Βαγγέλης Οικονόμου στο Gazzetta: «O Ψωμιάδης μου είχε πει “δεν πρόκειται να σε πουλήσω στην ΑΕΚ”, ήθελε να την κερδίζει μέσα - έξω»!

Λένε πως όταν έρθει η ώρα να σταματήσεις το ποδόσφαιρο, πρέπει να σκοτώσεις τον ποδοσφαιριστή μέσα σου. Εσύ τον σκότωσες;

Αυτή είναι η πραγματικότητα. Όταν παίζεις ποδόσφαιρο, δεν σκέφτεσαι ποτέ το τέλος. Όταν έρχεται το τέλος, σε πρώτη φάση δεν το συνειδητοποιείς. Σιγά – σιγά αρχίζουν και σου λείπουν τα αποδυτήρια, η αύρα πριν την προπόνηση, η τρέλα να έρθει το Σαββατοκύριακο για να παίξεις αγώνα. Νιώθεις μέσα σου ένα κενό και είναι δύσκολο να διαχειριστείς την μετά το ποδόσφαιρο εποχή.

Εσύ πώς την διαχειρίστηκες;

Όταν σταμάτησα το ποδόσφαιρο, ήμουν στην Κύπρο και μου κόστισε. Στην αρχή δεν το συνειδητοποίησα, όμως, μετά στενοχωρήθηκα. Σταμάτησα το ποδόσφαιρο σε σχετικά μικρή ηλικία, στα 32 μου χρόνια. Λόγω κάποιων καταστάσεων, όχι αγωνιστικών. Δεν ήμουν σίγουρος ότι έπρεπε να σταματήσω και αυτό μου άφησε μία πικρία. Ποτέ δεν αισθάνθηκα το «φτάνει, μέχρι εδώ ήταν». Είχα ακόμα να δώσω πράγματα, σωματικά ένιωθα καλά.

Τι θυμάσαι από την ημέρα που σηκώθηκες και είπες «ως εδώ ήταν»;

Δεν έγινε από την μία μέρα στην άλλη. Ήταν μία απόφαση που πήρα συνειδητά, γιατί δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά. Κάποια στιγμή αρχίζεις και αναρωτιέσαι. Δεν ήμουν σίγουρος, ήθελα να κοιτάξω το μέλλον μου. Προσπάθησα να βάλω τη λογική μπροστά και να σκεφτώ ότι η ζωή συνεχίζεται.

Απευθύνθηκες σε κάποιον ειδικό;

Μέσα στην καριέρα μου δεν το έκανα και ήταν ένα λάθος. Θα έπρεπε όλες οι ομάδες να έχουν έναν ψυχολόγο, για να μπορούν οι παίκτες να μιλήσουν για τα προβλήματά τους. Είμαστε άνθρωποι και έχουμε την ζωή μας, με τα προβλήματά της. Οι παίκτες της Α’ Εθνικής βρίσκονται σε ένα συννεφάκι και δεν ξέρουν πως είναι η πραγματική ζωή. Κάποτε μπορεί να γελούσα όταν άκουγα ότι κάποιος άνθρωπος συμβουλεύτηκε ψυχολόγο, όμως, τώρα καταλαβαίνω πόσο μπορεί να βοηθήσει. Όταν πέρασα μία δύσκολη κατάσταση και χρειάστηκα την βοήθεια ενός ειδικού, μπόρεσα να βρω μαζί του τη ρίζα του προβλήματος. Μετά, έπρεπε να διαχειριστώ και να ξεκαθαρίσω στο μυαλό μου ότι το ποδόσφαιρο τελείωσε και ότι έπρεπε να κοιτάξω την ζωή μου.

Στην Ελλάδα κάποιες φορές ξεχνάμε πως και οι ποδοσφαιριστές είναι άνθρωποι. Έτσι, δεν είναι;

Στην κακή εμφάνιση ενός ποδοσφαιριστή θα πέσουν όλοι να τον φάνε. Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει μία αγωνιστική κοιλιά ή μία κακή εμφάνιση, έχει πάντα απαιτήσεις. Θεωρεί ότι επειδή είσαι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, πρέπει πάντα να παίζεις στο 100%. Ασφαλώς και είμαστε υποχρεωμένοι να δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό, όμως, είμαστε άνθρωποι. Έχουμε κι εμείς άγχος. Ανάλογα με τον χαρακτήρα του κάθε ποδοσφαιριστή, μπορεί κάποια στιγμή να τον πάρει από κάτω. Σε μία περίοδο που η ομάδα μπορεί να μην πηγαίνει καλά, ένας παίκτης ίσως επηρεαστεί περισσότερο από κάποιον άλλον.

Θυμάσαι όλα αυτά τα χρόνια που έπαιξες Α’ Εθνική κάποιο ματς μετά από το οποίο να γύρισες σπίτι και να αισθάνθηκες αυτό που περιγράφεις πιο πάνω;

Ναι, υπήρχαν ματς. Δεν ανέλυα, όμως, όσα συνέβαιναν, όπως το κάνω τώρα και έχοντας περάσει αυτό που πέρασα με την ψυχική μου υγεία. Γύρναγα σπίτι στενοχωρημένος μετά από κάποιο λάθος ή κάποιο κακό αποτέλεσμα. Όμως, δεν είχα χρόνο να σκεφτώ πολλά. Την επόμενη μέρα, έπρεπε να κοιτάξω το επόμενο παιχνίδι. Σίγουρα δεχόμουν την κριτική και έβαζα μέσα μου όσα άκουγα. Κάποιοι παίκτες μπορεί να χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να ξεπεράσουν μία κακή εμφάνιση και ο κόσμος αυτό δεν το καταλαβαίνει. Όταν μία ομάδα έχει απαιτήσεις και η εικόνα ενός ποδοσφαιριστή δεν είναι καλή, πρέπει να κοιτάξει για εναλλακτικές λύσεις. Η ομάδα πρέπει να πηγαίνει καλά, και αυτό είναι πάνω απ’ όλα.

Πώς ξεκίνησες να παίζεις επαγγελματικά ποδόσφαιρο;

Ο θείος μου έπαιζε ποδόσφαιρο στην Κόρινθο. Ό,τι έκανα, όμως, έγινε με την βοήθεια του πατέρα μου, που ήταν αυτός που έτρεχε και με πήγαινε παντού. Του έλεγαν όλοι «καλός είναι ο μικρός, να τον προσέξεις» και αυτό του άρεσε. Χωρίς να ξέρει τίποτα, άρχισε να με πηγαίνει για προπονήσεις ή σε διάφορους γυμναστές για να δυναμώσω. Κάποια στιγμή πήγα στις ακαδημίες της ΑΕΚ, που τότε, όμως, δεν ήταν καλά. Έμενα Κόρινθο και πήγαινα Νέα Ερυθραία με τον πατέρα μου. Δεν υπήρχε Αττική Οδός τότε, περνούσαμε μέσα από όλη την Αθήνα. Είχαμε προπονητή τον Αρδίζογλου και κάναμε προπόνηση σε ξερό γήπεδο. Δεν είχε η ΑΕΚ την οργάνωση στις ακαδημίες της, που έχει τώρα. Μετά έπαιξα με την ομάδα της Κορίνθου στην Δ’ Εθνική. Ο πατέρας μου με προστάτευσε πολύ όταν τελείωσα το σχολείο, ώστε να μείνω ελεύθερος. Πήγα και δοκιμάστηκα στην Καλαμάτα, που ήταν στην Β’ Εθνική και είχε προπονητή τον Σάκη Τσιώλη. Ο Τσιώλης, όμως, έφυγε από την Καλαμάτα και μου είπε «μπορεί να πάω στον Ιωνικό Α’ Εθνική, κάνε λίγη υπομονή». Εν τέλει, πήγε στον Ιωνικό και πήγα κι εγώ μαζί του.

Πώς θυμάσαι τον Σάκη Τσιώλη;

Ένας πολύ καλός προπονητής, δάσκαλος για μένα.

Πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα στον Ιωνικό;

Πήγα στον Ιωνικό, δεν κατάφερα όμως να παίξω στην πρώτη ομάδα. Έπρεπε, λοιπόν, να πάω δανεικός να πάρω παιχνίδια. Πήγα στην Θύελλα Πατρών για έξι μήνες. Έπαιξα στη Θύελλα Πατρών και γύρισα στον Ιωνικό. Όμως στην προετοιμασία έκριναν και πάλι πως είμαι ανέτοιμος και με έστειλαν στον Άγιο Δημήτριο, που έπαιζε Γ’ Εθνική. Με τον Άγιο Δημήτριο πήραμε το πρωτάθλημα και ανεβήκαμε στην Β’ Εθνική. Όμως, την ίδια σεζόν ο Ιωνικός έπεσε στην Β’ Εθνική. Γύρισα, λοιπόν, στον Ιωνικό και έπαιξα για δύο χρόνια Β’ Εθνική.

Τι σου έχει μείνει από αυτό σου το πέρασμα από την Γ’ και την Δ’ Εθνική;

Ήταν μία πάρα πολύ καλή εμπειρία. Εκεί άρχισα να γίνομαι ποδοσφαιριστής. Υπήρχαν στην Κόρινθο ποδοσφαιριστές με μεγάλη προσωπικότητα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ο Παντελής Κολιάκος, ο Κριαράς, ο Τάσος Καραμάνος. Παλιά η Γ’ και η Δ’ Εθνική ήταν πολύ δυνατές κατηγορίες. Και στο Μπραχάμι είχα συμπαίκτες που ήταν για Α’ Εθνική. Τώρα αν πας σε ομάδα Γ’ Εθνικής, θα συναντήσεις παιδιά μικρής ηλικίας. Αυτό συμβαίνει γιατί οι ομάδες, πλέον, δεν πληρώνουν. Ήταν, πάντως, ένα πολύ δυνατό σκαλοπάτι για μένα.

Ήταν, όμως και μία σκληρή εμπειρία;

Ναι, φυσικά και ήταν. Όταν πήρα το πρώτο βάπτισμα ως ποδοσφαιριστής, κατάλαβα πως το ποδόσφαιρο πάει πολύ στην δύναμη. Όλο αυτό με βοήθησε πολύ στο να εξελιχθώ.

Πώς πήγες στην Καβάλα;

Γύρισα στον Ιωνικό και έπαιξα Β’ Εθνική δύο χρονιές. Την δεύτερη χρονιά ήταν και η Καβάλα στον ίδιο όμιλο. Έκανα πολύ καλή χρονιά ως αριστερός μπακ. Είχα συμβόλαιο με τον Ιωνικό και πήγα να ξεκινήσω προετοιμασία. Ένα πρωί, λοιπόν, χτυπάει το τηλέφωνό μου και ήταν ο Μάκης Ψωμιάδης. Μου λέει «καλησπέρα, Οικονόμου;». Στην αρχή νόμιζα ότι κάποιος μου κάνει πλάκα. Απαντάω «ποιος είναι; Μου κάνετε πλάκα». Μου λέει «αγόρι μου, ο Μάκης Ψωμιάδης είμαι. Τι δεν καταλαβαίνεις;». Και μου λέει το χαρακτηριστικό «θέλεις ρε να παίξεις μπάλα; Τότε να πεις στον πρόεδρό σου, στον Κανελλάκη, να σε βοηθήσει και να έρθεις μαζί μου για να παίξεις Α’ Εθνική». Του λέω «ό,τι μπορείς, κάνε εσύ». Εγώ τότε δεν μπορούσα να πω κάτι στον Κανελλάκη. Χτυπάει, λοιπόν, ένα μεσημέρι του Αυγούστου το τηλέφωνό μου, λίγο πριν ξεκινήσει το πρωτάθλημα και ήταν ο Κανελλάκης. Μου λέει «που είσαι; Έλα στα γραφεία αμέσως, φεύγεις μεταγραφή στην Καβάλα». Πάω στα γραφεία, ήταν εκεί και ο Ονουάτσι και πετάξαμε Τετάρτη βράδυ με τον Ψωμιάδη. Την Πέμπτη έκανα προπόνηση, την Παρασκευή μπήκα αποστολή και το Σάββατο ακούω από τον προπονητή ότι θα είμαι βασικός στο ντεμπούτο μου στο ματς στη Λειβαδιά. Έτσι έγινε η μεταγραφή, δεν μεσολάβησε ούτε μάνατζερ, ούτε τίποτα. Σε μία λευκή κόλλα υπέγραψα.

Πώς θυμάσαι τον Χρήστο Κανελλάκη;

Καλός άνθρωπος, ήταν πάντα κοντά στους παίκτες. Αγαπάει την ομάδα. Εγώ ήμουν πιο πιτσιρικάς τότε. Δεν μπορούσα ποτέ να αντιμιλήσω. Με βοήθησε πολύ.

Μάκης Ψωμιάδης, μεγάλο κεφάλαιο για το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Και μόνο που μου μίλησε την πρώτη φορά που τον συνάντησα, φοβήθηκα. Ήταν τόσο επιβλητικός, είχε το παρουσιαστικό. Ψηλός με το μουστάκι. Είχα ακούσει και πολλά, ενώ εγώ ήμουν πιτσιρικάς. Εμένα μου φέρθηκε υπέροχα. Με αγκάλιασε. Ο Ψωμιάδης ήταν πάντα εκεί. Μπορεί να έβρεχε καρέκλες, αλλά ήταν εκεί με την ομπρέλα του να δει κάθε προπόνηση. Στους αγώνες, πάντα εκεί. Στις αποστολές, επίσης. Ήταν αυτός που όταν σε έβλεπε στα κάτω σου, ερχόταν να σου πει «ξύπνα». Ήταν σαν να είχε η ομάδα έναν δεύτερο προπονητή. Φυσικά, με την εμπειρία του μπορεί και να επηρέαζε τους προπονητές. Για την καριέρα μου ήταν πολύ σημαντικό κεφάλαιο η συνεργασία με τον Μάκη Ψωμιάδη. Θυμάμαι ότι στην αρχή στην Καβάλα, με έπιανε ταχυπαλμία όταν μιλούσε. Είχε ένα στιλ σαν να ήθελε να κάνει τους ποδοσφαιριστές του ηγέτες μέσα στο γήπεδο.

Στις στραβές τι σας έλεγε;

Στις στραβές δεν έβγαζε κανείς κιχ. Στην Καβάλα τότε υπήρχαν μεγάλοι παίκτες. Εγώ ήμουν η τελευταία τρύπα της φλογέρας, ήμουν ο τελευταίος που θα τα άκουγε από τον πρόεδρο. Σίγουρα ο προπονητής μου έκανε παρατηρήσεις, αλλά όχι ο πρόεδρος. Ήταν η πρώτη φορά που έπαιζα Α’ Εθνική. Στις στραβές, πάντως, θυμάμαι ότι δεν μιλούσε κανείς μέχρι και να φύγουμε από το γήπεδο. Η κριτική που μας έκανε και η συμπεριφορά του, δεν σου άφηναν κανένα περιθώριο.

Ήξερε ποδόσφαιρο, όμως. Έτσι δεν είναι;

Ήξερε ποδόσφαιρο και ήθελε να βλέπει τους παίκτες του έτοιμους για μάχη. Όταν ερχόταν στην προπόνηση, ήταν η προπόνηση «αίμα και άμμος». Όταν δεν ήταν στην προπόνηση, κάναμε όλοι πιο χαλαρά. Ρίχναμε ταχύτητες. Με τον Ψωμιάδη παρόντα, ήταν όλοι οι παίκτες στην πρίζα. Υπήρχαν προπονήσεις που μπορεί να μας έβλεπε νεκρούς. Τότε, σταματούσε την προπόνηση, μας μάζευε και ενώ την Κυριακή παίζαμε π.χ. με τον Πανθρακικό, μας έλεγε «αν παίξετε έτσι, θα φάτε 4-5 γκολ». Μας ξυπνούσε, μας άναβε την φωτιά μέσα μας.

Θυμάσαι κάποιο ματς με την Καβάλα που να σου έχει μείνει πιο έντονα χαραγμένο στο μυαλό;

Σίγουρα το ντεμπούτο στη Λιβαδειά, μάρκαρα τον Στέφανο Ναπολεόνι. Κερδίσαμε σε μία δύσκολη έδρα. Θυμάμαι και τον ημιτελικό Κυπέλλου με τον Άρη. Στην πεντάδα τότε δεν έμπαινε άλλη ομάδα εκτός του Big-5. Ήταν πολύ ωραία εμπειρία το ματς στο «Κλεάνθης Βικελίδης». Μας είχε δώσει και έξτρα κίνητρο ο πρόεδρος, αλλά δεν τα καταφέραμε να προκριθούμε στον τελικό.

Θυμάμαι ένα ματς με τον Παναθηναϊκό που είχες παίξει απέναντι στον Σισέ.

Θυμάμαι στο δεύτερο γκολ που προσπάθησα πηδήξω για κεφαλιά με τον Σισέ και με κέρδισε… για πλάκα! Τότε κατάλαβα την δυναμικότητα αυτών των ομάδων. Ο Σισέ ήταν πύραυλος, δεν μπορούσες να τον μαρκάρεις. Είχαμε προηγηθεί σε εκείνο το ματς και φάγαμε το γκολ στο τέλος με την σκαστή κεφαλιά του Σισέ.

Πώς έκλεισε το κεφάλαιο της Καβάλας;

Έκλεισε λίγο περίεργα. Βγήκαν προς τα έξω διάφορα για στημένα ματς κτλ, αλλά εγώ δεν ήξερα τίποτα. Δεν είχα ιδιαίτερες σχέσεις με τον Ψωμιάδη, για να γνωρίζω περισσότερα. Υπήρχε ένα χάος όταν γυρίσαμε για προετοιμασία εκείνη την χρονιά. Δεν ξέραμε αν η ομάδα θα παίξει Α’ Εθνική. Περιμέναμε ως τον Οκτώβριο για να μάθουμε τι θα γίνει κι ενώ είχε ήδη ξεκινήσει το πρωτάθλημα. Μείναμε ξεκρέμαστοι. Τον Οκτώβριο, τελικά, έμεινα ελεύθερος. Τότε, με πήρε στον Ατρόμητο ο Γιώργος Δώνης.

Από πού σε ήξερε;

Είχαμε παίξει αντίπαλοι και με ήξερε. Με πήρε τηλέφωνο και μου είπε «σε ξέρω, μου αρέσεις ως παίκτης και θέλω να έρθεις στην ομάδα μου».

Για έναν παίκτη που κάνει τα πρώτα του βήματα και ακούει για στημένα παιχνίδια, πόσο δύσκολο είναι να το διαχειριστεί;

Ξέρεις ότι αυτά υπάρχουν στην Ελλάδα, αλλά και σε όλο τον κόσμο γενικότερα. Όμως, ο πρόεδρος δεν είχε μπει ποτέ μέσα και να πει ή να εννοήσει ότι «σήμερα θα χάσει η ομάδα». Ούτε μία στο εκατομμύριο. Εγώ δεν ήμουν ποτέ αυτός που θα κοιτούσε αν κάποιος ποδοσφαιριστής είχε μειωμένη απόδοση. Εγώ κοιτούσα να είμαι καλά και να βοηθάω την ομάδα, για να βοηθηθώ κι εγώ και να πάω κάπου καλύτερα. Για μένα η Καβάλα ήταν ένα βήμα για κάτι ακόμα μεγαλύτερο. Δεν επηρεάστηκα, πάντως, πολύ από αυτήν την ιστορία γιατί πίστευα στον εαυτό μου. Θυμάμαι ότι σε ένα ματς με τον Παναθηναϊκό είχα τραυματιστεί σε μία φάση με τον Γκοβού, έπαθα μηνίσκο. Ήταν μία άτυχη στιγμή για μένα, προσπάθησα να το ξεπεράσω χωρίς χειρουργείο. Είχε έρθει, λοιπόν, στο γήπεδο ο Φερνάντο Σάντος που ήταν προπονητής της Εθνικής Ελλάδος τότε και ήταν μαζί με τον Ψωμιάδη. Με ρωτούσε, λοιπόν, ο Σάντος αν επρόκειτο να γίνω σύντομα καλά, γιατί βρισκόμουν ανάμεσα στις κλήσεις του. Δεν πήγα, όμως, ποτέ στην Εθνική, γιατί δεν μπόρεσα να ξεπεράσω γρήγορα τον τραυματισμό μου. Στο τελευταίο εξάμηνο δεν έπαιξα στην Καβάλα. Τότε, μάλιστα, είδα τον κακό εαυτό του Μάκη Ψωμιάδη. Πίστευε σε μένα και μου έλεγε πως δεν είχα κάτι. Τότε, του απαντούσα «εγώ ο ίδιος δεν θέλω να παίξω πρόεδρε; Πονάω». Θυμάμαι με είχε βάλει μέσα στο γήπεδο και μου έλεγε «πήγαινε δεξιά, αριστερά». Του έλεγα «δεν μπορώ, πονάω». Εκείνος ήξερε πως με την χρονιά που έκανα, θα έπαιρνα μεταγραφή και δεν ήθελε να χαλάσει όλο αυτό. Δεν έγινα, όμως, ποτέ καλά. Έκανα χειρουργείο και κακή αποκατάσταση. Ο Ψωμιάδης δεν με άφησε ποτέ να έρθω στην Αθήνα, όπως του είχα ζητήσει. Έμεινα στην Καβάλα, με πίεσε να γίνω γρήγορα καλά. Έβγαλα κι άλλα προβλήματα. Γέμισε το πόδι υγρό, έκανα ξανά θεραπείες. Όταν κατέβηκα στην Αθήνα πια, μου πήρε δύο μήνες για να επανέλθω. Όταν γύρισα στην Καβάλα, είχε τελειώσει η σεζόν. Και μετά ήταν όλα στο κενό για την ομάδα.

Πριν τον τραυματισμό σου είχες ακούσει για ενδιαφέρον από κάποια μεγάλη ομάδα;

Τότε, ναι είχα ακούσει. Έτυχε, μάλιστα, να το επιβεβαιώσω αργότερα αφού συνεργάστηκα με τον Ουζουνίδη και τον Κόλα. Ο Κόλα τότε ήταν σκάουτερ της ΑΕΚ και είχε έρθει συγκεκριμένα για μένα, γιατί με ήθελε η ΑΕΚ. Τότε, βέβαια, είχε έρθει και μου είχε πει ο Ψωμιάδης «να ξέρεις ότι εγώ δεν πρόκειται να σε πουλήσω στην ΑΕΚ». Είχε μεγάλη κόντρα με την ΑΕΚ ο Ψωμιάδης. Όταν παίζαμε με την ΑΕΚ, καιγόταν να την κερδίζουμε μέσα-έξω, όσο δεν καιγόταν σε κανένα άλλο ματς. Εγώ τότε δεν ήξερα τι και πώς. Μετά άρχισα να μαθαίνω για τον Ψωμιάδη περισσότερα πράγματα και σοκαρίστηκα. Δεν τον ξαναείδα, όμως, ποτέ, μετά την Καβάλα.

Μετά, λοιπόν, πήγες στον Ατρόμητο με τον Γιώργο Δώνη. Ποια είναι η άποψή σου για εκείνον;

Για μένα είναι ο καλύτερος Έλληνας προπονητής. Εκτός του ότι είναι ένας εξαιρετικός προπονητής, είναι και ένας πολύ εντάξει άνθρωπος. Αυτό που θέλει να σου πει, θα σου το πει στα ίσια. Ξέρει όλος ο κόσμος ποιος είναι ο Γιώργος Δώνης. Δεν θα τον κρίνω, λοιπόν, μόνο προπονητικά. Θα τον κρίνω για το πως θα συμπεριφερθεί στον Οικονόμου. Τον συνάντησα ξανά στον Παναθηναϊκό και θυμάμαι που μου εξηγούσε όταν δεν έπαιζα, γιατί συνέβαινε αυτό. Τον σέβομαι απεριόριστα και χαιρόμουν για κάθε συζήτηση μαζί του. Σου έλεγε τα λάθη σου, δεν σε άφηνε να πιστεύεις ότι σε αδικεί.

Πώς ήταν στον Ατρόμητο;

Καμία σχέση με την Καβάλα, ήταν ένα οργανωμένο σωματείο. Ένα εξαιρετικό προπονητικό κέντρο, με πολύ καλά γήπεδα. Πήγαμε τελικό Κυπέλλου, τον οποίο χάσαμε στην παράταση από ένα γκολ του Φουστέρ.

Τι θυμάσαι από εκείνον τον τελικό;

Ήταν μία πολύ όμορφη ατμόσφαιρα, με κόσμο και των δύο ομάδων. Το παλέψαμε το ματς και ας ήταν πολύ ανώτερος ο Ολυμπιακός. Στο τέλος χάσαμε από ένα στημένο.

Ήταν από τις καλύτερες ομάδες του Ατρόμητου εκείνη;

Είχαμε Μήτρογλου, Αναστασάκο και άλλες πολύ σημαντικές προσωπικότητες. Στον Ατρόμητο ένιωθες ποδοσφαιριστής. Στην Καβάλα δεν είχαμε τέτοια πράγματα. Καμία σχέση. Είναι πολύ σημαντικό οι νέοι παίκτες όταν ξεκινάνε το ποδόσφαιρο, να βρίσκονται στην ακαδημία μεγάλης ομάδας. Παίρνουν σωστές βάσεις, μεγαλώνουν όπως πρέπει. Ένας παίκτης από την ακαδημία του Παναθηναϊκού, αποκτά τη σωστή νοοτροπία. Στον Παναθηναϊκό εγώ, ένιωσα ότι βρίσκομαι στην ελίτ, ακόμα και αν τότε ο σύλλογος περνούσε μία δύσκολη περίοδο.

Γιατί έφυγες από τον Ατρόμητο;

Ήρθε ο Μπάγεβιτς ενώ είχα κάνει συμβόλαιο για 1.5 χρόνο και ήμουν βασικός. Φεύγει ο Γιαννούλης και πάει στην Κολωνία. Το καλοκαίρι ενώ ήταν να ανανεώσω και μου έλεγε στην προετοιμασία ο Μπάγεβιτς «σε πιστεύω παιχταρά μου», ξαφνικά έρχεται δανεικός ο Γιαννούλης και με καλεί η διοίκηση και μου λέει «είσαι εκτός ομάδας». Στα καλά καθούμενα. Λέω «τι εκτός ομάδας; Ο κόουτς μου είπε ότι με υπολογίζει κανονικά». Πήγα στον Μπάγεβιτς και μου λέει «εγώ σε θέλω, η διοίκηση δεν σε θέλει». Μετά πήγαινα στην διοίκηση και μου έλεγαν «εμείς σε θέλουμε, ο προπονητής δεν σε θέλει». Δεν έβγαλα άκρη ποτέ.

Πώς ήταν ο Μπάγεβιτς;

Μεγάλη προσωπικότητα. Στα αποδυτήρια προσπαθούσε να περάσει το στιλ παιχνιδιού του. Θεωρώ, όμως, ότι είχε περάσει η μπογιά του. Οι προπονήσεις ήταν κουραστικές, δεν έβγαιναν ευχάριστα.

Σε βοήθησε η εμπειρία σου στη Σκωτία;

Με βοήθησε, αλλά μου έκανε και κακό. Όταν έφυγα από τον Ατρόμητο, πήγα με πολύ λιγότερα χρήματα στη Σκωτία. Έκανα τρομερό πρωτάθλημα με την Ρος Κάουντι κι εκεί γνώρισα έναν μάνατζερ, τον αδερφό του Μόγιες. Μεγάλος μάνατζερ στη Σκωτία. Μου έστειλε και μου λέει «θα σε βοηθήσω», οπότε κάναμε ένα έξτρα συμβόλαιο για να με έχει αυτός στη Σκωτία και στην Αγγλία. Η Ρος Κάουντι που έπαιξα ήταν μία νέα ομάδα που μόλις είχε ανέβει και παρ’ όλα αυτά, καταφέραμε να τερματίσουμε στην πεντάδα. Κάναμε μαγική χρονιά. Βρεθήκαμε αρκετές φορές στη Γλασκώβη και κάποια από αυτές μου λέει «προσπαθώ να σε πάω στη Σέλτικ. Αν δεν σε πάω εκεί, θα σε πάω στην Τσάμπιονσιπ». Γυρίζω, λοιπόν, το καλοκαίρι και ενώ είμαι στην Κόρινθο, χτυπάει το τηλέφωνό μου και είναι ο Μόγιες. Μου λέει «έχουμε πρόταση από την Μπέρνλι». Τα λεφτά που μου είπε, ήταν μαγικά. Όνειρο! Μου λέει «είσαι έτοιμος να υπογράψουμε; Στείλε μου το διαβατήριό σου και θα σε πάρω να σου πω πότε να έρθεις για τα εργομετρικά και τις υπογραφές». Του στέλνω τα διαβατήρια και από εκείνη τη στιγμή, μέχρι και σήμερα, δεν με ξαναπήρε ποτέ τηλέφωνο. Σκέφτομαι πως όσοι άνθρωποι έχουν ακούσει αυτήν την ιστορία, θα λένε «κοίτα τον φαντασμένο». Δεν με πήρε ποτέ τηλέφωνο! Καλούσα στα κεντρικά γραφεία στη Γλασκώβη, μου έλεγαν θα σε πάρει. Δεν με πήρε ποτέ, δεν απάντησε ποτέ σε μήνυμα. Κάποια στιγμή πίστεψα ότι κάτι έπαθε. Δεν μπορούσα να βρω εξήγηση σε αυτή τη στάση που είχε. Δεν βγήκε έστω να μου πει «Βαγγέλη, χάλασε η μεταγραφή». Έμεινα ξερός, χωρίς ομάδα. Προσπαθούσα να βρω τι θα κάνω και τελικά πήγα στην Βέροια, με Αρβανιτίδη πρόεδρο. Δεν ήταν καλή σεζόν για μένα. Δεν ταίριαξα με την ομάδα και ξαναγύρισα στη Σκωτία.

Και μετά πως γύρισες στην Ελλάδα;

Στην Ελλάδα πια είχαν ξεχάσει τον Οικονόμου. Ενώ είχα παίξει Α’ Εθνική, έφτασα 30 Σεπτέμβρη και ο Πανιώνιος που είχε απαγόρευση μεταγραφών, έψαχνε στόπερ. Ο Αυλωνίτης ήταν δανεικός και ο Ολυμπιακός πούλησε κάποιους παίκτες και ήθελε στόπερ. Τράβηξε τον Αυλωνίτη πίσω από τον Πανιώνιο και έμεινε μία κενή θέση για στόπερ. Επειδή ο μάνατζέρ μου ήξερε την διοίκηση Ζαμάνη, πήγα να δοκιμαστώ. Μου λένε «στόπερ έχεις παίξει; Είδαμε στη Σκωτία ότι έπαιζες αριστερό μπακ». Είπα ψέματα, «στην τριάδα έχω παίξει και στόπερ». Ήθελα να βρω ομάδα. Πέρασα δοκιμαστικά και έκριναν ότι είμαι καλός και μπορώ να ανταπεξέλθω. 30 Σεπτέμβρη, λοιπόν, είναι να κάνουμε τα συμβόλαια. Και εκεί που είχαμε δώσει τα χέρια και είχα περάσει τα εργομετρικά, πέφτει το ρεύμα. Λέω «αν είναι δυνατόν, θέλουν να χαλάσουν την μεταγραφή και μου το φέρνουν έτσι». Φύγαμε με τον Μπιτσικώκο και κάναμε όλα τα συμβόλαιο χειρόγραφα και πήγε να τα καταθέσει στην ΕΠΟ. Για μένα είναι μεγάλο κεφάλαιο ο Πανιώνιος, γιατί με ανέστησε. Είμαι ευγνώμων σε αυτούς τους ανθρώπους που πίστεψαν σε μένα.

Ποια η γνώμη σου για τον Μαρίνο Ουζουνίδη;

Ο Ουζουνίδης ήταν αυτός που έβαλε τις βάσεις και ήξερε πως να δουλέψει την ομάδα. Ήταν ο πρωτεργάτης αυτού που χτίστηκε. Το είχε παραδεχθεί και ο Μιλόγεβιτς. Έφτιαξε ένα εξαιρετικό κλίμα, στο οποίο βοήθησαν πολύ και οι παίκτες. Μπορεί την μία χρονιά να σωθήκαμε την τελευταία αγωνιστική και η ομάδα να είχε πολλά οικονομικά προβλήματα, όμως, την επόμενη μπήκαμε στα play offs. Ήταν να παίξουμε Ευρώπη, αλλά λόγω των χρεών δεν παίξαμε. Την επόμενη, όμως, ξαναμπήκαμε στα play offs και εν τέλει παίξαμε.

Ο Βλάνταν Μιλόγεβιτς;

Πολύ καλός άνθρωπος και εξαιρετική προσωπικότητα. Είχα την εμπειρία από Σέρβο, με τον Μπάγεβιτς. Καμία σχέση. Ο Μιλόγεβιτς ήταν φίλος με τον κάθε παίκτη. Γινόταν και αυτός παιδάκι στις νίκες, ήμασταν «ένα». Αυτό που λένε ότι ο Πανιώνιος έχει κάτι μαγικό, το έζησα. Ήμουν με παιδιά που, ασφαλώς και ήταν πολύ καλοί παίκτες. Μα πάνω απ’ όλα, είναι εξαιρετικοί άνθρωποι, με ήθος και αρχές. Για παράδειγμα, ο Σιώπης ήταν η ψυχή των αποδυτηρίων και της ομάδας. Ο Σιώπης που βλέπετε σήμερα στον Παναθηναϊκό, είναι το παιδί που θυμάμαι. Αν τον βάλεις στο Τυχερό, στο χωριό του, θα είναι ο ίδιος άνθρωπος. Είναι παράδειγμα για τα νέα παιδιά. Το ίδιο και ο Μπακασέτας. Έφτασαν ψηλά, όμως, ποτέ δεν άλλαξαν ως άνθρωποι.

Κάνοντας όλα αυτά με τον Πανιώνιο, ήρθε εκείνη τη χρονική στιγμή κάποια μεγάλη ομάδα για σένα;

Δεν έμαθα κάτι συγκεκριμένο.

Είχαν υπάρξει σενάρια πως υπήρχε για σένα ενδιαφέρον από τον ΑΠΟΕΛ. Τι είχε συμβεί;

Είχαμε ξεκινήσει προετοιμασία και πριν τα ματς με την Γκόριτσα είχε καλέσει ο ΑΠΟΕΛ τον Πανιώνιο για να παίξουμε ένα φιλικό. Το ματς ήταν Σάββατο και είχαμε πάει στην Κύπρο από την Παρασκευή. Αρχηγός εγώ με τον Κόρμπο στον Πανιώνιο, προπονητής ο Γρηγορίου και τεχνικός διευθυντής ο Ναλιτζής. Τρομερός άνθρωπος και τεχνικός διευθυντής ο Ναλιτζής. Το Σάββατο το πρωί, ήρθε ο Ναλιτζής και μου λέει «έμαθα ότι ο ΑΠΟΕΛ ψάχνει στόπερ. Δεν σου λέω ότι θα σε πάρουν, αλλά αν παίξεις καλά, δεν ξέρεις τι μπορεί να γίνει. Με ρώτησε ένας φίλος μου αν έχουμε στον Πανιώνιο στόπερ». Εγώ έκανα ένα από τα καλύτερά μου ματς. Μόλις τελείωσε το παιχνίδι, με παίρνει ο μάνατζέρ μου και μου λέει «Βαγγέλη σε θέλει ο ΑΠΟΕΛ». Ήρθε την Κυριακή ο πρόεδρος του ΑΠΟΕΛ, για να μιλήσει με Δάρρα και Ζαμάνη. Εγώ απλά έμαθα μετά ότι η μεταγραφή μου χάλασε. Πικράθηκα πολύ, με πείραξε. Θα ήταν ένα μεγάλο βήμα για μένα. Ο ΑΠΟΕΛ έπαιζε προκριματικά Champions League τότε και η πρόταση που είχαν κάνει ήταν πολύ καλή, τόσο για μένα, όσο και για την ομάδα. Δεν έμαθα, όμως, άλλες πληροφορίες. Από την διοίκηση του Πανιωνίου μου είπαν πως τα λεφτά που έδιναν σε εκείνους, δεν ήταν καλά. Εγώ έγινα πολύ πιεστικός, γιατί ένιωθα πως είχε έρθει η στιγμή της ανταμοιβής για όσα έκανα για τον Πανιώνιο. Πάγωσα, γύρισα πίσω και προσπάθησα να τους πείσω ότι για μένα ήταν ευκαιρία ζωής. Να δω αν αξίζω, να δω αν μπορώ να τα καταφέρω. Ήξερα πως αν έφευγα τότε, θα έφευγα ως φίλος και θα είχα πίσω κάποιους ανθρώπους να με στηρίξουν και πάλι.

Και πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα μετά από αυτήν την ιστορία;

Στο εντός έδρας ματς με την Μακάμπι, έπαθα μία θλάση που με άφησε έξω δύο μήνες. Έχασα κάποιους αγώνες και όταν γύρισα, πρώτο ματς θα έπαιζα με τον Ολυμπιακό στη Νέα Σμύρνη. Ενώ είχα κάνει μόνο δύο προπονήσεις, με φωνάζει ο Γρηγορίου και μου λέει «θα παίξεις βασικός». Του λέω «κόουτς δεν είμαι ακόμα έτοιμος». «Θέλω την εμπειρία σου», μου απάντησε. Με έβαλε μέσα και εκτέθηκα σε εκείνο το ματς. Ήμουν υπαίτιος για την ήττα. Αν υπήρχε VAR σε εκείνο το ματς, θα είχαμε κερδίσει. Σε μία καρατιά του Ελαμπντελαουί στον Χαζησαφί, ο διαιτητής δεν έδωσε πέναλτι και στην επόμενη φάση έκανα ένα πέναλτι, που για μένα δεν ήταν πέναλτι και αν υπήρχε VAR, θα το είχε πάρει πίσω. Ήταν η χειρότερή μου νύχτα εκείνη, μετά από αυτό το ματς. Ήταν ένα ματς με μεγάλη ένταση, το οποίο ήξερα πως δεν ήμουν έτοιμος να παίξω. Δίνω ένα ελαφρυντικό στον εαυτό μου για εκείνο το ματς, είχα πει εξ’ αρχής πως δεν έπρεπε να ξεκινήσω. Θυμάμαι να μου δίνει την μπάλα ο Ρισβάνης και να μου φεύγει τρεις φορές το κοντρόλ. Δεν πατούσα καλά. Αν δεν έχεις παίξει ποδόσφαιρο, δεν το καταλαβαίνεις. Όταν δεν έχεις παίξει για ένα μεγάλο διάστημα, χρειάζεσαι τον χρόνο σου.

Και πώς τελείωσε η συνεργασία σου με τον Πανιώνιο;

Το τελευταίο μου ματς με τον Πανιώνιο ήταν στην Ξάνθη. Σε εκείνο το ματς είχα μία αντιαθλητική συμπεριφορά στο τέλος και αυτή μου έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό. Χάναμε 2-0 και δεν ήμουν καλός σε εκείνο το ματς. Με είχε βρίσει χωρίς λόγο ένας αντίπαλος κι εγώ του έριξα αγκωνιά. Μετά υπήρξε σύρραξη με την διοίκηση. Ο Γρηγορίου δεν πήρε θέση για να με στηρίξει. Η διοίκηση μου έριξε όλη την ευθύνη. Με έβγαλαν εκτός ομάδας και επειδή μου χρωστούσαν λεφτά, έκανα προσφυγή για να πάω σε άλλη ομάδα και να παίξω ποδόσφαιρο. Είχα απογοητευτεί πολύ από τη στάση τους, περίμενα στη δύσκολη μέρα να με στηρίξουν. Δεν μπορούσα να κάτσω άλλο στον Πανιώνιο.

Πώς ήρθε σε σένα ο Παναθηναϊκός;

Ήμουν προσωπική επιλογή του Μαρίνου Ουζουνίδη.

Ακόμα και αν ο Παναθηναϊκός τότε βίωνε μία δύσκολη περίοδο, αισθάνθηκες την αίγλη της μεγάλης ομάδας;

Είχα πει στην οικογένειά μου ότι «εγώ θα πάω στον Παναθηναϊκό και ας χάσω τα λεφτά μου. Θα έχω να λέω ότι έπαιξα σε μία μεγάλη ομάδα». Αυτή ήταν η απάντηση σε όσους μου έλεγαν ότι η ομάδα είχε χρέη και δεν θα έπαιρνα τα χρήματά μου.

Πόσο σε βοήθησε ο Παναθηναϊκός;

Όταν πήγα στον Παναθηναϊκό, άλλαξε το μυαλό μου. Ένιωσα ποδοσφαιριστής. Δουλεύουν επαγγελματικά. Εκεί καταλαβαίνεις την διαφορά όταν είσαι σε μία τοπ ομάδα, σε σχέση με όταν είσαι σε κάποια άλλη. Στο Κορωπί ήταν όλα τόσο όμορφα. Τόσοι άνθρωποι να δουλεύουν για την ομάδα και να είναι από πάνω σου, πάντα έτοιμοι να σε βοηθήσουν. Θυμήθηκα πως είχα πάει στην Παιανία να δοκιμαστώ. Ήταν εκεί 1000 παιδιά. Δοκιμαζόμουν για 7-8 ώρες και έφτασα στα τελευταία 70. Προσπάθησα και την επόμενη χρονιά, αλλά έφτανα μέχρι ένα σημείο και μετά με έκοβαν. Η ακαδημία του Παναθηναϊκού ήταν κάτι το μοναδικό. Ένα παιδί που ξεκινάει από εκεί, έχει την δυνατότητα να εξελιχθεί η νοοτροπία του. Τα παιδιά είχαν το πρωινό τους, το μεσημεριανό τους. Όλα. Όταν ήμουν στον Πανιώνιο, τα κιλά μου ήταν λίγα παραπάνω. Στον Παναθηναϊκό υπήρχαν κανόνες. Ήξερα πως αν δεν τους τηρήσω, θα κόβομαι από την αποστολή κάθε βδομάδα. Άλλαξα σωματικά, άλλαξε και όλη μου η νοοτροπία. Πήγαινα μία ώρα πριν και έβλεπα τους παίκτες να πηγαίνουν και να κάνουν γυμναστήρια. Στα ξενοδοχεία και στις αποστολές, η ψυχή της ομάδας ήταν ο Γρηγόρης Παπαβασιλείου. Αυτός ο άνθρωπος είναι μοναδικός. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δουλεύουν στον Παναθηναϊκό και είναι γεννημένοι Παναθηναϊκοί. Γι’ αυτό και ήταν έτοιμοι να δουλέψουν για τον Οικονόμου και για τον κάθε Οικονόμου.

Φοβηθήκατε στην αρχή της σεζόν που ξεκινήσατε με -6 και πιτσιρίκια;

Μας είχε περάσει τη νοοτροπία ο Γιώργος Δώνης ότι «είμαστε Παναθηναϊκός». Ο Γιώργος Δώνης είναι Παναθηναϊκός και ήθελε πρώτος από όλους μας να πετύχει. Ναι μεν υπήρχε ανησυχία, γιατί το όνομα από μόνο του δεν κερδίζει, αλλά υπήρχε το κλίμα και κάποιοι καλοί παίκτες για να κάνουμε μία αξιοπρεπή πορεία και ο Παναθηναϊκός να ξαναπάρει τον δρόμο του.

Στον Βόλο συνεργάστηκες με τον Αχιλλέα Μπέο. Πώς τον έχεις στο μυαλό σου;

Ο Μπέος είναι μία ξεχωριστή προσωπικότητα για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Για την ομάδα του Βόλου, ήταν όπως ο Ψωμιάδης για την Καβάλα. Έτρεχε την ομάδα με αγάπη, ήταν πάντα εκεί για να βοηθήσει. Όταν, βέβαια, η ομάδα δεν πήγαινε καλά, είχαμε πολύ σκληρή κριτική από τον πρόεδρο. Έμπαινε μέσα και μας μιλούσε. Το ζει, του αρέσει. Δεν είχαμε κάποια κόντρα, μου έλεγε απλά τα παράπονά του.

Θυμάσαι κάποια ιστορία μαζί του;

Θυμάμαι όταν ήρθε η εποχή του Covid κι έφυγαν όλοι από τις ομάδες τους, γύρισε και μου είπε «αν δεν ξεκινήσει το πρωτάθλημα, μην περιμένεις να πάρεις λεφτά από μένα. Αν χάσω εγώ, θα χάσεις κι εσύ». Του λέω «πρόεδρε τι λες; Τι θα κάνω;». Και γύρισε και μου είπε «εγώ τι θέλεις να κάνω;». Τήρησε, όμως, τον λόγο του και όταν ξεκίνησε το πρωτάθλημα, ήταν δίπλα μας.

Κλείνοντας, σκέφτεσαι την επιστροφή σου στο ποδόσφαιρο από κάποιο άλλο πόστο;

Όταν σταμάτησα το ποδόσφαιρο μου έμεινε μία πικρία. Θα μπορούσα να προσφέρω περισσότερα. Τώρα μου βγαίνει μία άρνηση, δεν θέλω ούτε στο γήπεδο να πηγαίνω. Για μένα θα ήταν μία ωραία ασχολία, να αφοσιωθώ στα παιδάκια. Να τα μάθω πώς θα χτίσουν. Μου πρότειναν να γίνω μάνατζερ, αλλά δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Το έζησα και ξέρω πως από τα 10 που σου λένε, τα 9 είναι ψέματα. Στην πορεία μου, βέβαια, έμαθα πως πρέπει να είμαι και διπλωμάτης. Ήμουν από αυτούς που όταν ένιωθα ότι αδικούμουν, πήγαινα και το έλεγα. Ήθελα πάντα κοντά μου τους ανθρώπους που σου λένε τα πράγματα όπως τα σκέφτονται.