Eurobasket U20: Το... ταμείο είναι μείον, αλλά το μέλλον είναι συν!

Είναι ορισμένες φορές που τα όρια της επιτυχίας από την αποτυχία στο μπάσκετ, είναι τόσο δυσδιάκριτα, που σε κάνουν να χάσεις τον προσανατολισμό σου. Αλήθεια ποιος μπορεί να ψέξει την προσπάθεια της Εθνικής Νέων στο 26o Εurobasket κάτω των 20 ετών , ειδικότερα αν τερματίσει στην 5η θέση με ρεκόρ 6-1 και με μεγάλες ατομικές και ομαδικές διακρίσεις σε όλες τις στατιστικές κατηγορίες;

Νομίζω ότι από πλευράς της ενέργειας και των αποθεμάτων που κατέθεσαν όλα τα παιδιά και από πλευράς του ταλέντου και των αθλητικών προσόντων που παρουσίασαν στο κλειστό της Νέας Αλικαρνασού, η φουρνιά των πεντάρηδων (2005) και των εξάρηδων (2006), ήταν ό,τι καλύτερο έχει επιδείξει το ελληνικό μπάσκετ στις τελευταίες μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις!

Όποιοι είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν με τους δεκάδες απεσταλμένους των κολεγίων που βρέθηκαν όλες αυτές τις μέρες στα «Δύο Αοράκια» και οι οποίοι γέμισαν τα μπλοκάκια τους με σημειώσεις για τους Έλληνες διεθνείς, θα καταλάβουν τι εννοώ.

Πότε ξανά είχαμε έξι παιδιά σε αμερικάνικα κολέγια 1ης κατηγορίας (και σκεφτείτε ότι οι επίσης NCAAers, Χιτικούδης και Καλλιοντζής δεν συμμετείχαν στην προετοιμασία, ενώ ο Αμπόση κατέβηκε νωρίς από το τρένο λόγω ενοχλήσεων) και έναν παίκτη που υπολογίζεται από ομάδα που έχει στόχο την κατάκτηση της Euroleague (o Σαμοντούροβ από τον Παναθηναϊκό);

Αν λοιπόν, δεν μπορούμε να «καταδικάσουμε» την πορεία της ομάδας του Κώστα Παπαδόπουλου (θα αγωνιστεί πλέον για τις θέσεις 5-8), ταυτόχρονα δεν γίνεται να μην υπογραμμίσουμε την αποκαρδιωτική αναλογία του τελικού αποτελέσματος σε σχέση με τις δυνατότητες του συγκεκριμένου αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος.

Κακά τα ψέματα και χωρίς να θέλω να μειώσω στο παραμικρό το επίπεδο ταλέντου, βάθους και προοπτικής που είχαν οι δύο προηγούμενες Εθνικές Νέων (πήραν το χάλκινο μετάλλιο), το σύνολο που παρατάξαμε στην Κρήτη είναι αναμφίβολα μπασκετική αδικία που δεν επιβραβεύτηκε με μία θέση στο βάθρο.

Το άξιζε πραγματικά, αλλά στην κρίσιμη στιγμή δεν το απέδειξε στο παρκέ και δεν πιστοποίησε την ανωτερότητά που είχε από σχεδόν όλους τους αντιπάλους του.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο προημιτελικός με την Γαλλία (70-72), χάθηκε από την δική μας υστέρηση σε τομείς (τα 4/24 τρίποντα που είχαμε και οι 19 έξτρα επιθέσεις που επιτρέψαμε), στους οποίους μέχρι πριν το τζάμπολ, είχαμε την πρωτιά σε όλη την διοργάνωση (1οι στα τρίποντα με 36,4% και τα ριμπάουντ μ.ο. 53). Καθώς επίσης και από το ανεπίτρεπτο ποσοστό του 46,1% στις βολές, που φανέρωσε πόσο μεγάλη νευρικότητα εμφάνισαν οι διεθνείς μας, λόγω της μεγάλης πίεσης για την πρωτιά, που είχαν κληθεί να σηκώσουν!

Γιατί πέραν των παραπάνω αριθμητικών διαπιστώσεων, τις οποίες μπορεί να αντιληφθεί και κάποιος χωρίς ιδιαίτερες μπασκετικές γνώσεις, η ομάδα μας πήρε άριστα στο ενεργειακό κομμάτι, παίζοντας με απίστευτη ψυχή, διάθεση και σκληράδα στην άμυνα (ο Σαμοντούροβ ήταν συγκλονιστικός) απέναντι σε μία σχολή που συνήθως υπερτερεί αισθητά σε όλα τα μπασκετικά στοιχεία που καθορίζονται από τα κορμιά, το μέγεθος και την αθλητικότητα.

Ο περιορισμός της γαλλικής ομάδας στους 72 πόντους και στο 34,2% εντός πεδιάς, θα έπρεπε να μας είχε δώσει μία καθαρή νίκη, ειδικότερα από την στιγμή που είχαμε καλές επιλογές κοντά στο καλάθι, εντυπωσιακή δημιουργία και υπερθετική αναλογία ασίστ (25)/λαθών (10) για τόσο απαιτητικό νοκ άουτ αγώνα.

Απ' όλες τις απόψεις, λοιπόν και με δεδομένο ότι στα χαρτιά αλλά και στα μάτια της πλειοψηφίας των scouter που παρακολουθούν την διοργάνωση, η Ελλάδα άξιζε να βρίσκεται στον τελικό, το τελικό ταμείο δεν μπορεί να μην είναι ελλειμματικό.

Δυστυχώς, όμως και αυτό αφορά βασικά τα παιδιά της κλάσης του 2006, η ταλαντούχα αυτή η φουρνιά έχασε και την προτελευταία της ευκαιρία (κι επειδή παίζαμε εντός έδρας, «πονάει» περισσότερο) να κατακτήσει ένα μετάλλιο που τόσο πολύ δικαιούταν στην διάρκεια της τελευταίας 4ετίας.

Και εν προκειμένω, το «κρίμα» που ταιριάζει στην προσπάθεια της ελληνικής ομάδας, είναι πραγματικά πολύ μεγάλο αν αναλογιστούμε πόσο σπάνια ευκαιρία χάσαμε για να διεκδικήσουμε ακόμη και το χρυσό μετάλλιο (με τον νικητή του ημιτελικού ανάμεσα στην Σερβία και την Ιταλία).

Και γιατί η Γαλλία, που μας άφησε εκτός ημιτελικών, ήταν η δευτερότριτη αντιπροσωπευτική ομάδα των «τρικολόρ» στις συγκεκριμένες ηλικίες (έχασε με -19 από την Σερβία στον όμιλο), καθώς επίσης και γιατί ο αντίπαλος που θα συναντούσαμε στα ημιτελικά, σε περίπτωση πρόκρισης, θα ήταν κάτι περισσότερο από βατός (η Λιθουανία την οποία νικήσαμε με 19 πόντους στην πρεμιέρα)!

Έτσι είναι, όμως, το μπάσκετ και όταν σε ένα κλειστό και τόσο κρίσιμο ματς (με τον πιο δύσκολο και υπολογίσιμο αντίπαλο που αντιμετωπίσαμε στο τουρνουά), δεν αποδίδεις όπως απαιτεί η περίσταση, μοιραία έρχεται και η «τιμωρία». Και χρησιμοποιώ αυτή την λέξη γιατί ο πιο ταλαντούχος παίκτης που διαθέτει την δεδομένη χρονική στιγμή το ελληνικό μπάσκετ, αποδείχτηκε μοιραίος λόγω της τεράστιας επιβάρυνσης που είχε στα τέσσερα (μ.ο. 32,2') από τα πέντε ματς που έπαιξε τις έξι τελευταίες μέρες!

Έχοντας την μπάλα στα χέρια και ταυτόχρονα την ευθύνη της οργάνωσης του παιχνιδιού, της εκτέλεσης και της δημιουργίας. Όταν στο εισαγωγικό σημείωμα για την προσπάθεια της Εθνικής Νέων, είχα καταθέσει μία ένταση για την παντελή απουσία καθαρού point-guard από την τελική 12άδα, ήλπιζα να διαψευστώ.

Βέβαια και παρ' ότι είχα δει τον Αβδάλα να παίζει κατά κύριο λόγο στα φιλικά σαν άσος, σε καμία περίπτωση δεν περίμενα ότι ο coach δεν θα τον ξεκούραζε περισσότερο και δεν θα του αφαιρούσε σε αρκετές κατοχές την μπάλα από τα χέρια, ώστε να έχει τα αποθέματα και το καθαρό μυαλό να πάρει τις ορθές εκτελεστικές αποφάσεις και να μας δώσει τις λύσεις στα κρίσιμα.

Κι αν αυτό εμπεριείχε μικρότερο ρίσκο στα προηγούμενα παιχνίδια με τους ασθενέστερους αντιπάλους που αντιμετωπίσαμε, φρονώ ότι έπρεπε να είχαμε υπολογίσει ότι οι Γάλλοι θα έδιναν τεράστια έμφαση στην πίεση πάνω στην ντρίμπλα του, ώστε να τον κουράσoυν και να μειώσουν την αποτελεσματικότητά του στα δύσκολα. Και σε όλα τα προηγούμενα, προσθέστε και την επιβάρυνση ενός κορμιού με ύψος 2,06, που ήταν επιφορτισμένο με τόσους πολλαπλούς ρόλους.

Δεν ήταν τυχαίο ότι στις τρεις διαδοχικές κατοχές της 4ης περιόδου, που ο Λιοτόπουλος ανέλαβε να κατεβάσει την μπάλα και ο Αβδάλας την πήρε μόνο για την ευθύνη της εκτέλεσης, πέτυχε ισάριθμα καλάθια και λίγο έλλειψε να μας οδηγήσει στην πολυπόθητη νίκη.

Κάπως έτσι, η ιστορία έγραψε ότι ένας από τους πιο πολλά υποσχόμενους παίκτες της διοργάνωσης, έκανε το λάθος που μας στοίχισε και αστόχησε στο τελευταίο σουτ, που θα μας είχε χαρίσει την πρόκριση στις τέσσερις καλύτερες ομάδες. Και σκεφτείτε ότι για το usage που είχε ο Νεοκλής η αναλογία των σχεδόν 7 ασίστ με τα 3 λάθη, είναι εξαιρετικό νούμερο...

Συμπερασματικά, πιστεύω ότι ο Κώστας Παπαδόπουλος είχε μικρή επίδραση στην επιθετική λειτουργία της ομάδας και το προοδευτικό κλείσιμο του rotation αλλά και η έλλειψη ενός κλασσικού playmaker, ήταν ξεκάθαρο ότι μας στοίχισαν. Στις λεπτομέρειες μεν, αλλά στο μπάσκετ, αυτά τα μικρά πράγματα χωρίζουν πολλές φορές την επιτυχία από την αποτυχία. Συνολικά, όμως, παίξαμε καλό μπάσκετ, είχαμε σωστή αμυντική στόχευση και αφήσαμε όμορφες εντυπώσεις. Χωρίς να συνδυάσουμε το τερπνό μετά του ωφελίμου.

Κλείνοντας, θεωρώ ότι από πλευράς κεντρικού σχεδιασμού ίσως θα πρέπει να ξανασκεφτούμε τι ζητάμε από το αναπτυξιακό μας πρόγραμμα και εννοώ αν θα πρέπει να στοχεύουμε σε μετάλλια και διακρίσεις ή να ασχολούμαστε μόνο με την τροφοδοσία παικτών στην Εθνική ανδρών και παράλληλα όποιο θετικό αποτέλεσμα προκύπτει να μην είναι αυτοσκοπός.

Άλλωστε, ειδικά αυτή η Εθνική Νέων είναι πασιφανές ότι έχει πολλούς παίκτες που θα μας απασχολήσουν για αρκετά χρόνια. Και ήδη δύο ή τρεις απ' αυτούς, θα είναι στην προεπιλογή του Βασίλη Σπανούλη για την «επίσημη αγαπημένη» που θα μας εκπροσωπήσει στο Eurobasket σε Κύπρο και Λετονία...

Υγ.1: Η επιλογή του Ντόντα Χολ από τον Ολυμπιακό για την θέση του ψηλού που θα πλαισιώσει τον Μιλουτίνοφ, θεωρώ ότι ελαφρώς με εξέπληξε. Όχι γιατί δεν είναι ένας παίκτης που πληροί κάποιες σημαντικές προϋποθέσεις για αυτό που θέλει ο Γιώργος Μπαρτζώκας από τον αθλητικό του σέντερ, αλλά για το timing της μετεγγραφής.

Υγ.2: Και το λέω αυτό γιατί οι «ερυθρόλευκοι» δεν εξάντλησαν καθόλου τα χρονικά περιθώρια για να ψάξουν κάτι ποιοτικά καλύτερο και αν ξεκινήσουν την νέα σεζόν με την υπάρχουσα frontline, θα υστερούν σημαντικά σε σχέση με την περυσινή τριάδα ψηλών (Φαλ, Μιλουτίνοφ, Ράιτ και Πετρούσεφ) με την οποία στήθηκαν στην αφετηρία του περασμένου Οκτωβρίου.

Υγ.3: Ποιος ξέρει ίσως να υπάρχει χώρος και χρήμα για έναν ακόμη ψηλό... Εκτός κι αν παραμείνει ο Σέρβος διεθνής, κάτι που για την ώρα που δεν φαντάζει πιθανό...