Θεωρώ, όμως, γενικά ότι είχα μία μεγάλη καριέρα».
«Οι φανέλες από Ελλάδα, η ιστορία με τον Ρούνεϊ και οι επόμενοι στόχοι...»
- Πάμε στη συλλογή σου. Πώς ξεκίνησες να συλλέγεις;
«Πάντα μου άρεσαν οι φανέλες μου. Θυμάμαι όταν έπαιξα το δεύτερο παιχνίδι μου με την εθνική Ανδόρας το 1997 κόντρα στη Λετονία, ήταν λίγες μέρες μετά το ματς με την Εσθονία και δεν μπορούσαμε να ανταλλάξουμε φανέλες. Εκείνη την περίοδο δεν μπορούσες να ανταλλάξεις φανέλα γιατί είχαμε μία για κάθε ματς. Μετά από εκείνο το παιχνίδι όμως, μας επέτρεψαν να ανταλλάξουμε φανέλες με τον αρχηγό της Λετονίας, τον Ζεμλίνσκις. Τότε ξεκίνησαν όλα για εμένα. Σαν... βόμβα. Είχα πει μέσα μου ότι θα προσπαθήσω να παίρνω κάθε φανέλα από όλους τους αντιπάλους με την Ανδόρρα και όχι μόνο. Και φτάνουμε στο σήμερα, 27 χρόνια μετά, όπου έχω 1300 φανέλες και συνεχίζω να μεγαλώνω».
- Πες μου ένα τοπ-3 των αγαπημένων σου εμφανίσεων...
«Δεν είναι εύκολο να σου πω. Αν πρέπει να πω μία αγαπημένη, αυτή είναι μία της Γιουγκοσλαβίας που μου έχει κάνει δώρο ο Μπρούνο Κόντι, ο οποίος είχε κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο με την Εθνική Ιταλίας το 1982. Τον γνώρισα στην Ελβετία και μόλις έμαθε ότι είμαι συλλέκτης, μου έδωσε αυτό το δώρο από τα προκριματικά του Μουντιάλ το 1981 όταν έπαιξε αντίπαλος με την Γιουγκοσλαβία. Αγαπώ των ΗΠΑ από το Μουντιάλ 1994 που έγινε στη χώρα τους από το παιχνίδι κόντρα στη Κολομβία. Έχω τεράστια ονόματα στη συλλογή μου. Του Κριστιάνο, του Μέσι, του Σεφτσένκο, του Εμπαπέ...».
- Θυμάσαι κάποια ιστορία με τις φανέλες;
«Πριν λίγους μήνες, όταν ο Ρούνεϊ έδινε μία συνέντευξη και είπε ότι όταν ήταν ποδοσφαιριστής, δεν ζητούσε ποτέ να αλλάξει φανέλα με αντιπάλους. Αλλά θυμόταν ότι όταν έπαιξε κόντρα στην Ανδόρα, υπήρχε ένας παίκτης που του ζήτησε τη φανέλα του και εκείνος την αντάλλαξε με εκείνον. Και τότε όλοι είπαν "ουάου, άρα έχεις μία φανέλα της Ανδόρρας ανάμεσα σε τόσα μεγάλα ονόματα;", επειδή η συνέντευξη γινόταν σπίτι του. Και εκείνος απάντησε θετικά. Είμαι τόσο χαρούμενος που τέτοιοι παίκτες έχουν τη φανέλα μου στη συλλογή του. Ίσως να μην γνωρίζει ότι αυτή η φανέλα ανήκει στον άνθρωπο που έσπασε το ρεκόρ με τα περισσότερα χρόνια σε εθνική ομάδα (γέλια)».
- Ποια ή ποιες είναι οι επόμενες φανέλες που έχεις ως στόχο;
«Στην αρχή μάζευα από παντού και οτιδήποτε αλλά πλέον συλλέγω φανέλες από τις ομάδες της Ανδόρας αλλά και την εθνική ομάδα. Επιπλέον παίρνω και φανέλες από τους αντιπάλους της χώρας. Θέλω να μαζέψω φανέλες από όλες τις χώρες του κόσμου. Από παντού. Από Αφρική, από Αμερική... Δεν είναι εύκολο αλλά είναι ο στόχος μου. Όπως επίσης να αποκτήσω φανέλες από μεγάλους ποδοσφαιριστές στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Το ξέρεις ότι είναι πολύ δύσκολο αλλά ο στόχος μου είναι αυτός».
- Υπάρχει κάποιος παίκτης που θα ήθελες πολύ;
«Θα ήθελα να έχω τη φανέλα είτε του Πελέ, είτε του Μαραντόνα αλλά αυτές οι φανέλες είναι σαν... έργα τέχνης και πρέπει να υπάρχουν σε μουσείο. Θα ήθελα να λάβω οποιαδήποτε φανέλα. Από τον ΠΑΟΚ στο Europa League μέχρι τον Τόνι Κρόος».
- Από Ελλάδα τι έχεις;
«Έχω από τον Ολυμπιακό, από τον Παναθηναϊκό, του Κωνσταντίνου που λεγόταν "Μιχαλάκης" τότε (γέλια). Έχω φανέλα του ΠΑΟΚ, έχω δύο από την Εθνική Ελλάδας, η μία από το 1995 κόντρα στο Σαν Μαρίνο και έχω και μία από την ΑΕΚ όταν έπαιξε κόντρα στην Ίντερ Ντ' Εσκάλδες. Θέλω επίσης μία φανέλα του Ολυμπιακού για τα 100 χρόνια. Ξέρω πόσο δύσκολο είναι αλλά θέλω να την αποκτήσω. Και περιμένω και μία φανέλα του ΠΑΟΚ του Σάστρε. Φυσικά έχω και τη φανέλα του Ιωνικού με το όνομα μου».
Διάβασε όλα τα τελευταία νέα της αθλητικής επικαιρότητας. Μάθε για όλους τους live αγώνες σήμερα και δες τις αθλητικές μεταδόσεις της ημέρας και της εβδομάδας μέσα από το υπερπλήρες Πρόγραμμα TV του Gazzetta. Ακολούθησέ μας και στο Google News.
