ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE
Της Γης οι Κολασμένοι!

Της Γης οι Κολασμένοι!

Το τρίποντο του Χάρισον

Ο Μιχάλης Λεάνης γράφει για το ξεκίνημα του Ολυμπιακού στην EuroLeague.

Παίρνοντας αφορμή από το ερώτημα που έθεσε ως τίτλο στο μπλόγκ του ο φίλος και συνάδελφος Κωσταντίνος Μελάγιες θα ήθελα με τη σειρά μου , μιας και σουλατσάριζε στο μυαλό του κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού με τη Μακάμπι , να θέσω ένα άλλο με τη ίδια σκωπτική διάθεση.

Μήπως ενθυμείστε ( το θέτω πιο…θεσμικά) την αγωνιστική περίοδο 2018-19;;;

Προσωπικά έχει εντυπωθεί στη μνήμη μου εκείνο το χρονικό διάστημα γιατί με είχε κουράσει η διαρκής αντιπαράθεση με σημαντική μερίδα οπαδών της ομάδας, τόσο στο ραδιόφωνο , όσο και στο ΣΕΦ μετά την κάλυψη των παιχνιδιών, σχετικά με τον ελληνικό κορμό του Ολυμπιακού.

Όπως συνηθίζεται σε ανάλογες περιπτώσεις τα συμπεράσματα ήταν τελικά και διατυπώνονταν χωρίς καμία διάθεση αμφισβήτησης.

Ο ελληνικός κορμός γι’ αυτούς είχε ολοκληρώσει σε μεγάλο βαθμό τον κύκλο του με αποτέλεσμα τα πάντα να τους ξινίζουν.

Έβλεπαν μπροστά τους τους ήρωες του παρελθόντος , αυτούς που πριν μερικά χρόνια αποθέωναν και ορκιζόταν στα ονόματα τους ως αρνητικούς πλέον παράγοντες για την εξέλιξη της ομάδας.

Ο Σπανούλης ήταν τελειωμένος για το σύγχρονο μπάσκετ και η παρουσία του, η όποια διάθεση του για συμμετοχή, μόνο κακό προξενούσε στην ομάδα.

Επειδή δεν συμφωνούσα μαζί τους και όχι μόνο για την περίπτωση Σπανούλη, είχαν φτάσει μέχρι του σημείου να με σημαδεύουν στις αναμετρήσεις που ο αρχηγός απουσίαζε και ο Ολυμπιακός είχε πετύχει κάποιο θετικό αποτέλεσμα.

Ένα τσούρμο σχόλια συνόδευαν τα άρθρα μου εδώ στο Γκαζέτα , αναρίθμητα μηνύματα και παρεμβάσεις στο ραδιόφωνο.

Με εγκαλούσαν για ασυλία στο πρόσωπο του Kill Bill και πως τώρα δεν είχα τίποτα να πω!

Η ομάδα θα είχε μέλλον, αλλά και παρόν, αν ο Σπανούλης κρεμούσε την φανέλα του στην οροφή του ΣΕΦ.

Τους έφταιγε η ηλικία του , τα βαριά του πλέον πόδια, η συνήθεια να μονοπωλεί τις κρίσιμες επιθέσεις , η διάθεση του χωρίς αντίκρισμα για ρόλο πρωταγωνιστικό.

Προσπαθούσα μάταια, όπως απεδείχθη, να τους εξηγήσω ότι το πρόβλημα εστιάζεται στον αγωνιστικό τρόπο λειτουργίας της ομάδας και όχι σε κάθε παίκτη χωριστά.

Τίποτα δεν κατάφερα! Αυτοί υποστήριζαν με σθένος τα δικά τους κι εγώ από ένα σημείο και μετά , βαρέθηκα, κουράστηκα και σταμάτησα να επιχειρηματολογώ!

Αλλά δεν ήταν μόνο η περίπτωση του Σπανούλη.

Ο Πρίντεζης θεωρείτο ξεζουμισμένος ( μέχρι ενός σημείου σ’αυτό το κομμάτι είχαν ένα δίκιο αλλά το έβλεπαν από λανθασμένη οπτική γωνιά) , παρωχημένος, ένα 4σάρι παλιάς πλέον κοπής , με πολύ συγκεκριμένες δυνατότητες στο μπάσκετ των ημερών μας.

Ο Παπανικολάου βαρύς , αδέξιος , μονοδιάστατος , χωρίς την αναμενόμενη εξέλιξη και προοπτική , στερούσε από πιθανές περιπτώσεις πιο ικανές την δυνατότητα ουσιαστικής προσφοράς.

Όσο για τον Βεζένκοφ από τους εκατό που ανέφεραν το όνομα του οι 99 είχαν μόνο αρνητικά σχόλια να πουν , ότι δεν έχει καμία επαφή με το καλάθι (ξεχνώντας ή αγνοώντας ότι στο παρελθόν ο Βεζένκοφ έχει ανακηρυχθεί πρώτος σκόρερ στο ελληνικό πρωτάθλημα) και ο ένας με ύφος σοφιστικέ κουνούσε το κεφάλι του με νόημα.

Όλοι τους αρνιόταν να καταλάβουν ότι το πρόβλημα είχε να κάνει με την συνολική λειτουργία και όχι αποκλειστικά με τα πρόσωπα.

Μα κύριε Λεάνη μην είστε υπερβολικός . Αυτοί ήταν λόγοι θα ισχυριστούν κάποιοι.

Λίγοι δεν ήταν αν θέλουμε να λέμε τα πράματα με το όνομα τους.

Φαντάζομαι ή θέλω να πιστεύω, ως φύση αισιόδοξο άτομο, ότι δεν ήταν οι περισσότεροι.

Αλλά δουλειά του δημοσιογράφου δεν είναι να ανακαλύπτει τις ποσοστώσεις.

Οφείλουμε να παραδεχτούμε πάντως ότι δημιούργησαν κλίμα αρνητικό και αρρωστημένο.

Και ξαφνικά αρχές περιόδου 2020-21 της Γης οι Κολασμένοι , αυτών που η αξιοπιστία κατηφόριζε προς το ναδίρ, μετά από λίγες αγωνιστικές, επέστρεψαν θριαμβευτές.

Έφταναν τρία παιχνίδια κομβικά και κρίσιμα με ομάδες πρώτης γραμμής για να αλλάξουν τα δεδομένα.

Αναφέρομαι και στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό επειδή αυτά τα παιχνίδια έχουν ένα ιδιαίτερο ειδικό βάρος στο θυμικό των οπαδών και χρησιμεύουν για την εξαγωγή συμπερασμάτων.

Ο περιβόητος ελληνικός κορμός αναδείχθηκε και πάλι. Η πίστη στις ικανότητες του ανανεώθηκε.

Μόνο που ο ελληνικός κορμός ήταν πάντα παρών και έτοιμος να πιστοποιήσει την παρουσία του και να αναδείξει τα ποιοτικά του χαρακτηριστικά όσα χρόνια και αν βαραίνουν τις πλάτες των παικτών που τον οικοδομούν.

Η έλλειψη κατεύθυνσης και αγωνιστικού προσανατολισμού τον κρατούσε στο περιθώριο όλα αυτά τα χρόνια!

Η επιστροφή , η ολική μάλιστα επιστροφή, των 4 παικτών είναι πλέον γεγονός και συγχρόνως αποτελεί τεράστιο μέγεθος για μια ομάδα μπάσκετ ώστε αυτή να παραμείνει ανταγωνιστική σε υψηλό επίπεδο.

Ο ελληνικός κορμός όχι μόνο υπάρχει , ζει και βασιλεύει, αλλά διευρύνεται κιόλας αριθμητικά και ποιοτικά με τις προσθήκες των Σλούκα, Λαρεντζάκη και Χαραλαμπόπουλου.

Η προσθήκη του Σλούκα κρίνεται δικαίως σημαντικότατη , αλλά όσο λάδι και αν έριχνε ο συγκεκριμένος παίκτης αποκλείεται η μηχανή να έπαιρνε μπροστά και να ανέβαζε στροφές αν ήταν σκουριασμένη , όπως ισχυρίζονταν πολλοί!

Μετά τις πρώτες αγωνιστικές , πέραν των αποτελεσμάτων, το θετικότερο στοιχείο είναι η διαπίστωση ότι ο Ολυμπιακός έχει βάθος.

Από το υψηλό μέχρι το χαμηλό πόστ οι ερυθρόλευκοι έχουν πλέον να επιδείξουν ποιότητα.

Κι όλα αυτά χωρίς ακόμα η ομάδα να έχει αποκτήσει, την απαραίτητη για την διοργάνωση , συνοχή και στις δυο μεριές του γηπέδου.

Ο πλουραλισμός του Ολυμπιακού εδράζεται όμως τόσο στα υψηλά στάνταρ των νεοαποκτηθέντων παικτών όσο και στην επιστροφή στο προσκήνιο των παλιών κολασμένων του ελληνικού κορμού.

Εδράζεται στο πάντρεμα των δυο πόλων.

Γεγονός επίσης αναμφισβήτητο ότι ο πλουραλισμός δεν θα κατέγραφε επιδόσεις χωρίς τον σωστό προγραμματισμό σε ρόλους και χρόνους συμμετοχής από τον κόουτς Μπαρτζώκα.