Το δάγκωμα του πράσινου σκορπιού

Το Άμπου Ντάμπι άφησε τον Ολυμπιακό σε αποσύνθεση. Ένας πενταδάτος γκαρντ έμεινε εκτός τελικών αφού είχε υπογράψει σε ξένη ομάδα και ήταν και τραυματίας, ένας δεύτερος έμοιαζε βγαλμένος από ναφθαλίνη, ένας τρίτος δήλωνε ότι σκεφτόταν την αποστρατεία, τουλάχιστον τρεις βασικοί διάβαζαν σε ξένες και ελληνικές εφημερίδες σενάρια αποχώρησης, ένας ή δύο άλλοι έκαναν μουτράκια επειδή παραγκωνίζονταν, ο ξεχασμένος Έβανς άκουσε ότι φεύγει πριν παίξει, ενώ το κοινό της ομάδας ζητούσε κεφάλια επί πίνακι, λες και θα υπήρχε Ολυμπιακός χωρίς Μπαρτζώκα ή χωρίς Βεζένκοβ ή χωρίς Παπανικολάου.

«Θα τους νικήσω με τον Σαμοντούροφ», σκέφτηκε ο Εργκίν Αταμάν την ώρα του μικρού τελικού στην άλλη άκρη του κόσμου. Ακόμα και αν ο Παναθηναϊκός έχει τα δικά του προβλήματα, που τα έχει και δεν είναι λίγα, το ΟΑΚΑ είναι ο ιδανικός σύμμαχός του. Όταν άνοιξε η αυλαία των τελικών, το σκηνικό ήταν καταπράσινο και το Άμπου Ντάμπι έμοιαζε να κείται μακράν.

Τις προηγούμενες μέρες καιγόταν για τον εγχώριο τίτλο μονοψήφιος αριθμός ανθρώπων, ίσως κατώτερος του 2, αλλά απόψε που άναψαν οι προβολείς κέρδισε η ομάδα που -ω του κλισέ- το ήθελε περισσότερο από τον αντίπαλό της. Και που έγλειψε πιο γρήγορα τις πληγές από τους δηλητηριώδεις σκορπιούς της ερήμου.

Στην εποχή των μεγάλων γκαρντ, οι τρεις μεγάλοι γκαρντ του Παναθηναϊκού σήκωσαν το βλέμμα και αντίκρυσαν απέναντί τους τρία φαντάσματα. Η διαφορά στο ζύγι ήταν τόσο μεγάλη, που είναι να απορεί κανείς πώς έμεινε η διαφορά τόσο χαμηλά.

Ο Κέντρικ Ναν χτύπησε το ντέφι με τους 14 πόντους που πέτυχε στο πρώτο ημίχρονο αν και έμεινε άποντος στο δεύτερο, ο Τζέριαν Γκραντ ξεκίνησε με τρία τρίποντα και αναδείχθηκε ταυτόχρονα κορυφαίος σκόρερ και κορυφαίος αμυντικός του γηπέδου, ο Κώστας Σλούκας πρόσθεσε την αυθεντία και το «θέλω» του ακόμα και όταν ήταν άσφαιρος.

Στην απέναντι όχθη, ο Τόμας Γουόκαπ με τη σακαταμένη μέση πρόσφερε μόνο τούβλα και έμοιαζε πέτρινος, ο Λούκα Βιλντόσα βοήθησε περισσότερο την περυσινή του ομάδα παρά τη φετινή, ο Σέιμπεν Λι ήταν αδύνατο να χωρέσει στα στενά παπούτσια του πόιντ γκαρντ.

Το κοντέρ σε αυτό το ιδιότυπο 3x3 έγραψε 38-7 στους πόντους, 13-5 στις ασίστ, 9-0 στα τρίποντα, όλα υπέρ του Παναθηναϊκού εννοείται. Επιπρόσθετα ο Όσμαν ήταν καλύτερος και πάντως πιο ψυχωμένος από τον Φουρνιέ, ο 11ος παίκτης Καλαϊτζάκης πρόσφερε σε 6 λεπτά πολύ περισσότερα από τον 10ο του Ολυμπιακού (Ντόρσεϊ) και από κάμποσους βασικούς του, ενώ ο Γιούρτσεβεν έδωσε ένα ωραιότατο 12+7 απέναντι στον πολύ καλό Φαλ και στον ανύπαρκτο Μιλουτίνοφ.

«Θα τους νίκησω με τον Σαμοντούροφ», επανέλαβε μπροστά στον καθρέφτη του ο Αταμάν και έριξε τον μικρό πάνω στον Βεζένκοφ, δεύτερη αλλαγή στο πρώτο ημίχρονο και πρώτη αλλαγή στο δεύτερο. Ο μικρούλης Αλέξανδρος ζορίστηκε αλλά στάθηκε. Και το μήνυμα του Τούρκου έφτασε ακέραιο στους αποδέκτες του: «Δεν έχουμε τίποτε να φοβηθούμε».

Και πράγματι, έτσι είναι. Πώς να κερδίσει τρία ματς σε ένα δεκαήμερο και πώς να σταθεί όρθιος πάνω στη λάβα του ΟΑΚΑ αυτός ο Ολυμπιακός, τώρα που πιθανότατα χάνει και τον Βιλντόσα; «Φαινόμαστε καταβεβλημένοι, αλλά δεν ξέρω αν το πρόβλημα είναι σωματικό ή πνευματικό ή ψυχολογικό», δήλωσε, καταβεβλημένος, ο Γιώργος Μπαρτζώκας. Δική του δουλειά δεν είναι να προσθέσει φλόγα στο βλέμμα των παικτών του;

Ο Παναθηναϊκός δεν θάμπωσε κανέναν με την απόδοσή του, αλλά τουλάχιστον εμφανίστηκε έτοιμος για την αποστολή και με τους παίκτες του ευθυγραμμισμένους στο ίδιο μήκος κύματος. Στο θέμα Λεσόρ ο Αταμάν έκανε το σωστό, αποστρατεύοντας τον ανέτοιμο Γάλλο ώστε να προγραμματιστεί εκ νέου η ομάδα στις δοκιμασμένες εργοστασιακές ρυθμίσεις του προηγούμενου πενταμήνου.

Στη συνολική οικονομία του αγώνα, δεν βρίσκω κανέναν παίκτη του Παναθηναϊκού που να υστέρησε και (σχεδόν) κανέναν του Ολυμπιακού που να διακρίθηκε. Όπως εξελίχθηκε το ματς, και με τη χαώδη διαφορά ανάμεσα στους μνηστήρες, δεν έμεινε καν χώρος για την πατροπαράδοτη συνωμοσιολογία και διαιτητολαγνεία, αφού το αποτέλεσμα ήταν κρυστάλλινο και ξάστερο. Η Κυριακή μπορεί να φέρει από τον Σαρωνικό διαφορετικά κύματα.

Ο τίτλος σιγά σιγά «πρασινίζει», αφού αρκούν στον πρωταθλητή δύο νίκες σε τέσσερις αγώνες ή, για να το γράψω διαφορετικά, του φτάνει να εκμεταλλευτεί στο έπακρο την έδρα του, απέναντι σε έναν αντίπαλο που δεν θυμίζει σε τίποτε το θωρηκτό των χειμωνιάτικων μηνών.

Μεγάλη μπουκιά φάε, θα πείτε, αφού στα πλέι-οφ κάθε ματς έχει τη δική του δυναμική και τους δικούς του ανέμους, αλλά ο καταπονημένος Παναθηναϊκός έχει ένα πρόσθετο πλεονέκτημα: τρεις -και όχι δύο- ημέρες ξεκούρασης πριν από κάθε ματς που «οφείλει» να κερδίσει (το 3ο και το 5ο). Το πρόγραμμα των τελικών ήταν εξαρχής βολικό για τους πρωταθλητές και στριφνό για τους σφετεριστές.