ΠΑΟΚ: Ήταν κάποτε μία χαρά και δέκα λύπες…

• ΜΠΡΑΒΟ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΜΠΡΑΒΟ ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ

Είναι δύσκολο να χάνεις έναν τελικό. Ο ΠΑΟΚ βέβαια έχει χάσει πολλούς τελικούς, γι αυτό άλλωστε κάποτε προέκυψε και το… «ΠΑΟΚ δεν γίναμε από τους τίτλους». Καλώς; Κακώς; Δεν είναι το κύριο μας θέμα αυτό…

Έβγαινα από το κλειστό γήπεδο του ΠΑΟΚ αργά χθες το βράδυ μετά την απώλεια του τροπαίου στο Europe Cup και είδα πολλούς 40αρηδες-50αρηδες αποκαμωμένους και απογοητευμένους. Να ενημερώσω και να θυμίσω ότι έτσι ήταν μόνιμα πριν 20-25-30 χρόνια όταν μεγάλωναν με τον ΠΑΟΚ συνήθως τέταρτο στο ποδόσφαιρο και δεύτερο στο μπάσκετ. Αντιλαμβάνεστε τι σημαίνει αυτό; Από το 1985 και μετά για 30 περίπου χρόνια, ο ΠΑΟΚ ήταν εκεί κοντά στο… «μία χαρά και δέκα λύπες». Δύσκολα! Πολύ δύσκολα.

Πώς το είχε πει κάποτε ο Πάμπλο Γκαρσία: «Είμαστε η ομάδα του… σχεδόν». Ξέρετε πόσες… περήφανες ήττες γνώρισε ο ΠΑΟΚ, όπου πάντα έφθανε… σχεδόν στην επιτυχία, αλλά στο τέλος έχανε και υπήρχε μόνο η παρηγοριά της παρουσίας του κόσμου; Πέρασαν πολλά χρόνια όπου μετά από τέτοιες ήττες σε μεγάλα ματς όπως η χθεσινή, κυριαρχούσε το… «νικητής ο λαός». Οκ! Ναι! Ο ΠΑΟΚ έκανε κόσμο μέσα από το πάθος και το πλήθος του κόσμου του στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, αλλά καλά και χρήσιμα και απαραίτητα είναι να κερδίσεις και κάποτε. Να πανηγυρίζεις. Να γίνεσαι μεγάλος και να κάνεις κόσμο και μέσα από τους τίτλους!

Ο ΠΑΟΚ έχει φιλάθλους πιο μεγάλης ηλικίας που μεγάλωσαν κατά βάση μετρώντας αρκετές πίκρες και ήττες σε τελικούς, βιώνοντας με καημό το… « Ο ΠΑΟΚ είναι μία χαρά και δέκα λύπες». Έτσι ήταν και ας μην το γνωρίζουν οι νεαροί ΠΑΟΚτσήδες των 15-20-25 ετών. Είναι πολύ τυχεροί που έχουν καλομάθει σε επιτυχίες και πρωταθλήματα στο ποδόσφαιρο την τελευταία δεκαετία.

Που θέλω να καταλήξω, βλέποντας αυτά τα στεναχωρημένα πρόσωπα χθες βράδυ και ενθυμούμενος πολλές τέτοιες δύσκολες βραδιές όπου δεν ήξερες από που να πιαστείς ως ΠΑΟΚτσής;

Έχει αλλάξει η ιστορία για τον ΠΑΟΚ! Δεν βιώνουμε μία χαρά και δέκα λύπες. Όχι! Η αναλογία έχει βελτιωθεί! Ο Λευκός Πύργος γίνεται ασπρόμαυρος (και μόνο) συχνά-πυκνά και οι νέες γενιές έχουν ζήσει τόσες χαρές σε 6-7 χρόνια, όσες οι μεγαλύτεροι δεν βίωσαν σε 30!

Σε κάθε περίπτωση, όσους έχουν συμβάλει τα μέγιστα να αλλάξει η ιστορία και αυτός ο ψυχισμός του ΠΑΟΚτσή που περιέγραψα πιο πάνω, όσοι πρωταγωνίστησαν από το 1970 ακόμη και μετά μέχρι και τώρα στις περιόδους όπου ο ΠΑΟΚτσής έβγαινε στους δρόμους για να πανηγυρίσει τίτλους (και στο μπάσκετ τη δεκαετία του 90), αυτούς τους 5-10 ανθρώπους, οφείλουμε να τους σεβόμαστε και να τους αποδίδουμε την τιμή που τους αξίζει στην -σχεδόν- 100τη ιστορία του Συλλόγου. Υπάρχει κάποιος που δεν δυσκολεύεται να αναγνωρίσει τους 5-10 αυτούς ανθρώπους; Ξεκινάω από τον Γιώργο Παντελάκη και τον Γιώργο Κούδα, εννοείται ότι προσθέτω τον Νίκο Βεζυρτζή και τον Μπάνε Πρέλέβιτς και αφήνω τα άλλα, τα ευκόλως εννοούμενα για όσους τώρα είναι σε αυτή τη θέση, δίνοντας πολλές, πάρα πολλές χαρές στον ΠΑΟΚτσή. ΣΕΒΑΣΜΟΣ!

ΜΠΡΑΒΟ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΜΠΡΑΒΟ ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ

Δεν είναι καθόλου ωραίο να χάνεις τίτλους και μάλιστα μέσα στο σπίτι σου, αλλά… Για τον φετινό ΠΑΟΚ στο μπάσκετ όμως, πρέπει να αναλογιστούμε ότι η παρουσία σε έναν ευρωπαϊκό τελικό, ούτε καν σε όνειρο δεν υπήρχε στο ξεκίνημα της χρονιάς. Η υπέρβαση έγινε σε τεράστιο βαθμό και αυτό είναι το πρώτο συμπέρασμα τώρα που τελειώνει η χρονιά.

Υπέρβαση έκανε και η ομάδα του Καντσελιέρι στους τελικούς. Για μπάσκετ μιλάμε, μην ξεχνιόμαστε. Ο καλύτερος και ο πιο ακριβός κερδίζει εννιά φορές στις δέκα! Η Μπιλμπάο είναι πιο ακριβή τρεις φορές τουλάχιστον από τον ΠΑΟΚ και σαφώς καλύτερη του στα 25 από τα 40 λεπτά και των δύο αγώνων! Στα 70 από τα 80 λεπτά των παιχνιδιών εξάλλου, προηγούνταν στο σκορ! Ομάδα με 10 παίκτες που μπαινοβγαίνουν χωρίς να αλλάζει η ποιότητα του συνόλου. Φανταστείτε ότι αναδείχθηκαν πρωταγωνιστές στα δύο ματς με τον ΠΑΟΚ, ένας Νορβηγός κι ένας Σουηδός, που ξεκάθαρα δεν ήταν οι σταρ τους!

Στόχος του ΠΑΟΚ απέναντι σε μία καλύτερη ομάδα, ήταν να βρει τον τρόπο να μείνει «ζωντανός» μετά το πρώτο ματς στην έδρα τους! Να φέρει δηλαδή την υπόθεση τρόπαιο στην έδρα του, κάτι που κατάφερε σε ένα ποσοστό. Εδώ έπρεπε και πάλι να οδηγήσει τον τελικό στα τελευταία λεπτά. Το κατάφερε, μαζί με οκτώ χιλιάδες εκστασιασμένους οπαδούς, που όλοι μαζί μετά το ημίχρονο έπαιξαν αυτή την μαγική άμυνα που οδήγησε-ανάγκασε τους Ισπανούς σε επιθετική παραγωγή 18 πόντων σε διάστημα 17 λεπτών!

Το τρόπαιο λοιπόν αντί να παιχθεί στα 40 λεπτά, ο ΠΑΟΚ με τρομερή προσπάθεια το έφερε στο τελευταίο τρίλεπτο! Εκεί δυσκολεύτηκε και έχασε! Οι επιθέσεις έπρεπε να γίνονται πέντε εναντίον πέντε και όχι σε ανοικτό γήπεδο, με τους παίκτες του να ψάχνουν τον τρόπο να βγάλουν ατομική ενέργεια. Οι αντίπαλες επιθέσεις είχαν καλύτερη δομή, ίσως και μεγαλύτερη ευχέρεια δημιουργίας από τους Πάντζαρ και Φρέι. Τα κατάφεραν, ήταν ελαφρώς καλύτεροι στο σύνολο των αγώνων αλλά και στα τελευταία τρία κρίσιμα λεπτά και πανηγύρισαν το τρόπαιο. Και μόνο που σε αυτό το κολαστήριο σε έναν τελικό είχαν 41% στο τρίποντο…

Ο ΠΑΟΚ του Χατζόπουλου μόνο κέρδη (και πολύ μεγάλα) αποκομίζει από αυτή τη σεζόν και μακάρι να κρατήσει τον Καντσελιέρι και με όσες αλλαγές χρειαστεί να κάνει στο ρόστερ (όλοι πήραν υπεραξία από την ομάδα και ανέβασαν πολύ τα κασέ τους) να πετύχει κάτι παρόμοιο και του χρόνου. Ο ΠΑΟΚ φέτος έφθασε στον τελικό της ευρωπαϊκής διοργάνωσης που συμμετέχει, ενώ τερμάτισε έκτος στο πρωτάθλημα, που κατά γενική ομολογία άξιζε να είναι τέταρτος, θέση που χάθηκε για δύο σουτ μαζί με δύο σφυρίγματα κόντρα σε Πανιώνιο και Κολοσσό.

Μπράβο λέμε στον ΠΑΟΚ του Χατζόπουλου, μπράβο θα του πούμε αν πετύχει παρόμοια και του χρόνου, γιατί είναι βέβαιο ότι εκεί που έφθασε τον ΠΑΟΚ πολύ πιο εύκολα θα γίνει το επόμενο βήμα και στο ιδιοκτησιακό…