Φασούλας: «Αν λέει η EuroLeague ότι είμαστε επικίνδυνη χώρα, τότε να το δούμε πολιτικά»

Φασούλας: «Αν λέει η EuroLeague ότι είμαστε επικίνδυνη χώρα, τότε να το δούμε πολιτικά»

Φασούλας: «Αν λέει η EuroLeague ότι είμαστε επικίνδυνη χώρα, τότε να το δούμε πολιτικά»

Ο Παναγιώτης Φασούλας σχολίασε τα όσα υποστήριξε η EuroLeague μετά την επίθεση στους διαιτητές του αγώνα Παναθηναϊκός-Μπαρτσελόα το βράδυ της περασμένης Παρασκευής (21/2) στο ΟΑΚΑ. 

ΠΑΟΚ - Ολυμπιακός: Εκατοντάδες επιλογές και στοιχήματα για σκόρερ, κάρτες, κόρνερ και λεπτό πρώτου γκολ. |21+

Μιλώντας στο Mega έδωσε την δική του εκδοχή στην ανακοίνωση της EuroLeague, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Θα πρέπει αυτό να απασχολήσει πολιτικά και όχι αθλητικά τη χώρα. Το συγκεκριμένο περιστατικό έγινε 5 χιλιόμετρα μακριά από το ΟΑΚΑ, θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε και το λέω αυτό για όλες τις ομάδες, και για τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό. Δηλαδή μας λέει η Ευρωλίγκα ότι η χώρα μας είναι επικίνδυνη για τους διαιτητές; Γιατί αν μας λέει αυτό, θα πρέπει να το δούμε σε πολιτικό επίπεδο πλέον, όχι μόνο σε αθλητικό».

Από εκεί και πέρα όσον αφορά την υποψηφιότητά του για πρόεδρος της ΕΟΚ και τον περιορισμό των θητειών είπε ότι «Δεν υπάρχει δεξιά και αριστερά στο μπάσκετ, δεν υπάρχουν ιδεολογικοί αποκλεισμοί, δεν υπάρχουν κομματικές προελεύσεις, είναι κάτι διαφορετικό, γι’ αυτό είναι διαφορετικές και οι εκλογικές διαδικασίες.

Το ερώτημα δεν είναι τι πρέπει να κάνει ο πρόεδρος της ομοσπονδίας, ο οποίος είναι και σε μένα αγαπητός. Καταρχάς εγώ δεν είμαι υπέρ των ηλικιακών αποκλεισμών, είμαι υπέρ της επιβολής θητειών και όχι μόνο στο μπάσκετ, αλλά σε όλα τα επίπεδα των «κοινών» της χώρας. Εγώ αν εκλεγώ πρόεδρος της ομοσπονδίας, πιστεύω ότι μετά από 2 θητείες θα έχω δώσει ότι είναι να δώσω, θα έχω κριθεί. Εννοείται ότι όταν οι διαδικασίες είναι διαφανής, δημοκρατικές και όπως πρέπει να είναι, θα εκλεγεί κάποιος άλλος. Πρέπει να υπάρχει διαρκής ανανέωση και στην πολιτική άλλα και στην αθλητική σκηνή. Δε γίνεται να είναι «α λα καρτ» οι θητείες. Πρέπει να κυριαρχήσουν παντού, να είναι στο μυαλό μας πλέον ότι η μονιμότητα φέρνει κορεσμό και επανάπαυση».

Όσο για το τι σκέφτεται να κάνει ώστε να μην υπάρχει καχυποψία, είπε: «Θα φύγει η καχυποψία αν και εφόσον η διαιτησία στην Ελλάδα αρχίσει και λειτουργεί σε συνεργασία της ΕΟΚ και του ΕΣΑΚΕ. Θα πρέπει κάποια στιγμή να αποφασίσουν ποιοι διαιτητές είναι αυτοί που διαιτητεύουν τα παιχνίδια της Basket League και οι ίδιες οι ομάδες να μπορέσουν να καθορίσουν τα του οίκου τους, πως γίνεται ο ορισμός, ποιος τους όριζε, αν υπάρχει αρχιδιαιτητής η ΚΕΔ που την ορίζουν αυτοί. Την αξιολόγηση, διαιτητών, βεβαίως, θα την κάνει η ΕΟΚ σε συνεργασία με τους φορείς της διαιτησίας προφανώς, θα γίνεται η αξιολόγηση κι από εκεί και πέρα το ποιος παίζει τα παιχνίδια, θα πρέπει οι ομάδες να έχουν την καλή πίστη και να βλέπουν τελικά ότι πόσα παιχνίδια τινάζονται στον αέρα όλη την χρονιά; Αν τινάζεται το 10 τα εκατό εν πάσει περιπτώση, πάει καλά το ζήτημα. Αν τινάζεται το 70 που συνήθως συμβαίνει έτσι γιατί μιλάμε για όλες τις κατηγορίες, η Basket League δεν είναι για όλες τις κατηγορίες. Η ΕΟΚ θα πρέπει να διοργανώσει τον τρόπο αξιολόγησης των διαιτητών, οι διαιτητές μόνο έχουν προβιβασμό και όχι υποβιβασμό, το βρίσκω λάθος, θα πρέπει να υποβιβάζονται και οι διαιτητές όπως υποβιβάζονται οι παίκτες όταν δεν παίζουν καλά, όταν δεν έχουν μια καλή χρονιά και πάνε σε μια μικρότερης δυναμικής ομάδα. Πρέπει και οι διαιτητές να έχουν άγχος οι άνθρωποι για να γίνονται καλύτεροι και πρέπει να γίνονται καλύτεροι και έχουμε πάρα πού καλούς διαιτητές οι οποίοι παίζουν παντού, παίζουν στην Ευρωλίγκα, έχει πολύ καλούς Έλληνες δίαιτητές. Πρέπει να τους δείξουμε εμπιστοσύνη και κυρίως πρέπει να τους αφαιρέσουμε το βάρος της καχυποψίας αυτών των ιδίων, γιατί αξιολογούνται κάθε εβδομάδα».

Και κλείνοντας εξήγησε τι χρειάζεται το μπάσκετ στο μέλλον: «Η επόμενη μέρα του ελληνικού μπάσκετ χρειάζεται συζήτηση πάνω σε προγραμματικό σχέδιο, δεν έχει σημασία αν θα είναι πρόεδρος της ομοσπονδίας ο Φασούλας, ο Βασιλακόπουλος ή ο οποιοσδήποτε. Πρέπει να συμφωνήσουμε πως πρέπει να γίνουν 5 πράγματα. Στη διαιτησία, στην ανάπτυξη του ελληνικού μπάσκετ και στην υπόθεση Εθνική ομάδα. Πως γίνεται η αξιολόγηση των προπονητών, ποιοι είναι οι προπονητές, γιατί είναι αυτοί.

Έχω πει κατ’ επανάληψη ότι η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης δεν είναι ένας συνδικαλιστικός φορέας, ή η κυβέρνηση της χώρας. Δεν εκλέγεται κανείς πρόεδρος, προσπαθούν όλοι να συνεισφέρουν, με την άποψή τους και τις ιδέες τους στη νέα τάξη πραγμάτων που θα δημιουργηθεί μετά την επόμενη εκλογική διαδικασία που θα είναι μετά τον Σεπτέμβριο απ’ όσο ξέρω. Αλλά δε μπορεί να λέει κανείς ότι θα είναι επόμενος πρόεδρος, παρά μόνο οι υποψήφιοι για το Δ.Σ. της Ε.Ο.Κ.

Εάν συμφωνήσουμε με αυτούς που θα εκλεγούν σε ένα κοινό προγραμματικό πλαίσιο λειτουργίας για το μπάσκετ τα επόμενα χρόνια, ναι, θα ήθελα να αναλάβω, εάν όμως όχι, θα ήθελα να καταθέτω την άποψή μου, όποια και αν είναι αυτή, κι’ ας κυριαρχούν οι απόψεις των περισσότερων. Εγώ θεωρώ ότι καταθέτω τις απόψεις μου κάθε φορά που μου δίνεται η ευκαιρία, για το πώς βλέπω το μπάσκετ. Καταρχάς, το βλέπω το ίδιο με όλους τους άλλους, θεωρώ πως είναι το άθλημα που μας έβγαλε στην επιφάνεια, μας έβγαλε από τα τσιμεντένια γήπεδα, από την ταλαιπωρία και πριν το 87’. Εμείς παίζαμε μπάσκετ και πριν από τότε και με καλές συνθήκες. Αυτό το άθλημα είναι πάνω από μας, δεν χωράνε τόσο μεγάλες συγκρούσεις, βεβαίως υπάρχουν διαφορετικές απόψεις και ιδέες, αλλά σίγουρα δε χρειάζεται να μπούμε στη διαδικασία της τοξικότητας και των αντεγκλήσεων. Είμαι στη λογική της μη επίθεσης και της σύγκλησης ιδεών πάνω σε συγκεκριμένα πράγματα που απασχολούν το χώρο μας.

Εγώ μεγάλωσα σε μια εποχή που ήταν το ποδόσφαιρο το λαϊκό, το άθλημα που έπαιζαν τα παιδιά. Στο γυμνάσιο ήμουν 2.08, δεν με παίζανε ποτέ! Ποτέ δεν με παίζανε ποτέ, ποτέ. Στο μπάσκετ βρήκα διέξοδο η αλήθεια είναι. Όχι δεν θα έπαιζα και παίζουν πάρα πολύ όλοι οι Σέρβοι μπασκετμπολίστες που έχουν περάσει από την Ελλάδα, παίζουν φοβερό ποδόσφαιρο. Ψηλοί, κοντοί. Γιατί ο αθλητισμός εκεί ήταν κάτι διαφορετικό στα σχολεία, τα μάθαιναν όλα. Εμείς λίγο είμαστε… ναι».