«Ο Πανιώνιος είναι ένα φροντιστήριο ζωής, είναι η ζωή μας όλη»

Ο Πανιώνιος ήταν πάντα μία ομάδα για ιστορίες. Για ανθρώπους. Για κάτι που δεν μετριέται στα σκορ και στα κύπελλα, αλλά στα δάκρυα, στα χαμόγελα και στο «ήμουν κι εγώ εκεί». Για εσάς τι είναι;

Κρις Χουγκάζ: «Το πατρικό μου σπίτι είναι στα 100 μέτρα από το ποδοσφαιρικό γήπεδο. Όπως όλα τα παιδιά, ξεκίνησα κι εγώ από το ποδόσφαιρο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά: ήταν στα κάγκελα του τότε ανοιχτού γηπέδου, του σημερινού "Ανδρέας Βαρίκας", ο ίδιος ο Ανδρέας Βαρίκας. Με είδε να παίζω, ξεχώριζα κάπως από τα υπόλοιπα παιδάκια. Και έτσι, με τράβηξε στο μπάσκετ, από δέκα χρονών παιδί. Από εκεί ξεκινήσαμε. Κάναμε την πορεία μας… Ζήσαμε πολύ δυνατές στιγμές. Ήμουν κομμάτι μιας διαχρονικής ομάδας του Πανιωνίου: στις δεκαετίες του ’80 και του ’90, όταν παλεύαμε στα ίσα με τον Άρη και τον ΠΑΟΚ, μετά με τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό. Μεγάλες στιγμές. Μεγάλες πορείες.

Θα ήθελα, όμως, να το πάω λίγο διαφορετικά. Ξέρεις, δεν είναι μόνο οι κούπες και τα μετάλλια. Ναι, έχει πάρει τίτλους ο Πανιώνιος, πολλούς. Αλλά οι τίτλοι δεν μετριούνται πάντα με κάτι… μεταλλικό. Υπάρχουν κι άλλοι τίτλοι. Τίτλοι παράδοσης. Τίτλοι ιστορίας. Τίτλοι νοοτροπίας. Και αυτούς, ευτυχώς, ο Πανιώνιος τους έχει αμέτρητους! Και θα συνεχίσει να παίρνει κι άλλους. Ξέχωρα λοιπόν από τα ασημικά και τα τσίγκινα, υπάρχουν οι τίτλοι που μένουν για πάντα στη συνείδηση. Τουλάχιστον των δικών μας ανθρώπων. Εκείνων που μεγάλωσαν μέσα σε αυτή τη συνοικία. Μέσα σε αυτή την ομάδα».

Γιώργος Καράγκουτης: «Ο Πανιώνιος ήταν, είναι και θα είναι η ζωή μας όλη. Γεννήθηκα στη Νέα Σμύρνη. Είμαι γέννημα-θρέμμα αυτής της γειτονιάς. Από παιδί, από πολύ μικρή ηλικία, παρακολουθούσα την ομάδα. Και ήμουν τυχερός γιατί είχα τη χαρά και την τιμή να γραφτώ στις ακαδημίες του Πανιωνίου από νωρίς. Μαζί με τον Μάκη (Δρελιώζη) και τα άλλα παιδιά της γενιάς μας. Θυμάμαι την πρώτη φορά που μπήκα στο ανοιχτό γήπεδο, στο σημερινό "Ανδρέας Βαρίκας".

Εκεί έκανα τα πρώτα μου βήματα. Και ξέρεις κάτι; Τα συναισθήματα που ένιωσα τότε, τα νιώθω ακόμα. Δεν έχουν αλλάξει. Είναι ακριβώς τα ίδια. Η αύρα, η δύναμη, η συγκίνηση που σου γεννά αυτός ο σύλλογος παραμένουν το ίδιο δυνατά μέσα μου. Και είμαι σίγουρος ότι θα συνεχίσουν να υπάρχουν στη ψυχή μου. Για πάντα. Αν έπρεπε να το πω με μία λέξη, αν έπρεπε να συμπυκνώσω όλα αυτά που νιώθω, θα έλεγα ότι ο Πανιώνιος είναι η ζωή μου όλη!»

Γιώργος Μποσγανάς: «Εμένα ο Πανιώνιος με πήρε με μεταγραφή την τελευταία μου χρονιά στο εφηβικό. Το σκεπτικό του συλλόγου ήταν πάντα το ίδιο: ο Πανιώνιος είχε την ικανότητα να διακρίνει, να ψάχνει και να φέρνει παιδιά που πίστευε ότι έχουν ταλέντο, ότι μπορούν να βοηθήσουν, ότι μπορούν να μπουν στην ανδρική ομάδα. Το είχε κάνει και τα προηγούμενα χρόνια, δεν ήταν κάτι τυχαίο. Ήρθα εδώ 17 προς 18 χρονών. Και έμεινα 12, σχεδόν 13 χρόνια. Τον Πανιώνιο τον αγάπησα. Μεγάλωσα μέσα στη Νέα Σμύρνη, δίπλα σε αυτά τα παιδιά, με τον Κρις, με τον οποίο ήμασταν χρόνια μαζί.

Ο Πανιώνιος έχει μια κουλτούρα και μια ιστορία πολύ διαφορετική από οτιδήποτε άλλο υπάρχει στον ελληνικό αθλητισμό. Πάντα προσπαθούσε να φτιάξει ομάδες με αρχές. Και ήταν πάντα μπροστά. Δεν ήταν από τις ομάδες που εμφανίζονται, κάνουν έναν κύκλο και εξαφανίζονται. Ο Πανιώνιος ήταν και είναι εκεί. Ψηλά. Πέρασε δύσκολα χρόνια, ναι, αλλά επειδή έχει βαθιές ρίζες, επειδή έχει ιστορία, πάντα θα μένει όρθιος. Είναι σαν ένα δέντρο. Αν το κόψεις, αν το κλαδέψεις… Όπως μια ελιά, πάντα θα αντέχει στον χρόνο. Ο Πανιώνιος επιμένει και αντέχει. Ελπίζω να είμαστε τυχεροί και στα χρόνια που έρχονται. Με βάση αυτά που έχουμε δει τα τελευταία 2-3 χρόνια, θα είναι μεγάλη χαρά για όλους μας να ζήσουμε ξανά στιγμές σαν αυτές που ζήσαμε τότε, στις μεγάλες εποχές του Πανιωνίου. Περάσαμε και δύσκολα, αλλά πιστεύω πως είμαστε σε έναν δρόμο που μπορεί να μας φέρει ξανά σε εποχές ακμής».

Μάκης Δρελιώζης: «Δύσκολα χρόνια πέρασε ο Πανιώνιος, όπως συμβαίνει σε όλους τους οργανισμούς, έχει τα πάνω και τα κάτω. Όμως τα τελευταία χρόνια γίνεται μία τεράστια προσπάθεια με μπροστάρη τον Ερασιτέχνη που έχει αλλάξει πρόσωπο. Οι άνθρωποι του Ερασιτέχνη άρχισαν να δουλεύουν σε συνθήκες υπό του μηδενός κάνοντας σταθερά και σίγουρα βήματα. Με στόχο την εξυγίανση του συλλόγου και τη δημιουργία καλύτερων συνθηκών σε όλα τα επίπεδα. Και αυτό το κατάλαβαν κι εκείνοι που επένδυσαν: στο μπάσκετ, στο ποδόσφαιρο, στο πόλο, σε όλα τα αθλήματα. Είδαν ότι απέναντί τους είχαν μια σοβαρή κατάσταση. Γιατί, κακά τα ψέματα, σε κάθε σύλλογο, η "μαμά" είναι ο Ερασιτέχνης. Αν ο Ερασιτέχνης δώσει σωστή κατεύθυνση, όλο το οικοδόμημα μεγαλώνει σωστά. Πιστεύω ότι έχουν γίνει πολύ καλές επιλογές σε όλα τα επαγγελματικά τμήματα. Και έτσι, βήμα-βήμα, στα χρόνια που έρχονται, όλα θα πάνε προς το καλύτερο.

Ο Πανιώνιος ξαναγεννιέται από τις στάχτες του. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε μια φάση δημιουργίας. Ο Πανιώνιος ξαναχτίζεται, με νέα φιλοσοφία σε όλα τα τμήματα. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι σήμερα ο Πανιώνιος έχει τη μεγαλύτερη Ακαδημία στην Ελλάδα. Μιλάμε για πάνω από 3.000 αθλητές σε όλα τα τμήματα! Και αυτό σημαίνει κάτι πολύ σημαντικό: ότι δεν θέλουν μόνο να βγάλουν πρωταθλητές. Θέλουν να βγάλουν σωστούς ανθρώπους στην κοινωνία. Και για μένα, αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό από τα κύπελλα και τα… τσίγκινα. Το ζητούμενο είναι να βγουν παιδιά που θα σταθούν στη ζωή, θα παλέψουν, θα ζήσουν με αρχές, με σωστά στάνταρ. Κι αυτό, τελικά, ανεβάζει επίπεδο όχι μόνο τον σύλλογο, αλλά και την ίδια την κοινωνία, της Νέας Σμύρνης και γενικότερα. Εγώ προσωπικά ξέρω πάρα πολλούς που βγήκαν από την ακαδημία του Πανιωνίου, δεν έπαιξαν ποτέ μπάσκετ σε υψηλό επίπεδο, και όμως σήμερα διαπρέπουν: σε εταιρείες, σε μεγάλα πρότζεκτ. Και το κατάφεραν, γιατί πήραν ουσιαστική παιδεία μέσα από τον αθλητισμό. Οπότε, όταν μιλάμε για τον Πανιώνιο, μιλάμε για κάτι πολυδιάστατο. Για έναν σύλλογο που δεν παράγει μόνο αθλητές αλλά σωστούς ανθρώπους».

Γιώργος Καράγκουτης: «Οπότε, συμπληρώνοντας όλα όσα ειπώθηκαν, θα έλεγα πως για όλους εμάς ο Πανιώνιος δεν ήταν απλώς μια ομάδα, ήταν ένας τρόπος ζωής. Ένα φροντιστήριο ζωής, που μας προετοίμασε ουσιαστικά για την πορεία μας ως άνθρωποι. Όλοι, μα όλοι, όσοι περάσαμε από τον Πανιώνιο, από την εποχή του Κρις και του Μποσγανά, μέχρι τη δική μας γενιά, πιστεύω πως σταθήκαμε σωστά στη ζωή, εξελιχθήκαμε ως προσωπικότητες. Δεν νομίζω ότι υπήρξε παιδί που να πέρασε από τον Πανιώνιο και να μην πήρε σωστές βάσεις, να μην είχε ουσιαστική καθοδήγηση από τους ανθρώπους που βρίσκονταν τότε στις ακαδημίες. Και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε σήμερα. Έχουν βγει στην κοινωνία άνθρωποι με ποιότητα, που έχουν πετύχει πολλά, ο καθένας στον τομέα του. Αυτή είναι ίσως η πιο σπουδαία παρακαταθήκη αυτής της ομάδας».

Πώς περνάει η ιδέα του Πανιωνίου στα παιδιά της Ακαδημίας από τα πρώτα κιόλας βήματα; Ποιο είναι το βασικό δόγμα στη Νέα Σμύρνη;

Μιχάλης Νικολάου: «Εγώ, πια, στα 60–61 μου, έχω ζήσει το μπάσκετ του Πανιωνίου από τη δεκαετία του ’70. Σαν παιδί. Με την ομάδα του Μίσσα, του Δενδρινού, του Λαζαρίδη, του Φωτεινού, του Τσικίμη… Και έτσι τον ερωτεύτηκα τον Πανιώνιο. Από μικρός. Δεν ήμουν καν Πανιώνιος από πριν. Απλά ήρθαμε τότε με την οικογένειά μου στη Νέα Σμύρνη, και από το πρωί μέχρι το βράδυ ήμουν στο ανοιχτό, ήμουν στον Μίλωνα, έβλεπα προπονήσεις, αγώνες, ήμουν μέσα σε όλα.

Με τις ακαδημίες του Πανιωνίου άρχισα να ασχολούμαι τη δεκαετία του ’90. Και όλα τα παιδιά που είναι σήμερα εδώ, τότε τα πρωτοείδα. Βρήκα τον Γιώργο (Μποσγανά) με τον Κρις στην ανδρική ομάδα, τον Μάκη με τον Γιώργο (Καράγκουτη) και όλα τα άλλα παιδιά της γενιάς τους στο τότε ανοιχτό που δεν ήταν τίποτα παραπάνω από δύο απλά γήπεδα.

Ο Πανιώνιος τότε ήταν ένας. Δεν υπήρχαν διαχωρισμοί. Ήταν ένα σωματείο, μία ψυχή. Και με την αύρα του αείμνηστου Ανδρέα Βαρίκα τη δεκαετία του ’90, προσπαθήσαμε κι εμείς να συνεχίσουμε αυτό που ξεκίνησε. Να το εξελίξουμε, με τα μέσα που υπήρχαν. Πολύ σωστά ειπώθηκε πριν από τα παιδιά: το βασικό, πέρα από το μπάσκετ, ήταν ο χαρακτήρας. Αυτό λέγαμε κι εμείς τότε. Ο επαγγελματικός αθλητισμός είναι καλός και ναι, κάποιοι από εσάς θα παίξετε, αν δουλέψετε. Αλλά το βασικό είναι να είστε καλοί άνθρωποι. Αυτό λέγαμε. Να σας καμαρώνουμε όπου κι αν φτάσετε, είτε στο μπάσκετ είτε σε οποιονδήποτε άλλο τομέα.

Είχα την τύχη να συνεργαστώ με εξαιρετικούς προπονητές και, φυσικά, με όλα αυτά τα παιδιά. Όλοι τους, εξαιρετικοί χαρακτήρες. Δεν μπορώ να εξαιρέσω κανέναν. Και ξέρεις τι άλλο ήταν αγώνας εκείνη την εποχή; Το να πείσουμε τη διοίκηση ότι κάποια από αυτά τα παιδιά αξίζουν μια ευκαιρία στην ανδρική ομάδα. Καθημερινός αγώνας! Να υπάρχει επικοινωνία, συνεργασία με το ανδρικό, με τους προπονητές, και να χτυπάς πόρτες: "Έλα δες τον αυτόν, δοκίμασέ τον".

Και έγινε δουλειά. Πάρα πολύ καλή δουλειά. Είχαμε εξαιρετικούς προπονητές σε όλες τις ηλικιακές βαθμίδες, χωρίς καμία εξαίρεση. Για μένα, ήταν τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Έχω μόνο καλές αναμνήσεις από εκείνη την εποχή. Και έφτασε η ώρα, γύρω στο ’95–’96, όταν ήρθε και ο Ίβκοβιτς, και όλο αυτό πήρε σάρκα και οστά. Πήγαν 6–7 παιδιά στην πρώτη ομάδα, τους δόθηκε η ευκαιρία, έπαιξαν. Αυτό είναι που ταυτίζει τον κόσμο του Πανιωνίου με την ομάδα του. Να βλέπει τα δικά του παιδιά, να τα καμαρώνει στο παρκέ.

Το είχε πει κάποτε και ο Γιώργος Γάσπαρης: "Μπαίνω στο γήπεδο, παίζω, γυρνάω στις εξέδρες και βλέπω χίλιους γνωστούς! Όπου κι αν κοιτάξω, είναι κάποιος δικός μου!" Αυτό είναι το συναίσθημα. Αυτό δεν νικιέται. Αυτό πιστεύω περιμένει και σήμερα ο κόσμος του Πανιωνίου. Να ταυτιστεί ξανά. Να βλέπει παιδιά από τις ακαδημίες στην ανδρική ομάδα, να τα καμαρώνει.

Δεν είναι εύκολο. Είναι μια πολύ δύσκολη δουλειά, θέλει υπομονή και πολλή δουλειά, αλλά τώρα ξεκινάει ξανά. Με τη νέα διοίκηση που πήρε την ομάδα στη Β' Εθνική, ανέβηκε μέχρι την Α1, και έχει τρομερή διάθεση να ενώσει ξανά τις υποδομές με το ανδρικό. Αυτό είναι ένα όραμα που πρέπει όλος ο Πανιώνιος να στηρίξει. Όλος! Αν έστω και ένας παίκτης από την Ακαδημία καταφέρει να φτάσει στην πρώτη ομάδα και να παίξει στο πρωτάθλημα, για μένα αυτό θα είναι τεράστια επιτυχία. Ο Πανιώνιος για εμάς που τον ζήσαμε τη δεκαετία του ’90 ήταν κάτι πολύ... σπέσιαλ. Κι αυτό το συναίσθημα είναι που μας κράτησε κοντά του όλα αυτά τα χρόνια».

Υπάρχει κάποια στιγμή που ακόμα κι εσείς οι ίδιοι δυσκολεύεστε να πιστέψετε ότι τη ζήσατε στον Πανιώνιο; Μια εμπειρία που σας έκανε να πείτε «Ο Πανιώνιος είναι άλλη φάση, δεν το ζεις αυτό πουθενά αλλού»;

Κρις Χουγκάζ: «Ναι, υπάρχει. Είναι η χρονιά που πήραμε τον μοναδικό τίτλο μας με την πρώτη ομάδα, το Κύπελλο Ελλάδας. Εκείνη τη χρονιά ο ΠΑΟΚ είχε κατακτήσει το πρώτο του ευρωπαϊκό, στη Γενεύη, με μια τρομερή ομάδα. Και λίγες μέρες μετά, ήμασταν αντίπαλοι στον τελικό.

Η εικόνα εκείνου του αγώνα ήταν κάτι το απίστευτο. Από τη μία πλευρά το ΣΕΦ ήταν μαύρο απ’ τους φίλους του ΠΑΟΚ, και από την άλλη χιλιάδες Πανιώνιοι που είχαν έρθει με πορεία από τη Νέα Σμύρνη, με πούλμαν, με κάθε τρόπο. Δεν νομίζω να έχουν ξαναμαζευτεί τόσοι οπαδοί του Πανιωνίου σε αγώνα μπάσκετ. Μια ατμόσφαιρα μαγική. Καμία σχέση με όσα βλέπουμε σήμερα.

Και εκείνη η ομάδα... Ήταν πραγματικά μοναδική. Εκτός από τα τρία παιδιά που είχαν έρθει από την Αμερική, τον Χάντσον, τον Μπρούγος και τον Μπάλις, οι υπόλοιποι επτά, μαζί και ο Λινάρδος που ήταν μέλος της ομάδας αλλά δεν αγωνίστηκε στον τελικό, ήμασταν όλοι παιδιά του Πανιωνίου. Από τρεις διαφορετικές γενιές! Ο Λινάρδος, ο Γάσπαρης, ο Φάνης... Μετά ο Γιώργος κι εγώ... Και μετά ο Βασίλης (Κικίλιας) με τον Παναγόπουλο. Όλοι αυτοί, μαζί στον τελικό. Σκέψου: Τόσοι παίκτες που είχαν ξεκινήσει από τις ακαδημίες, είχαν πάρει τίτλους στα αναπτυξιακά τμήματα, και έφτασαν να κατακτήσουν έναν τίτλο και με την πρώτη ομάδα! Δεν γίνεται αυτό... Δεν ξαναγίνεται. Ήταν σαν να το χρωστούσε η Ιστορία σε όλους όσοι πάλεψαν για να στηθεί αυτό το οικοδόμημα του Πανιωνίου.

Και χαίρομαι πραγματικά που επιστρέφω στον Πανιώνιο, με σκοπό να ξαναχτίσουμε αυτή την κουλτούρα και την παράδοση. Χάρη στις δύο διοικήσεις, της ΚΑΕ και του Ερασιτέχνη, που έχουν αγκαλιάσει αυτή την προσπάθεια. Θέλουμε να ξαναδούμε αυτό το πνεύμα να γεννιέται απ’ την αρχή. Και θα το κάνουμε».

Γιώργος Καράγκουτης: «Εγώ θα πω δύο ιστορίες. Η μία συνέβη το 1992. Είχαμε πάει στην Κεφαλονιά για να παίξουμε την τελική φάση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Παίδων. Ήμασταν μια πολύ καλή παρέα, η οποία είχε ξεκινήσει με ένα μικρό πούλμαν από το ανοιχτό, με όλους όσους μπορείς να φανταστείς, με όλες τις συνθήκες που μπορείς να φανταστείς, σαν να πηγαίνει μια σχολική πενταήμερη εκδρομή!

Σε αυτό το πούλμαν, μέσα, ήταν 5-6 παιδιά που αργότερα πλαισίωσαν την Εθνική Παίδων, Εφήβων, αλλά και την ανδρική ομάδα του Πανιωνίου. Πηγαίνοντας εκεί, φτάνοντας στην Κεφαλονιά λοιπόν, ήμασταν το πρώτο φαβορί. Είχαμε να αντιμετωπίσουμε όλες τις καλές ομάδες από τη Θεσσαλονίκη και αλλού. Και έτυχε, συγκυριακά, ο τελικός να είναι με την Καλαμάτα.

Την προηγούμενη του αγώνα, του τελικού με την Καλαμάτα, είχε ραγίσει το ένα στεφάνι, στο κλειστό της Κεφαλονιάς. Μου έλεγαν εμένα τότε, γιατί ήμουν ο μόνος που κάρφωνε έτσι εντυπωσιακά, "πρόσεξε μην καρφώσεις και σπάσει το στεφάνι και έχουμε κανένα θέμα!"

Όντως, εγώ, πολύ… σκεπτικός και σοβαρός, στην πρώτη φάση καρφώνω δυνατά. Και... σπάει το στεφάνι! Γυρνάει όλο το γήπεδο, άφωνο, και με κοιτάει. Με το που με κοιτάνε, γίνονται οι διαβουλεύσεις, πουθενά τρίτο στεφάνι για να αλλαχτεί. Τι κάνουμε τώρα; Υπήρχε ένα ανοιχτό γήπεδο έξω για να πάμε να παίξουμε. Γυρνάω τότε και λέω: "Σε ανοιχτό ξεκινήσαμε το πρωτάθλημα, σε ανοιχτό θα το τελειώσουμε και θα το πάρουμε!" Πήγαμε όντως στο ανοιχτό και κερδίσαμε την Καλαμάτα για να πάρουμε τον τίτλο!

Και η δεύτερη ιστορία που θέλω να πω. Πριν από τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας, κάναμε προπόνηση στο ανοιχτό. Τότε είχαμε στην ομάδα ένα παιδί, που ο μπαμπάς του ήταν χασάπης. Αυτός ερχόταν, λοιπόν, κάθε φορά με μια κλούβα, στην οποία είχε πίσω αυτά τα τσιγκέλια… Και μονίμως αίματα από σφαγές ζώων! Δεν είχαμε τρόπο να φτάσουμε από το ανοιχτό γήπεδο εγκαίρως στο ΣΕΦ. Όπως, λοιπόν, εκείνη την ώρα τελειώνει η προπόνηση, λέει ο... λεγόμενος Μπαλτάς κιόλας, ήταν το επίθετό του! Μας λέει: ”Θα σας βάλω εγώ όλους στην καρότσα και θα φύγουμε”.

Ανοίγουμε λοιπόν την καρότσα, όλο χαρά εμείς για να μπούμε μέσα, και βλέπουμε πως ήταν τίγκα στο αίμα! Λέω: "Εγώ δεν μπαίνω εδώ!" Μην στα πολυλογώ, κάναμε κάτι αλχημείες, με κάτι χαρτόκουτες που τις ανοίξαμε και τις απλώσαμε κάτω. Μπήκαμε καμιά δεκαριά άτομα, όλη η ομάδα τότε, πίσω στην καρότσα για να φτάσουμε στο ΣΕΦ. Στο μεταξύ, δεν είχε να πιαστείς από πουθενά. Δεν είχε, στην κυριολεξία, τίποτα. Σε κάθε στροφή... φεύγαμε όλοι ο ένας πάνω στον άλλον! Και ήταν μια διαδρομή που έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό μου. Εγώ το έκανα και λίγο επίτηδες, το έκανα λίγο πιο... δραματικό και αστείο: να πέφτω και να αγκαλιάζω τους υπόλοιπους!

Και φτάσαμε στο ΣΕΦ έτσι. Ήταν από τις μοναδικές στιγμές που θυμάμαι... Με το που φτάσαμε, αντικρίσαμε όλο αυτόν τον κόσμο του Πανιωνίου. Ένα πέταλο γεμάτο Πανιώνιους! Αντικρίσαμε αυτή τη λαοθάλασσα! Ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία: και η διαδρομή, και ο αγώνας, και τα πανηγύρια μετά».

Γιώργος Μποσγανάς: «Κοίταξε, εγώ ξεχωρίζω δύο στιγμές. Η μία όταν ήμουν στην Εθνική Εφήβων στην Αυστρία και έπρεπε να πάω στον Πανιώνιο που έκανε προετοιμασία στη Γερμανία. Πήγα σε ένα αεροδρόμιο, δεν θυμάμαι πού, στη Γερμανία, με παρέλαβε ο μακαρίτης ο Δενδρινός. Φτάνω μαύρα μεσάνυχτα στο ξενοδοχείο, μπαίνω στο δωμάτιο, νομίζω ήμουν με τον Κρις.

Και ο Μάκης μου είχε πει: "Την άλλη μέρα το πρωί θα σε υποδεχτεί ένας κύριος κάτω, στη ρεσεψιόν, αλλά μη δώσεις και πολύ μεγάλη σημασία". Εγώ κατέβηκα, έφαγα πρωινό. Και έρχεται ο συγχωρεμένος ο Βασίλης Καπώνης, τότε φροντιστής της ομάδας, ο οποίος έμενε στο γήπεδο του ποδοσφαίρου από κάτω. Είχε μια ειδικότητα... οφθαλμιάτρου. Μου λέει "έλα εδώ", μου είδε λίγο τα μάτια, μου έκανε μια διάγνωση (γέλια). Εντάξει, με τον Μπιλ μετά, για πολλά χρόνια, και παρέα κάναμε, και σε όλα τα ταξίδια ήμασταν μαζί.

Και η άλλη εικόνα ήταν όταν ήρθα Αθήνα και έπρεπε να πάω για προπόνηση στον Πανιώνιο. Ήρθα από Ηλιούπολη, κατέβηκα Νέα Σμύρνη και πήγα στο γήπεδο, περίπου ένα μισάωρο, 40 λεπτά νωρίτερα. Και το γήπεδο ήταν γεμάτο! Ήταν γεμάτο κόσμο! Δεν ήταν ότι είχαν έρθει 15 παιδιά από την Πλατεία, τα παλικάρια που ήταν δίπλα στην ομάδα. Ήταν γεμάτο το γήπεδο! Παίζαμε 5-5, έβαζες καλάθι και νόμιζες ότι παίζεις πρωτάθλημα».

Μάκης Δρελιώζης: «Θυμάμαι μια φορά που ο Καράγκουτης έχει αγοράσει παντελόνι και πουκάμισο, έχει φορέσει καινούργια ρούχα κλπ, και έχουμε πάει βόλτα. Και έχει μια πίστα με καρτ. Και λέμε, ”ας κάνουμε”. Και ο Γιώργος, φαντάσου τώρα σε ένα καρτ… το τιμόνι εδώ πέρα! Και στην κούρμπα που έχει, τη μεγάλη ας πούμε, βγάζει χέρια να μας χαιρετήσει και μετά, μέχρι να πιάσει το τιμόνι, πάει ευθεία! Και έχει λάσπες! Και από εκεί που ήταν άσπρος, με καλοκαιρινά ρούχα κλπ, έγινε καφέ ολόκληρος! Εντάξει, έχουμε ζήσει τέτοια σκηνικά πάρα πολλά, με αστεία. Περάσαμε πάρα πολύ ωραία παιδική και εφηβική ηλικία.

Μεγαλώνοντας, αυτά που θυμόμαστε από την πρώτη ομάδα είναι ότι ακόμα και στις προπονήσεις είχε 200 άτομα! Κόσμο σαν να είναι σε παιχνίδι. Μία και δύο ώρες πριν, με τις μεγαλύτερες ομάδες ας πούμε, το γήπεδο να είναι γεμάτο. Ασφυκτικά γεμάτο! Και να γίνεται ένας χαμός. Περπατάγαμε στην Πλατεία και ήμασταν όλοι γνωστοί. Ακόμα και τώρα μας έχουν μείνει αυτά τα σημάδια. Είναι πάρα πολύ ωραίες οι στιγμές που έχουμε ζήσει. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω μία, δύο, τρεις. Μεγαλώσαμε μαζί, έχουμε φτιάξει σχέσεις ζωής. Δεν είναι σχέσεις εφήμερες που πέρασαν, που βρεθήκαμε μαζί 1-2 χρόνια και σπάσαμε. Τώρα με τα παιδιά είμαστε από οκτώ και δέκα χρονών μαζί. Και κάνουμε ακόμα παρέα. Αυτό είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη».

Μιχάλης Νικολάου: «Θα σου πω δύο ιστορίες, που δείχνουν τι σημαίνει μέχρι και σήμερα ο Πανιώνιος. Η πρώτη είναι από ένα τουρνουά στην Καζέρτα, στην Ιταλία. Ένα τουρνουά πολύ δυνατό, στο οποίο είχαν προσκαλέσει την Εθνική Εφήβων. Η Εθνική, όμως, δεν μπορούσε να πάει.

Παίρνουν λοιπόν από την Ομοσπονδία ένα τηλέφωνο στον Πανιώνιο και λένε: "Να πάτε εσείς". Στο τουρνουά συμμετείχαν η Στεφανέλ, η Λιμόζ και η Καζέρτα, με παίκτες γεννημένους το ’76 και ’77, αλλά υπήρχαν και δύο μεγαλύτεροι σε κάθε ομάδα. Τέλος πάντων, για να μην τα πολυλογώ, η Ομοσπονδία στέλνει το Εφηβικό του Πανιωνίου για να εκπροσωπήσει την Ελλάδα. Και όχι τυχαία, γιατί και ο Πανιώνιος ήταν πάρα πολύ δυνατός.

Πάμε λοιπόν στην Ιταλία. Κι έρχεται και… guest ο Γιώργος Μποσγανάς, που τότε έπαιζε ήδη στην ανδρική ομάδα του Πανιωνίου. Ο γιος του Καπώνη τον φέρνει με πτήση από τη Θεσσαλονίκη, νομίζω είχαμε παίξει στο Ιβανώφειο εκείνες τις μέρες. Έρχεται, γίνονται τα παιχνίδια, και τελικά το παίρνουμε το τουρνουά.

Αυτό όμως δεν είναι το σημαντικό. Σημασία έχει ότι βρέθηκα να κάθομαι πίσω από την μπασκέτα, να βλέπω το παιχνίδι με 2.000 κόσμο στο γήπεδο, και ξαφνικά μου πιάνει κουβέντα ο τεράστιος Ράνκο Ζεράβιτσα! Κατάλαβε ότι ήμουν με την αποστολή του Πανιωνίου, του εξήγησα κάποια πράγματα, και του είπα πως στην Ελλάδα κάναμε προπόνηση και δίναμε αγώνες σε ανοιχτά γήπεδα.

Μου λέει: "Τι εννοείς ανοιχτά;". Του λέω: "Ανοιχτά. Με τα αστέρια από πάνω". Και επιμένει: "Δηλαδή αυτά τα παιδιά προπονούνται σε ανοιχτό γήπεδο;". Του λέω: "Φυσικά! Σε τσιμέντο, κάτω από τον ήλιο!". Και μου απαντάει: "Δεν γίνεται αυτό το πράγμα!".

Και η δεύτερη ιστορία, ίσως η πιο δυνατή που δείχνει την αγάπη που υπήρχε για τον Πανιώνιο από όλους. Ακόμα και από επαγγελματίες που πέρασαν από τον σύλλογο. Ήταν η τελική φάση στην Ελευθερούπολη, για τους γεννημένους το ’74, ’75 και ’76. Τότε έπαιζαν μαζί και οι τρεις χρονιές. Ήταν η φουρνιά του Κικίλια, που ήταν ο μεγαλύτερος, με Μακρυδήμα, Μουμούρη, Μάκη Δρελιώζη, Καράγκουτη κ.ά.

Παίζουμε έναν τελικό με τον ΒΑΟ, του Μασλαρινού. Εκείνη τη χρονιά ο Τζούροβιτς, που ήταν για πολλά χρόνια προπονητής του Πανιωνίου, είχε υπογράψει στον Άρη. Ήταν δηλαδή πλέον προπονητής του Άρη, όχι του Πανιωνίου. Παίζουμε, λοιπόν, στην Ελευθερούπολη, στην Καβάλα. Κερδίζουμε τον τελικό. Και με το που τελειώνει το παιχνίδι, μπαίνει μέσα ο Τζούροβιτς τρέχοντας, με κλάματα! Με τη συγχωρεμένη τη γυναίκα του μαζί. Αγκαλιάζει όλους τους παίκτες, πανηγυρίζει σαν μικρό παιδί!
Και είναι οι παράγοντες του Άρη, που είχαν έρθει στο γήπεδο γιατί τότε ήθελαν τον Μασλαρινό, και λένε: "Ποιον πήραμε; Πού μπλέξαμε; Τι γίνεται εδώ;" Δηλαδή, είχαν πάρει στον Άρη έναν προπονητή που πανηγυρίζει με δάκρυα για τον Πανιώνιο»!

Θυμάστε την πρώτη φορά που φορέσατε τη φανέλα του Πανιωνίου; Ποιο ήταν το πρώτο συναίσθημα;

Μάκης Δρελιώζης: «Εμείς φορέσαμε τη φανέλα πολύ μικροί. Στο μυαλό μας, υπήρχε η εξέλιξη: ότι θα φτάσουμε κάποια στιγμή να παίξουμε στην πρώτη ομάδα. Όταν λοιπόν φορέσαμε τη φανέλα της πρώτης ομάδας, το συναίσθημα ήταν αυτό ακριβώς: ότι πετύχαμε τον στόχο μας. Ήταν η επιβεβαίωση ότι όλη η πορεία, η δουλειά που κάναμε, η εξέλιξη και η προσπάθεια, μας οδήγησαν εκεί. Αυτή ήταν η χαρά: ότι φτάσαμε στο σημείο να καταφέρουμε να φορέσουμε τη φανέλα της πρώτης ομάδας του Πανιωνίου.

Και αυτό, για όλα τα παιδιά που ξεκινούν από τις ακαδημίες και καταφέρνουν να φτάσουν στον στόχο τους, είναι κάτι που τα ακολουθεί σε όλη τους τη ζωή. Εξελίσσονται και ως αθλητές και ως άνθρωποι. Οπότε, το να φορέσουμε τη φανέλα της πρώτης ομάδας ήταν η φυσική συνέχεια της δημιουργίας, της σκληρής δουλειάς και της επιτυχίας ενός πολύ συγκεκριμένου στόχου».

Γιώργος Καράγκουτης: «Εγώ πρωτοφόρεσα τη φανέλα του Πανιωνίου το 1986, σε ηλικία 10 ετών. Ήταν η χρονιά που εντάχθηκα στις ακαδημίες του Πανιωνίου και η πρώτη μου αγωνιστική εμπειρία ήταν στην κατηγορία μίνι, με παιδιά δύο χρόνια μεγαλύτερα από εμένα. Δηλαδή, έπαιζαν τότε οι γεννημένοι το ’74 και εγώ εντάχθηκα στην ομάδα ως γεννημένος το ’76.

Μπήκα λοιπόν στην ομάδα μίνι του Πανιωνίου το 1986. Θυμάμαι ότι τη φανέλα την φορούσα συνέχεια. Την έπλενα, τη σιδέρωνα και την είχα στο προσκέφαλο μου, γιατί τα προηγούμενα χρόνια μου είχαν μείνει έντονα οι εικόνες της ανδρικής ομάδας. Πηγαίναμε με τον συγχωρεμένο τον πατέρα μου στο τότε Αρτάκης και βλέπαμε τους αγώνες. Οι παίκτες εκείνης της εποχής ήταν για μένα πρότυπα.

Με το που πήρα την πρώτη μου φανέλα, το θυμάμαι σαν χθες: δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ! Πόσω μάλλον όταν τη φόρεσα για πρώτη φορά σε επίσημο αγώνα. Ήταν Οκτώβριος του 1986, στο ανοιχτό του Πανιωνίου, στο "Βαρίκας". Πρώτος μου αγώνας, στην κατηγορία μίνι, με ξύλινες μπασκέτες, τις οποίες είχε κατασκευάσει ο πατέρας του Μάκη και τις έφερνε για να τις στήσουμε»!

Μάκης Δρελιώζης: «Αυτό που είπε τώρα για τον πατέρα μου είναι τρομερό. Ο πατέρας μου ήταν μαραγκός, ξυλουργός, και είχε καρότσα πίσω στο φορτηγάκι. Και πηγαίναμε σε άλλες ομάδες και πάντα κουβαλούσε τις μπασκέτες για να πάμε να παίξουμε εκτός έδρας, με τις μπασκέτες που είχε φτιάξει ο ίδιος, πατέντα δική του! Σιδεροκατασκευή με ξύλινο ταμπλό»!

Κρις Χουγκάζ: «Θυμάμαι ξεκάθαρα την πρώτη μου συμμετοχή στην ανδρική ομάδα. Ήταν Μάρτιος του '84. Ήμουν 15 χρονών. Είμαι στο σπίτι, χτυπάει η πόρτα... Και ήταν ο Σταμάτης Φωτεινός, ο προπονητής μου τότε στο Παιδικό. Μου λέει: "Πάρε τα παπούτσια σου, θα έρθεις να παίξεις με τους μεγάλους". Του ρωτάω: "Με τους Εφήβους;" Και μου απαντάει: "Τι λες ρε! Με τους Άνδρες!" Πάγωσα. Δεν το πίστευα. Και μετά με πλημμύρισε ο ενθουσιασμός. Ήταν ένα παιχνίδι Κυπέλλου. Είχαν κάποιους τραυματισμούς στον Πανιώνιο και τελικά... μπήκα. Ήμασταν στα τελευταία λεπτά, έτσι όπως πήγαινε το ματς, ο κόουτς με ρίχνει στο παιχνίδι. Παίζαμε στον Μίλωνα.

Με το που μπαίνω στο παρκέ, έρχεται πρώτα ο Γάσπαρης και μου λέει: "Μόλις πάρεις την μπάλα, σε μένα θα τη δώσεις!" Φεύγει αυτός, έρχεται ο Μίσσας: "Σε μένα, μικρέ!" Ούτε το όνομά μου δεν ήξερε ακόμα! Και τελικά έρχεται η μπάλα στα χέρια μου, στην πρώτη κιόλας φάση. Και σουτάρω. Και… μπαίνει! Δεν την έδωσα σε κανέναν (γέλια). Αυτή η ιστορία όμως δείχνει κάτι σημαντικό: ότι τότε, αν κάποιο παιδί έδειχνε ότι έχει προοπτική, δεν κολλούσαν στην ηλικία. Τον προωθούσαν. Τον εμπιστεύονταν. Και αυτό το κουβαλάω ακόμα μέσα μου».

Τι κάνει την Μπασκετική Σχολή του Πανιωνίου διαφορετική από οποιαδήποτε άλλη; Ποιο είναι το βασικό δόγμα της ακαδημίας και πώς περνάει η ιδέα του Πανιωνίου στα παιδιά από τα πρώτα κιόλας βήματα;

Κρις Χουγκάζ: «Αυτές οι τρεις λέξεις έχουν τεράστια σημασία: μπασκετική, σχολή, Πανιώνιος. Γιατί σχολή; Γιατί τα παιδιά πρέπει να μάθουν πράγματα. Δεν ερχόμαστε απλώς να τους δώσουμε μια μπάλα. Τα παιδιά πρέπει να διδαχθούν, να χτίσουν βάσεις. Και φυσικά, ο Πανιώνιος... Ο Πανιώνιος είναι οδηγός. Είναι αυτά που έχουμε μάθει, που έχουμε ζήσει, οι εικόνες από τους παλιούς, από τις προηγούμενες εποχές, για το πώς πρέπει να λειτουργεί μια ακαδημία.

Οι εποχές, βέβαια, έχουν αλλάξει. Η κοινωνία έχει αλλάξει, τα παιδιά αλλάζουν συνεχώς, και το ίδιο το μπάσκετ έχει εξελιχθεί. Οπότε η προσέγγιση χρειάζεται προσαρμογή, προσοχή, ευαισθησία. Αυτό που δεν αλλάζει είναι οι στόχοι. Αλλάζει η φιλοσοφία, και αυτό είναι θετικό. Δεν είναι πλέον στόχος απλώς να παίξουμε έναν τελικό ΕΣΚΑΝΑ. Τώρα ο στόχος είναι ο αθλητής. Να δημιουργηθεί ο αθλητής που θα μπορέσει να στελεχώσει την πρώτη ομάδα.

Και είμαστε πολύ τυχεροί που υπάρχει κοινή γραμμή, ένα κοινό όραμα από τη διοίκηση του Ερασιτέχνη και από την ΚΑΕ. Όλοι δουλεύουμε με την ίδια λογική: να βρούμε παιδιά με τον κατάλληλο σωματότυπο, με τη νοοτροπία που εμείς θα τους καλλιεργήσουμε, και με τις αγωνιστικές ικανότητες που θα τους βοηθήσουμε να αναπτύξουν.

Κάποια από αυτά τα παιδιά θα καταφέρουν να φτάσουν στην πρώτη ομάδα. Όχι όλα, και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Αλλά όλα θα πάρουν σωστά εφόδια. Όλοι θα γίνουν σωστοί συμπαίκτες, σωστοί χαρακτήρες, φίλοι του Πανιωνίου. Και κάποια στιγμή, όλοι αυτοί οι νέοι, θα είναι οι αυριανοί σωστοί φίλαθλοι. Ίσως και σωστοί γονείς, που θα ξέρουν τι σημαίνει πραγματικά αθλητισμός.

Και προσωπικά νιώθω ευλογημένος. Γιατί έχω περάσει από όλα τα πόστα σε αυτή την ομάδα: παίκτης, βοηθός προπονητής, προπονητής, και τώρα συμμετέχω στο οργανωτικό κομμάτι της Μπασκετικής Σχολής. Και η αγάπη μου για τον Πανιώνιο, όχι μόνο δεν έχει μικρύνει αλλά έχει γίνει οδηγός για όσα κάνουμε κάθε μέρα».

Νίκος Καραγιάννης: «Αυτό που θέλουμε να αλλάξουμε είναι συνολικά ο τρόπος σκέψης, όχι μόνο των παιδιών, αλλά κυρίως των γονιών. Εμείς, στον Πανιώνιο, θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον όπου, μέσα από τη δουλειά και τις αρχές μας, τα παιδιά να μένουν, να μη φεύγουν κάθε χρόνο. Είναι δυστυχώς μια πραγματικότητα να βλέπουμε ομάδες όπως ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, το Περιστέρι, να έρχονται και να παίρνουν τους καλύτερους παίκτες μας.

Ο στόχος μας είναι να μην ξαναφύγει παιδί από τον Πανιώνιο! Και αυτό θα το πετύχουμε μόνο μέσα από πολλή και σοβαρή δουλειά. Θέλουμε να φτιάξουμε αθλητές υψηλού επιπέδου, παιδιά που θα ξεκινούν από τις ακαδημίες μας και θα φτάνουν στην πρώτη ομάδα.

Για εμάς δεν είναι αυτοσκοπός να πάρουμε ένα πρωτάθλημα Παίδων ή Εφήβων. Δεν μας καθορίζει το αποτέλεσμα. Εμάς μας νοιάζει το παιδί, ο αθλητής, και να του δώσουμε όλα τα εφόδια για να φτάσει το "ταβάνι" του. Και γι’ αυτό δίνουμε πρωταγωνιστικό ρόλο σε παιδιά που έχουν προοπτική. Αν κάποιο παιδί έχει ταλέντο και δείχνει να ξεχωρίζει, εκεί θα επενδύσουμε, όχι για να πάρουμε ένα τρόπαιο, αλλά για να τον δούμε μελλοντικά στη μεγάλη κατηγορία, με τη φανέλα του Πανιωνίου.

Αυτό είναι το όραμά μας για την Μπασκετική Σχολή του Πανιωνίου. Πιστεύουμε πως είμαστε στον σωστό δρόμο. Υπάρχουν βέβαια δυσκολίες, κυρίως αυτή τη στιγμή με τις εγκαταστάσεις, αλλά ευελπιστούμε ότι σύντομα θα λυθεί κι αυτό.

Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να κάνουμε και μια ειδική μνεία σε ανθρώπους που έχουν αφήσει το στίγμα τους στην πορεία του συλλόγου. Πέρα από τον Βαρίκα που ήδη αναφέραμε, υπάρχουν και άλλοι εξαιρετικά σημαντικοί. Ο Παύλος Κορκίδης, που ήταν στην πρώτη ομάδα αλλά είχε πάντα το βλέμμα του στα νέα παιδιά. Ο Τάσος Γιάνναρος, ο Αργύρης Κορωναίος πιο παλιά… Και άλλοι πολλοί. Και φυσικά, δεν ξεχνάμε τον Μάκη Δενδρινό, τον Θεόφιλο Καταλειφό, τον Σταμάτη Φωτεινό… Πέρασαν τεράστια ονόματα από τον Πανιώνιο. Όπως, φυσικά, και ο Ίβκοβιτς. Αλλά πρέπει να σταθούμε ιδιαίτερα στον Βλάντο Τζούροβιτς. Ήταν για πολλά χρόνια στην πρώτη ομάδα και είχε πάντα αγωνία για το τι ερχόταν από τις υποδομές. Έχει αφήσει ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στον σύλλογο».

Μάκης Δρελιώζης: «Να κάνουμε και μια αναφορά στους δικούς μας προπονητές, της δικής μας γενιάς, που ασχολήθηκαν με το κομμάτι των ακαδημιών και προσέφεραν πραγματικά πολλά. Μιλάω για τον Ηλία Ζούρο, τον Βαγγέλη Βλάχο, τον Κώστα Σορώτο, ανθρώπους που ήρθαν μετά τη γενιά του Μάκη Δενδρινού και του Σταμάτη Φωτεινού, και συνέχισαν το έργο τους, αλλά σε ένα πιο μοντέρνο επίπεδο. Μην ξεχνάμε και τον Όστοϊτς. Όλοι τους έδωσαν πολλή δουλειά και ψυχή.

Θυμάμαι τον Ηλία... Μας έπαιρνε με το αυτοκίνητο από το σχολείο για να πάμε μεσημεριανή προπόνηση! Ο Κώστας Σορώτος ήταν και στα παιδικά και στα εφηβικά τμήματα, αρχιπροπονητής, πλαισίωνε τον Βαγγέλη και τον Ηλία. Υπήρχε μια ομαδική προσέγγιση, μια φιλοσοφία που βασιζόταν στην έξτρα δουλειά. Γιατί τελικά, μόνο με παραπάνω δουλειά μπορούν να βγουν νέοι παίκτες, αρκεί να θέλουν και οι ίδιοι να ιδρώσουν παραπάνω. Μαγικά δεν υπάρχουν. Θέλει υπομονή, επιμονή και πίστη.Το θετικό σήμερα είναι ότι όλος ο Πανιώνιος είναι στην ίδια σελίδα. Υπάρχει σύμπνοια. Και αυτή τη στιγμή δημιουργούνται συνθήκες που θα είναι μεγάλη παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές. Και αυτό είναι κάτι πολύ σπουδαίο».

Από την πλευρά του, ο Διευθυντής Επικοινωνίας της ΚΑΕ Πανιώνιος, Νίκος Μπουρλάκης, εξήγησε την ιδιαιτερότητα του να εργάζεται κανείς στον Πανιώνιο, βάζοντας στην εξίσωση τον επαγγελματισμό και το συναίσθημα.

«Έχω τη χαρά και την τιμή να βρίσκομαι στον Πανιώνιο από την αγωνιστική περίοδο 2022/23, της Β’ Εθνικής. Τότε που χάρη στους προέδρους, Θοδωρή Μικρόπουλο και Παναγιώτη Ηλιάδη άρχισε η ανοδική πορεία και είναι γεγονός ότι με σπουδαίες μεταγραφές κατακτήσαμε μια αναμενόμενη άνοδο, μόνο που πολλοί δεν θυμούνται τα εξής: Πρώτον, ότι για να κατακτήσει η ομάδα το UNICEF TROPHY απέκλεισε πέντε ομάδες από ανώτερη κατηγορία, οι τρεις εκ των οποίων είχαν και Αμερικανούς παίκτες και δεύτερον ότι στο Final-8 ο Πανιώνιος έπεσε στην παράταση από την ΑΕΚ.

Τότε ήταν το πρώτο μήνυμα της επιστροφής. Ακόμα ένα UNICEF TROPHY και μια άνοδος στη Stoiximan GBL άμεσα, συν τα playoffs και η ευρωπαΪκή συμμετοχή μετά από 11 χρόνια και μάλιστα στο Eurocup ήταν τα επόμενα βήματα. Θα πρέπει να τονίσω σε αυτό το σημείο ότι η αίτησή μας έγινε αποδεκτή καθώς είχαμε όλα τα στοιχεία που ζητούσε η διοργάνωση μα κυρίως οικονομική φερεγγυότητα, ισχυρο brand name παρά τα χρόνια της ταλαιπωρίας, ιστορία ως σύλλογος και κυρίως μέλλον. Όλα αυτά τα πιστώνονται οι πρόεδροι διότι χωρίς εκείνους δεν θα είχαμε φτάσει εδώ.

Ο Πανιώνιος, να ξέρετε, είναι δύσκολος κι απαιτητικός σύλλογος διότι δεν είναι μια συνοικιακή ομάδα που έχει μεν βάση οπαδών στην Νέα Σμύρνη αλλά και πολλούς εκτός αυτής. Κυρίως όμως έχουν πάντοτε μέσα τους το έντονο συναίσθημα της προσφυγιάς των προγόνων και της αλληλεγγύης για τους συνανθρώπους και την υπερηφάνεια ότι ποτέ δεν "παραδόθηκαν" στο ρεύμα της εποχής να ακολουθήσουν εκείνον που νικά. Πολλά συνθήματά τους φανερώνουν ότι δεν ζουν για τον αυτοσκοπό της νίκης αλλά της "μάχης" και του αγώνα στο γήπεδο. «Και δεν μας νοιάζουνε τα κύπελλα, τίποτα, ούτε τα λεφτά» λέει ένα και "Έζησα ταξίδια στην Ευρώπη και στα τοπικά, Σμύρνη μου παντού σ’ ακολουθάμε". Καταλαβαίνετε ότι αυτά λένε πολλά.

Για να εργαστείς σωστά στον Πανιώνιο, πρωτίστως πρέπει να σέβεσαι την ιστορία και τις αξίες που υπηρετεί ο σύλλογος από το 1890. Πρέπει να συνδυάσεις απόλυτα τον επαγγελματισμό με το συναίσθημα και να τα ισορροπήσεις. Το 1990 στο "Φως των Σπορ" του αείμνηστου Θεόδωρου Νικολαΐδη, όταν έπαιρνα το ρεπορτάζ του Πανιωνίου, της μεγάλης ομάδας τότε του Φάνη, του Γάσπαρη, του Τζούροβιτς, του Χάτσον και τόσων μεγάλων παικτών, ο συγχωρεμένος ο Γιάννης Αντωνόπουλος μου είχε πει: "Επαγγελματίες είμαστε, αλλά Πανιώνιος χωρίς συναίσθημα δεν υπάρχει. Ακόμα και στο ρεπορτάζ".

Τότε τους γνώρισα όλους, τι χαρά απίστευτη, και κατάλαβα ότι πρόκειται για ένα Πανεπιστήμιο Μπάσκετ. Πανεπιστήμιο προπονητών, παραγόντων, αθλητών αλλά και φιλάθλων που δεν θα μείνουν στην στείρα κριτική αλλά θα αναλύσουν γιατί θέλουν να μάθουν. Ο Πανιώνιος πάντοτε θα ισορροπεί τον επαγγελματισμό και το συναίσθημα που τα έχει έντονα αμφότερα. Αλλά ουδέποτε θα αποχωριστεί τις ιστορικές του ρίζες που είναι παράσημο προς όλους, πολύ δε περισσότερο επειδή αρνήθηκαν να συμβιβαστούν με τη… μόδα και το ρεύμα. Θα είναι πάντοτε εκεί γι’ αυτό που θεωρούν ιδανικό, φάρμακο για τη ψυχή, τόπο συνάντησης με τους φίλους και όχι το μέσο που θα τους δώσει τη νίκη για να την… πουν στον άλλο.

Είναι ομάδα ροκ, όπως λένε και οι πρόεδροι, αλλά και οι δικές μας ευθύνες ως προς τη δουλειά είναι μεγάλες. Η νέα εποχή έχει αρχίσει, οι απαιτήσεις έχουν αυξηθεί και η υποχρέωσή μας είναι τεράστια. Θα ανταποκριθούμε να είστε σίγουροι».