Για 1+4 λόγους είδαμε επιτέλους κανονικό Ολυμπιακό του Μαρτίνς!

Εν τέλει, έπρεπε να χάσει την περασμένη Πέμπτη με το πιο βαρύ σκορ τα τελευταία χρόνια στο Καραϊσκάκη, για να δούμε χθες Κυριακή κανονικό Ολυμπιακό! Γιατί στην πραγματικότητα τον κανονικό Ολυμπιακό του Μαρτίνς χθες τον είδαμε, μετά από πολύ καιρό.

Μόλις τρία 24ωρα μετά το οδυνηρό και απολύτως στενάχωρο 0-3 από την Αταλάντα, ο Ολυμπιακός μπήκε στο παιχνίδι του με τον ΟΦΗ και ήταν λες κι έβλεπε…όφι (φίδι) και ήθελε να το πατήσει. Επί μισή ώρα ήταν σαν να στραγγάλιζε τον αντίπαλο του, δεν τον άφηνε να πάρει αναπνοή και του έφτιαχνε τη μία ευκαιρία μετά την άλλη, με ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο που δεν βλέπουμε στα ελληνικά γήπεδα.

Δεν αμφιβάλλω ότι έπαιξε ρόλο κι η εικόνα του ΟΦΗ, με μείον τόσους παίκτες, αλλά…Πρώτον, κι άλλες φορές ο Ολυμπιακός, ειδικά εσχάτως έπαιξε με αποδυναμωμένους αντιπάλους και το μόνο που έκανε ήταν να κερδίζει στο όριο κι όχι να παίζει μπάλα. Δεύτερον, όπως είπε ο Νιόπλιας έλειπαν εφτά βασικοί του, αλλά κι ο Μαρτίνς εφτά βασικούς του στο ευρωπαϊκό παιχνίδι τους είχε στον πάγκο η, την εξέδρα.

Πάνω απ΄ όλα δε, έχει σημασία η διάθεση που έβγαλε ο πρωταθλητής για να παράγει ωραίο ποδόσφαιρο. Και δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου το συσχετισμό του 0-3 από τους Ιταλούς και της παθητικότητας του, με την απόλυτη κυριαρχικότητα του σε αυτό το 2-0 με τον ΟΦΗ. Βλέπετε, σκέφτομαι κι άλλα πράγματα: αμέσως μετά τη χειρότερη εμφάνιση του στη φάση των ομίλων, το 1-3 από την Άϊντραχτ στην Φρανκφούρτη, ο Ολυμπιακός επέστρεψε στο ελληνικό πρωτάθλημα με μία από τις καλύτερες αποδόσεις του, στο 2-1 επί του ΠΑΟΚ, τον οποίο είχε τσακίσει στο α΄ ημίχρονο. Αντιθέτως, μετά τον θρίαμβο στην Πόλη επί της Φενέρμπαχτσε, υποχρεώθηκε σε ισοπαλία 0-0 από τον Παναθηναϊκό μέσα στο Καραϊσκάκη και μετά τις εντός έδρας νίκες επί της Άντβερπ (2-1) και της Φενέρ (1-0), είχε κερδίσει με το στανιό τη Λαμία (2-1) και τον Ιωνικό (1-0).

Δεν τα βλέπω για συμπτώσεις εγώ όλα αυτά-όταν κάτι συμβαίνει σε μία σεζόν πέντε φορές, δεν μπορεί να είναι τυχαίο. Ίσα ίσα βλέπω πρόβλημα νοοτροπίας, το οποίο πρέπει κάποια στιγμή να κάτσουν να το δουν και να το λύσουν και ο προπονητής και όλοι όσοι είναι στο Ρέντη δίπλα στην ομάδα. Γιατί να δεχθούμε ότι υπάρχει κούραση μετά τα ευρωπαϊκά παιχνίδια, ειδικά φέτος που όλα είναι Πέμπτη, αλλά πώς μπορούμε να δεχθούμε ότι η ομάδα παίζει αλλιώς μετά από καλές παρουσίες της στην Ευρώπη και αλλιώς μετά από κακές παρουσίες της;…

Τέλος πάντων, αυτά ας τα βρουν στο Ρέντη! Ας βρούμε εμείς τους άλλους τέσσερις λόγους, σε αγωνιστικό πια επίπεδο, εξαιτίας των οποίων ο Ολυμπιακός ο χθεσινός ήταν ο πιο…κανονικός Ολυμπιακός Μαρτίνς της προηγούμενης τριετίας.

Πρώτον, λόγω της φρεσκάδας που έδωσαν στην ενδεκάδα ο Καρβάλιο, ο Ροντρίγκες κι ο Κίτσος. Πώς να το κάνουμε, χρειάζονται και νέα πρόσωπα, με κίνητρο, όπως έγραφα στον τίτλο του χθεσινού άρθρου πριν τον αγώνα. Κάποιοι παίκτες έχουν βαρεθεί να παίζουν συνεχώς-κι εμείς έχουμε βαρεθεί να τους βλέπουμε να παίζουν συνεχώς! Ο Καρβάλιο έβαλε τη δημιουργία, ο Ροντρίγκες την έκρηξη κι ο Κίτσος το φρέσκο αίμα. Κι οι τρεις, άλλωστε, ήταν από τους καλύτερους.

Δεύτερον, επειδή οι δύο παίκτες στην καρδιά της ομάδας ήταν ο ένας καλύτερος από τον άλλο! Ο Εμβιλά ήταν…σαρωτικός μπρος και πίσω, καλύπτοντας τα πάντα, κι ο Μπουχαλάκης επιτέλους μετά από τόσο καιρό μας έδειξε τον αληθινό, ποιοτικό του εαυτό, σε επίπεδο πάσας, αλλά και αναχαίτισης. Κι όταν η καρδιά δουλεύει καλά, όλα θα πάνε καλά.

Τρίτον, ο Ελ Αραμπί κι ο Μασούρας ήταν σούπερ κινητικοί. Ο Αραμπί, ακόμη και στο κακό του φεγγάρι από πλευράς γκολ, ταιριάζει σε αυτό το στιλ παιχνιδιού που έπαιξε χθες ο Ολυμπιακός, το πιο γρήγορο και συνδυαστικό, με την μπάλα χάμω. Ο δε Μασούρας ήταν ένας υποτίθεται έξω αριστερά, που τον έβλεπες εξίσου έξω δεξιά και δεύτερο φορ, κάνοντας υπεραριθμίες. Αποτελεί μεγάλη απογοήτευση που έχασαν πέντε γκολ οι δυό τους και δεν είδαμε την ομάδα να κάνει ένα μεγάλο σκορ για πρώτη φορά στη φετινή σεζόν.

Τέταρτον, οι δύο Αφρικάνοι σέντερ μπακ ήταν γρήγοροι στις επεμβάσεις τους, κι ο Σισέ κι ο Μπα. Καθάριζαν κινδύνους πριν προκύψουν από αυτούς ευκαιρίες, ο δε Σισέ βοηθούσε και με τις προωθήσεις του με την μπάλα στα πόδια, έστω ενίοτε με υπερβολή, ενώ και οι δύο μαζί ήταν καλοί στον αέρα, όχι μόνο αμυντικά, αλλά κι επιθετικά. Μαζί τους κι ο Λαλά, με την ταχύτητα του και την ικανότητα να συνεργάζεται με τον Ροντρίγκες μπροστά.

Κι είναι όντως κρίμα που το ματς αυτό τέλειωσε με το φτωχό 2-0, και δη με το δεύτερο γκολ στο 89’ και δη αυτογκόλ, σε διάστημα που ο αντίπαλος έπαιζε με 10 παίκτες! Μία φοβερή έλλειψη αποτελεσματικότητας, που δεν την βλέπουμε για πρώτη φορά φέτος στον Ολυμπιακό. Και πλάκα πλάκα, δεν ήθελε πολύ να γίνονταν το 1-1 σε κάποια από τα τρία σουτ του ΟΦΗ από όχι κακές θέσεις. Γιατί όταν τον αντίπαλο σου τον αφήνεις ζωντανό κι έχεις ένα γκολ σε 21 τελικές (η 22^η έγινε στο 93’), τότε όλα είναι μέσα…

Συνιστά ποδοσφαιρική αδικία αυτό το 2-0 από δύο στημένες φάσεις και μάλιστα με το ένα αυτογκόλ και το πρώτο γκολ να κοντράρει κιόλας, έστω και λίγο, η μπάλα στο σουτ του Ροντρίγκες! Η μπάλα επανειλημμένως χάθηκε χθες από τις γρήγορες συνεργασίες και τους συνδυασμούς των «ερυθρόλευκων», με τις ευκαιρίες να διαδέχονται η μία την άλλη και με μοναδικό (!) παίκτη που δεν έφτασε να απειλήσει με φάση να είναι ο πιτσιρικάς Κίτσος-ο Σισέ είχε δοκάρι και τρία σουτ!!! Είχε και γκίνια η ομάδα, αλλά είχε και μεγάλο εγωϊσμό ουκ ολίγες περιπτώσεις από παίκτες που κυνήγησαν το γκολ για την πάρτι τους-και δεν το πέτυχαν κιόλας, τις συγκεκριμένες στιγμές, ούτε ο Καρβάλιο, ούτε ο Μασούρας, ούτε ο Αραμπί, ούτε ο Ροντρίγκες…

Μας άρεσε πραγματικά αυτό που είδαμε χθες στο Καραϊσκάκη, μόνο που δεν θα έχει κανένα νόημα αν αποτελέσει απλά μία…φωτοβολίδα, μία αντίδραση του Ολυμπιακού λόγω του πολύ άσχημου ευρωπαϊκού 0-3. Το πρωτάθλημα έχει ακόμη 12 παιχνίδια και υπάρχουν κι οι ημιτελικοί του Κυπέλλου με τον ΠΑΟΚ. Αν λόγω του +13 η ομάδα χαλαρώσει και μας βγάζει πάλι την ψυχή, θα σημαίνει ότι στο Ρέντη κάτι δεν κάνουν καλά. Όποιοι είναι κουρασμένοι, ας μην παίζουν στο κάτω κάτω. Η ομάδα έχει 40 παίκτες! Χθες ήταν εκτός 20άδας οι Παπασταθόπουλος, Κούντε, Ονιεκουρού, Κανέ, Λόπες, Αβραάμ, Ανδρούτσος, Σουρλής, Καρμπόβνικ και φυσικά ο Φορτούνης, που έρχεται. Μία ολόκληρη ενδεκάδα με τον Τζολάκη γκολκίπερ (ήταν ο Κρίστινσον στον πάγκο).

Ας σταματήσουμε να ψάχνουμε συνεχώς δικαιολογίες για όταν δεν παίζει καλά η ομάδα-έφυγε πλέον, δυστυχώς, και η Ευρώπη. Ας παίξει μπάλα κι ας ετοιμαστεί έτσι και για τη νέα σεζόν!

Παρεμπιπτόντως, ας παραδειγματιστούν κάποιοι «ερυθρόλευκοι» από τον Βαλμπουενά, που μπαίνει στο 72’ και «σκίζεται» και στα 21 λεπτά στα οποία αγωνίζεται, έχει σούπερ «στημένα», κερδίζει φάουλ και κάρτες, περνάει όμορφες πάσες και μοιάζει έφηβος!...

Άσχετο: Λένε κάποιοι ότι τον τελευταίο καιρό έρχονται όλες οι ομάδες με απουσίες στο Καραϊσκάκη, λόγω καρτών κλπ, κλπ. Ναι, ενώ όταν είχαν παίξει στον α΄ γύρο στο γήπεδο τους κομπλέ με τον Ολυμπιακό έσωσαν ποτέ έστω βαθμό! Δεν είχαν χάσει κι ο ΠΑΣ 2-1 στα Γιάννινα κι ο Παναιτωλικός 2-1 στο Αγρίνιο κι ο ΟΦΗ 3-1 στο Ηράκλειο; Πολύ απλά, προτιμάνε οι ομάδες να κάνουν ένα είδος ροτέϊσον με τον Ολυμπιακό, ιδίως στο σπίτι του, γιατί βλέπουν ότι δεν έχουν τύχη απέναντι του. Και προτιμάνε να έχουν λιγότερες απουσίες σε άλλα παιχνίδια, στα οποία οι πιθανότητες τους για κάτι καλύτερο είναι σαφώς μεγαλύτερες. Εξάλλου, στο τέλος όλοι χάνουν από τον Ολυμπιακό, είτε παίζουν κομπλέ όπως ο Βόλος κι η ΑΕΚ, είτε έχουν απουσίες όπως ο ΟΦΗ κι ο ΠΑΣ. Έτσι δεν είναι;