Ο 20χρονος Αλειφερόπουλος στο Gazzetta: Τέσσερα χειρουργεία σε τρία χρόνια, κρίσεις πανικού και τέλος στο ποδόσφαιρο!

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, στην ηλικία των 5-6 ετών έπαιζα μπάλα στην αλάνα του χωριού με τα υπόλοιπα παιδιά. Μόνο αυτό με απασχολούσε και με ένοιαζε. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου αυτό αγαπούσα, αυτό ήξερα να κάνω και δεν με ένοιαζε τίποτα άλλο. Ηταν κάτι παραπάνω από αγάπη, η οποία πήγαζε από μέσα μου. Η πρώτη επαφή μου με ομάδα έγινε στα 7 μου, όταν κι έκανα εγγραφή στην τοπική ομάδα του χωριού, τον Σμυρναϊκό Βαθυλάκου στα τμήματα υποδομών που έπαιζα κυρίως μ' έναν χρόνο μεγαλύτερούς μου.

Ένας προπονητής έλεγε στην οικογένεια μου ότι φαινόταν πως μπορούσε να κάνω ένα βήμα παραπάνω σε μια καλύτερη ομάδα και ότι είχα κάτι ξεχωριστό από τα υπόλοιπα παιδιά. Μετά από έναν αγώνα με τη συγκεκριμένη ομάδα που είχαμε χάσει - δεν δεχόμουν εύκολα την ήττα - γύρισα σπίτι και είπα ότι δεν θέλω να ξαναπαω στην ομάδα του χωριού και ότι θέλω να δοκιμάσω κάτι καινούριο. Ο παππούς μου το άκουσε και πήγαμε μαζί στο προπονητικό κέντρο του ΠΑΟΚ στη Μεσημβρία, όπου και ρώτησε που μπορούμε να βρούμε το τηλέφωνο του προπονητή του τμήματος υποδομών στην Κ7. Από εκεί και πέρα άρχισε το ταξίδι στον ΠΑΟΚ, από την ηλικία των 7 έως τα 17.

Ήταν ένα δύσκολο ταξίδι με πάρα πολλές χαρές και πολλές λύπες. Ας αρχίσουμε από τις χαρές, οι οποίες ήτανε πολλές διακρίσεις στο εξωτερικό κυρίως, με 6-7 ατομικά τρόπαια, τα ταξίδια με την ομάδα, ότι ήμασταν όλοι μια οικογένεια και γενικά όλη η διαδικασία μέχρι τα 14 ήταν υπέροχη.

Εκεί όμως, στα 14, ήρθε ο πρώτος τραυματισμός. Έπειτα από μια προπόνηση, που είχα ανέβει με την πιο μεγάλη ηλικιακά ομάδα (Κ15) τελειώνει η προπόνηση και κατεβαίνω να κάνω προπόνηση και με την Κ14. Εκεί, κατά λάθος, ένας συμπαίκτης μου με χτύπησε στο γόνατο και άκουσα το πρώτο κρακ. Όταν γίνεται κάτι τέτοιο καταλαβαίνεις ότι τα πράγματα δεν είναι θετικά και ότι συνέβη κάτι σοβαρό. Το αριστερό μου πόδι πρήστηκε κατευθείαν και δεν μπορούσα να περπατήσω. Έπειτα έκανα τις απαραίτητες εξετάσεις και το πόρισμα ήταν ρήξη πρόσθιου χιαστού και κάκωση έσω μηνίσκου. Μετά από δύο εβδομάδες μπήκα να κάνω το πρώτο χειρουργείο κι από εδώ και πέρα αρχίζουν τα άσχημα:

Το πρώτο χειρουργείο ήταν πολύ δύσκολο ψυχολογικά να το διαχειριστώ αλλά είχα πολύ μεγάλη στήριξη απ' όλη την οικογένεια το ΠΑΟΚ, την οικογένεια μου και τους φίλους μου. Δεν πήγε καλά το χειρουργείο, έγινε ιατρικό λάθος και χωρίς να παίξω άνοιξε ο χιαστός επειδή ψήλωσα.

Μετά από 8 μήνες αποκατάστασης προσπάθησα να ξαναπαίξω στο γήπεδο αλλά το πόδι μου δεν ανταποκρινόταν. Οπότε μπήκα να κάνω τις απαραίτητες εξετάσεις και διαπιστώσαμε ότι έπρεπε να κάνω και δεύτερο χειρουργείο, 8 μήνες μετά το πρώτο χειρουργείο στην ηλικία των 15 ετών. Συγκεκριμένα, το πόδι μου ήταν δυσλειτουργικό και πρησμένό. Το δεύτερο χειρουργείο έγινε στον ίδιο γιατρό.

Η ψυχολογία μου ήταν ακόμα χειρότερη, είχα χάσει την εμπιστοσύνη στον εαυτό μου και δεν ήξερα αν ποτέ θα επανέλθω στο 100% των δυνατοτήτων μου αλλά κάτι μέσα μου με έκαιγε και με έκανε να πιστεύω ότι μπορώ να επανέλθω. Η στήριξη ήταν ίδια όπως και στο πρώτο χειρουργείο. Έκανα το χειρουργείο κι άρχισε η αποκατάσταση. Στη μέση της χρονιάς - εποχή covid, που το πρωτάθλημα και της Κ15 είχε σταματήσει, έκανα κανονικά προπονήσεις, ενώ είχα κάποιες ενοχλήσεις εσωτερικά αλλά όλα φαινόντουσαν φυσιολογικά. Τουλάχιστον, μέχρι που άρχισε πάλι να γίνεται δυσκίνητο σε κάποιες κινήσεις.

Έκανα μαγνητική κι αυτή έδειξε ότι ήταν μια κάκωση στον έσω μηνίσκο που δεν είχε δει ο γιατρός στο δεύτερο χειρουργείο. Άρχισα τις φυσικοθεραπείες και μου είπαν ότι ήταν ακίνδυνο και θα επουλωνόταν μόνο του, αλλά στο τέλος της χρονιάς μπήκα να κάνω προπονήσεις με την ομάδα και ο συγκεκριμένος μηνίσκος δεν άντεξε και και με πρόδωσε. Ακουσα κρακ. Μόλις συνέβη όλο αυτό γύρισα και είπα στον φυσικοθεραπευτή της ομάδας ότι δεν θα ξαναπαίξω μπάλα και φυσικά εκείνη τη στιγμή άρχισα να κλαίω. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα ότι τελείωσε για μένα το ποδόσφαιρο. Έπειτα από ένα διάστημα που έκατσα και σκέφτηκα τι ήθελα να κάνω, αποφάσισα και αν ήθελα να το ξαναπροσπαθήσω - μου πρότειναν έναν πάρα πολύ καλό γιατρό, τον κύριο Γιώργο Οικονομίδη, ο οποίος μού έδειξε ότι όλα μπορούν να διορθωθούν και να κάνω αυτό που αγαπάω. Μου έβγαλε το αίσθημα της εμπιστοσύνης που είχα χάσει λόγω του προηγούμενου γιατρού. Πέρασα ξανά την πόρτα του χειρουργείου. Πάλι είχα τεράστια στήριξη που ούτε εγώ την περίμενα, γιατί μετά από όλα αυτά είναι δύσκολο να σε εμπιστεύονται και να σε στηρίζουν.

Είχε μπει στη ζωή μου ένας ακόμα άνθρωπος, η κοπέλα μου, η οποία μου έδινε ακόμη περισσότερη στήριξη. Μετά από έναν ολόκληρο χρόνο αποχής από την μπάλα, αποκατάστασης και δυσκολιών με τη ψυχολογία μου ξεκίνησα προετοιμασία με την ομάδα μετά το πρώτο χειρουργείο. Ολα πήγαιναν καλά, είχα βρει ρυθμό, το χειρουργείο ήταν πετυχημένο στο αριστερό γόνατο μετά από τα δύο προηγούμενα ανεπιτυχή. Είχα αρχίσει να μπαίνω σε ματς, να παίρνω χρόνο, προσπαθούσα να βρω τον παλιό μου εαυτό, που ήταν πολύ δύσκολο ψυχολογικά και παικτικα, γιατί όταν έχεις τόσο μεγάλο διάστημα αποχής αμφισβητείς τις δυνατότητες σου.

Τον Δεκέμβριο εκείνης της χρονιάς πατάω το δεξί πόδι μου (το άλλο γόνατο) κι ακούω ένα κρακ στο γόνατο και φυσικά ήξερα τι σημαίνει. Δεν το πίστευα, έλεγα μέσα μου "δεν γίνεται να μου συμβαίνει όλο αυτό". Την ίδια στιγμή πήγα στο γιατρό που μου είπε ότι μάλλον είναι ρήξη χιαστού. Έπειτα από τις απαραίτητες εξετάσεις ο γιατρός βγήκε σωστός, είχα ρήξη χιαστού στο δεξί γόνατο για πρώτη φορά.

Μιλάμε για 4ο χειρουργείο σε 3 χρόνια. Εδώ ήταν η πρώτη φορά που είχε σβήσει η φλόγα μέσα μου ήθελα πραγματικά να σταματήσω και ούτε να βλέπω τη μπάλα για ένα μεγάλο διάστημα - πάνω από ένα μήνα. Είχα κάνει το χειρουργείο, πάλι στον κύριο Οικονομιδη, αλλά με την προϋπόθεση απλά να είμαι λειτουργικός και όχι να ξαναπαίξω μπάλα. Μετά απ' αυτό το μεγάλο διάστημα είχα μιλήσει με τους ανθρώπους της ομάδας το ΠΑΟΚ ότι δεν ήθελα να συνεχίσω να παίζω μπάλα σε τέτοιο επίπεδο.

Ταυτόχρονα με προσέγγισε ένας άνθρωπος που είχε μια τοπική ομάδα, τον Αθλητικό Σύλλογο Νεάπολης, τον κύριο Ανέστη Ασλανίδη, στον οποίο έκανα αποκατάσταση και στους δύο τελευταίους τραυματισμούς. Ηθελε να παίξω όσο μπορώ κι όσο θέλω. Δέχτηκα καθώς είχε κλείσει το κεφάλαιο "ΠΑΟΚ" για εμένα και έψαχνα απλά να παίζω χωρίς πίεση και εντάσεις ώστε να μπορώ να προστατευτώ από τους τραυματισμούς, σαν χόμπι.

Το ποδόσφαιρο που είχα όνειρο να το κάνω επάγγελμα για μένα ένιωθα ότι είχε τελειώσει. Εκείνη την χρονιά στον αθλητικό σύλλογο νεαπολης (Α τοπικό ) ξαναβρήκα αυτή τη σπίθα μέσα μου.

Έκανα πάνω από 45 αγώνες χωρίς ενόχληση ή τραυματισμό. Το χειρουργείο είχε πάει τέλεια κι η σπίθα για το ποδόσφαιρο είχε ξανανάψει. Εκείνη τη χρονιά έδινα και Πανελλήνιες, που με επιτυχία πέρασα στα ΤΕΦΑΑ, όπου είχα βάλει στόχο. Λόγω της επιτυχημένης χρονιά και στη μπάλα και στα μαθήματα και επειδή είχα περάσει στα ΤΕΦΑΑ των Σερρών, είπα να δοκιμάσω στην Κ19 του Πανσερραϊκού. Έκανα τα δοκιμαστικά κι οι άνθρωποι της ομάδας με εμπιστεύτηκαν. Ο κύριος Πέτρος Στοΐλας, ο κύριος Σάββας Κωφίδης , ο κύριος Σάκης Αναστασιάδης και Παύλος Δημητρίου, που φυσικά γνώρισαν το ιστορικό μου, μου έδωσαν μια ευκαιρία ακόμα.

Η χρονιά εξελίχθηκε πάρα πολύ καλά, φυσικά χωρίς τραυματισμούς και στο τέλος της χρονιάς μου είπαν ότι θα πάω προετοιμασία με την πρώτη ομάδα ώστε να δουν αν είμαι έτοιμος να υπογράψω επαγγελματικό συμβόλαιο ή όχι. Έπειτα από την προετοιμασία ο σύλλογος του Πανσερραϊκού με εμπιστεύτηκε, που προπονητής ήταν ο κύριος Γρηγορίου και τεχνικός διευθυντής ο κύριος Παπάζογλου και μου ανακοίνωσαν ότι θα υπογράψω το πρώτο μου επαγγελματικό συμβόλαιο έπειτα από όλα αυτά που είχα περάσει.

Τον Σεπτέμβριο του 2024 υπέγραψα συμβόλαιο τριετούς διάρκειας. Τα συναισθήματά μου απερίγραπτα, μόνο χαρά, ικανοποίηση και ευγνωμοσύνη στους ανθρώπους του Πανσερραϊκού που με εμπιστεύτηκαν. Από το τελευταίο χειρουργείο που ήταν στα 17 μέχρι και το συμβόλαιο που ήταν στα 20 μου σχεδόν όλα κυλούσαν ομαλά.

Το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς αρχισα να έχω ενοχλήσεις στο αριστερό γόνατο. Στην αρχή δεν έδινα σημασία, με απασχολούσε αλλά δεν με άγχωνε και θα το έψαχνα πιο αναλυτικά με το break του Δεκεμβρίου - δηλαδή το σταμάτημα των αθλητικών υποχρεώσεων. Εκείνο το διάστημα είχα ενοχλήσεις, έκανα φυσικοθεραπείες και ενέσεις ώστε να διορθωθεί το πρόβλημα. Έκανα και μαγνητική στην οποία δεν φαινόταν κάτι που να μας ανησυχεί αλλά εγώ συνέχισα να έχω ενοχλήσεις.

Από εδώ και πέρα άρχισε το πιο δύσκολο κομμάτι της ζωής μου. Έκανα προπονήσεις, προσπαθούσα να επανενταχθώ στην ομάδα αλλά είχα ενοχλήσεις, οπότε έκανα ατομικό πρόγραμμα. Πάνω σ' ένα ατομικό πρόγραμμα μετά από μια ενόχληση στο γόνατο ένιωσα το μισό κεφάλι μου και το μισό χέρι μου να μουδιάζουν. Επίσης είχα ταχυκαρδίες χωρίς λόγο. Σταμάτησα το ατομικό πρόγραμμα και έκανα κατευθείαν γενικές εξετάσεις γιατί φοβήθηκα για την υγεία μου. Οι εξετάσεις ήταν καθαρές. Στην επόμενη ατομική προπόνηση που ξαναένιωσα ενοχλήσεις στο γόνατο ένιωσα ακριβώς το ίδιο μούδιασμα και ενοχλήσεις στο στομάχι και ξανά ταχυκαρδίες. Εκεί κατάλαβα ότι το πρόβλημα είναι ψυχολογικό και όχι σωματικό και ότι άγχος και το στρες άρχισαν να με κυριεύουν.

Μίλησα κατευθείαν στην οικογένεια μου, τους είπα τι συμβαίνει και μου πρότεινε να πάω να μιλήσω σ' έναν ψυχολόγο γιατί μόλις είχε αρχίσει όλο αυτό και ήταν νωρίς για να το προλάβουμε . Ενώ έκανα συνεδρίες με τον ψυχολόγο το άγχος μου δεν έπεφτε και πάθαινα κρίσεις άγχους και πανικού και εντός και εκτός γηπέδου. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ, ενώ έξω από το γήπεδο μου ερχόταν να κάνω εμετό χωρίς κάποιο ιατρικό λόγο. Ο λόγος ήταν το άγχος μου. Όλα αυτά, κάνοντας προπονήσεις στο ρυθμό που μπορούσα για να μη με ενοχλεί το πόδι μου.

Υπήρχαν στιγμές που το άγχος με κυρίευε στις προπονήσεις αλλά εκεί που έφτασα στο όριο μου ήταν σ' ένα ματς που το άγχος με είχε κυριεύσει απόλυτα. Έκανα νευρικές κινήσεις κατά τη διάρκεια του ματς και δεν ένιωθα ο εαυτός μου, δεν το ευχαριστιόμουν, δεν ένιωθα τίποτα . Εκεί πήρα την απόφαση να μιλήσω στον κόουτς της Κ19 κύριο Πέτρο Στοΐλα , γιατί ένιωθα ότι κάνω κακό και στον εαυτό μου και στην ομάδα και έπρεπε να καταλάβω τι μου συμβαίνει και πως θα το αντιμετωπίσω!

Μετά από τη συνάντηση με τον κόουτς, λογω του σωματικού και ψυχολογικού προβλήματος πήραμε την απόφαση να αποστασιοποιηθώ από το χώρο του ποδοσφαίρου και να γυρίσω σπίτι μου (η οικογένεια μου μένει στη Θεσσαλονίκη και εγώ μόνος στις Σέρρες).

Υπήρχαν μέρες που ένιωθα κενός, χωρίς συναισθήματα, στο δωμάτιο μου κλεισμένος μόνο εγώ και ο εαυτός μου, γιατί αυτή είναι μια μάχη που πρέπει να τη δώσεις με τον εαυτό σου και κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει στο 100%. Φυσικά είχα τη στήριξη από την οικογένεια μου, τους φίλους μου, το ψυχολόγο και την κοπέλα μου. Υπήρχαν μέρες που δεν θα έτρωγα τίποτα και μέρες που θα έτρωγα πάρα πολύ . Δεν μπορούσα να κοιμηθώ από το άγχος μου καθώς με είχε κυριεύσει . Πέρασα πάρα πολλές δύσκολες μέρες. Μέρες που λόγω του άγχους δεν μπορούσε να σκεφτώ καθαρά, να συγκεντρωθώ ενώ λόγω της συναισθηματικής και ψυχολογικής μου κατάστασης δεν είχα όρεξη να πάω στη σχολή μου . Δεν μπορούσα ούτε να πάω για τρέξιμο και γυμναστική, δεν είχα το σθένος, την όρεξη, απλά δεν μπορούσα...

Υπήρχαν μέρες που ένιωθα χαμένος και ότι ήμουν σε μια κατάσταση κακή που δεν είχε τελειωμό που δεν ήξερα πως θα καταλήξει αυτό και φοβόμουν ότι δεν θα ξαναβρώ τον παλιό μου εαυτό, ενώ παράλληλα έκρινα άσχημα τον εαυτό μου και τις επιλογές μου για το πώς είχα φτάσει μέχρι εδώ , να είμαι σε αυτήν την ψυχολογική κατάσταση. Δεν απολάμβανα τις μέρες μου και ένιωθα ότι ήμουν σε μια κατάσταση που δεν έχει σταματημό κι όλο χειροτέρευε. Παρόλο που φοβόμουν είχα πάντα την ελπίδα ότι θα βγω από όλο αυτό και θα ξανά είμαι ο εαυτός μου.

Οταν άρχισα ελάχιστα να καλυτερεύω με τη βοήθεια του στενού μου κύκλου και του ψυχολόγου όπως ανέφερα και παραπάνω άρχισα να στρέφομαι σε κακές επιρροές, δηλαδή άρχισα να βάζω στο πρόγραμμα μου το και το ποτό , τσιγάρο και τα ηλεκτρονικά τσιγάρα ενώ δεν τα είχα κάνει ποτέ μέχρι τότε στη ζωή μου. Νόμιζα ότι θα βρω διαφυγή αλλά το μόνο που κάνεις είναι να καταστρέφεις περισσότερο τον εαυτό σου . Δεν είχα φτάσει σε σημείο να είμαι εξαρτημένος σε κανένα από τα δύο απλά ο περίεργο ήταν ότι δεν τα είχα ξανακάνει στη ζωή μου.

O ψυχολόγος μου, μoυ έλεγε ότι ήμουν κοντό στην κατάθλιψη, ότι είχα κάποια συμπτώματα αλλά επειδή ήταν νωρίς είχα ελπίδες να μην φτάσω εκεί όπου δεν έφτασα 100% - απλά το άγχος μου με κυρίευε και με μούδιαζε γενικά. Όλο αυτό ήταν ξέσπασμα απ' όλα τα χειρουργεία κι όλης της πίεσης που είχα βιώσει τα προηγούμενα χρόνια και λόγω του ότι εκεί που 3 χρόνια πήγαινα καλά μου ήρθε ξανά ο τραυματισμός - αυτό με διέλυσε!

Όλο αυτό διήρκησε 2 μήνες σε έντονη μορφή και μετά καταλαβα με την βοήθεια του ψυχολόγου ότι έπρεπε να πιέσω τον εαυτό μου να κάνω πράγματα που δεν ήθελα, όπως να βγω έξω, να πάω γυμναστήριο να πάω σχολή για να βγω από όλο αυτό απλά έπρεπε να μην πιέζομαι και να μην αγχώνομαι μέσα στην μέρα μου. Οπότε έπρεπε να έχω ένα σταθερό πρόγραμμα!

Από εκεί και πέρα, άρχισα να ξαναβρίσκω τον εαυτό μου, να κάνω πράγματα που έκανα και πριν από αυτό, να απολαμβάνω τις μέρες μου και τη ζωή μου και σιγά σιγά με τη βοήθεια και του κόουτς επανήλθα και στις προπονήσεις χωρίς το άγχος και τα συναισθήματα που είχα το προηγούμενο διάστημα. Αυτό που θα ήθελα να πω εγώ είναι ότι όποιος άνθρωπος καταλαβαίνει ότι χρειάζεται βοήθεια δεν είναι κακό να τη ζητήσει, δεν δείχνει αδυναμία και ίσα ίσα θα βγει πιο δυνατός από όλο αυτό! Και εγώ ήμουν ένας από αυτούς που έλεγαν ότι μπορούν να τα καταφέρουν όλα μόνοι τους αλλά τελικά δεν είναι έτσι τα πράγματα και το κατάλαβα μέσα από αυτή τη διαδικασία.

Οπως είπα προηγουμένως, επανήλθα στις προπονήσεις αλλά ο τραυματισμός δεν είχε φύγει, οπότε έκανα περαιτέρω εξετάσεις που έδειξαν ότι έχω θέμα στο χόνδρο και οστεόφυτο και ότι θα ήθελε ξανά χειρουργείο, ότι δεν θα διορθωνόταν στο 100% και ότι τα επόμενα χρόνια θα χρειαζόταν ίσως κι άλλα χειρουργεία γιατί θα χειροτέρευε και σε ηλικία των 30-40 χρόνων ίσως χρειαζόμουν πλαστικό γόνατο.

Ολα αυτά είναι ιατρικά αποδεδειγμένα. Οπότε πήρα τη δύσκολη απόφαση να σταματήσω το ποδόσφαιρο, το οποίο αγάπησα τόσο πολύ αλλά όσες χαρές μου έδωσε άλλες τόσες και λύπες και να ασχοληθώ με τις σπουδές μου και να κάνω μια καινούρια αρχή χωρίς τόση πίεση.

Τέλος, όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Ο καθένας μας έχει τις δικές του δυσκολίες στη ζωή. Όλα αυτά τα χρόνια από τον αθλητισμό και από τους τραυματισμούς, αλλά και απ' αυτό το τελευταίο που πέρασα μου έχουν διδάξει ότι δεν πρέπει ποτέ να τα παρατάς όσο δύσκολη κι αν είναι η κατάσταση και ότι με πίστη και υπομονή όλα διορθώνονται!

θα ήθελα να ευχαριστήσω την οικογένεια του ΠΑΟΚ και συγκεκριμένα τον τον Θεόφιλο Χατζηστάθη, τον Ανέστη Ασλανίδη, τον Αντρέα Μπαλαμπάνη, Αντώνη Κρινίτσα, Σάββα Κωνσταντινίδη και τον κύριο Γιώργο Γεωργιάδη που με βοήθησε στο έπακρο. Επίσης, θέλω να ευχαριστήσω όλους τους φυσικοθεραπευτές και γιατρούς που με βοήθησαν. Τον Κώστα Μιχαηλίδη, τον κύριο Γιώργο Οικονομίδη.

Φυσικά, ευχαριστώ την οικογένειά μου, τους στενούς φίλους μου και την κοπέλα μου, τον μάνατζερ μου Αντώνη Αντωνιάδη, τον Γιώργο Αραμπατζή και με όσους συνεργάστηκα ποδοσφαιρικά, δηλαδή, τους συμπαίκτες μου, όλη την οικογένεια του Πανσερραϊκού που γνώριζαν τι συμβαίνει και μου στάθηκαν δίπλα μου σ' όλο αυτό.