Μπορούσε, αλλά το ζήτημα είναι να προκριθεί και πάλι

Όνειρο ήταν και πάει. Μεγάλο όνειρο όντως, αλλά όποιος πει πως η εμφάνιση των κοριτσιών στα δύο πρώτα σετ δεν τον έκανε να πιστέψει στο θαύμα είτε θα είναι ψεύτης, είτε δεν θα ξέρει και τόσο το άθλημα. Φυσικά και δεν λέω πως η Ολλανδία ήταν το φαβορί. Εννοείται πως ήταν και θα ήταν ακόμα και αν παίρναμε κάποιο από τα δύο αυτά σετ ή ακόμα και τα δύο.

Η διαφορά κλάσης ανάμεσα στις δύο ομάδες είναι δεδομένη και επειδή πολλές φορές έχουμε γράψει πως το βόλεϊ είναι ένα δίκαιο άθλημα, θα μιλάγαμε για μεγάλο θαύμα αν συνεχίζαμε στους «8» της διοργάνωσης. Ένα θαύμα όμως που θα μπορούσαμε να είχαμε κυνηγήσει περισσότερο αν δίναμε λίγο παραπάνω βάρος στο κέντρο μας. Το έγραφα και χθες πως το μεγάλο πρόβλημα της Εθνικής από την στιγμή που τραυματίστηκε και η Κατερίνα Γιώτα, ήταν πως δεν απειλούσε καθόλου από το κέντρο.

Αυτό το κενό με ισάξιους αντιπάλους μπορεί να μην φανεί, όπως δεν φάνηκε δηλαδή με Γαλλία και Φινλανδία, αλλά δεν γίνεται να μην φανεί με καλύτερους όπως φυσικά και ήταν η Ολλανδία. Η ομάδα του Ναράνχο πλήρωσε σε μεγάλο βαθμό το ότι η Λαμπρούση είχε 2 πόντους με 1/5 επιθέσεις και η Εμμανουηλίδου 4 με 3/6. Και το πλήρωσε γιατί το αντίπαλο μπλοκ είχε κατασκηνώσει μπροστά από τις Βασιλαντωνάκη και Στράντζαλη.

Έτσι ήταν λογικό να κουραστούν, κάτι που φάνηκε ειδικά στο τρίτο σετ, στο οποίο ουσιαστικά η ομάδα ήταν σαν να μην μπήκε στο τάραφλεξ. Επίσης ίσως θα έπρεπε και ο Ισπανός να κοιτάξει και λίγο παραπάνω την περίπτωση της Μερτέκη, αλλά με τα ίσως δουλειά δεν γίνεται. Ακόμα και το κέντρο μας να έπαιζε καλύτερα από κάθε άλλη φορά, η Ανθή και η Όλγα να ήταν ασταμάτητες και η Βλαχάκη να έκανε το παιχνίδι της ζωής της, η Ολλανδία θα παρέμενε το μεγάλο φαβορί και η νίκη θα ήταν μεγάλο θαύμα.

Ένα θαύμα που δεν έγινε, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μειώνει την συνολική προσπάθεια των παικτριών. Η Εθνική ομάδα κατάφερε όπως γράφαμε χθες, αρχικά να προκριθεί που είναι και το σημαντικό και μετά να κάνει όχι μία, αλλά δύο νίκες. Θα μπορούσε και τρίτη που θα απέφευγε την Ολλανδία, αλλά δεν έγινε. Το πρόσημο εννοείται πως είναι θετικό γιατί μπορεί να μην έγινε η απόλυτη υπέρβαση, αλλά επιστρέψαμε στις μεγάλες διοργανώσεις.

Αυτό πλέον είναι και το μεγάλο ζήτημα και αυτό θα πρέπει να κοιτάξουν όσο περισσότερο γίνεται στην Ομοσπονδία. Το να μπορέσει η Εθνική Γυναικών (το ίδιο ισχύει και για τους άνδρες, αλλά γι' αυτούς θα γράψουμε τις επόμενες ημέρες), να είναι εκεί σε κάθε μεγάλη διοργάνωση. Να παίρνει προκρίσεις, να παίρνουν τα κορίτσια εμπειρίες, να ανέβει ακόμα περισσότερο το άθλημα και σιγά αλλά σταθερά θα έρθουν και οι διακρίσεις.

Η δεξαμενή που υπάρχει για το βόλεϊ γυναικών στην χώρα μας, είναι μεγαλύτερη από ότι σε κάθε άλλο άθλημα, ακόμα και των ανδρών. Οι προκρίσεις σε μεγάλες διοργανώσεις θα φέρουν ακόμα περισσότερα κορίτσια στο άθλημα, κορίτσια που θα θέλουν να συνεχίσουν να παίζουν και όχι να σταματάνε από τα 20 τους. Κορίτσια που θα θέλουν να μοιάσουν στις Χριστοδούλου, Βασιλάντωνάκη, Στράντζαλη και τις υπόλοιπες.

Αυτό πλέον είναι το μεγάλο στοίχημα όλων. Το Ευρωπαϊκό πάει πέρασε. Αυτό που πρέπει να μείνει είναι η δίψα για να δούμε και πάλι την Εθνική σε μια ανάλογη γιορτή. Μια δίψα που πλέον όχι απλά δεν πρέπει να σβήσει ποτέ, αλλά κάθε μέρα να μεγαλώνει ακόμα περισσότερο. Να είναι ο οδηγός για νέες επιτυχίες που πραγματικά μπορούν να έρθουν και να ανεβάσουν το άθλημα...