Το συμβόλαιο της μιας ημέρας

“To να μαθαίνεις να ζεις στο σήμερα, το οποίο είναι απαλλαγμένο από τις αποτυχίες του παρελθόντος και τις ανησυχίες του μέλλοντος, είναι ένα σπουδαίο δώρο”. Είναι επίσης και ο πιο σίγουρος δρόμος για την επιτυχία κατά τον Ρικ Πιτίνο. Το “συμβόλαιο της μιας ημέρας” αποτελεί μια γενικότερη φιλοσοφία που προτείνει στον αθλητή/εργαζόμενο να υπογράφει κάθε πρωί ένα συμβόλαιο 24 ωρών. Πειθαρχία, δέσμευση, αξία σε κάθε λεπτομέρεια και συνέπεια ώστε να πετύχεις μακροπρόθεσμα την αυτοβελτίωση. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι περισσότερες ομάδες του κόουτς (ειδικά τα τελευταία χρόνια, μετά την αποχώρηση του από το Κεντάκι) μοιάζουν να λειτουργούν έτσι, σαν να έχουν υπογράψει ένα τέτοιου είδους συμβόλαιο. Πεινασμένα outsiders που κυνηγούν με φανατισμό κάθε κατοχή, μετατρέπονται σε “πολεμικές μηχανές” στα χέρια ενός προπονητή που ξέρεις όσο λίγοι ιστορικά στη δουλειά να “κερδίζει τα καλάσνικοφ με σφεντόνες”.

Το αποτύπωμα του Ρικ Πιτίνο στο ελληνικό μπάσκετ είναι σημαντικό, παρότι δεν έμεινε μαζί μας όσο θα θέλαμε. Χρειαζόμασταν λίγο περισσότερο το “άγγιγμα” του, ειδικά σε επίπεδο Εθνικής ομάδας. Μπήκε στην καθημερινότητα μας τα Χριστούγενα του 2018, ως μια βόμβα που ταρακούνησε το ευρωπαϊκή μπασκετική ειδησεογραφία. Έμοιαζε έτοιμος για εμάς. Η εξωστρέφεια και η επικοινωνιακή δυναμική του τον έκαναν άκρως ερωτεύσιμο απο τα ελληνικά media. Ο Πιτίνο έμοιαζε με χαρακτήρα που είχε ξεπηδήξει από ταινιά του Μάρτιν Σκορσέζε. Ο μεγαλωμένος στο πεζοδρόμιο “wiseguy” που αργότερα έγινε θρύλος, αναθρέφοντας νέα φυντάνια όπως ο νυν κόουτς των Μπουλς Μπίλι Ντόνοβαν (ήταν ο πόιντ γκαρντ του Ρικ στο Πρόβιντενς και αργότερα βοηθός του στους Wildcats), φτάνοντας μέχρι τη λαμπερή σκηνή του ΝΒΑ αλλά και την απόλυτη καταξίωση στην πολιτεία του Κεντάκι, οδηγώντας προγράμματα που φέρουν διακριτικά “basketball royalty” .

Ο Πιτίνο δεν ήταν ποτέ ο μάγιστρος του playbook. O τρόπος που κοούτσαρε στην Ευρώπη και η προσέγγιση του στα πράγματα ήταν απλή, χωρίς τρομερή εμβάθυνση σε επίπεδο λεπτομερειών. Δεν έκανε καμία παραχώρηση αναφορικά με τη φυσική κατάσταση και τη θέληση για σκληρή δουλειά. Αυτή ήταν η βάση των πάντων. Στον δικό του κόσμο δεν υπήρχαν ημίμετρα. Μπαίνουμε και κυριαρχούμε στο παρκέ με τη δύναμη, το physicality, την αθλητική υπεροχή μας. Βουτάμε σε κάθε διεκδικούμενη μπάλα σαν να μην υπάρχει αύριο. Πάντα ήταν πρόθυμος να παραχωρήσει λίγο επιθετικό ταλέντο για να φέρει στη σκηνή τη σκληράδα, το μέγεθος και τη δίψα που θα του δώσουν τις πολύτιμες έξτρα κατοχές. Αυτό έκανε και σε εκείνον τον Παναθηναϊκό του 2018-19, προσθέτοντας τον δικό του (Νεοϋορκέζο γαρ) Σον Κιλπάτρικ δίπλα στον Νικ Καλάθη, τοποθετώντας τον Κιθ Λάνγκφορντ στον πάγκο και ψηλώνοντας την ομάδα με τον Γκιστ να περνάει λεπτά στο “4” και τον Παπαγιάννη ως πυλώνα στη ρακέτα.

Eκείνος ακριβώς ο Παναθηναϊκός ήταν μια μικρογραφία πολλών ομάδων του Ρικ ιστορικά. Ένα σκληροτράχηλο σύνολο με ελίτ άμυνα, σημείο αναφοράς το low post, αδύναμο στο κομμάτι της περιφερειακής εκτέλεσης αλλά πεινασμένο για κατοχές. Αυτή η περιγραφή ταιριάζει απόλυτα και στη φετινή εκδοχή του St. John’s το οποίο εχθές απέκλεισε το Κάνσας του Bill Self, φτάνοντας στους “16” του τουρνουά για πρώτη φορά τα τελευταία 27 χρόνια. Το πανεπιστήμιο του Κουίνς πλέον οδεύει σε ένα μεγάλο παιχνίδι απέναντι στο μεγάλο φαβορί της σεζόν, το Ντιουκ του Τζον Σάιερ.

Τέτοια ματς είναι ολόκληρη η καριέρα του Πιτίνο. Και πάλι θα προσπαθήσει να μετακινήσει βράχους με τη δική του μοναδική συνταγή, αντιμετωπίζοντας μια ομάδα σαφώς υπέρτερη ποιοτικά. Έχει φροντίσει ώστε οι παίχτες του να είναι έτοιμοι πνευματικά για την πρόκληση, απαιτώντας όλη τη χρονιά τη σωματική υπέρβαση στην προπόνηση, όταν κανένας δεν παρακολουθεί. Αυτή η αμερικανική εργασιακή ηθική του κόουτς και η καθημερινή απαίτηση για σπασιμο των προσωπικών ορίων θα μπορούσε να ταρακουνήσει μακροπρόθεσμα τα πράγματα στο ελληνικό μπάσκετ, αναφορικά με τον τρόπο που δουλεύουμε και αναπτύσσουμε νέους αθλητές.

Γιατί “αυτοί που δουλεύουν πιο σκληρά, είναι και οι τελευταίοι που θα παραδοθούν”.