Η πρωτοποριακή πρωτοβουλία του Ολυμπιακού μέσα από τα μάτια της ψυχής των πρωταγωνιστών στο Gazzetta

Η συγκεκριμένη κίνηση δεν είναι καινοτόμα και πρωτόγνωρη μόνο στα ελληνικά γήπεδα αλλά και τα ευρωπαϊκά καθώς ο Ολυμπιακός είναι η μόνη ομάδα που εφαρμόζει το σύστημα σε κάθε εντός έδρας παιχνίδι και όχι σε μόνο ένα.

Για παράδειγμα η Πόρτο είχε κάνει κάτι παρόμοιο για άτομα με προβλήματα όρασης αλλά για μόνο ένα ματς.

Αυτό φαίνεται και από το κινέζικο δίκτυο CGTN που κατέγραψε την εμπειρία των οπαδών που έζησαν αυτή τη μοναδική στιγμή και ένιωθαν τον παλμό του γηπέδου έχοντας ζωντανή κάλυψη του αγώνα στα ακουστικά, στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ, δηλαδή στο δεύτερο παιχνίδι που έγινε η συγκεκριμένη λειτουργία.

Η πρώτη φορά που ο Ολυμπιακός επιχείρησε να δώσει την ευκαιρία σε ανθρώπους με προβλήματα όρασης να παρακολουθήσουν το παιχνίδι από κοντά, ήταν τον περασμένο Οκτώβριο, όταν φιλοξένησαν πέντε οπαδούς με προβλήματα στην όραση στο εντός έδρας παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ. Έκτοτε πέρασαν πέντε μήνες και στον ελληνικό σύλλογο ήθελαν να τελειοποιήσουν το έργο που είχαν ξεκινήσει.

Κάπου εδώ έρχεται και το Πάντειο Πανεπιστήμιο, το οποίο σε συνεργασία με τον Ολυμπιακό μέσω του Radio Panteio, δημιούργησαν τις καλύτερες συνθήκες για τους συγκεκριμένους ανθρώπους ώστε να δουν σε real time το παιχνίδι που παρακολουθούν στο γήπεδο.

Συνολικά 14 φοιτητές πήραν μέρος σε αυτό το έργο και κόντρα στον Άρη έγινε απλά η αρχή, αφού ο Ολυμπιακός θα προσφέρει τη συγκεκριμένη ευκαιρία σε κάθε εντός έδρας παιχνίδι. Το κάθε παιχνίδι μπορεί να το παρακολουθεί και οπαδός άλλης ομάδας με οπτική αναπηρία, καθώς δεν υπάρχει τέτοιου είδους αποκλεισμός, φτάνει να βρίσκεται στις πέντε θέσεις που θα κληρώσει η ΠΑΕ.

Ο έφηβος Νεκτάριος μίλησε για την εμπειρία που έζησε κόντρα στον Άρη, με μοναδική ευχή του να εγκατασταθεί σε άλλα γήπεδα το συγκεκριμένο σύστημα. Παράλληλα αναφέρθηκε στην πρώτη φορά που πήγε γήπεδο, το 2016 ως νικητής με τη μάχη του καρκίνου και πλάι στον Στέφανο Καπίνο.

- Ήταν η πρώτη φορά που πήγες στο γήπεδο;

«Δεν ήταν η πρώτη φορά που είχα πάει στο γήπεδο. Είχα πάει ξανά κόντρα στον ΠΑΟΚ τον περασμένο Οκτώβριο και η άλλη το 2016 που είχα βγει και στο γήπεδο μαζί με τους παίκτες».

- Με ποιον παίκτη ήσουν;

«Ήμουν με τον τερματοφύλακα, τον Καπίνο».

- Πες μου τι διαφορά είχε από την τελευταία φορά που είχες πάει με τον ΠΑΟΚ;

«Μου άρεσε πάρα πολύ γιατί η διαφορά με τις προηγούμενες φορές που είχα πάει, δεν μπορούσα να δω τι γινόταν και τώρα μου άρεσε η κίνηση του Ολυμπιακού να υπάρχει και live μετάδοση».

- Πώς το έζησες;

«Το έζησα πάρα πολύ όμορφα. Ήταν πάρα πολύ έντονο που έζησα όλο αυτό τον παλμό».

- Αυτό που θυμάσαι περισσότερο;

«Θυμάμαι τα δύο γκολ και ο τρόπος που πανηγύρισαν οι οπαδοί του Ολυμπιακού».

- Πόσο διευκολύνει έναν οπαδό με οπτική αναπηρία;

«Διευκολύνει 100% έναν τυφλό οπαδό γιατί σε μεταφέρει μέσα στον αγώνα. Σαν να είμαι μπροστά-μπροστά και να το βλέπω πολύ καλύτερα».

- Θα άλλαζες κάτι ή θα πρόσθετες;

«Δεν χρειάζεται κάποια βελτίωση θεωρώ για μας προσφέρει όσα χρειαζόμαστε. Αυτό που θα ήθελα εγώ είναι να το πάρουν και άλλες ομάδες και να το έχουν στα γήπεδά τους ώστε να μπορούν οπαδοί με πρόβλημα στην όραση να 'βλέπουν' την αγαπημένη τους ομάδα».

- Πώς έγινες Ολυμπιακός;

«Έγινα Ολυμπιακός επειδή ήταν και ο μπαμπάς»

- Πες μου τα συναισθήματά σου μετά το παιχνίδι;

«Ήμουν απογοητευμένος και δυσαρεστημένος για το αποτέλεσμα γιατί έπρεπε να νικήσει ο Ολυμπιακός, το άξιζε. Εγώ προσωπικά ένιωσα πολύ ευχαριστημένος με όλο και αυτό και το χάρηκα πάρα πολύ».

Στο Gazzetta μίλησε και ο μπαμπάς του Νεκτάριου, Γρηγόρης, ο οποίος είδε από κοντά τον γιό του να απολαμβάνει την αναμέτρηση, αναφέρθηκε στο πόσο καλό κάνει στους ανθρώπους με οπτική αναπηρία αυτή η μετάδοση και μοιράστηκε μία τρομερή ποδοσφαιρική ιστορία με τον μικρότερο γιο του, Αλέξανδρο.

- Πείτε μου για τον Νεκτάριο, πώς τον είδατε;

«Εγώ τον είδα πολύ χαρούμενο με αυτό. Σε σύγκριση με την προηγούμενη φορά που πήγαμε, υπήρξε μεγάλη διαφορά και βελτίωση για εκείνον. Δεν είχε τον live σχολιασμό και δεν ήξερε τι γινόταν. Τώρα με τον Άρη σκέψου δεν με ρώτησε ούτε μία φορά τι έγινε γιατί είχε τα πάντα στο ακουστικό. Είχε επαφή με το ματς. Για να καταλάβουμε τη διαφορά, ας κλείσουμε τα μάτια μας για δύο ώρες και μετά να τα ανοίξουμε. Είναι λογικό όταν χαίρεται το παιδί σου για κάτι, χαίρεσαι και εσύ. Να σου πω εδώ κιόλας ότι τότε στο παιχνίδι κόντρα στην ΑΕΚ που μπήκε στον αγωνιστικό χώρο, μόλις είχε βγει νικητής στη μάχη που έδωσε με τον καρκίνο».

- Απίστευτο...

«Έχω και μία ιστορία με τον μικρό μου γιο. Κόντρα στην Άρσεναλ είχε μπει και εκείνος με τους παίκτες στον αγωνιστικό χώρο και ο μικρός χάθηκε. Όταν τα άλλα παιδάκια έφυγαν, εκείνος έμεινε στον αγωνιστικό χώρο και δεν ήξερε τι να κάνει. Τότε οι παίκτες της Άρσεναλ τον πήραν και έβγαλαν μαζί του φωτογραφία αναμνηστική. Σκέψου ότι έκανε τον γύρω του κόσμου αυτό. Το είχαν γράψει και τα σάιτ της Αγγλίας».

Όσο για τον κ. Γιώργο που σήμερα είναι 71 ετών, αναφέρθηκε στο τρόπο που ζει τα τελευταία 18 χρόνια, όταν ο ζαχαρώδης διαβήτης του στέρησε την όραση αλλά δήλωσε μεγάλος υποστηρικτής του Ολυμπιακού, τον οποίο ακολουθεί από μικρό παιδάκι.

- Πείτε μου για την εμπειρία στο γήπεδο και για το πρόβλημα στην όραση που αντιμετωπίζετε

«Πηγαίνω στο γήπεδο από τότε που ήμουν 6 με 7 ετών και τώρα σκέψου είμαι 71 ετών. Με πήγαινε στο γήπεδο ο μεγαλύτερός μου αδερφός. Μέχρι πριν την πανδημία είχα και διαρκείας. Για να καταλάβεις, είμαι με πρόβλημα στην όραση τα τελευταία 18 χρόνια από τον ζαχαρώδη διαβήτη, δεν γεννήθηκα έτσι. Ταλαιπωρούμε με αυτό το πρόβλημα και έχω χάσει την όρασή μου γιατί δεν το πρόσεξα κιόλας. Είναι μία ασθένεια που τον αποκαλούμαι «Λευκό δολοφόνο» γιατί κάνεις μία ζωή δύσκολη και ταλαιπωρημένη. Από τότε που έχασα την όρασή μου προσπαθώ να επιβιώσω γιατί εισπράττω και δίνω πολύ αγάπη. Ακούω ραδιόφωνο αρκετά και επειδή δεν κοιμάμαι πολύ (2:30 κοιμάμαι και 6 ξυπνάω) και ακούω τις εκπομπές. Πολλές φορές βγαίνω και μιλάω και εγώ».

- Τι κάνατε στο γήπεδο τις προηγούμενες φορές που είχατε πάει;

«Όταν έχασα την όρασή μου, στο γήπεδο ήμουν ανάμεσα στον ανιψιό μου και τον αδερφό μου. Όταν ήταν να ξεκινήσει ο αγώνας, τους είπα να μου πουν σε ποια εστία κάνουμε επίθεση ώστε να προσπαθήσω να αντιληφθώ που κουνάνε το κεφάλι τους για να καταλάβω αν κάνουμε επίθεση ή αμυνόμαστε. Όταν βάζαμε γκολ, εγώ με χρονοκαθυστέρηση έπρεπε να σηκωθώ σιγά-σιγά με το μπαστουνάκι μου να πανηγυρίσω χωρίς να δω τη φάση».

- Πείτε μου για την εμπειρία σας...

«Αυτό που συνέβη κόντρα στον Άρη ήταν μία αξέχαστη εμπειρία. Ήταν ένα όνειρο για εμένα αυτό που έζησα. Ήταν μία εμπειρία σαν να έβλεπα ξανά. Μπορεί να έχω το ραδιόφωνο στις μεταδόσεις αλλά πολλές φορές πήγαινε σε άλλο γήπεδο το σχόλιο και δεν υπήρχε συνοχή. Ήταν σαν να το έβλεπες. Η χαρά μου ήταν τεράστια και θέλω μέσα από εδώ να συγχαρώ και να ευχαριστήσω τόσο τον πρόεδρο του Ολυμπιακού, Βαγγέλη Μαρινάκη όσο και τον Νίκο Γαβαλά που πήραν αυτή τη πρωτοβουλία σε συνεργασία με το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Ήταν μία καινοτομία γιατί καμία άλλη ομάδα δεν το έχει.

Ήταν μία πρωτοβουλία που δείχνει το μεγαλείο του Ολυμπιακού. Πέρασα αξέχαστα αν και στεναχωρήθηκα με αποτέλεσμα. Κάποιες στιγμές συγκινήθηκα γιατί έζησα την ατμόσφαιρα και τον παλμό πάλι. Ένιωσα σαν να είμαι νέος στην κερκίδα και να ζούσα ξανά τα χρόνια που έβλεπα. Έχω τη στήριξη του Ολυμπιακού και θέλω να πάω ξανά όταν παίξουμε με την ΑΕΚ και με τον Παναθηναϊκό. Είναι πάρα πολύ σημαντικό για εμάς που έχουμε την αναπηρία στα μάτια και η μετάδοση ήταν εξαιρετική και υπεραναλυτική. Ευχαρίστησα τα παιδιά της Παντείου που ήταν μαζί μας».

- Τι σημαίνει ο Ολυμπιακός για εσάς και ποια ήταν η πιο δυνατή στιγμή;

«Αρχικά όλη μου η οικογένεια ήταν Ολυμπιακός. Από μικρός πήγαινα στο γήπεδο και η ομάδα σημαίνει πολλά. Είναι το τρίτο πιο σημαντικό πράγμα της ζωής μου. Δεν είμαι φανατικός και έζησα σε εποχή που πήγαινα με φίλο Παναθηναϊκό να δούμε ντέρμπι. Οι φίλαθλοι ήταν μαζί και έζησα την τραγωδία της Θύρας 7. Δεν ήμουν εκεί και όταν τελείωσε το παιχνίδι δεν είχαμε καταλάβει κάτι. Όταν γυρνούσαμε είδαμε τα ασθενοφόρα και όταν γυρίσαμε στο σπίτι, η μητέρα μου ήταν πόρτα και μόλις μας είδε, ανακουφίστηκε. Τότε καταλάβαμε τι έγινε και μετά είδαμε τι συνέβη. Έζησα πολλά και φοβερά πράγματα με τον Ολυμπιακό, έχω πάει και στο εξωτερικό για εκείνον να δω ματς. Ήμουν φοιτητής στην Ιταλία, στην Μπολόνια και έφυγα από την πόλη για να πάω να τον δω που έπαιζε με την Κάλιαρι. Είναι η ζωή μου ο Ολυμπιακός

Η όραση μου είναι ελάχιστη. Ίσα-ίσα να δω το τραπεζάκι που είναι μπροστά μου στον καναπέ για να μην πέσω. Αν είναι να χάσω και αυτό το ελάχιστο που έχω, θα ήταν ευχή να γίνει στο Καραϊσκάκης πανηγυρίζοντας ένα γκολ ή μία πρόκριση του Ολυμπιακού. Η καλύτερη στιγμή ήταν στην είσοδο των παικτών, όταν ο κόσμος έφτιαξε τέτοια ατμόσφαιρα και εγώ την ένιωσα τόσο έντονα για αυτό και βούρκωσα. Και στα γκολ φυσικά αλλά ήταν απίθανη στιγμή. Στεναχωρήθηκα που ο Άρης το γύρισε αλλά το είχα καταλάβει από την εμπειρία μου όταν άκουσα τις αλλαγές».