Πιο «αρπαχτικό» κι από γεράκι

Τέτοια ματς, που μια ομάδα παίζει εκτός έδρας, πριν περάσουν 48 ώρες από μια μεγάλη εμφάνιση και μια σπουδαία νίκη στην Euroleague, όπως εκείνη που πέτυχε την Παρασκευή το βράδυ ο Παναθηναϊκός στο “Νίκος Γκάλης” κρύβουν πάντα “παγίδες”. Είναι από αυτά που ο “μεγάλος” έχει μόνο να χάσει και τίποτα (επιπλέον) να κερδίσει. Υπό αυτές τις συνθήκες, αν δεν πάθει καμιά ζημιά, και άσχημα να παίξει, σηκώνεται , όπως εκείνος ο τύπος στο ανέκδοτο, τινάζεται και μονολογεί: “ευτυχώς που δεν πάθαμε και τίποτα”. Σε ανάλογες περιπτώσεις, πολλές καλές ευρωπαϊκές ομάδες, ζορίζονται στα πρωταθλήματά τους, χωρίς να το κάνουν και θέμα.

Έτσι λοιπόν, κάτι το όνομα και η βαθμολογική θέση του αντιπάλου , των Τρικάλων στην προκειμένη περίπτωση, που υποσυνείδητα δημιουργούν συνθήκες εφησυχασμού , κάτι η προφανής έλλειψη φρεσκάδας και σίγουρα η υποχρεωτική διαφοροποίηση του πράσινου ρόστερ (τέσσερις ξένοι αντί για έξη) μέχρι να τελειώσει ο α' γύρος και να αρθεί αυτός ο περιορισμός, σε συνδυασμό με το έξτρα κίνητρο και την παντελή απουσία άγχους από το στρατόπεδο των γηπεδούχων , πρόσθεσαν το αναπάντεχο σασπένς.

Στο 70-71, χρειάστηκε να στείλει ο Τσάβι Πασκουάλ ένα σχήμα με τρεις κοντούς (Καλάθη, Φελντέιν και Τζέιμς) για να κοντρολάρει τα πράγματα στο τελευταίο τετράλεπτο και να μην αφήσει το ματς να γίνει , περισσότερο ροντέο απ' ότι το έκανε σεληνιασμένος Κέλσι Μπάρλοου. Όσο , το ντεμπούτο του Μάικ Τζέιμς στο ελληνικό πρωτάθλημα επιβεβαίωσε πόσο χρήσιμος είναι , άλλο τόσο φάνηκε πόσο αναντικατάστατος είναι ο Κέι Σι Ρίβερς, που έμεινε έξω και για να συνέλθει από τον τραυματισμό του. Ο Ρίβερς δεν είναι μόνο , μακράν ο πιο αξιόπιστος περιφερειακός σουτέρ των “πρασίνων”, που μπορεί με δυο-τρία σουτ να τους κάνει τη ζωή πιο εύκολη, αλλά κι ένας γκαρντ-φόργουορντ που εναντίον του δεν μπορείς να σκοράρεις και τόσο εύκολα.

Ωστόσο, αν παρακολουθήσει κανείς με ηρεμία το φινάλε, μπορεί να καταλάβει πόσο αναντικατάστατος είναι πλέον ο Κρις Σίνγκλετον. Μπορεί κανείς να αραδιάσει ένα σωρό τεχνικά και αγωνιστικά χαρακτηριστικά του, που ενισχύουν αυτή την άποψη. Ότι είναι ένας παίκτης που ξεκίνησε από το “τρία” και πλέον παίζει “πέντε” άρα παίζει αξιόπιστα με πρόσωπο, ότι έχει πολύ δυνατά πόδια που τον βοηθάνε να παίζει σκληρή άμυνα σταματώντας περιφερειακούς έξω από το τρίποντο, ότι τα μακριά του χέρια αποτελούν “όπλο” στις βοήθειες πάνω σε αντίπαλο που περνάει στο πεδίο δράσης του με ντρίπλα και ακόμη περισσότερο στα περίφημα deflections. Όλα αυτά, είναι αναμφισβήτητα πλεονεκτήματα, που τον βοηθούν να κρύψει και κάποια από τα μειονεκτήματά του, όπως για παράδειγμα ότι δεν του αρέσει να μπαίνει μέσα στο ζωγραφιστό και να σπρώχνεται.

Όμως κανένα απ' όλα αυτά κι όλα τα υπόλοιπα που μπορούμε να απαριθμήσουμε, δεν μπορεί να υποκαταστήσει ένα στοιχείο του , το οποίο δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο: είναι ένας παίκτης που με το έτσι θέλω , κερδίζει την συντριπτική πλειοψηφία των διεκδικούμενων φάσεων στις οποίες εμπλέκεται. Δεν υπάρχει περίπτωση η μπάλα να περάσει από κοντά του και να μην την αρπάξει. Να μην αισθανθεί ότι μια πάσα ταξιδεύει προς την πλευρά που βρίσκεται και να μην την κλέψει. Και συνήθως αυτές είναι οι έξτρα κατοχές που εξασφαλίζονται και κρίνουν ένα παιχνίδι, ειδικά όταν είναι στην κόψη του ξυραφιού. Αν αυτός είναι ο ορισμός του winner, τότε είναι και με το παραπάνω. Ως επιβεβαίωση, επικαλούμαι την υποκλοπή που με βοήθησε να κάνω το μόνιτορ που είχα μπροστά μου στο κακό και χαμένο ματς με την Μπαρτσελόνα. Άκουσα τον Γιώργο Μπαρτζώκα , που τον ανακάλυψε και τον ανέδειξε πέρυσι στην Λοκομοτίβ, να λέει στους παίκτες του: “Όταν βλέπετε ότι ο Σίνγκλετον είναι στην μία πλευρά, μην πασάρετε προς τα εκεί γιατί θα πεταχτεί και θα την κλέψει. Στείλτε την μπάλα στην απέναντι”. Με άλλα λόγια, μιλάμε για έναν παίκτη που τον θέλεις μαζί σου, όταν πας στον πόλεμο.