Στο κανονικό ποδόσφαιρο ο Άρης δεν θα έχανε

• Ο Άρης «χτυπάει το σαμάρι για να ακούσει ο γάιδαρος»
• Αν παίζει έτσι, θα δικαιωθεί

Στο κανονικό ποδόσφαιρο, δεν γνωρίζω αν ο Άρης θα έφευγε νικητής από το Ολυμπιακό Στάδιο, σίγουρα όμως δεν θα έχανε. Και δεν θα έχανε γιατί ήταν (τουλάχιστον) μία κλάση ανώτερος της ΑΕΚ, έκανε το καλύτερο φετινό παιχνίδι του λογαριάζοντας και την αξία του αντιπάλου και η διαφορά των δύο ομάδων δεν φάνηκε μόνο από τη στατιστική αλλά από την εικόνα. Γιατί μετά την (μάλλον) παραπλανητική πίεση της ΑΕΚ στα πρώτα 7-8 αγωνιστικά λεπτά, πατάει με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στο γήπεδο, φτιάχνει παιχνίδι, έχει passing game και εξαιρετικές αντιδράσεις στην transition άμυνα, απειλεί και επιβεβαιώνει (αυτό που προσωπικά δεν τόλμησα να το γράψω πριν μια εβδομάδα φοβούμενος ότι θα εκτεθώ) ότι βρίσκεται σε ανοδική πορεία.

Γιατί επίσης αναγκάζει μια ποιοτική ομάδα να κοιτάξει περισσότερο τα νώτα της και μέσα στο σπίτι της να παίξει ένα ποδόσφαιρο επιφύλαξης. Γιατί στο πρώτο γκολ της (εξαιρετικής αλλά και μάλλον σπάνιας) εκτέλεσης από τον Μήτογλου, δεν καταθέτει πνεύμα όπως συνήθιζε να κάνει ο Άρης που ξέραμε (προ Μάντζιου εποχή) αλλά ενισχύει την πίεση στον αντίπαλο, επιδεικνύοντας νοοτροπία «refuse to lose». Γιατί, ακόμη, δεν αλλάζει τακτική παρά το 2-0 αλλά συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο, ούτε χαμπαριάζει από την ανάπαυλα του ημιχρόνου και μπαίνει στο γήπεδο για να «πνίξει» τον αντίπαλό του. Στο κανονικό ποδόσφαιρο, αυτή η ομάδα, αν αποδειχθεί αναποτελεσματική στην τελική προσπάθεια, μπορεί να μην κερδίσει, σίγουρα όμως δεν θα χάσει. Στην Ελλάδα, θα χάσει. Τελεία και παύλα.

Γιατί έχουμε πάρει διαζύγιο με το κανονικό ποδόσφαιρο εδώ και δεκαετίες και απλά καμουφλάρεται μια κακοτεχνία και βαφτίζεται αναλόγως της περίστασης. Εδώ και κάποια χρόνια, (λέμε ότι) φύγαμε από την εποχή του λίθου και πήγαμε σ’ αυτή της εξυγίανσης. Και γελάει ο πλανήτης με τους προύχοντες, τους διαφημιστές της κακιάς ώρας κι αυτούς που έβαλαν τις παρωπίδες και στο διάβα τους δεν δίνουν σημασία σε κανέναν και σε τίποτε.

Σαν αυτό που αναδείχθηκε χθες, όπου άθελά του ο φιλότιμος αλλά και πλημμυρισμένος από συναισθήματά Λάζαρος Ρότα, ο οποίος έπρεπε να είχε αποβληθεί από το 17ο λεπτό, ήταν αφοπλιστικός με την ειλικρίνειά του. Κι αν ισχύει η διαρροή ότι ο Άκης Μάντζιος μίλησε σε επιθετικό ύφος στον 4ο διαιτητή Καραντώνη, εσείς τι θα κάνατε αν ο συγκεκριμένος προειδοποιούσε ότι στο επόμενο σκληρό μαρκάρισμα θα φύγει ο «μικρός»; Αν το έκανε, τότε έχει μπερδέψει τον ρόλο του. Σε κάθε περίπτωση, η απόφαση διατήρησης του παίκτη στο γήπεδο έως ότου αντικατασταθεί (ο Αργύρης Γιαννίκης λειτούργησε έξυπνα) στοιχειοθετεί αλλοίωση. Και τη χρεώνονται τόσο ο διαιτητής Διαμαντόπουλος όπως και ο Ρούπερτι στο VAR ο οποίος δεν είχε δει κι άλλες αποβολές σε αγώνα του Άρη την περσινή χρονιά. Δύο στον αριθμό, σ’ ένα ημίχρονο.

Ο Άρης «χτυπάει το σαμάρι για να ακούσει ο γάιδαρος»

Τα σχόλια είναι περιττά για τη φάση του πέναλτι το οποίο καταλόγισε με περίσσεια σιγουριά ο Διαμαντόπουλος και επιβεβαίωσε ο αγαπητός Ρούπερτι. Άλλος το λέει αυστηρό, άλλος ανύπαρκτο, στα δικά μου μάτια μοιάζει με τελειωτικό χτύπημα. Χειρότερο όλων είναι όμως ότι λίγο πολύ το περίμενες. Η ουσία είναι αλλού. Στον Μαρκ Κλάτενμπεργκ ο οποίος δεν αντιμετωπίζει τις ομάδες σαν ισότιμα μέλη. Ο Άγγλος έχει πιάσει το νόημα της ζωής και την ουσία του πράγματος. Δεν τον επέλεξε εξάλλου ο Άρης, ο Παναιτωλικός και ο Απόλλων Σμύρνης, σιγά την «υποχρέωση» που έχει απέναντί τους. Πήρε λοιπόν το αίτημα του Άρη για ορισμό ελίτ ξένου διαιτητή και το πέταξε στα σκουπίδια, παρότι πέρυσι και στα δύο παιχνίδια των δύο ομάδων στο Ολυμπιακό Στάδιο είχε ορίσει ξένο διαιτητή. Αυτή τη φορά δεν ήθελε. Πιθανότατα, θα (μας) πει, ότι δεν βρήκε. Δικαιολογίες υπάρχουν. Γεμάτη είναι η δεξαμενή.

Με την εμπειρία που διαθέτει, τα χιλιόμετρα που έχει καταγράψει ως διαιτητής αλλά και τη γνώση της ελληνικής πραγματικότητας έπειτα από 15-16 μήνες στη χώρα μας, δεν γίνεται να μην ξέρει, να μην μπορεί να υποθέσει. Στα παλιά του τα παπούτσια όμως. Εδώ κάθε βδομάδα βγάζει όλο τον κόσμο τρελό σε σημείο (πλέον) και τα media να δίνουν ελάχιστη σημασία στις κρίσεις του. Ο παχυλός μισθός όμως πέφτει κάθε μήνα για να είναι ανεπαρκής στη δουλειά του. Διατηρείται όμως.

Κι έτσι το… «τώρα το κακό έγινε», που λένε οι παλιοί. Θα φωνάξει ο Άρης 2-3 μέρες, θα ψάξει το δίκιο του, θα τον δικαιώσει η κοινή γνώμη γιατί όλοι είδαν αλλά ουσία δεν θα βρει. Γιατί έτσι έχουν τα γράμματα στην Ελλάδα. Σάμπως θα παρέμβει κανείς; Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί ή η Κυβέρνηση; Μήπως δεν ξέρουν τι γίνεται; Γι’ αυτό έχει αλλοιωθεί έως εξαφανιστεί η εμπιστοσύνη στα θεσμικά όργανα είτε του κράτους, είτε του αθλητισμού. Θα δούμε τις αντιδράσεις και τη δικαστική κινητοποίηση επί των καταγγελιών του Άρη για προπηλακισμούς και περατζάδες στα αποδυτήρια. Προσωπικά, η ιστορία μου έχει διδάξει να μην είμαι αισιόδοξος. Κανένα αυτί δεν ιδρώνει, χρόνια τώρα.

Αν παίζει έτσι, θα δικαιωθεί

Όπως δικαιώθηκε πέρυσι, στο μεγαλύτερο μέρος της σεζόν, όταν η απόδοση του ήταν ανάλογη της χθεσινής στο Ολυμπιακό Στάδιο. Από κάτι τέτοια παιχνίδια δημιουργούνται ισχυροί δεσμοί μεταξύ των ποδοσφαιριστών κι αυτοί είναι απαραίτητοι σε μια καινούργια ομάδα. Φάνηκε από την αντίδραση του Χουάν Ιτούρμπε στη «μανούρα» που έγινε στο τέλος του αγώνα, από το πνεύμα που είχε σαν ομάδα ο Άρης. Προφανώς του έλλειψε η αποτελεσματικότητα στις 20+ τελικές προσπάθειες που έκανε, αλλά θα τη βρει κι αυτή γιατί υπάρχουν οι προϋποθέσεις. Αυτό που δεν θα βρει ποτέ είναι το δίκιο του…

@Photo credits: Intime