Οι κορυφαίοι επέστρεψαν, ο μικρός έχει άστρο κι ο κόουτς «γεννάει» ιδέες!

Έχει ένα γούστο το όλο σκηνικό: από τα έξι πρώτα πλεϊ οφς του Τσάμπιονς Λιγκ, ο μοναδικός γηπεδούχος που κέρδισε ήταν ο Ολυμπιακός κι ο μοναδικός φιλοξενούμενος που έχασε ήταν ο ΠΑΟΚ!

Τέλος πάντων, ο Ολυμπιακός δεν σκότωσε κανένα θηρίο. Αλλά το χθεσινό αποτέλεσμα αποκτάει άλλη σημασία υπό τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έπαιξε κόντρα στην Ομόνοια, με τον ίδιο να έχει υποτίθεται κάνει προετοιμασία (ξεκινώντας 18 Αυγούστου και σταματώντας της τέσσερις φορές λόγω κορονοϊού) και την κορυφαία αυτή την εποχή ομάδα της Κύπρου να έχει ξεκινήσει προπονήσεις για τη νέα σεζόν από τις 29 Ιουνίου και να έχει εφτά επίσημα παιχνίδια στα πόδια της.

Η έλλειψη ρυθμού του Ολυμπιακού, έχοντας παίξει μόλις άλλα δύο επίσημα παιχνίδια (και μόλις δύο φιλικά!!!), φαίνεται σε κάθε αγώνα του στο ξεκίνημα…Με τον Αστέρα Τρίπολης είχε το πρώτο σουτ στο 14’ και χθες απείλησε ουσιαστικά στο τελευταίο δεκάλεπτο του α΄ ημιχρόνου, καθώς σε ένα πολύ μεγάλο διάστημα αδυνατούσε να διασπάσει το «λεωφορείο» που είχε βάλει ο Μπεργκ μπροστά από τον πανύψηλο Βραζιλιάνο γκολκίπερ Φαμπιάνο (πρώην Πόρτο). Το πρόβλημα ήταν ότι οι παίκτες του δεν πατούσαν εύκολα την αντίπαλη περιοχή και ότι οι τελικές πάσες, αλλά και τα σουτ δεν συνιστούσαν τις καλύτερες επιλογές.

Το ημίχρονο όπως και την Παρασκευή τέλειωσε στο 0-0 κι αυτή τη φορά ο Πέδρο Μαρτίνς δεν θέλησε να κάνει αυτό που τόσο συνηθίζει, δηλαδή δύο αλλαγές στο ημίχρονο, παρότι είχε σηκώσει από το 25’ τον Ραντζέλοβιτς και τον Ελ Αραμπί ελάχιστα μετά (!) και μολονότι το ίδιο το ματς…ζητούσε φρέσκο αίμα! Αυτή τη φορά ο προπονητής του Ολυμπιακού επέλεξε να δώσει μία δεύτερη ευκαιρία στην ίδια ενδεκάδα, ουσιαστικά αυτή που είχε παίξει στο β΄ ημίχρονο με τον Αστέρα Τρίπολης. Ωστόσο, βλέποντας ότι άκρη δεν βγαίνει, έκανε την επέμβαση του στο 58’, με την αγαπημένη του κίνηση: διπλή αλλαγή!

Μία κίνηση που έδειξε ότι ο Πέδρο γεννάει ιδέες, αφού δεν άλλαξε μόνο την ενδεκάδα, αλλά και τον σχηματισμό, γυρνώντας από το 4-2-3-1 στο καθαρό 4-4-2, με δύο φορ, Χασάν κι Αραμπί. Για τελευταία φορά το είχε κάνει και στη ρεβάνς με τη Γουλβς, με το σκορ 0-1, απλά τότε δεν του είχε «βγει» μόνο και μόνο γιατί ο Ελ Αραμπί (δύο φορές), ο Φορτούνης (μία) κι ο Χασάν (άλλη μία) είχαν χάσει σημαντικές ευκαιρίες για το 1-1 που θα έστελνε την πρόκριση στην παράταση.

Αυτή τη φορά όχι μόνο αποδείχθηκε μία πολύ σωστή ιδέα, αλλά και έφερε αποτέλεσμα. Κι όταν άνοιξε το σκορ ο Ολυμπιακός και είδε ο Πέδρο τον Χασάν πεσμένο δεν δίστασε να διαφοροποιήσει ξανά τον σχηματισμό στο τελευταίο 20λεπτο, αλλάζοντας το σε 4-3-3, με τον Εμβιλά αντί του Αιγύπτιου. Και τότε ήταν που «έδεσε» ακόμη πιο πολύ το κέντρο κι αφενός μεν κράτησε το μηδέν, αφετέρου δε έβγαλε τέσσερις καθαρές φάσεις για γκολ, με εύλογη συνέπεια το δεύτερο γκολ, έστω στο 92’.

Ο Μαρτίνς έκανε διάνα στις αλλαγές, και στις τρεις.

Ξεκινώντας από την τρίτη: απολύτως ορθά βγήκε ο Χασάν, ο δε Εμβιλά είχε θετική παρουσία. Κάλυψε χώρους μπροστά από την άμυνα, έβγαλε την μπάλα με ψυχραιμία από την περιοχή όταν χρειάστηκε και είχε κερασάκι στην τούρτα μία φοβερή 40άρα πάσα στον Βαλμπουενά, ξεκινώντας τη φάση της κεφαλιάς του Ελ Αραμπί που υποχρέωσε τον γκολκίπερ της Ομόνοιας στην απόκρουση του αγώνα.

Σωστά βγήκαν κι ο Φορτούνης με τον Μασούρα, αν και δεν ήταν κακοί. Όμως, δεν έκαναν και τη διαφορά, κάτι που χρειάζεται ο Ολυμπιακός από τους επιθετικογενείς παίκτες του.

Του Φόρτου ήταν φανερό ότι δεν του έβγαινε το παιχνίδι. Δεν μπορείς να θυμηθείς πολλά καλά: μία κάθετη σε ξεκίνημα καλής επίθεσης, το σόλο που κέρδισε την κίτρινη. Αυτά. Δεν του «περνούσαν» οι πάσες, οι σέντρες, τα σουτ, οι συνδυασμό κι ντρίμπλες κοντά η, μέσα στην περιοχή της Ομόνοιας. Κι ενίοτε ήταν και soft στις μονομαχίες.

Ο Μασού αντικαταστάθηκε ενώ ανέβαινε στο β΄ ημίχρονο, όμως του έλειπε το κάτι παραπάνω. Είχε πολλά καλά κλεψίματα, έδωσε μεγάλες μάχες, αλλά όταν έπρεπε να κάνει το καλό σουτ η, την καλή πάσα δεν είχε επιτυχία. Και στη φάση της Ομόνοιας στο 51΄ ξεχάστηκε κιόλας αφήνοντας εντελώς αμαρκάριστο τον αντίπαλο μπακ που βγήκε έτσι στην πλάτη του Ραφίνια κι έκανε φάση. Θυμόμαστε από τον Έλληνα άσο μία καλή σέντρα σε 57 λεπτά, φτωχό απολογισμό επιθετικά για ένα εξτρέμ.

Αντίθετα, οι δύο παίκτες που μπήκαν στις θέσεις τους ήταν εκπληκτικοί, ο ένας καλύτερος από τον άλλο!

Για τον Ραντζέλοβιτς έχω βαρεθεί να το γράφω-το παιδί έχει άστρο! Είναι ακόμη πολύ ασταθής στις εμφανίσεις του, αλλά εύκολα μπορεί να γίνει καθοριστικός. Το είχαμε δει και στον τελικό του Κυπέλλου (1-0 με το δικό του γκολ) και στο 1-0 στην Τούμπα (με το αυτογκόλ του Γιαννούλη από το δικό του γύρισμα) και στο 2-0 με την Μπασάκσεχιρ (με το κερδισμένο πέναλτι στο δεύτερο γκολ) και στο 4-0 με την Κρασνοντάρ (με τα δύο του γκολ!), αλλά και σε ουκ ολίγα ακόμη παιχνίδια. Το είδαμε και χθες, στο κατά την γνώμη μου καλύτερο του παιχνίδι με τα «ερυθρόλευκα»!

Ο Σερβάκος δεν είναι μόνο ότι κέρδισε με τη μαγκιά του το κρίσιμο πέναλτι για το 1-0, είναι η όλη του παρουσία: με το που μπήκε είχε δύο σέντρες-φαρμάκι. Έπαιζε την γραμμή, αλλά συνέκλινε και στο κέντρο κλέβοντας μπάλα σαν…κόφτης η, κάνοντας και φάουλ όταν χρειάστηκε! Κέρδισε κόρνερ από το πουθενά με τη μαχητικότητα του. Μπούκαρε κι έβγαλε σέντρα για γκολ στον Ελ Αραμπί!

Καλά ο Ελ Αραμπί ήταν άλλη κλάση χθες. Από την πρώτη στιγμή που μπήκε έως την τελευταία, ήταν α-π-ί-σ-τ-ε-υ-τ-ο-ς! Όλες του οι κινήσεις ήταν κινήσεις φοβερού φορ: Παίρνει την μπάλα, την δίνει ωραία στον Ραντζέλοβιτς και φεύγει σφήνα στην περιοχή για να πάρει τη σέντρα του και να κερδίσει την κεφαλιά…40άρα κάθετη στον Ραντζέλοβιτς στη φάση του πέναλτι για το 1-0…Κεφαλιά-φαρμάκι που έβγαλε ο γκολκίπερ…Γύρισμα με τη μία λίγο άουτ, πάλι με τον ίδιο τρόπο: φοβερό κοντρόλ, πάσα στον Ραντζέλοβιτς και πλασάρισμα στην περιοχή για να περιμένει την σέντρα!…Κι η γκολάρα για την αποθέωση! Μέσα σε 35 μόλις λεπτά πρόλαβε και μπήκε σε πέντε φάσεις για γκολ, μαζί με την πρώτη, άστοχη, κεφαλιά του, εκεί που πραγματικά τέλειωσε άσχημα τη φάση, ίσως γιατί μόλις είχε μπει. Και νομίζω ότι του έγινε κι ένα πέναλτι, σε ακόμη μία κεφαλιά που επιχείρησε! Και δεν ήταν μόνο αυτό, η αυτή καθ΄ εαυτή επιθετική παρουσία του. Ο Ελ Αραμπί γύριζε και μάρκαρε σαν σκύλος, μέχρι το τελευταίο λεπτό. Έκλεβε μπάλες, μάρκαρε, ήταν συγκλονιστικός!

Είμαι υποχρεωμένος, όμως, να συνδέσω την εικόνα αυτή του Ελ Αραμπί με του Βαλμπουενά. Ο Ματιέ μετά από μία σειρά πολύ μέτριων εμφανίσεων όρθωσε χθες ανάστημα. Πήρε την μπαγκέτα κι έδειξε ότι αυτός είναι ο ηγέτης. Και με την ουσία του παιχνιδιού του (σέντρες για γκολ σε Χασάν, Φορτούνη, Ελ Αραμπί, ιδανικό πέναλτι με την μπάλα να πάει «τόσο γωνία όσο δεν γινόταν»!) και με την όλη του δραστηριότητα: επικίνδυνο σουτ, καλές πάσες, κερδισμένα φάουλ (και κάρτα), συνεχή κινητικότητα και συνεργασίες. Αν ψάξουμε να βρούμε ψεγάδια είναι ότι έχει χάσει τη φόρμα τους τις εκτελέσεις κόρνερ και φάουλ και έχει θέμα στις επιστροφές αμυντικά, κάτι που στην Ευρώπη και στα ντέρμπι μπορεί να είναι πρόβλημα. Αλλά γενικά ήταν ένας περσινός (πολύ) καλός Βαλμπουενά!

Πού θέλω να καταλήξω: οι δύο περσινοί κορυφαίοι παίκτες του Ολυμπιακού, με την χθεσινή παρουσία τους «επέστρεψαν»! ο Βαλμπουενά κι ο Ελ Αραμπί μας "είπαν" ότι είναι εδώ. Κι αυτό είναι ίσως το πιο ευχάριστο για τον νταμπλούχο Ελλάδας, γιατί ήταν κάμποσος καιρός που «σαν να τους είχε χάσει», έτσι όπως τους βλέπαμε, αυτούς τους δύο παικταράδες.

Άσχετο: Το να μιλάνε κάποιοι για Ολυμπιακό και διαιτησία στην Ευρώπη μόλις ενάμιση μήνα μετά τα όργια του Πολωνού "κομάντο" στο Γουλβς, ξεπερνάει τα όρια του ανέκδοτου...

Não sei nem o que dizer, apenas sentir... pic.twitter.com/jOruBhDkdd

— Esporte Interativo (de ) (@Esp_Interativo) September 10, 2020