Μουντιάλ 2026: Οκτώ απίθανες ιστορίες για τους μικρούς γίγαντες

Για να γιορτάσει την ημέρα, ο πρόεδρος κέρασε. Σαράντα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, μάρκας BYD, ήταν παρατεταγμένα με ακρίβεια στην πλάγια γραμμή του τελευταίου αγώνα προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου εναντίον του Κατάρ, ένα για κάθε μέλος της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου του Ουζμπεκιστάν. Ως η πρώτη από την Κεντρική Ασία, θα συμμετάσχει του χρόνου σε Παγκόσμιο Κύπελλο. «Αυτό το ιστορικό γεγονός ενώνει τον λαό μας και ενισχύει περαιτέρω το διεθνές κύρος του έθνους μας», δήλωσε στο εθνικό στάδιο της Τασκένδης ο αρχηγός του κράτους Σαβκάτ Μιρζιγιογιέφ, που κυβερνά τη χώρα αυταρχικά από το 2016.

Η επιτυχία των «λευκών λύκων» αποτελεί και μια μικρή παρηγοριά για ορισμένες επώδυνες απογοητεύσεις. Στα προκριματικά για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, οι Ουζμπέκοι είχαν υποβάλει επιτυχώς ένσταση μετά τη νίκη τους με 1:0 επί του Μπαχρέιν λόγω λανθασμένης διαιτητικής απόφασης. Ωστόσο, ο επαναληπτικός αγώνας που όρισε η FIFA έληξε 1:1, με αποτέλεσμα να λείψει στο τέλος ένα εκτός έδρας γκολ για την πρόκριση. Πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 ήταν πάλι μόνο ένα γκολ που στέρησε την πρόκριση από το Ουζμπεκιστάν λόγω χειρότερης διαφοράς τερμάτων.

Αυτή τη φορά, όμως, η ομάδα προκρίθηκε άνετα ως δεύτερη πίσω από το Ιράν. Σε 16 αγώνες προκριματικών έχασε μόνο έναν. Το Ουζμπεκιστάν, μια μεγάλη σε έκταση χώρα αλλά με 35 εκατομμύρια κατοίκους, δεν είναι καθόλου ο τυπικός «ποδοσφαιρικός νάνος». Τώρα μόλις αρχίζει να αξιοποιεί το δυναμικό του στο άθλημα. Και θα το κάνει στο Μουντιάλ, υπογράφοντας έναν σταρ: Τον Φάμπιο Καναβάρο για να τους καθοδηγήσει από τον πάγκο.

Η προοπτική άλλωστε είναι λαμπρή. Υπερβολικά λαμπρή για να μην αξιοποιηθεί από τα κατάλληλα χέρια. Στο Κύπελλο Ασίας 2024 η ομάδα U-23 προκρίθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι, ενώ έναν χρόνο νωρίτερα στο Παγκόσμιο Κύπελλο U-17, οι Ουζμπέκοι νίκησαν μεταξύ άλλων την Αγγλία και έφτασαν στα προημιτελικά. Με τον Αμπντουκοντίρ Χουσάνοφ, 21χρονο αμυντικό της Μάντσεστερ Σίτι, έχουν έναν πραγματικό σταρ στις τάξεις τους, ενώ με τον Ιταλό Φάμπιο Καναβάρο αποκτούν έναν προπονητή-σταρ για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ανάλογα με την κλήρωση, ακόμη και η πρόκριση στη φάση των νοκ-άουτ μοιάζει εφικτή. Για να δούμε τι θα προσφέρει τότε ο πρόεδρος.

Οι ιδιοκτήτες των περιπτέρων στο Αμμάν έχουν ένα πρόβλημα: δεν ξέρουν ποιες εθνικές φανέλες να παραγγείλουν. Οι Ιορδανοί αγοράζουν φυσικά την κόκκινη-λευκή φανέλα με την οποία η εθνική τους ομάδα προκρίθηκε για πρώτη φορά σε Παγκόσμιο Κύπελλο τον Ιούνιο. Αλλά εξίσου πρόθυμα αγοράζουν οι κάτοικοι της πρωτεύουσας και μια μαύρη φανέλα με πράσινες και κόκκινες κατακόρυφες ρίγες, λέει ένας άνδρας πίσω από τον πάγκο σε τηλεοπτικό ρεπορτάζ. Εννοεί τη φανέλα της παλαιστινιακής εθνικής ομάδας.

Πολλοί Παλαιστίνιοι βρήκαν καταφύγιο στην Ιορδανία, και σήμερα σε ορισμένες συνοικίες του Αμμάν τα δύο τρίτα των κατοίκων έχουν παλαιστινιακές ρίζες. Εκεί ίδρυσαν ποδοσφαιρικούς συλλόγους, μεταξύ άλλων τον αλ-Ουΐχντατ, ο οποίος από την ίδρυσή του στο ομώνυμο προσφυγικό στρατόπεδο τη δεκαετία του 1950 έχει κερδίσει 17 φορές το πρωτάθλημα Ιορδανίας. Ο Παλαιστίνιος πολιτικός Γιασέρ Αραφάτ είχε αποκαλέσει κάποτε τον σύλλογο «η φωνή των Παλαιστινίων, όταν δεν είχαν φωνή».

Αυτό δεν άρεσε πάντα σε όλους τους Ιορδανούς. Όμως στην εθνική ομάδα παίζουν όλοι μαζί — οι παίκτες από τους συλλόγους του βασιλικού οίκου και εκείνοι από τους συλλόγους των προσφυγικών καταυλισμών. Ο πιο γνωστός από αυτούς είναι ο Μούσα Ταμάρι, δεξιός εξτρέμ της Ρεν. Και ύστερα υπάρχει ο Άχμαντ Ασσάφ. Σε οπαδούς της Μπρέμερ ΣΒ και της ΦΦΜ Άιχστετ θα είναι ίσως γνωστός.

Ο Ασσάφ ανακαλύφθηκε από σκάουτερ όταν έπαιζε στη Γερμανία στη Ρεγκιονάλιγκα — και λίγους μήνες αργότερα ήταν παρών στην ιστορική πρόκριση της Ιορδανίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο. «Δεν είχα ιδέα ότι είχα τόσους πολλούς συγγενείς», είπε πρόσφατα σε συνέντευξή του στο “11-Freunde”, μετά από μέρες που λάμβανε δεκάδες μηνύματα. Στον καθοριστικό αγώνα με 3:0 στο Ομάν ο Ασσάφ ήταν βασικός. Μετά, η ομάδα πέταξε με το ιδιωτικό τζετ του διαδόχου στη χώρα και αποθεώθηκε στους δρόμους. Ο Ασσάφ γεννήθηκε στο Μόναχο, γιος Παλαιστίνιων προσφύγων. Στη ντουλάπα του λοιπόν κρέμονται τρεις φανέλες: της εθνικής Ιορδανίας, της Παλαιστίνης — και της Γερμανίας

Όχι ότι χρειάζεται να ενισχύσει κανείς τεχνητά τον ενθουσιασμό στη Νορβηγία. Εκεί είναι ήδη παθιασμένοι με αυτή την ομάδα, την πρώτη από το 1998 που προκρίθηκε σε μεγάλο διεθνές τουρνουά. Αλλά επειδή στη FIFA έχουν την τάση για υπερβολές, μετά το 4-1 των Νορβηγών απέναντι στην Ιταλία το περασμένο Σαββατοκύριακο, επινόησαν μια νέα ετικέτα για αυτή την ομάδα: «Ομάδα της χιλιετίας».

Αυτό σίγουρα είναι κάπως υπερβολικό — όχι μόνο, αλλά και για αυτή την ομάδα, της οποίας η μεγαλύτερη επιτυχία μέχρι τώρα είναι ακριβώς η προκριματική της παρουσία. Αλλά δεν είναι καθόλου παράτολμη η άποψη ότι αυτή είναι η πιο ταλαντούχα ομάδα που έχει φορέσει ποτέ την κόκκινη-μπλε εμφάνιση της Νορβηγίας. Και αυτό οφείλεται κυρίως σε έναν εξαιρετικό παίκτη: τον Έρλινγκ Χάαλαντ.

Σάρωσε σαν μια πολική θύελλα στα ευρωπαϊκά γήπεδα, διαλύει αμυντικές γραμμές, απελπίζει αμυντικούς, θίγει την επαγγελματική υπερηφάνεια τερματοφυλάκων. Έχει σκοράρει 55 γκολ σε 48 παιχνίδια με την εθνική Νορβηγίας — 16 μόνο στα προκριματικά, περισσότερα από κάθε άλλον παίκτη.

Το τελευταίο ματς χωρίς γκολ του Χάαλαντ για τη Νορβηγία ήταν πριν από έναν χρόνο. Και αν προσθέσει κανείς τα παιχνίδια του στη Μάντσεστερ Σίτι, φτάνει φέτος τα 32 γκολ σε 20 παιχνίδια. Ακόμη και στο παιχνίδι εναντίον της Ιταλίας, που εξασφάλισε οριστικά την πρόκριση στη Νορβηγία, σκόραρε δύο φορές. Κι όμως, φάνηκε και σε αυτόν τον αγώνα ότι η Νορβηγία δεν έχει μόνο έναν οξυδερκή επιθετικό. Είναι και ο Αντόνιο Νούσα της Λειψίας, που πέτυχε το 1-1. Είναι και ο Αντρέας Σόρλοθ της Ατλέτικο Μαδρίτης, που παραμονεύει για το γκολ.

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο, από πίσω ίσως θα οργανώνει το παιχνίδι ο Μάρτιν Όντεγκαρντ της Άρσεναλ, αυτή την περίοδο τραυματίας, μοιράζοντας πάσες-βελονιές στο επιθετικό τρίτο. Και ίσως αυτή είναι η πιο εντυπωσιακή διαπίστωση για αυτή την ομάδα: είναι πολύ πιθανό ότι το επόμενο καλοκαίρι τόσο ο καλύτερος επιθετικός όσο και κι ένας εκ των κορυφαίων μεσοεπιθετικών του τουρνουά θα παίζουν για τη Νορβηγία.

Η παλιά ιστορία ότι το ποδόσφαιρο πρέπει να είναι ελεύθερο από πολιτικά συμφραζόμενα δεν κηρύσσεται πια ούτε από τους αξιωματούχους της FIFA. Άρα οι άνθρωποι στο Πράσινο Ακρωτήριο μπορούν ελεύθερα να υπενθυμίζουν τις παγκόσμιες ιστορικές συνδέσεις που αναδύονται με την πρώτη τους πρόκριση σε Παγκόσμιο Κύπελλο. «Είναι μια νίκη για ολόκληρο τον λαό του Πράσινου Ακρωτηρίου και κυρίως για εκείνους που αγωνίστηκαν για την ανεξαρτησία μας», λέει ο ομοσπονδιακός προπονητής Πέντρο Μπρίτο μετά το κατόρθωμα του Οκτωβρίου. Και είναι επίσης ένα μικρό θαύμα.

Το Πράσινο Ακρωτήριο, μια χώρα 15 νησιών που ανήκε στην Πορτογαλία έως το 1975 και με πληθυσμό 530.000, είναι η μικρότερη σε έκταση χώρα που έχει προκριθεί ποτέ σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Η μόνη χώρα με λιγότερους κατοίκους ήταν η Ισλανδία το 2018. Ωστόσο, οι «Γαλάζιοι Καρχαρίες» δεν είναι πυροτέχνημα· η πρωτιά τους στον όμιλο μπροστά από τον ποδοσφαιρικό γίγαντα Καμερούν βασίζεται σε συστηματική ανάπτυξη.

Πριν από 15 χρόνια, ο τότε προπονητής Λούσιο Αντούνες άρχισε να ψάχνει στον κόσμο για παίκτες με ρίζες στο Πράσινο Ακρωτήριο — και πολύ γρήγορα βρήκε. Συχνά αναφέρεται η ιστορία του Ρομπέρτο Κάρλος Λόπες, γεννημένου στην Ιρλανδία, ο οποίος δέχτηκε μήνυμα στο Linkedin αλλά δεν το κατάλαβε επειδή ήταν γραμμένο στα πορτογαλικά. Μόλις μήνες αργότερα ζήτησε από το Google να του μεταφράσει ένα δεύτερο μήνυμα — και έτσι έγινε διεθνής.

Για χρόνια στο Πράσινο Ακρωτήριο εννέα ομάδες έπαιζαν μέσα σε μία εβδομάδα για το εθνικό πρωτάθλημα, και το 2009 υπήρχαν μόλις 15 επαγγελματίες ποδοσφαιριστές σε όλη τη χώρα. Πλέον, όλοι οι υποψήφιοι για το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι επαγγελματίες κάπου στον κόσμο· έξι παίκτες έχουν γεννηθεί στην Ολλανδία, άλλοι έχουν γαλλικές ή πορτογαλικές ρίζες. Στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής το 2024 η ομάδα έφτασε στα προημιτελικά, και τώρα ονειρεύονται ένα παιχνίδι με την πρώην αποικιακή δύναμη, την Πορτογαλία και τον Κριστιάνο Ρονάλντο

Όταν οι ποδοσφαιριστές της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν έπαιζαν πριν από τρία χρόνια στο Παγκόσμιο Κύπελλο στο Κατάρ, οι δήμιοι της Ισλαμικής Δημοκρατίας ήταν απασχολημένοι με την άγρια καταστολή μιας επανάστασης υπό το σύνθημα «zan, zendegi, azadi» (γυναίκα, ζωή, ελευθερία). Τα μάτια και τα χέρια των κυβερνώντων στην Τεχεράνη έφταναν μέχρι την κερκίδα στο Κατάρ.

Και όμως: όσο οι Ιρανοί ποδοσφαιριστές προχωρούσαν έκτοτε σχετικά ανενόχλητοι, σχεδόν χωρίς εμπόδια προς το Παγκόσμιο Κύπελλο, επιβεβαιώνοντας ότι στη Μέση Ανατολή δεν υπάρχει καλύτερη εθνική ομάδα, ούτε σφαίρες ούτε ρόπαλα ούτε ισραηλινές βόμβες εμπόδισαν τις Ιρανές να κερδίζουν περισσότερη ελευθερία στη ζωή τους. Σήμερα πια —και αυτό είναι μόνο ένα στιγμιότυπο ανάμεσα σε πολλά— γυναίκες από το Αμπαντάν στον Περσικό Κόλπο ως το Ραστ στην Κασπία θάλασσα κάθονται στο γήπεδο όταν παίζουν άνδρες, κάποιες μάλιστα χωρίς καθόλου μαντίλα.

Επειδή όμως η κυβέρνηση της Ισλαμικής Δημοκρατίας και η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών έχουν οικοδομήσει από την 45ετή έχθρα τους ένα σπίτι που ψηλώθηκε κι άλλο το καλοκαίρι με την αμερικανική επίθεση στις πυρηνικές εγκαταστάσεις στο Φορντό, στη Νατάνζ και στο Ισφαχάν, θα φανεί ακριβώς από τον τρόπο με τον οποίο οι οικοδεσπότες θα αντιμετωπίσουν τους Ιρανούς φιλοξενούμενους του Παγκοσμίου Κυπέλλου πόσο ενωτική μπορεί πραγματικά να είναι μια τέτοια διοργάνωση. Θα έχει ενδιαφέρον να μάθει κανείς πώς θα μπορέσουν να αιτηθούν βίζα Ιρανοί φίλαθλοι που δεν έχουν σχέση με την κρατικά ελεγχόμενη ποδοσφαιρική ομοσπονδία, αφού ανάμεσα στην Τεχεράνη και την Ουάσιγκτον δεν υπάρχουν διπλωματικές σχέσεις από το 1980.

Παράλληλα, στους Ιρανούς ποδοσφαιριστές δεν θα λείψει η υποστήριξη, διότι όπου κι αν παίζουν δεν είναι ποτέ μόνο η ομάδα της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Δεν είναι τυχαίο ότι υπάρχουν δύο μητροπόλεις στη Βόρεια Αμερική που χαρακτηρίζονται έντονα από τη ιρανική διασπορά: το «Tehronto» και το «Tehrangeles».

Ο ομοσπονδιακός προπονητής της Παραγουάης, Γκουστάβο Αλφάρο, περπατούσε σε ένα σούπερ μάρκετ στην πρωτεύουσα Ασουνσιόν και έψαχνε καρότα, όταν ένας υπάλληλος τα παράτησε όλα και έπεσε στον λαιμό του. «Με το ζόρι τα βγάζω πέρα. Η μόνη στιγμή που νιώθω πραγματική χαρά είναι όταν παίζει η εθνική ομάδα», λέει ότι του φώναξε, σύμφωνα με τον Αλφάρο. Και σε εκείνη τη στιγμή έγινε μάλλον ξεκάθαρο στον Αργεντινό προπονητή τι σημαίνει η εθνική ομάδα για τους ανθρώπους στο κράτος των επτά εκατομμυρίων κατοίκων.

Για πρώτη φορά έπειτα από δεκαέξι χρόνια η Παραγουάη προκρίθηκε σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Οι Γκουαρανίες, όπως αποκαλούν οι φίλαθλοι την εθνική ομάδα, ωφελούνται από το ότι το Παγκόσμιο Κύπελλο 2026 έχει φτάσει τους 48 συμμετέχοντες — όσο ποτέ — και έτσι μπορούν για πρώτη φορά να συμμετάσχουν και ως έκτοι της προκριματικής ζώνης της Νότιας Αμερικής. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη κι αυτό αποτέλεσε μεγάλη επιτυχία: πριν από το τουρνουά του 2014 στη Βραζιλία είχαν τερματίσει τελευταίοι στα προκριματικά, ενώ το 2018 και το 2022 είχαν επίσης αποκλειστεί ξεκάθαρα. Αυτή τη φορά έχασαν μόνο έναν αγώνα — 0-1 στη Βραζιλία.

Μετά από άγονα χρόνια, το ρόστερ έχει και πάλι ποιότητα. Το καμάρι της Παραγουάης είναι η άμυνα, με αρχηγό τον Γκουστάβο Γκόμες (Παλμέιρας Σάο Πάολο), ο οποίος βοήθησε την ομάδα να κρατήσει ανέπαφη την εστία σε έξι από τα έντεκα παιχνίδια. Ο επιθετικός Χούλιο Ενσίσο (Ρασίνγκ Στρασβούργου) και ο μέσος Μιγκέλ Αλμιρόν (Ατλάντα Γιουνάιτεντ) αποτελούν επίσης σημαντικά στηρίγματα στην ομάδα του Αλφάρο.

Στην τελευταία μέχρι τώρα συμμετοχή της σε Παγκόσμιο Κύπελλο, το 2010 στη Νότια Αφρική, η Παραγουάη είχε φτάσει μέχρι τα προημιτελικά, χάνοντας οριακά από την μετέπειτα παγκόσμια πρωταθλήτρια Ισπανία. Μια παρόμοια επιτυχία τώρα θα ήταν θαύμα. Πόση χαρά θα προσέφερε στους ανθρώπους, αυτό ο Αλφάρο — παρατσούκλι «Κεφάλι-μαρούλι», επειδή ως παιδί είχε σγουρά μαλλιά — το γνωρίζει πλέον πολύ καλά από τη συνάντηση δίπλα στα καρότα.

Η Αϊτή είναι η φτωχότερη χώρα που θα βρεθεί στο Μουντιάλ 2026. Μια χώρα που εδώ και δεκαετίες παλεύει με ακραίες οικονομικές δυσκολίες, όπου το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και η καθημερινότητα καθορίζεται από ελλείψεις σε βασικές υποδομές, υγειονομική περίθαλψη και ασφάλεια. Κι όμως, μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το ποδόσφαιρο εξακολουθεί να προσφέρει πίστη και προσμονή. Η Αϊτή επιστρέφει σε Παγκόσμιο Κύπελλο για πρώτη φορά έπειτα από μισό αιώνα, από το 1974 στη Γερμανία, όταν η ομάδα άφησε το δικό της μικρό αποτύπωμα με το πάθος και την αξιοπρέπειά της.

Είναι μια χώρα που δοκιμάζεται αδιάκοπα και από τη φύση. Ο φονικός σεισμός του 2010 ισοπέδωσε ολόκληρες περιοχές και στοίχισε εκατοντάδες χιλιάδες ζωές, ενώ καταιγίδες, τυφώνες και νέοι σεισμοί συνεχίζουν να χτυπούν το νησί. Σε αυτό το σκηνικό, το ποδόσφαιρο στις αλάνες γίνεται καταφύγιο, ένας χώρος χαράς και ταυτότητας. Ταυτόχρονα, η πολιτική αστάθεια και η κυριαρχία συμμοριών επηρεάζουν ακόμη και τον αθλητισμό: πολλοί παίκτες αγωνίζονται στο εξωτερικό, το πρωτάθλημα διακόπτεται συχνά και ο ομοσπονδιακός προπονητής δεν έχει βρεθεί ποτέ στη χώρα λόγω της κατάστασης.

Η εθνική ομάδα είναι σε μεγάλο βαθμό δημιούργημα της διασποράς, με παίκτες που γεννήθηκαν ή μεγάλωσαν στη Γαλλία, τις ΗΠΑ ή τον Καναδά. Το ποδόσφαιρο γίνεται διέξοδος, τρόπος να ξεφύγεις, να ονειρευτείς μια καλύτερη ζωή. Η γυναικεία ομάδα ήταν εκείνη που άνοιξε τον δρόμο το 2023, δείχνοντας ότι μπορείς να ξεπεράσεις τα όρια. Σε μια χώρα όπου η πολιτική δεν ενώνει, η εθνική ομάδα γίνεται η ισχυρότερη κοινή φωνή. Οι υποδομές είναι ελλιπείς, αλλά η Αϊτή φτάνει στο Μουντιάλ ως η πιο ανθρώπινη και αυθεντική ιστορία της διοργάνωσης – μια υπενθύμιση πως, ακόμα και ο μικρότερος στον χάρτη, μπορεί να γίνει σύμβολο ελπίδας.

Ένα νησί που πανηγυρίζει μέσα σε κομφετί. Το Κουρασάο, μια μικροσκοπική νησιωτική κουκίδα στην Καραϊβική, γνωστή για τους κολπίσκους και τους απέραντους κοραλλιογενείς υφάλους του, εξασφάλισε το βράδυ της Τρίτης τη συμμετοχή του στο επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο σε Ηνωμένες Πολιτείες, Μεξικό και Καναδά (11 Ιουνίου – 19 Ιουλίου), μετά το 0-0 απέναντι στη Τζαμάικα. Αυτή η ιστορική πρόκριση εξηγείται εν μέρει από την αυτόματη πρόκριση των τριών διοργανωτριών χωρών, που άφησε περισσότερο χώρο στις υπόλοιπες ομάδες της CONCACAF στη μάχη για τα εισιτήρια, αλλά και από την επέκταση του Μουντιάλ σε 48 ομάδες από το 2026 – προσφέροντας πλέον 6 έως 8 θέσεις στη ζώνη, αντί για 3 ή 4 παλαιότερα.

Πρωτοπόρο στον όμιλο Β, με έναν βαθμό διαφορά από την Τζαμάικα στο τέλος των προκριματικών σε Βόρεια και Κεντρική Αμερική, το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα του Ντικ Άντβοκαατ (78 ετών) εκμεταλλεύτηκε τον τελευταίο βαθμό στο Κίνγκστον για να σφραγίσει ένα διπλά ηχηρό κατόρθωμα. Ποτέ ξανά μια τόσο μικρή χώρα δεν είχε προσκληθεί στο τραπέζι των μεγάλων του κόσμου, δίπλα στη Γαλλία ή τη Βραζιλία. Μόλις 158.000 κάτοικοι ζουν σε αυτό το έδαφος των 444 τετραγωνικών χιλιομέτρων – περίπου όσο το μέγεθος της Ανδόρας – που αποτελεί αυτόνομο κράτος εντός του Βασιλείου των Κάτω Χωρών από τη διάλυση, στις 20 Οκτωβρίου 2010, της Ομοσπονδίας των Ολλανδικών Αντιλλών.

«Η επιρροή του υπήρξε τεράστια. Διαπιστώσαμε μεγάλη πρόοδο στην ομάδα: στον τρόπο δουλειάς μας, στον τρόπο που μαχόμαστε μέσα στα παιχνίδια.»

Η ολλανδική επιρροή στο τοπικό ποδόσφαιρο είναι έντονη, αφού τον σημερινό προπονητή είχε προηγηθεί ο Πάτρικ Κλάιφερτ. Στο τιμόνι της εθνικής για δεκαέξι μήνες (Μάρτιος 2015 – Ιούλιος 2016), οδήγησε την ομάδα στον τρίτο προκριματικό γύρο για το Μουντιάλ 2018 (*), εργαζόμενος στη γενέτειρα της μητέρας του. Το σύντομο πέρασμά του πρόσφερε λίγη δημοσιότητα στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, όπως και λίγα χρόνια αργότερα εκείνο του Χους Χίντινκ, που γνώρισε την τελευταία του εμπειρία στον πάγκο της «Familia Azul».

Λιγότερο γνωστοί είναι οι τωρινοί ποδοσφαιριστές, ανάμεσά τους ο Λιβάνο Κομενέντσια (Ζυρίχη) και ο Κέντζι Γκορέ (Μακάμπι Χάιφα), σκόρερ απέναντι στη Τζαμάικα στον πρώτο αγώνα (2-0), καθώς και ο Ταχίθ Τσονγκ (Σέφιλντ Γιουνάιτεντ), παλιός παίκτης της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και δημιουργός διπλού τέρματος στη νίκη επί των Βερμούδων (3-2). Στην ομάδα ξεχωρίζουν και δύο αδέλφια, ο αρχηγός Λεάντρο Μπακούνα και ο νεότερος Τζουνίνιο Μπακούνα, αμφότεροι μέσοι, που αγωνίζονται σε Γκρόνινγκεν και Γκαζιαντέπ αντίστοιχα.

Το Κουρασάο μπορεί επίσης να στηριχθεί στον αριστερό εξτρέμ Τζίαρλ Μαργαρίθα (Μπέβερεν) για να «γυρίζει κεφάλια» των αντιπάλων. Αλλά χωρίς τον Άντβοκαατ, το κοκτέιλ δεν θα είχε την ίδια γεύση, όπως λέει ο Τζουνίνιο Μπακούνα. «Όλοι γνωρίζουν τον Ντικ Άντβοκαατ, είναι ένα μεγάλο όνομα και ένας μεγάλος προπονητής», εξήγησε στον αέρα του BBC Radio 5 Live, στην εκπομπή Destination New Jersey για το Παγκόσμιο Κύπελλο. «Όλοι τον σέβονται για τον τρόπο που δουλεύει. Η παρουσία του είναι πραγματικά σημαντική για εμάς ως ομάδα, αλλά και για τη χώρα συνολικά. Η επιρροή του υπήρξε τεράστια. Διαπιστώσαμε μεγάλη πρόοδο στο πώς εργαζόμαστε και στο πώς πολεμάμε μέσα στους αγώνες.» Με μια πρόκριση στο Μουντιάλ πλέον, ως επιβράβευση.