Το δεξί χέρι του Κάρλο Αντσελότι στο Gazzetta: «Η ατάκα του Κριστιάνο που δεν θα ξεχάσω ποτέ»

Αρχικά θα ήθελα να μου πεις πότε ξεκίνησες ποδόσφαιρο και πότε αποφάσισες να σταματήσεις;

«Έπαιζα ποδόσφαιρο, ήμουν καλός στις ακαδημίες αλλά έφτασα μέχρι την 4η κατηγορία της Ιταλίας. Κατάλαβα ότι το επίπεδο μου δεν ήταν το κατάλληλο για να γίνω επαγγελματίας και απλώς έπαιζα για πλάκα και διάβαζα παράλληλα. Σταμάτησα στα 24 μου αλλά από τα 21 με 22 είχα καταλάβει ότι δεν γινόταν να πιάσω το επίπεδο στο οποίο θα άξιζε να προπονούμαι κανονικά ή να είναι η καθημερινότητα μου. Οπότε προπονούμουν ερασιτεχνικά και διάβαζα παράλληλα».

Γιατί αποφάσισες να ακολουθήσεις την προπονητική;

«Η ζωή μου ήταν πάντα βασισμένη γύρω από το ποδόσφαιρο και μόλις κατάλαβα ότι δεν θα παίξω σε υψηλό επίπεδο, ήταν ξεκάθαρο ότι θα έπρεπε να προσπάθησω να μείνω στο ποδόσφαιρο και να κάνω κάτι σε σχέση με αυτό. Χρειάζεται μόρια για να μπει στα διπλώματα της UEFA, οπότε ήταν μεγάλη διαδικασία αλλά τα κατάφερα».

Και ο μπαμπάς σου ήταν προπονητής ε;

«Ναι ναι, ήταν προπονητής φυσικής κατάστασης. Ο πατέρας μου ήταν η βασική μου επιρροή για αυτή τη θέση. Μιλούσαμε πολλές ώρες γύρω από το ποδόσφαιρο και τη φυσική κατάσταση στο ποδόσφαιρο. Βασικά, ήμουν πάντα γύρω από το ποδόσφαιρο. Από τότε που ήμουν μικρός πήγαινα στα γήπεδα όπου έπαιζαν οι ομάδες του μπαμπά μου, έβλεπα συνεχώς ποδόσφαιρο και έμαθα γρήγορα τη δυναμική και τα μυστικά του αθλήματος. Ήμουν και στις προπονήσεις οπότε ήταν μία έμπνευση για εμένα».

Υπάρχει κάποιο παιχνίδι συγκεκριμένο που θυμάσαι;

«Έχω αρκετά παιχνίδια. Με τον πατέρα μου θυμάμαι όταν ήταν στη Λουγκάνο και στην Ευρώπη είχαν αποκλείσει την Ίντερ. Ήμουν στο γήπεδο και πραγματικά είχα εντυπωσιαστεί. Είναι η πρώτη μου ανάμνηση από το ποδόσφαιρο. Το καλύτερο συναίσθημα είναι να σκοράρεις ένα γκολ. Είναι δύσκολο να το περιγράψεις και είναι ένα συναίσθημα που δεν μπορείς να περιγράψεις όποτε τα θυμάμαι και αυτά από τη δική μου καριέρα».

Που ξεκίνησες την προπονητική;

«Είχα κάποιες εμπειρίες με μικρές ομάδες στην Ιταλία αλλά ήταν όσο σπούδαζα. Αλλά μετά με τον πατέρα μου και τον Αντσελότι προσπάθησα να σταθώ σε μία επαγγελματική ομάδα. Στη Παρί Σεν Ζερμέν ξεκίνησε η πορεία μου ως προπονητής στις ακαδημίες και πραγματικά ήταν γεμάτη ταλέντο. Οι περισσότεροι ήταν από φτωχές γειτονιές στο Παρίσι αλλά είχαν πραγματικά μεγάλο ταλέντο. Ήταν τρομερή εμπειρία για εμένα. Ήταν παίκτες που πλέον παίζουν στο υψηλό επίπεδο».

Ποιους είχες που έκαναν μεγάλη πορεία μετά;

«Ο Μάικ Μενιάν της Μίλαν, ο Κομάν που πλέον είναι στη Σαουδική Αραβία αλλά έγραψε ιστορία στην Ευρώπη, ο Αρεολά, ο Ενκουκού. Πολλοί παίκτες που πλέον είναι στα μεγάλα σαλόνια της Ευρώπης και κάποιοι παίζουν και στο Champions League».

Και μετά έρχεται η συνεργασία με τον Αντσελότι στη Ρεάλ. Πώς ήταν τα πρώτα σου βήματα;

«Στην αρχή δεν ήταν εύκολο. Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν έχεις ένα μέλος της οικογένειας σου μαζί, νομίζουν ότι είσαι εκεί λόγω αυτού. Το ίδιο είχε γίνει και με τον γιο του Κάρλο Αντσελότι, ο Ντάβιντε. Είναι ο καλύτερος μου φίλος και έχουμε δυνατή σχέση και ήταν κάτι παρόμοιο και για εκείνον. Όταν ήμασταν όλοι μαζί στο σταφ ήταν τρομερό να δουλεύουμε μαζί γιατί τους θεωρούσα όλους οικογένεια μου. Ο Κάρλο ήταν το αφεντικό μου αλλά στην πραγματικότητα τον ένιωθα σαν θείο μου. Είχαμε καλύτερη συνεργασία, μιλούσαμε πιο ανοιχτά και αυτό ήταν πολύ καλό. Προσαρμόστηκα γρήγορα λόγω του κλίματος και δεν είναι εύκολο να μοιράζεσαι τις ιδέες σου με το αφεντικό σου αλλά όταν έχεις τέτοια σχέση, είναι διαφορετικό και αυτό με βοήθησε να εξελιχθώ πολύ γιατί μάθαινα. Μεγάλωσα μέσα στα αποδυτήρια και στο ποδόσφαιρο οπότε γρήγορα ένιωσα έτοιμος».

Πώς ένιωσες στα αποδυτήρια της Ρεάλ όταν είδες τόσους αστέρες γύρω σου;

«Ήμουν ντροπαλός στην αρχή αλλά γρήγορα κατάλαβα πόσο εύκολο να προπονείς τέτοιους παίκτες. Είναι τεράστια η ποιότητα και είναι τόσο πεινασμένοι σαν παίκτες, που το επίπεδο στις προπονήσεις ήταν απίστευτο. Τέτοιοι παίκτες θέλουν να γνωρίζουν οτιδήποτε σκέφτεσαι να δουλέψεις μαζί τους, θέλουν να ακούσουν την άποψη σου για εκείνους. Κοιτούν τις λεπτομέρειες, τα πάντα. Είναι εύκολο να προπονήσεις τέτοιους ποδοσφαιριστές γιατί θέλουν να νικούν πάντα. Είναι νικητές. Φτιάξαμε μία δυνατή σχέση με όλους τους παίκτες της ομάδας τότε και γενικότερα ο Αντσελότι είναι ο καλύτερος στο κομμάτι της επικοινωνίας με τους παίκτες».

Συνεργάστηκες και με τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Πώς ήταν ως άνθρωπος εκτός γηπέδου;

«Είναι πραγματικά απίθανος άνθρωπος. Το κλειδί για τον Κριστιάνο είναι ένα. Το γεγονός ότι θέλει να νικάει συνέχεια και να πιέζει τον εαυτό του για να φτάνει σε αυτό, τον καθιστά στο υψηλότερο επίπεδο. Δεν επαναπαύεται ποτέ. Ως χαρακτήρας είναι τρομερός. Προσπαθεί να κάνει χιούμορ με όλους, σε κάνει να νιώθεις άνετα. Πάντα χαμογελαστός, πάντα να "πειράξει" και έχω μόνο καλά λόγια να πω για εκείνον. Είναι ανταγωνιστικός και θέλει να νικάει συνέχεια ακόμα και στο διπλό στην προπόνηση. Ωστόσο ξέρει πότε πρέπει να σταματήσει και χαλαρώσει λίγο».

Τι ήταν αυτό που σε εντυπωσίασε σε εκείνον;

«Αυτό έλεγε συνήθως "πολύ νερό σκοτώνει το φυτό". Τέτοιου επιπέδου παίκτες όταν κάνουν αρκετή προπόνηση κάποια στιγμή αρχίζουν να χάνουν την ποιότητα τους και τότε πρέπει να καταλάβουν ότι πρέπει να χαλαρώσουν λίγο. Υπάρχει η φιλοσοφία από όλους ότι ο παίκτης πρέπει να προπονείται όλο και περισσότερο αλλά το πιο σημαντικό πράγμα είναι η ποιότητα που πρέπει να βγαίνει στην προπόνηση και όχι απλώς να προπονείται πολύ. Αυτό ήταν ένα καλό μάθημα για εμένα. Να υπάρχει ισορροπία. Πρέπει να προπονείσαι σκληρά εννοείται αλλά πρέπει να γνωρίζεις πότε να βάλεις ένα... στοπ».

Πάμε στη νύχτα που κατέκτησες με τη Ρεάλ Μαδρίτης το 10ο Champions League στην ιστορία της. Μίλησε μου για εκείνη τη βραδιά.

«Θυμάμαι ότι όλοι στη Ρεάλ Μαδρίτης ήταν πραγματικά αγχωμένοι γιατί η ομάδα δεν είχε κερδίσει το Champions League για αρκετά χρόνια αλλά ο Αντσελότι έκανε τους πάντες να νιώσουν σίγουροι για τον εαυτό τους. Είναι τρομερός σε αυτό. Το πιο δύσκολο ήταν στα ημιτελικά με την Μπάγερν επειδή η ομάδα έφτανε μέχρι εκείνη τη φάση όλα αυτά τα χρόνια και δεν περνούσε ποτέ στον τελικό. Οπότε η μεγαλύτερη προσοχή δόθηκε εκεί. Εκείνη η νύχτα ήταν πραγματικά τρελή. Παίξαμε καλά, καλύτερα από την Ατλέτικο θεωρώ. Πιέσαμε αλλά ήταν δύσκολο να σκοράρουμε. Στο δεύτερο ημίχρονο ήμασταν τρομεροί και με τις αλλαγές κάναμε τη διαφορά. Γράψαμε ιστορία. Ήταν κάτι το απίστευτο. Και θεωρώ ότι αλλάξαμε και το μεντάλιτι της ομάδας γιατί μετά από αυτό, η ομάδα κέρδισε τόσα Champions League μέσα σε μικρό διάστημα. Σε δέκα χρόνια κέρδισαν έξι τίτλους. Είναι τρελό αλλά το πιο σημαντικό για τη Ρεάλ ήταν το Λα Ντέσιμα για να επιστρέψουν στην κορυφή του κόσμου».

Η πιο δυνατή ανάμνηση από εκείνο το βράδυ;

«Τη στιγμή που ο Ράμος έστειλε την μπάλα στα δίχτυα για το 1-1. Έμεναν δύο λεπτά, είχαμε χάσει τη πίστη μας για να σκοράρουμε και νομίζαμε ότι θα χάσουμε. Μετά από αυτό το γκολ, ένιωσα σιγουριά ότι θα νικήσαμε πριν βρούμε και δεύτερο γκολ. Το συναίσθημα στο φινάλε ήταν ότι θα νικήσουμε τον τελικό. Το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν να ισοφαρίσουμε».

Ο Ίκερ Κασίγιας ήταν αρχηγός του κλαμπ τότε. Πες μου για εκείνον.

«Ένας θρύλος. Τον πρόλαβα στο τελευταίο κομμάτι της καριέρας του αλλά ήταν μία δυνατή προσωπικότητα και ένας άνθρωπος που έδινε ηρεμία».

Πάμε με μερικά ακόμα ονόματα που πρόλαβες στη Ρεάλ. Αρχίζουμε με τον Ράμο;

«Ηγέτης. Ανταγωνιστικός. Απίστευτη προσωπικότητα εντός και εκτός γηπέδων. Στο τακτικό κομμάτι ήταν απίθανος γιατί εκτός από καλός αμυντικός, ήταν πολύ σημαντικός στο build up γιατί είχε εξαιρετικά πόδια. Σκόραρε, μοίραζε από πίσω και από τους καλύτερους παίκτες στα στημένα»

Για τον Μαρσέλο;

«Έχουμε δυνατή σχέση μαζί γιατί τον πέτυχα και όταν επιστρέψαμε. Έκανε πράγματα με την μπάλα που κανένας δεν μπορούσε. Ήταν απίστευτο. Δυνατή προσωπικότητα, πολύ καλή επιρροή στα αποδυτήρια και τον έβλεπες ότι απολάμβανε να παίζει ποδόσφαιρο»

Ο Τσάμπι Αλόνσο;

«Το μυαλό της ομάδας. Ήταν ένα φανταστικός ποδοσφαιριστής, άριστος τεχνίτης και πρέπει να θυμάστε ότι δεν ήταν μόνο καλός με την μπάλα στα πόδια αλλά βοηθούσε απίστευτα και στο αμυντικό κομμάτι. Πολύ έξυπνος ποδοσφαιριστής και δεν ήταν έκπληξη που είναι ένας επιτυχημένος προπονητής αυτή τη στιγμή»

Πέτυχες και τον Καρίμ Μπενζεμά στα καλύτερα του.

«Χαμογελάω όταν μιλάω για τον Μπενζεμά. Το ποδόσφαιρο γίνεται καλύτερος με ανθρώπους σαν εκείνον. Μπορούσε να είναι 9άρι αλλά ταυτόχρονα να παίζει και σαν 10άρι. Είναι σπάνιο να βρίσκεις τέτοιο παίκτη. Μπορούσε να κάνει και τις δύο δουλειές στο γήπεδο. Απίστευτο ταλέντο γιατί μπορούσε να τα κάνει όλα».

Μία ιστορία με τη Ρεάλ Μαδρίτης που δεν θα ξεχάσεις

«Θυμάμαι που παίζαμε τη ρεβάνς στον ημιτελικό του Champions League στην έδρα της Μπάγερν. Είχαμε νικήσει το πρώτο παιχνίδι με 1-0 αλλά ο επαναληπτικός στη Γερμανία θα ήταν σκληρός αγώνας και δεδομένου όσων σου είπα παραπάνω για τα προηγούμενα χρόνια. Στον δρόμο για το γήπεδο αργήσαμε να φτάσουμε επειδή είχε τρομερή κίνηση αλλά κανείς δεν ήταν νευρικός. Όλοι απολάμβαναν τη στιγμή, μιλούσαν μεταξύ τους, γελούσαν. Ήταν πραγματικά ενθαρρυντικό για όλους το γεγονός ότι τους έβλεπα έτσι. Και τελικά προκριθήκαμε. Ένιωσα πιο σίγουρος για τη νίκη. Αυτό είναι δουλειά του Αντσελότι που παρότι μπορεί να είναι νευρικός δεν το δείχνει και δεν το μεταδίδει στους παίκτες. Αντιθέτως τους περνάει την ιδέα ότι πρέπει να νιώθουν σίγουροι και να είναι χαρούμενοι με τέτοια παιχνίδια».

Ακολουθεί η πορεία στην Μπάγερν Μονάχου. Ποια ήταν η βασική διαφορά;

«Θεωρώ πως ήταν η κουλτούρα. Όχι μόνο στον αθλητισμό αλλά και στην κοινωνία. Όλα είναι διαφορετικά. Δεν ήταν εύκολη η αρχή για εμάς. Όταν ξεκινάς σε μία ομάδα, δεν είναι μόνο η επαφή με τους παίκτες αλλά και με όλους τους ανθρώπους της ομάδας, οπότε δεν ήταν εύκολο. Για τους Ιταλούς είναι πιο εύκολη η συνεργασία με λατίνους όπως τους Ισπανούς αλλά με τους Γερμανούς όχι τόσο. Βρήκαμε την ισορροπία και η πρώτη σεζόν ήταν πραγματικά καλή. Κατακτήσαμε τη Bundesliga και στο Champions League αποκλειστήκαμε από τη Ρεάλ Μαδρίτης όταν αποβλήθηκε ο Βιδάλ. Στη δεύτερη σεζόν δεν υπήρξε η αρμονία που θέλαμε».

Γιατί φύγατε από την Μπάγερν;

«Ήταν κάπως περίεργο επειδή ξεκινήσαμε τη δεύτερη σεζόν κανονικά και κάπου στον Σεπτέμβρη ή Οκτώβρη φύγαμε. Θεωρώ πως όταν απολύεσαι τόσο νωρίς στη χρονιά, δεν είναι απλώς τα αποτελέσματα αλλά και άλλα θέματα. Ήταν μία περίοδος αλλαγών καθώς μεγάλοι παίκτες του κλαμπ ολοκλήρωσαν τη καριέρα τους, οπότε είχε έρθει η στιγμή της αλλαγής. Είχαν αποκτηθεί πολλοί ποδοσφαιριστές και όταν αφήνεις μεγάλα ονόματα στον πάγκο, τότε τίποτα δεν πάει τίποτα».

Πάμε στο κεφάλαιο της Νάπολι. Πώς έζησες αυτή την πόλη;

«Είναι πολύ παθιασμένοι για το ποδόσφαιρο και σε πιέζουν για το καλύτερο αλλά όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά, τότε τα πράγματα είναι πραγματικά δύσκολα. Οπότε όταν χάνεις, τα πάντα συζητιούνται στην πόλη γιατί το ποδόσφαιρο είναι το κύριο θέμα εκεί. Στην πρώτη σεζόν τερματίσαμε 2οι πίσω από τη Γιουβέντους με τον Κριστιάνο Ρονάλντο και ήμασταν ανταγωνιστικοί στο Champions League. Στο δεύτερη σεζόν συνέβη το ίδιο με την Μπάγερν Μονάχου καθώς και εκεί είχε έρθει η στιγμή των αλλαγών. Όταν η ομάδα δεν το καταλαβαίνει ότι είναι περίοδο αλλαγών, τότε ο προπονητής την πληρώνει και έτσι απομακρύνεται»

Πριν πάμε στη Premier League. Πώς βίωσες αυτή την παρουσία σε τρεις διαφορετικές χώρες;

«Είναι φοβερό ότι πήγα σε τρεις διαφορετικές χώρες, που έμαθα διαφορετικές γλώσσες, που γνώρισα ποδοσφαιριστές που είχε ο καθένας το ταλέντο του. Κάθε κλαμπ ήταν σημαντικό για να γίνω αυτό που είμαι σήμερα. Σίγουρα, με τη Ρεάλ Μαδρίτης είναι διαφορετική η πίεση και το πιο σημαντικό πράγμα είναι να δουλεύεις σε αυτά τα επίπεδα πίεσης. Στην Μπάγερν Μονάχου έμαθα πώς να ελέγχω τοπ επιπέδου παίκτες όταν δεν τους χρησιμοποιείς και στη Νάπολι ήμουν σε μία ομάδα που η πόλη ζει για το ποδόσφαιρο».

Στην Έβερτον πώς καταλήξατε, δεδομένου ότι δεν ήταν στη δυναμική των άλλων ομάδων;

«Είναι αλήθεια ότι δεν ήταν μεγάλη ομάδα εκείνη τη στιγμή αλλά το project ήταν εξαιρετικό. Υπογράψαμε για πέντε χρόνια με σκοπό να μεγαλώσουμε την ομάδα. Ήταν υπέροχα στην Έβερτον μέχρι να έρθει ο COVID 19 γιατί ήταν όλα διαφορετικά τότε. Ήταν διαφορετικό project σίγουρα αλλά όταν φύγαμε, άλλαξε ο ιδιοκτήτης και γενικά δεν προχώρησε ότι έχουμε σκεφτεί. Αν υπάρχει ένας λόγος για τον Αντσελότι που αποδέχθηκε την πρόταση ήταν ο όραμα. Ευχαριστήθηκα την παρουσία μου εκεί. Μας είχαν δώσει τα... κλειδιά του κλαμπ, το project ήταν τέλειο αλλά τελικά δεν είχαμε τόσο χρόνο αλλά όταν παρουσιάστηκε η πρόταση της Ρεάλ Μαδρίτης για να γυρίσουμε, ήταν πολύ δύσκολο να αρνηθείς. Αν δεν υπήρχε η Ρεάλ Μαδρίτης, θα είχαμε μείνει στην Έβερτον. Είναι απίθανο κλαμπ με υπέροχους ανθρώπους».

Γιατί η Premier League θεωρείται το καλύτερο πρωτάθλημα της κόσμου;

«Θεωρώ ότι αυτή τη στιγμή είναι το καλύτερο πρωτάθλημα γιατί παίζουν οι καλύτεροι παίκτες του κόσμου, υπάρχει άριστη οργάνωση και όλες οι ομάδες είναι ανταγωνιστικές. Μπορείς να χάσεις από κάθε ομάδα στην Premier League χωρίς υπερβολή. Υπάρχει τρομερή ποιότητα σε παίκτες, προπονητές, φοβερές εγκαταστάσεις».

Και ακολουθεί η επιστροφή στη Ρεάλ Μαδρίτης. Ποιες ήταν οι διαφορές από την πρώτη σου θητεία;

«Όταν επιστρέψαμε στη Ρεάλ Μαδρίτης, η ομάδα ήταν σε μία περίοδο όπου μεγάλα ονόματα είχαν φύγει, οπότε ήταν μία περίοδος αλλαγών. Δώσαμε χώρο και χρόνο στα πιο νέα παιδιά και τους τονώσαμε το ηθικό. Μας βοήθησαν πολύ τόσο ο Κασεμίρο όσο και ο Μόντριτς ώστε να είναι soft αυτή η μεγάλη αλλαγή. Όταν νικάς, τα πάντα είναι πιο εύκολα. Όταν είσαι στην κορυφή του πρωτάθλημα, μπορείς να δουλέψεις πιο άνετα και περισσότερους τρόπους. Στο Champions League τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά γιατί μετά τις κατακτήσεις με τον Ζιντάν, η ομάδα είχε μείνει μακριά από τους τίτλους και έτσι έπρεπε να βάλουμε ξανά το τρένο στις ράγες και άμεσα. Δεν περιμέναμε πόσο καλά θα προσαρμοστούν οι πιο νέοι παίκτες και εκπλαγήκαμε με το πώς κύλησε η πρώτη σεζόν. Ο Μπενζεμά ειδικά ήταν ο ηγέτης, είναι η σεζόν που πήρε τη Χρυσή Μπάλα».

Είχες ως παίκτη και τον Λούκα Γιόβιτς που τώρα είναι στην ΑΕΚ. Πώς τον βίωσες ως ποδοσφαιριστή;

«Στην πρώτη σεζόν βοήθησε αρκετά παρότι δεν έπαιξε πολύ. Ήταν πίσω από τον Μπενζεμά, οπότε καταλαβαίνεις αλλά το βασικό πρόβλημα ήταν οι τραυματισμοί. Στις προπονήσεις όμως ήταν εξαιρετικός και για εμένα ήταν πολύ καλή επιλογή για μπακ-άπ του Μπενζεμά».

Και επιστροφή στις κατακτήσεις του Champions League.

«Ήταν τρελή πορεία γιατί κάναμε μόνο ανατροπές στα νοκ-άουτ για να βρεθούμε στον τελικό. Εκεί με τη Λίβερπουλ αντιμετωπίσαμε έναν τρομερό αντίπαλο. Είναι αλήθεια ότι έπαιξαν εντυπωσιακά αλλά κάναμε πολύ καλή άμυνα και ο τερματοφύλακας μας ήταν αυτός που μας βοήθησε να κρατήσουμε το μηδέν και έτσι νικήσαμε».

Κατέκτησες τρία Champions League. Ποιο ήταν το αγαπημένο σου;

«Θα πω την τελευταία κατάκτηση κόντρα στη Ντόρτμουντ. Όχι μόνο για τον τελικό αλλά για ολόκληρη τη σεζόν. Την απόλαυσα περισσότερο από όλες αυτή τη σεζόν. Είχαμε πολλούς τραυματισμούς, αλλάξαμε πολλές φορές το σύστημα, ψάξαμε να βρούμε το διαφορετικό σύστημα και στον τελικό νικήσαμε με γκολ του Καρβαχάλ και ο τρόπος που ήρθε το γκολ ήταν δική μου ιδέα, κάτι που με έκανε πολύ χαρούμενο».

Τι οδηγία έδωσες στον Καρβαχάλ;

«Στις δύο τελευταίες σεζόν στη Ρεάλ Μαδρίτης είχα και τον ρόλο να τοποθετώ τους παίκτες σε στημένες φάσεις ή μέσα στο γήπεδο. Πήρα το ρίσκο και την ευθύνη. Ήθελα ένας παίκτης που δεν είναι τόσο ψηλός όπως ο Καρβαχάλ και ο Βάθκεθ αλλά έχουν καλό άλμα και σωστό timing. Σκόραραν αρκετές φορές μέσα στη σεζόν αλλά όταν πετυχαίνεις στον τελικό και κερδίζεις, ήταν απίστευτο συναίσθημα για εμένα. Σαν παράσημο».

Πώς είναι να κρατάς στα χέρια σου το τρόπαιο του Champions League;

«Είναι πολύ δύσκολο να το περιγράψω (γέλια). Αλήθεια. Είναι τόσο ωραίο συναίσθημα γιατί είναι τόσο δύσκολο να το καταφέρεις. Φαίνεται εύκολο για τη Ρεάλ Μαδρίτης αλλά δεν είναι. Πρέπει να αποκλείσεις ομάδες που ανήκουν στην ελίτ, που τα πάντα είναι μέσα από λεπτομέρειες. Δουλειά, δουλειά, ταξίδια, ώρες στα αεροπλάνα, αναλύσεις. Δεν υπάρχει ρεπό. Οι παίκτες παίρνουν ρεπό αλλά εμείς συνεχίσουμε τη δουλειά για να αναλύσουμε τον αντίπαλο ξανά και ξανά. Μόνο δουλειά φίλε (γέλια). Οπότε έχοντας το στα χέρια του, τι να πω, είναι αδιανόητο».

Πες μου για τον Βινίσιους.

«Από την πρώτη προπόνηση που τον είδα, είπα ότι είναι ατόφιο ταλέντο. Οπότε σκοπός μας ήταν να αποκτήσει αυτοπεποίθηση και να δουλέψει στο σουτ. Την τελευταία επαφή που λέμε. Κάναμε συνεχώς ατομικές για να βελτιώσει την τελική απόφαση. Είναι ένας αδιανόητος ποδοσφαιριστής. Είναι εφιάλτης για κάθε αμυντικό. Μπορεί να πάει στο ένας με έναν, μπορεί να επιτεθεί από τον άξονα, από τα πλάγια, να σουτάρει, να σεντράρει, να σπάσει την αντίπαλη άμυνα. Δεν υπάρχει αυτό που κάνει».

Θεωρείς άδικο που δεν κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα;

«Όταν νικήσαμε το Champions League ήταν ο κορυφαίος παίκτης του κόσμου και δεν καταλαβαίνω πώς κάποιος πιστεύει ότι δεν έπρεπε να κερδίσει τη Χρυσή Μπάλα. Ήταν πολύ άσχημο για εμάς που κανείς παίκτης της Ρεάλ Μαδρίτης δεν κέρδισε το βραβείο. Ο Βινίσιους αρχικά αλλά και άλλοι παίκτες όπως ο Κροος».

Ως χαρακτήρας πώς είναι;

«Το περιβάλλον προσπαθεί να τον προσπαθεί. Έχει κάποιες αντιδράσεις όντως αλλά σε κάθε παιχνίδι είναι ένας παίκτης που δέχεται πολλά φάουλ και κάποια από αυτά δεν του δίνονται. Η προσωπικότητα του και το γεγονός ότι πάει να κάνει το κάτι παραπάνω. Έχει δυναμικό χαρακτήρα αλλά τον απολαμβάνω γιατί έχει πολλή ενέργεια μέσα του και κάποιες φορές μπορεί να κάνει κάποια λάθη».

Πάμε και σε άλλες περιπτώσεις που συνεργάστηκες. Πες μου για τον Μόντριτς.

«Ο Κροος και ο Μόντριτς είναι το ποδόσφαιρο. Μαζί με τον Κασεμίρο άλλαξαν την ιστορία του ποδοσφαίρου για εμένα. Απίστευτοι παίκτες και χαρακτήρες».

Ο Μπαπέ;

«Τεράστιο ταλέντο. Απίθανος στις προπονήσεις και στο παιχνίδι. Είναι τρομερό πόσο εύκολα σκοράρει και είναι σαν τον Μπενζεμά. Είναι 9άρι και 10άρι μαζί, σε ένα σώμα».

Ως χαρακτήρας πώς είναι;

«Είναι πολύ έξυπνος άνθρωπος, μιλάει πολύ με όλους τους παίκτες, είναι αστείος και είναι από τους παίκτες που φτιάχνουν τα αποδυτήρια».

Και πάμε στον... θείο σου. Ποιος είναι ο Κάρλο Αντσελότι;

«Είναι αυτό που βλέπεις στους αγώνες. Είναι ήρεμος άνθρωπος. Δεν θα κάτσει να σου φωνάξει αλλά πάντα προσπαθεί να δημιουργήσει μία ωραία ατμόσφαιρα εντός και εκτός γηπέδων. Αυτό που δεν βλέπεις είναι η τακτική του. Όλοι λένε ότι είναι εξαιρετικός στις σχέσεις του με τους παίκτες αλλά εγώ θα πω την προετοιμασία του για τους αγώνες. Δεν έχει ξεκάθαρο στυλ παιχνιδιού αλλά είναι ένας προπονητής που ξέρει να προσαρμόζεται, να έχει ισορροπία και στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του μελετά».

Ποια είναι η φιλοσοφία του;

«Θέλει πρώτα από όλα να υπάρξει καλό κλίμα και σχέση μεταξύ των παικτών και του σταφ και έπειτα κοιτάει το τακτικό κομμάτι. Δεν θα αγοράσει νέους παίκτες με το... καλημέρα αλλά θα προσαρμοστεί με το υλικό που έχει. Το έκανε στην Έβερτον ειδικά. Είναι έτοιμος να προσαρμοστεί στα δεδομένα κάθε ομάδας».

Αυτό με το φρύδι που κάνει τι είναι;

«(γέλια). Αυτό είναι το μυστικό (γέλια). Είναι κάτι με τους μυς του αλλά δεν έχει κάποια εξήγηση. Όταν έχει έντονα συναισθήματα νομίζω συμβαίνει».

Για καλό ή για κακό;

«Νομίζω και για τα δύο (γέλια). Ίσως βοηθάει την ομάδα με αυτό (γέλια)».

Τι συμβουλές σου έχει δώσει και τι έχεις μάθει από εκείνον;

«Είναι πολλές. Δεν είναι εύκολο να πω μόνο μία. Έμαθα πολλά από εκείνον και ειδικά να δουλεύω υπό πίεση. Πάντα συζητάμε για τακτικές αλλά το γεγονός ότι μένει ήρεμος σε στιγμές πίεσης, είναι το καλύτερο πράγμα για να μάθω από εκείνον».

Είχε ποτέ πρόταση από ελληνική ομάδα;

«Για να είμαι ειλικρινής δεν γνωρίζω».

Τώρα στην Εθνική Βραζιλίας πώς είναι τα πράγματα και ποιες οι διαφορές με το να προπονείς έναν σύλλογο;

«Είναι τελείως διαφορετική δουλειά αλλά πολύτιμη εμπειρία. Στην Εθνική ομάδα το βασικό κομμάτι είναι να αξιολογείς ποδοσφαιριστές και να αναλύεις κομμάτια. Δεν μπορείς να προπονήσεις σαν να είσαι σε κλαμπ γιατί δεν έχεις τον χρόνο αλλά φτιάχνεις τις λεπτομέρειες. Την περίοδο πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο θα έχουμε περισσότερο χρόνο αλλά μέχρι στιγμής έχουμε περίπου δέκα μέρες για να προπονήσουμε τους παίκτες. Βάζεις κάποια βασικά στοιχεία και κοιτάς τις λεπτομέρειες».

Ποιες είναι οι φιλοδοξίες για το Μουντιάλ;

«Όταν είσαι προπονητής της Εθνικής Βραζιλίας, έχεις τις ίδιες απαιτήσεις με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Να νικήσεις. Θα πρέπει να δώσουμε βάρος σε μερικές λεπτομέρειες, να είμαστε τυχεροί και θεωρώ ότι έχουμε το ρόστερ να κοντράρουμε και να είμαστε ανταγωνιστικοί».

Ουκ ολίγες φορές στο X ζητούν την κλήση του Ροντινέι στην εθνική ομάδα. Είναι ένας παίκτης που παρακολουθείτε;

«Κοίτα, υπάρχουν απίστευτα πολλοί καλοί Βραζιλιάνοι παίκτες στον πλανήτη και προσπαθούμε να δούμε τους περισσότερους. Κοιτάμε τον τρόπο που παίζουν, το επίπεδο των πρωταθλημάτων. Καταλαβαίνω ότι αν δεν κληθεί κάποιος θα είναι στεναχωρημένος αλλά είναι πραγματικά πολλοί. Τον γνωρίζω, δεν έχω δει πολλά παιχνίδια βέβαια επειδή στην Εθνική Βραζιλίας υπάρχει μία σειρά για κλήση παικτών. Φτιάχνουμε μία λίστα με 50-60 παίκτες και στη συνέχεια φτιάχνουμε μία τελική λίστα. Κοιτάμε όλους τους παίκτες πάντα αλλά η βασική δουλειά γίνεται με τους παίκτες της αρχικής λίστας. Και βέβαια τον γνωρίζουμε, ξέρουμε τι έχει πετύχει αλλά δεν μπορώ να σου πω για το Μουντιάλ κάτι παραπάνω. Είναι μεγάλος ο ανταγωνισμός και στη θέση του έχει κορυφαίους Βραζιλιάνους ποδοσφαιριστές. Κανείς δεν είναι ban από εμάς. Τους κοιτάμε και τους αξιολογούμαι όλους»

Από όλη σου την πορεία, ποιος παίκτης ήταν ο πιο δυνατός;

«Δύσκολη ερώτηση. Θα πω τον Πέπε από την 1η μου θητεία, ο Ντόουγκλας Κόστα στην Μπάγερν Μονάχου, στη Νάπολι ο Κουλιμπαλί, στην Έβερτον θα πω τον Κάλβερτ Λιούιν και από τη Ρεάλ τη 2η θητεία θα πω τον Μιλιτάο»

Ποιος παίκτης είχε τη μεγαλύτερη τεχνική κατάρτιση;

«Θα πω τον Κροος»

Το μεγαλύτερο "what if" που είχες;

«Ο Χάμες Ροντρίγκες είναι ένα τεράστιο ταλέντο που παρότι είχε την ποιότητα για πολλά περισσότερα, αντιμετώπισε αρκετούς τραυματισμούς»

Εσύ έχεις στο μυαλό σου να προπονήσεις ως πρώτος προπονητής; Ή και να εργαστείς στην Ελλάδα;

«Θα ήταν υπέροχο. Είναι ο στόχος μου να γίνω πρώτος προπονητής. Δεν θα μείνω σε όλη μου την καριέρα ως βοηθός. Ήθελα να ξεκινήσω νέος και να γίνω πρώτος προπονητής όσο πιο νέος γίνεται για να έχω την ενέργεια. Το βλέπεις στην Ευρώπη ότι έχει να κάνει με την ενέργεια. Ελπίζω να συμβεί μετά το Μουντιάλ του 2026. Το πιο σημαντικό είναι το project. Το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι γεμάτο με πάθος και να δουλέψω σε τέτοια χώρα που ζει για το ποδόσφαιρο όπως εγώ, θα είναι φανταστικό»