Νάντια Ναντίμ στο Gazzetta: «Η ιστορία μου είναι μάθημα σε όσους δεν πιστεύουν στις δεύτερες ευκαιρίες»
Η ιστορία της Νάντια Ναντίμ δεν είναι μία ακόμα ξεχωριστή ιστορία. Είναι μία ωδή στη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής που «μιλάει» σε όσους έχουν βιώσει τον ξεριζωμό και την αίσθηση του να μην έχεις πατρίδα.
Γεννημένη στο Αφγανιστάν, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη γενέτειρά της όταν το καθεστώς των Ταλιμπάν εκτέλεσε τον πατέρα της. Μαζί με τη μητέρα και τις τέσσερις αδελφές έπρεπε να ξεκινήσει από την αρχή, ούσα μόλις 8 ετών. Στη Δανία και στον καταυλισμό προσφύγων όπου εγκαταστάθηκαν, άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο, βρήκε τη δύναμη να ονειρευτεί, να γίνει μία από τις σπουδαιότερες παίκτριες της γενιάς της και πολλά περισσότερα.
Μάντσεστερ Σίτι, Παρί Σεν Ζερμέν, Ρέισινγκ Λούισβιλ και πλέον Μίλαν, είναι μερικές ομάδες-σταθμοί της πλούσιας καριέρας της, κομμάτια που συμπληρώνουν το παζλ της δικής της μοναδικής ιστορίας, που δεν μιλά μόνο για νίκες και τίτλους, αλλά για το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να ελπίζει. Ως γιατρός αλλά και πρέσβειρα της UNESCO, υπογραμμίζει το πόσο αναγκαίο είναι το να βοηθάς όσους έχουν ανάγκη αλλά και το ότι η ενσυναίσθηση είναι κομμάτι της ανθρώπινης φύσης, κάτι που έχουμε πλέον ξεχάσει.
Η Νάντια Ναντίμ, μοιράστηκε στο Gazzetta όλα όσα την έκαναν αυτό που είναι σήμερα, το τι είναι για εκείνη το ποδόσφαιρο και ποια η παρακαταθήκη που θέλει να αφήσει ως ένα άτομο που τα κατάφερε σε έναν τόσο σκληρό κόσμο.
«Αγαπάω το ποδόσφαιρο τόσο ώστε να μην παίζω για τα χρήματα ή για τη φήμη, είναι το safe place μου»
Πώς νιώθεις όταν μοιράζεσαι με τον κόσμο την ιστορία σου;
«Είναι ένας συνδυασμός συναισθημάτων. Μερικές φορές νιώθω συγκίνηση αλλά στην ουσία νιώθω μεγάλη αυτοπεποίθηση επειδή ο λόγος που είμαι τόσο εξωστρεφής και τόσο ανοιχτή στο να την πω είναι το ότι μπορώ να αποδείξω μέσω όσων εγώ βίωσα το ότι εμείς οι άνθρωποι μπορούμε να κάνουμε τα πάντα, παρά τις δυσκολίες. Η δική μου ιστορία είναι ένα μάθημα προς όλους όσοι δεν πιστεύουν στις δεύτερες ευκαιρίες και είναι σημαντικό το να μπορούμε όσοι έχουμε βήμα να τους βοηθήσουμε. Το πώς εγώ από πρόσφυγας κατάφερα να έχω τη δυνατότητα να βοηθήσω όσους έχουν ανάγκη, είναι κάτι για το οποίο θέλω να μιλάω, ειδικά σε αυτές τις εποχές».
Έτσι σκέφτεσαι τώρα έχοντας ωριμάσει, αλλά πώς ήταν όταν βίωνες αυτές τις αντιξοότητες;
«Φυσικά ως παιδί επηρεάζεσαι από αυτά που συμβαίνουν γύρω σου. Περνάς από όλα τα συναισθήματα και σκέφτεσαι ‘’γιατί σε εμένα;’’. Δεν μπορείς να καταλάβεις το γιατί είναι ο κόσμος όπως είναι, αλλά θεωρώ ότι αυτά τα συναισθήματα σε εμένα δεν διήρκεσαν πολύ. Πάντα έβρισκα τον τρόπο να μαζέψω τα κομμάτια μου και να πω ότι θα ασχοληθώ με τα πράγματα τα οποία μπορώ να ελέγξω. Δεν επέλεξα να γεννηθώ στο Αφγανιστάν, ούτε να γίνω πρόσφυγας. Τα περισσότερα από αυτά που αντιμετώπισα δεν ήταν στο χέρι μου».
Έμαθες από πολύ μικρή ηλικία να είσαι σκληρή και να θωρακιστείς για να αντιμετωπίσεις όσα συνέβαιναν γύρω σου;
«Ακριβώς, είπα ότι θα κοιτάξω μόνο αυτά τα οποία μπορώ να ελέγξω. Φυσικά και ως παιδί επηρεαζόμουν και ακόμα επηρεάζομαι από τις δυσκολίες, αλλά νομίζω ότι θα μπορούσε να είναι και χειρότερα».
Είχες ένα άτομο στην οικογένειά σου από το οποίο «κληρονόμησες» αυτό το στοιχείο του χαρακτήρα σου;
«Φυσικά, έρχομαι από μία οικογένεια με πολύ δυναμικές γυναίκες. Ο πατέρας μου ήταν στρατιωτικός, ήταν μία αυθεντία στο σπίτι και πολύ έξυπνος ταυτόχρονα, το ίδιο όμως και η μητέρα μου. Κάθε φορά που σκέφτομαι τι πέρασε η ίδια, μόνη της με πέντε παιδιά, ενώ είχε χάσει τον άνδρα της, με τόσες ευθύνες στους ώμους της, λέω ότι η δική μου η ζωή δεν μπορεί να είναι τόσο δύσκολη. Έμαθα πολλά από τη μητέρα μου και ο τρόπος που βλέπει τη ζωή ήταν εκπληκτικός. Σκεφτόμουν πως αν η μητέρα μου τα πέρασε όλα αυτά, μπορώ κι εγώ να είμαι δυνατή. Τώρα που είμαι μεγαλύτερη, τρέφω τεράστιο σεβασμό για εκείνη και για το πώς μία τόσο σπουδαία προσωπικότητα μπορεί να χωρέσει σε ένα τόσο μικρό σώμα».
Θα περιέγραφες τα παιδικά σου χρόνια ως χαρούμενα παρά τις δυσκολίες;
«Ειδικά πριν τον πόλεμο, είχα ένα πολύ ασφαλές οικογενειακό περιβάλλον και μία καλή ανατροφή. Είχα στο πλευρό μου πολύ δυναμικούς ανθρώπους, παρομοίαζα τον πατέρα μου με έναν Ασιάτη James Bond. Όταν οι Ταλιμπάν ανέλαβαν την εξουσία, τον εκτέλεσαν κι έπρεπε να προσαρμοστώ σε μία εντελώς διαφορετική συνθήκη. Προσπαθούσαμε να επιβιώσουμε, είχαμε μόνο τη μητέρα μας που μας προστάτευε αλλά και πάλι οι συγκυρίες ήταν δύσκολες. Άρα η παιδική μου ηλικία έχει δύο φάσεις. Η μία είναι η χαρούμενη και η άλλη είναι το απόλυτο χάος».
Στη Δανία πώς φθάσατε και πώς προσαρμοστήκατε εκεί;
«Ήταν εξ αρχής ωραία στη Δανία. Ένιωσα ότι βρήκα γρήγορα τους ρυθμούς μου εκεί και το ότι πήγα σε μία ξένη χώρα μού έδωσε την ευκαιρία να δω μία άλλη πλευρά του κόσμου, που δεν είχα δει. Στη Δανία ξεκίνησα να παίζω ποδόσφαιρο το οποίο μου άνοιξε πολλές πόρτες. Ήταν σαν να ξαναγεννήθηκα και άρχισα να εκτιμώ πολλά πράγματα τα οποία θεωρούσα δεδομένα και να μαθαίνω νέα που δεν είχα δοκιμάσει».
Εσύ ως παιδί πώς ήσουν;
«Πολύ ανταγωνιστική. Σε όλα ήθελα να είμαι η καλύτερη και στο σχολείο και στο ποδόσφαιρο. Γι’ αυτό μου άρεσε αυτή η περίοδος της ζωής μου, επειδή την έβλεπα ως ένα challenge. Ήθελα να πετύχω πράγματα, να ωριμάσω, αλλά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, είχα τον ανταγωνισμό στο αίμα μου».
Το ποδόσφαιρο πότε μπήκε στη ζωή σου, έπαιξες πρώτη φορά στο Αφγανιστάν ή αργότερα στη Δανία;
«Ο μπαμπάς μου ήταν ένα άτομο που ασχολούνταν με τον αθλητισμό και βλέπαμε μαζί του ποδόσφαιρο. Με τις αδελφές μου μας είχε αγοράσει μπάλες ποδοσφαίρου για δώρο αλλά δεν είχα δοκιμάσει να παίξω τότε. Άρχισα να παίζω στον καταυλισμό προσφύγων. Εκεί είδα και άλλα κορίτσια να παίζουν και είπα ότι θέλω να το δοκιμάσω κι εγώ».
Το ότι ήσουν ανταγωνιστική έπαιξε ρόλο στο να κάνεις τελικά την καριέρα που ονειρευόσουν στο άθλημα αυτό;
«Σίγουρα, ο ανταγωνισμός είναι μία κινητήριος δύναμη. Με τις αδελφές μου κάναμε διαγωνισμό ακόμα και για το ποια θα πλύνει πιο γρήγορα τα δόντια της. Το ποδόσφαιρο μού άρεσε επειδή είχε αυτό το στοιχείο, σε ωθεί να κάνεις πράγματα, να υπερβείς τα όριά σου και το συναίσθημα του να τα καταφέρνεις είναι απίστευτο».
Ισχύει το ότι δεν βλέπεις το ποδόσφαιρο ως δουλειά αλλά ως ένα πάθος το οποίο απλά ακολουθείς;
«Ναι! Νομίζω ότι αγαπάω πολύ το ποδόσφαιρο τόσο ώστε να μην παίζω για τα χρήματα ή για τη φήμη. Παίζω επειδή είναι το safe place μου. Όποτε είμαι στο γήπεδο νιώθω ότι είμαι ακόμα 12 χρονών και ξεχνάω τα πάντα, είναι ένα υπέροχο άθλημα και στη δική μου τη ζωή άσκησε μεγάλη επιρροή. Διαμόρφωσε τον χαρακτήρα που έχω σήμερα και ποτέ δεν ήταν απλά μία δουλειά. Την ημέρα που θα νιώσω ότι πιέζομαι για να προπονηθώ ή να παίξω, θα είναι η μέρα που θα πω ότι δεν θέλω να το συνεχίσω».
Έχεις παίξει σε πολλές χώρες, πώς αυτό σε διαμόρφωσε ως άνθρωπο;
«Μου αρέσει πολύ να μαθαίνω και να ωριμάζω δοκιμάζοντας τα δικά μου όρια με πράγματα που κάνω. Το ποδόσφαιρο μού έδωσε αυτήν την ευκαιρία και με έκανε πιο πλήρη και ως παίκτρια αλλά και ως άνθρωπο. Το να ταξιδεύω σε διαφορετικές χώρες, το να γνωρίζω άτομα και να καταλαβαίνω την κουλτούρα τους μου έδωσε τη δυνατότητα να συνδεθώ με τους άλλους. Έχω παίξει στις ΗΠΑ, στη Γαλλία, στην Ιταλία και είναι άλλο το να πηγαίνεις κάπου για δύο τρεις ημέρες και άλλο το να μένεις εκεί. Έμαθα το πώς δουλεύει ο κόσμος μέσα από τα ταξίδια που έκανα για το ποδόσφαιρο και μου έδωσε να καταλάβω το πόσο διαφορετικοί είμαστε όλοι».
Μιλάς εννέα γλώσσες;
«Βασικά είναι περισσότερες από εννέα, είναι περίπου 11 επειδή τα σουηδικά και τα νορβηγικά είναι περίπου ίδια και τα έμαθα εύκολα. Μου αρέσει πολύ να μαθαίνω όπως είπα και πριν και αυτό με τις γλώσσες είναι κάπως έμφυτο σε εμένα. Είναι σημαντικό να μιλάς ξένες γλώσσες και να καταλαβαίνεις το συνομιλητή σου».
Ξεκίνησες να παίζεις πολλά χρόνια πριν, δεν ήταν τόσο διαδεδομένο όσο σήμερα το ποδόσφαιρο γυναικών; Πόσο έχει αλλάξει;
«Πολλά έχουν αλλάξει. Θυμάμαι όταν ξεκίνησα εγώ, τη δεκαετία του 2000, υπήρχε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο Γυναικών στην Κίνα αλλά δεν το ήξερε κανείς. Η Δανία συμμετείχε αλλά η μοναδική αφορμή για να μαθευτεί ότι γινόταν αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν ένα σκάνδαλο που είχε ξεσπάσει. Πριν το Κίνα-Δανία άτομα της δικής μας ομάδας βρήκαν δύο άνδρες πίσω από έναν αμφίδρομο καθρέφτη σε ένα μίτινγκ όπου ανέλυαν τις τακτικές που θα χρησιμοποιήσουν κι αυτό έγινε viral. Η προσοχή των media τότε σε σχέση με το τώρα δεν έχει καμία σχέση. Βλέπεις και τα στάδια να γεμίζουν πια. Έχω ζήσει όλη αυτή τη διαδρομή, από τα έξι άτομα στις κερκίδες, στα sold out με χιλιάδες κόσμου. Είναι απίστευτη αυτή η εξέλιξη και το αξίζει ο γυναικείος αθλητισμός. Είμαι άτομο που επιμένει στο ότι η αλλαγή θα έρθει σιγά σιγά και ότι σημασία έχουν οι ίσες ευκαιρίες και η ισότητα στην πρόσβαση. Είναι και στο δικό μας χέρι από κει και πέρα να κάνουμε το άθλημα αυτό πιο συναρπαστικό και πιο ορατό».
Από όσα πρωταθλήματα έχεις γνωρίσει, ποιο ήταν το πιο ανταγωνιστικό;
«Στις ΗΠΑ για μένα ήταν το πιο δύσκολο. Πολύ υψηλός ανταγωνισμός, πολύ καλές ομάδες με σπουδαίες αθλήτριες και ένιωθα ότι η κάθε ομάδα ήταν απειλή δεν υπήρχε καμία για την οποία δεν ανησυχούσες πριν από το παιχνίδι. Ούτε μπορούσες να είσαι σίγουρος ότι θα νικήσεις με 7-0 π.χ. Ήταν και η νοοτροπία διαφορετική, έπρεπε να νικήσεις ό,τι και να γίνει. Οι παίκτριες ήταν πολύ αθλητικές, γρήγορες, δυνατές και αυτό έκανε όλο το παιχνίδι διαφορετικό».
Σε τι οφείλεται αυτή η διαφορά σε σχέση με το ποδόσφαιρο γυναικών στην Ευρώπη;
«Νομίζω είναι ένας συνδυασμός πραγμάτων. Η εθνική ομάδα γυναικών των ΗΠΑ είναι πασίγνωστη, έχει κάνει τόσες επιτυχίες και έχει δημιουργήσει μία βάση υποστηρικτών σε βάθος χρόνου, που είναι δύσκολο να βρεις σε άλλα μέρη. Επίσης παράγουν πολλά ταλέντα τα σχολεία και τα πανεπιστήμιά τους οπότε μπορούν να δημιουργήσουν ομάδες με παίκτριες που θα είναι ολοκληρωμένες και θα έχουν όλα τα στοιχεία που χρειάζονται. Το draft system τους, τούς δίνει αυτή τη δυνατότητα. Επίσης όλες οι καταξιωμένες παίκτριες έπαιζαν στο αμερικάνικο πρωτάθλημα και μπορούσαν να φέρουν στις ΗΠΑ και τα καλύτερα ταλέντα από Καναδά και Λατινική Αμερική, ενισχύοντας ακόμα περισσότερο τον ανταγωνισμό εκεί».
Πώς είναι τώρα στη Μίλαν;
«Είμαι πολύ καλά στη Μίλαν, αλλά ήταν δύσκολη η προσαρμογή από τις ΗΠΑ. Ο κόσμος εδώ είναι πολύ καλός αλλά έχω εκπλαγεί με το πόσο κρύο κάνει. Περίμενα στην Ιταλία να έχει περισσότερη ζέστη, αλλά όπως είπα και πριν κάθε μέρος στο οποίο πάω έχει κάτι να μου διδάξει. Είναι μέρος του ταξιδιού μου και αυτό».
Πέρα από την καριέρα σου σε επίπεδο συλλόγων, πώς ήταν να εκπροσωπείς την εθνική Δανίας έχοντας μάλιστα υπάρξει πρόσφυγας σε αυτή τη χώρα;
«Νιώθω τεράστια τιμή που μπορώ να εκπροσωπώ τη Δανία. Από τότε που ήμουν μικρή ήθελα να γίνω η καλύτερη, να παίξω με τους καλύτερους και το να εκπροσωπείς την εθνική σου ομάδα είναι σαν να σε διάλεξαν ακριβώς επειδή ανήκεις στους καλύτερους της χώρας σου. Επίσης, ήμουν η πρώτη παίκτρια που δεν είχε καταγωγή από τη Δανία και φόρεσε το εθνόσημο και αυτό δείχνει ότι με αφοσίωση και προσπάθεια μπορείς να πετύχεις. Ελπίζω με τη δική μου πορεία να εμπνεύσω παιδιά που ζουν ή έχουν ζήσει παρόμοιες καταστάσεις να ακολουθήσουν το παράδειγμά μου. Λατρεύω κάθε λεπτό, ακόμα και τις δυσκολίες, όμως στην τελική, η μεγάλη πίεση δημιουργεί τα διαμάντια».
Νιώθεις ότι έχεις ένα χρέος να εκπροσωπήσεις αυτές τις μειονότητες ή όσους βιώνουν μία δύσκολη πραγματικότητα παρόμοια με εκείνη που έζησες εσύ;
«Όχι, δεν ένιωσα ποτέ αυτήν την πίεση. Πάντα έκανα ό,τι έκανα για μένα και προσπαθώ να είμαι αυθεντική και ο εαυτός μου. Δεν είναι βέβαια πάντα εύκολο να είσαι 100% εσύ και μπορεί μερικά στοιχεία του χαρακτήρα σου να μην αρέσουν στους άλλους, όπως το να είσαι πολύ ειλικρινής, αλλά θεωρώ ότι πλέον έχω βρει την ισορροπία. Αυτό μόνο μπορώ να δείξω, ότι δεν χρειάζεται καμία προσδοκία, μόνο να είσαι ο εαυτός σου».
Ποιοι παράγοντες βοήθησαν εσένα να βρεις το ποια είσαι;
«Τρία πράγματα. Το να έχεις μεγάλα όνειρα, ένα όραμα, κάτι το οποίο να θέλεις να κάνεις. Δεύτερον είναι σημαντικό το να δουλεύεις πολύ πολύ σκληρά γιατί τίποτα δεν έρχεται μόνο του όσο ταλέντο και να έχεις. Ακόμα κι αν δεν έχεις ταλέντο μπορείς να πας μακριά αν προσπαθήσεις. Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως και να το διασκεδάζουμε. Σκεφτόμαστε όλοι πάρα πολύ σήμερα. Πρέπει να σου αρέσει αυτό που κάνεις και να το απολαμβάνεις, ειδικά τον αθλητισμό. Θα θέλεις να ασχοληθείς όλο και περισσότερο. Πίστεψε ότι μπορείς να πετύχεις τους στόχους που έχεις θέσει ακόμα και αν σε αμφισβητούν, δεν έχει σημασία αν εσύ ξέρεις ποια είναι η διαδρομή σου».
Εσύ πώς επιλέγεις να διασκεδάζεις στην καθημερινότητά σου πέρα από το ποδόσφαιρο;
«Μου αρέσει να κάνω πολλά πράγματα, να βγαίνω έξω και να κάθομαι με την οικογένειά μου και τους φίλους μου, είμαστε μεγάλη οικογένεια. Μου αρέσει και να μην κάνω τίποτα και απλά να ξεκουράζομαι. Βλέπω σειρές, διαβάζω βιβλία επειδή μου αρέσει να μαθαίνω, με κούραζαν όμως οι εξεταστικές όταν σπούδαζα. Πάντως όταν έχω ελεύθερο χρόνο ακούω το σώμα μου αν θέλω ξεκουράζομαι αλλιώς βρίσκω τρόπο να μείνω απασχολημένη».
«Είναι απίστευτη η εξέλιξη του ποδοσφαίρου γυναικών, είμαι άτομο που επιμένει στο ότι η αλλαγή θα έρθει σιγά σιγά»
«Ο εθελοντισμός είναι στην ανθρώπινη φύση, έχουμε φτιαχτεί για να έχουμε ενσυναίσθηση»
Πώς συνδύασες ποδόσφαιρο και ιατρική;
«Από τότε που ήμουν μικρή ήμουν συνεχώς απασχολημένη. Ασχολούμουν με πολλά πράγματα μαζί και μετά όταν μεγάλωσα έτρεχα πολλά πρότζεκτ ταυτόχρονα. Μου αρέσει οτιδήποτε έχει να κάνει με επιχειρήσεις και εθελοντισμό, γι’ αυτό άλλωστε βοηθάω στην UNESCO. Δεν ήταν εύκολο το να γίνω γιατρός, όμως όσο κι αν αγαπούσα το ποδόσφαιρο ήθελα πάντα να κάνω κάτι με το οποίο θα μπορούσα να προσφέρω. Ήθελα να κάνω κάτι που θα έχει θετική επιρροή στη ζωή ή στο χαρακτήρα και κάποιου άλλου, να μπορώ να βοηθήσω κάποιον που το έχει ανάγκη. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να το κάνεις αυτό βέβαια, αλλά εγώ ήθελα να το κάνω ως γιατρός. Επίσης μου αρέσει να αναλαμβάνω ευθύνες. Ο ελεύθερός μου χρόνος μπορεί να είναι περιορισμένος, αλλά αισθάνομαι γεμάτη».
Είσαι εθελόντρια και μιλάς πολύ για τον εθελοντισμό, πόσο σημαντικό θεωρείς ότι είναι το να προσφέρουμε ειδικά σε έναν κόσμο με έντονες τις ανισότητες;
«Ο εθελοντισμός είναι στην ανθρώπινη φύση. Έχουμε φτιαχτεί για να έχουμε ενσυναίσθηση. Από τη φύση μας επηρεαζόμαστε όταν βλέπουμε κάτι σκληρό ή απάνθρωπο, αυτό είναι που μας διαφοροποιεί από τα ζώα. Αν δεις έναν ηλικιωμένο να πέφτει, η ειλικρινής σου αντίδραση είναι να τον βοηθήσεις να σηκωθεί επειδή έτσι είμαστε φτιαγμένοι ως άνθρωποι. Για μένα ο εθελοντισμός λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο. Βλέπεις κάποια άτομα να βιώνουν απάνθρωπες καταστάσεις και σου βγαίνει να βοηθήσεις. Εάν έχω βήμα, θέλω να μιλήσω για αυτά και δεν έχει να κάνει με το αίσθημα της ευθύνης. Βέβαια για να βοηθήσεις πρέπει να φροντίσεις να είσαι κι εσύ καλά. Στην τελική, ποτέ δεν ξέρεις πότε εσύ θα χρειαστείς βοήθεια».
Ως ποδοσφαιρίστρια έχεις κι εσύ αντιμετωπίσει τραυματισμούς και μάλιστα δύο πολύ σοβαρούς. Πώς έμεινες δυνατή σε εκείνες τις στιγμές;
«Πράγματι δεν έχει σημασία το ποιος είσαι και πόσο δυνατός θεωρείς ότι είσαι, πάντα θα υπάρχουν στιγμές που θα νιώσεις πολύ πεσμένος αλλά αυτό που με βοηθάει εμένα είναι το να αλλάζω την οπτική μου και το πώς βλέπω τα πράγματα. Αποδέχομαι τη δυσκολία και ειδικά στο ποδόσφαιρο μπορεί ο τραυματισμός να σε επηρεάζει πάρα πολύ, να μην μπορείς να είσαι με την ομάδα σου, αλλά σκέφτομαι ότι ευτυχώς έχω πρόσβαση στη σωστή θεραπεία, υπάρχει κόσμος που έχει σίγουρα πιο δύσκολη καθημερινότητα από εμένα. Δεν χρειάζεται να ταξιδέψεις μακριά, και δίπλα σου μπορεί να υπάρχουν τέτοια παραδείγματα. Πάντα έλεγα ότι είναι θέμα οπτικής το πώς αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες».
Είναι το παρελθόν σου ένας λόγος για τον οποίο σκέφτεσαι έτσι πλέον και εκτιμάς πράγματα που θεωρούμε δεδομένα;
«Σίγουρα, το ότι έχω υπάρξει σε αυτή τη θέση έχει παίξει ρόλο. Προσπαθώ να ανατρέψω την κάθε δύσκολη κατάσταση στο βαθμό που μπορώ, δεν είναι πάντα εύκολο. Δεν υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούν να μου χαλάσουν τη μέρα. Ακόμα και στις συμπαίκτριές μου, όταν συμβαίνει κάτι αρνητικό τους λέω ότι θα μπορούσε να είναι και χειρότερα. Θα μπορούσαμε να είμαστε άσχημες, αλλά όχι αναφερόμενη στην εξωτερική μας εμφάνιση, αλλά στην ψυχή και το mindset μας. Το να σκέφτεσαι έτσι βέβαια είναι κάτι που πρέπει να δουλέψεις με τον εαυτό σου κι έρχεται σιγά σιγά».
Όταν θέλεις να μιλήσεις στον κόσμο για τις δικές σου εμπειρίες και να μοιραστείς τις σκέψεις σου, πώς επιλέγεις να το κάνεις; Προτιμάς τα social media ή μία πιο άμεση επικοινωνία;
«Νομίζω ότι στα social media δεν μοιράζομαι τις σκέψεις μου πολύ και οι περισσότεροι με ακολουθούν απλά επειδή κάπως με βρήκαν, φυσικά κάνω και συνεντεύξεις. Προσπαθώ στα social να δείχνω όμως τη στάση ζωής που έχω επιλέξει και να υπενθυμίζω στο κοινό μου ότι είμαι ευγνώμων για όσα έχω και για το ότι είμαι ζωντανή. Μπορεί να έχω ζήσει αρκετά, αλλά το ότι ξυπνάω το πρωί και βλέπω τον ήλιο είναι ευτυχία».
Πώς νιώθεις όταν κάνεις ανασκόπηση της μέχρι τώρα διαδρομής σου; Συνειδητοποιείς πόσα πράγματα κατάφερες να κάνεις στη ζωή σου;
«Πολλές φορές δεν τα σκέφτομαι επειδή είμαι ένα άτομο που θέτει πάντα νέους στόχους κι έχει νέες φιλοδοξίες. Υπάρχουν στιγμές όμως που μιλάω με κόσμο και τότε αναλογίζομαι το τι έχω πετύχει, λέω ‘’είναι απίστευτο το ότι το έκανα όντως αυτό’’. Πριν μερικές ημέρες, έλαβα ένα μήνυμα από έναν δάσκαλο στην Καμπότζη, μου είπε ότι διδάσκει σε κάποια παιδιά και ήθελε αν έχω λίγο χρόνο να εμφανιστώ σε ένα online μάθημα. Έχω σπάνια ελεύθερο χρόνο και το σκέφτηκα πολύ για να πω το ναι, αλλά θεώρησα ότι μπορεί να έχουν επιρροή αυτά που θα πω, άρα συμφώνησα. Εμφανίστηκα στο μάθημα και είδα περίπου είκοσι παιδιά όλα από το Αφγανιστάν, πράγμα που δεν ήξερα και σοκαρίστηκα. Ανατρίχιασα και ένιωσα περήφανη για τον εαυτό μου. Χάρηκα πολύ για αυτό που κάνω επειδή μπόρεσα να μιλήσω σε αυτά τα παιδιά και να τους δώσω ελπίδα. Έμεινα εκεί για μία ώρα τελικά. Τέτοιες στιγμές μου δείχνουν το πόσο μακριά έφτασα».
Ποιες είναι οι στιγμές που έχεις ξεχωρίσει από τη μέχρι τώρα πορεία σου στο ποδόσφαιρο;
«Μία από αυτές είναι όταν ήμουν πολύ μικρή, σε ένα μικρό τουρνουά στη Δανία ήμασταν στον τελικό για να κερδίσουμε μετάλλιο. Παίζαμε με μία ομάδα πολύ καλή, που είχε καλό προπονητή. Χάναμε 2-0 και κατάφερα να γυρίσω το παιχνίδι σε 2-3, ήταν ένα από τα πρώτα μετάλλια που πήρα. Δεν θα το ξεχάσω επειδή θυμάμαι ότι έβρεχε αλλά κάτι μέσα μου με παρακίνησε. Μία άλλη στιγμή είναι στο EURO του 2017 όταν παίζαμε με τη Γερμανία στα ημιτελικά. Εκεί συνέβη κάτι παρόμοιο επειδή οι αντίπαλοι ήταν αήττητοι και εμείς μοιάζαμε αουτσάιντερς. Τότε είχα έρθει από ένα σοβαρό τραυματισμό και δεν ήμουν σε καλή φόρμα, όμως έβαλα ένα γκολ και τελικά κάναμε το 1-0, 1-2. Στη συνέντευξη μετά θυμάμαι ότι δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Αυτές οι δύο στιγμές είχαν μεγάλη επιρροή σε εμένα, μου έδειξαν το τι μου έχει δώσει το ποδόσφαιρο».
Τι σου έχει δώσει το ποδόσφαιρο;
«Μου έχει δώσει ένα διαφορετικό σκεπτικό. Δεν έχει σημασία ποιος φοράει καλύτερα παπούτσια, ποιος έχει τα λεφτά, μέσα σε 90’ λεπτά μπορούν να γίνουν τα πάντα. Ναι, εννέα στις δέκα φορές θα πάει το ματς όπως όλοι το περιμένουν, θα κερδίσει το φαβορί, αλλά τη μία φορά θα γίνει το θαύμα και αυτό είναι το αγαπημένο μου κομμάτι στο ποδόσφαιρο».
