Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός: Οι «παροπλισμένοι»… τραγουδούν ακόμη!

Αν ο πρώτος τελικός ήταν ανιαρός, κρίθηκε από νωρίς και είχε ίσως την μικρότερη χρονική διάρκεια που θυμάμαι – σε ματς «αιωνίων αντιπάλων» τα τελευταία χρόνια – ο δεύτερος νομίζω ότι καθήλωσε τους πάντες και σίγουρα η τηλεθέαση της Δημόσιας Τηλεόρασης πήγε στο κόκκινο!

Πέραν των πρωτόγνωρων σκηνικών που έλαβαν χώρα λίγα λεπτά πριν το τζάμπολ και συνεχίστηκαν στα αποδυτήρια μέχρι να αποχωρήσει από το γήπεδο ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος (ο κόσμος έβριζε εν χορώ τον ίδιο και μελη της οικογένειάς του και εκείνος έκανε χειρονομίες και κινήθηκε απειλητικά κατά μεμονομένων οπαδών), το ματς, όχι μόνο βαρετό δεν ήταν, αλλά έκρυβε κι εκατέρωθεν μη αναμενόμενους πρωταγωνιστές.

Η ουσία είναι ότι ο Ολυμπιακός βρήκε τον τρόπο να βγάλει αντίδραση και να ισοφαρίσει την σειρά σε 1-1, παίζόντας καλό μπάσκετ για περίπου 2,5 περιόδους και επιβάλλοντας το θέλω του μέσα από ένα επιβλητικό αμυντικό διάστημα – από τα τέλη της 1ης έως τα μέσα της 2ης περιόδου – στην διάρκεια του οποίου «έκρυψε» από τον Παναθηναϊκό το καλάθι του.

Το πιο εντυπωσιακό για τους γηπεδούχους είναι ότι φώναξαν «παρών», χωρίς να παίξουν το επί το πλείστον δημιουργικό μπάσκετ που μας έχουν συνηθίσει, αλλά παίρνοντας τεράστια ώθηση απ’ όλους την πλειοψηφία των παικτών που υστέρησαν τα μάλα στο κλειστό των ολυμπιακών εγκαταστάσεων.

Η ανάγκη γι’ αυτό το σπάνιο σχήμα των τριών κοντών χωρίς κλασσικό playmaker (Λι, ΜακΚίσικ και Ντόρσεϊ) προέκυψε από τον εντελώς ανορθόδοξο τρόπο με τον οποίο οι Πειραιώτες προσπάθησαν να επιτεθούν μετά το αρχικό 7-2 στο 3ο λεπτό.

Ο Γουόκαπ πάλι δεν ξεκίνησε καλά, ο Φουρνιέ συνέχισε να πετάει «τούβλα» από μακριά και υπό κακές προϋποθέσεις, ο Βεζένκοβ πήρε ξανά βιαστικά μακρινά σουτ, με αποτέελσμα πολύ γρήγορα ο Παναθηναϊκός να ξεφύγει με 10-15 στο 7ο λεπτό, κρατώντας τους «ερυθρόλευκους» μακριά από το καλάθι του για 6 σερί επίθεσεις. Κι όλα αυτά με τον Αταμάν να βάζει και να βγάζει τον Ναν που ήταν εμφανώς εκτός κλίματος.

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας αντέδρασε άμεσα και η προαναφερθείσα τριάδα, που ανάθεμα αν έχει ξαναπαίξει μαζί στο πρωτάθλημα, άλλαξε όλη την αγωνιστική λειτουργία της ομάδας του. Με πίεση πάνω στην μπάλα, ανοιχτά χέρια και μάχη σε όλα τα ριμπάουντ και οι τρεις «παγκίτες» βρήκαν πρώτα ενέργεια από την άμυνα και εν συνεχεία έκαναν την διαφορά και στην επίθεση.

Το κλειδί ήταν αρχικά οι πόντοι στο ανοιχτό γήπεδο και ακολούθως στο πέντε εναντίον πέντε, παίζοντας τους προσωπικούς τους αντιπάλους στα πόδια και τρυπώντας το αμυντικό τείχος των φιλοξενουμένων.

Πριν συμπληρωθούν 15 λεπτά αγώνα, οι γηπεδούχοι είχαν πάρει περισσότερους από τους μισούς πόντους τους (16 από τους 31), από τον “Σακ”, τον Ντόρσει και τον Λι (μαζί με κλεψίματα, ριμπάουντ και deflections) και η η διαφορά έφτασε για πρώτη φορά σε διψήφιο νούμερο (31-21).

Τα αντίστοιχα νούμερα στα μετόπισθεν, ήθελαν τους «ερυθρόλευκους» να δέχονται μόλις ένα καλάθι εντός πεδιάς από τον Παναθηναϊκό, που σε 9’23” είχε 1/11 σουτ και 5 λάθη.

Με αυτά και με εκείνα ο Ολυμπιακός διατήρησε την διαφορά ασφαλείας μέχρι την ανάπαυλα και το εκρηκτικό ξεκίνημα του 2ου μέρους, με τα δύο «κολλητά» τρίποντα από τον και πάλι κατώτερο των περιστάσεων Φουρνιέ και τον μεταμορφωμένο Γουόκαπ, εκτιμώ ότι έκριναν οριστικά το ματς.

Η συμβολή του 32χρονου ελληνοποιημένου point-guard στο δεύτερο ημίχρονο θεωρώ ότι πρέπει να μπει με κεφαλαία γράμματα στην ανάλυση του ματς. Πέραν της τρομερής δουλειάς στην άμυνα πάνω στον Ναν και όχι μόνο, ο Τεξανός άσος πέτυχε καθοριστικά καλάθια και δεν έχασε σουτ!

Αν η διαφορά των πόντων που πήραν οι Πειραιώτες από τον πάγκο (σε σχέση με τον πρώτο τελικό) έφτασε τους 31 πόντους (41 έναντι 10), τι θα πει κάποιος όταν διαπιστώσει τον απολογισμό των 41 πόντων (με 14/28 σουτ) από την 4άδα Γουόκαπ, Ντόρσεϊ, Λι και ΜακΚίσικ (εκτός 12άδας στο ΟΑΚΑ), σε σύγκριση με τους πέντε 2/13 σουτ πριν από 48 ώρες!

Μετά από τέτοια απόδοση μόνο «κουρέλια» δεν μπορούν να χαρακτηριστούν οι τέσσερις προαναφερθέντες… Αλλά ότι τραγουδάνε ακόμη, το κάνουν και με το παραπάνω… Το θέμα είναι αν μπορούν να το κάνουν και σε εχθρικό έδαφος και κατά πόσο θα τους ακολουθήσουν ο Φουρνιέ και Μιλουτίνοφ, που ακόμη αναζητούνται στους τελικούς…

Πάμε, όμως και στον Παναθηναϊκό, που είχε σε κάκιστη βραδιά τους βασικούς πρωταγωνιστές, τον Ναν, τον Όσμαν, τον Γκραντ και τον Ερνανγκόμεθ (είχαν μαζί 11/29 σουτ και 10 λάθη) και παρ’ αυτά πλησίασε σε απόσταση δύο κατοχών, πέντε λεπτά πριν το τέλος.

Ο Αταμάν ανακάτεψε πολύ την τράπουλα άλλα τα πολλά λάθη αποδείχτηκαν (10 στο ημίχρονο), άφησαν πίσω την ομάδα του στην 2η περίοδο και χωρίς επιθετική στήριξη από τα ατού, ήταν δύσκολο για την ομάδα του να επανέλθει στο ματς για τα καλά.

Παρ’ όλα αυτά, χάρη στον συγκλονιστικό Σλούκα (16 πόντους, 8 ασίστ και 4 κλεψίματα), τον ψυχωμένο Παπαπέτρου (16π. με 4/6 τρίποντα) και τον πολύ ουσιαστικό Μήτογλου, οι «πράσινοι» πάλεψαν με αξιοπρέπεια και διατήρησαν την ανταγωνιστικότητά τους μέχρι το τέλος.

Οι 83 πόντοι που πέτυχαν οι Κυπελλούχοι σε μία βραδιά χωρίς βοήθεια από τα μεγάλα τους «βιολιά», δείχνουν ότι στο αυστηρό κομμάτι του μπάσκετ είναι συγκριτκά σε ελαφρώς σε καλύτερη κατάσταση από τους «ερυθρόλευκους». Με βάση την εικόνα των δύο πρώτων τελικών. Μέχρι αποδείξεως του εναντίου!

Υγ.1: Οι δηλώσεις του Μπαρτζώκα για τα συνθήματα εναντίον του Γιαννακόπουλου και για την «κατάντια» την οποία έχει προκαλέσει – σε παίκτες και προπονητές των δύο ομάδων - η τοξικότητα ανάμεσα στους «αιώνιους» («έχουμε γίνει ανυπόφοροι για τις οικογένειές μας»), αποδεικνύει περίτρανα την κουλτούρα και την μόρφωσή του.

Υγ.2: Πολλά μπράβο στον Σλούκα για την καταλυτική του παρέμβαση σε Αταμάν και Κοντό (είχαν αποφασίσει την αποχώρηση της ομάδας, μετά από ένα φάουλ στον Ντόρσεϊ, που δεν φάνηκε να υπήρχε), η οποία απέτρεψε τα χειρότερα σε μία βραδιά με πάμπολλες μελανές στιγμές και συνέβαλε τα μέγιστα στο να τελειώσει το ματς μέσα στο γήπεδο.

Υγ.3: Για όλα όσα συνέβησαν απόψε στο γήπεδο και στον περιβάλλοντα χώρο, πρώτα πρέπει να επιληφθεί η Πολιτεία και το κράτος και μετά να τα σχολιάσουν οι δημοσιογράφοι.