Top-10: Οι καλύτερες Εθνικές ομάδες των Μουντιάλ

Τα κριτήρια με τα οποία επιλέχθηκαν οι 10 καλύτερες Εθνικές ομάδες όλων των εποχών στη διοργάνωση αμφιταλαντεύονται προφανώς μεταξύ αντικειμενικότητας και υποκειμενικότητας, με σαφή διάθεση για κλίση προς την πρώτη. Υπάρχουν επιλογές αυτονόητες, άλλες που γίνονται για λόγους που δεν είναι το υπέροχο ρόστερ, το εντυπωσιακό ποδόσφαιρο, οι σπουδαίες εμφανίσεις, ακόμα και ο τίτλος! Η Ουγγαρία του 1958, η Ολλανδία του 1974 ή η Βραζιλία του 1982 δεν θα μπορούσαν να απουσιάζουν, ούτε είναι αυτονόητο πως κάθε ομάδα που τα κατάφερε κι έφτασε ως την πηγή, εξασφαλίζει αυτόματα θέση στους κορυφαίους ever.

Μετράμε λοιπόν αντίστροφα προς την καλύτερη Εθνική ομάδα που εμφανίστηκε ποτέ στον θεσμό!

Ήδη από το EURO 1996, οι Κροάτες είχαν αποκτήσει πολλούς φίλους, με την πορεία τους ως τα προημιτελικά. Ο Στίματς, ο Σίμιτς, ο Γιάρνι, ο Ασάνοβιτς, ο Μπόμπαν και ο Προσινέτσκι αποτελούσαν τους ιδανικούς «φρουρούς» του Νταβόρ Σούκερ και οι Βαλκάνιοι εμφάνισαν την ομορφότερη ιστορικά ποδοσφαιρική εκδοχή τους στην Ευρώπη, πριν κάνουν το ίδιο σε παγκόσμιο στερέωμα δυο χρόνια αργότερα, στην παρθενική τους μάλιστα συμμετοχή σε Μουντιάλ, μετά την κατάρρευση του λεγόμενου σοσιαλιστικού μπλοκ και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας! Στον όμιλο με τους Τζαμαϊκανούς, τους Αργεντινούς και τους Ιαπωνέζους, δεν βρέθηκαν πολλοί που να περίμεναν τέτοια απόδοση από τους Κροάτες. Η πρεμιέρα με το 3-1 και τη γκολάρα του Προσινέτσκι έκανε την αρχή, για να ακολουθήσει η επικράτηση επί της Ιαπωνίας και να τους εξασφαλίσει την πρόκριση στην επόμενη φάση, παρά την ήττα από τη «μπιανκοσελέστε» την τελευταία αγωνιστική.

Σειρά στο «ταξίδι» της ομάδας του Τσίρο Μπλάζεβιτς είχε η Ρουμανία, με τον Μπογκντάν Στελέα να βιώνει αρκετά πιεστικές στιγμές στα δοκάρια του. Τελικά, νικήθηκε από το πέναλτι του Σούκερ, «παραμερίζοντας» ουσιαστικά, στην προσπάθεια των Κροατών να «γράψουν» ιστορία στα προημιτελικά, απέναντι στους Γερμανούς, τους οποίους και διέσυραν με 3-0 στο Ζερλάν! Ο Γιάρνι, ο Βλάοβιτς και ο Σούκερ «ξέραναν» τα πάντσερ, που ειδικά με το αριθμητικό μειονέκτημα, μετά την αποβολή του Βορνς, δεν είχαν τις ικανότητες και τον τρόπο να ανακόψουν την ποιοτικότατη αντίπαλό τους. Στα ημιτελικά, οι «οικοδεσπότες» Γάλλοι δέχθηκαν το σοκ στο ξεκίνημα του β’ μέρους, με τον Σούκερ να βάζει στο… mute το Σταντ ντε Φρανς, όμως οι «τρικολόρ» εκμεταλλεύτηκαν τα κενά στην άμυνα των αντιπάλων τους και με δυο γκολ του Τουράμ ανέτρεψαν την κατάσταση. Οι Κροάτες είχαν τις ευκαιρίες τους, αλλά δεν μπόρεσαν να δώσουν το όνειρο, γνωρίζοντας τον αποκλεισμό. Από την άλλη, εμφάνισαν μια από τις ποιοτικότερες ομάδες που πήγαν ποτέ σε Μουντιάλ και δεν πήραν την κούπα και «χαράχθηκαν» στη μνήμη κάθε ποδοσφαιρόφιλου που θέλει να βλέπει τον συνδυασμό της κλάσης και της μαγκιάς σε μια ομάδα.

Όπως κάθε ομάδα στην ιστορία του θεσμού, έχει τα δικά της επιχειρήματα για να συμπαραταχθεί στο πάλκο με τους κορυφαίους όλων των εποχών. Τα κριτήρια με τα οποία εξετάζονται είναι πιο σύνθετα από το «είχε παικταράδες», ή «έπαιξε φανταστικά», ακόμα και «είχε δυνατή άμυνα/επίθεση». Κάποιο συγκεκριμένο χαρακτηριστικό σε όσες προηγήθηκαν και σε όσες ακολουθούν τις καθιστά ξεχωριστές. Την Ιταλία του 1982 την βάζουμε στις αξέχαστες και καλύτερες ομάδες, διότι νίκησε στην ίδια διοργάνωση την Αργεντινή, τη Βραζιλία και τη Δυτική Γερμανία, αλλά κυρίως, διότι «γέννησε» μια από τις ιστορικότερες φιγούρες του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, τον Πάολο Ρόσι και παραμέρισε ένα κλίμα δυσπιστίας και νοσηρότητας, λόγω του σκανδάλου «Totonero» των στημένων παιχνιδιών στο Καμπιονάτο, όπου μάλιστα εμπλοκή φαινόταν να έχει ο μεγάλος σταρ της! Ο Έντσο Μπεαρζότ έκλεισε τα «αυτιά» του στις φωνές κατά του Νο.9 του, τον συμπεριέλαβε στην αποστολή για τα γήπεδα της Ισπανίας κι εκείνος ήταν εντυπωσιακός, κρίνοντας το ένα παιχνίδι μετά το άλλο και κατακτώντας όποιο ατομικό βραβείο κυκλοφορούσε!

Ξεκινώντας τις υποχρεώσεις της στον 1ο όμιλο, η Ιταλία ήταν κάθε άλλο παρά εντυπωσιακή! Οι ισοπαλίες με την Πολωνία (0-0), το Περού (1-1) και το Καμερούν (1-1) την έστειλαν ασθμαίνουσα και λόγω τερμάτων στην επόμενη φάση. Εκεί όμως, σε όμιλο με Βραζιλία και Αργεντινή, μεγαλούργησε! Ο Ταρντέλι και ο Καμπρίνι την οδήγησαν στη νίκη επί της «μπιανκοσελέστε», ενώ στον δεύτερο αγώνα, ο Ρόσι πήρε το «όπλο» του, ισοπέδωσε τη Βραζιλία με χατ τρικ (2-3) κι έστειλε τη «σκουάντρα ατζούρα» στα ημιτελικά! Η Πολωνία «πληρώθηκε» από τον Ιταλό φορ, που δεν σταματιόταν με τίποτα, με άλλα δυο γκολ, ενώ η ομάδα πήρε εκδίκηση για το «κάζο» της πρεμιέρας. Στον τελικό του Μπερναμπέου, ο Ρόσι άνοιξε το σκορ, ο Ταρντέλι και ο Αλτομπέλι έδωσαν διαστάσεις θριάμβου και ο Μπράιτνερ απλά διαμόρφωσε το τελικό 3-1, με το οποίο οι Ιταλοί ανέβαιναν ξανά στην κορυφή του κόσμου μετά από 44 χρόνια και για τρίτη φορά στην ιστορία τους! Ο σέντερ φορ της Γιουβέντους είχε γίνει ο πρώτος που κάνει χατ-τρικ εις βάρος της «σελεσάο», πήρε το «χρυσό παπούτσι» για τα 6 γκολ του, τη «Χρυσή Μπάλα» για τα κατορθώματά του με την Εθνική και η ατάκα «το πρώτο γκολ με τη Βραζιλία μου άνοιξε τις πόρτες του παραδείσου», εξηγεί το μεγαλείο εκείνης της ομάδας και όσων κατάφερε!

Σε μια εποχή μακρινή, από κάθε άποψη, από τη σημερινή, οι Ούγγροι κατόρθωσαν να «μπουν» στον ποδοσφαιρικό παγκόσμιο χάρτη και να αφήσουν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους, τουλάχιστον για όσους ασχολούνται με την ιστορία των διοργανώσεων και την παράδοση. Ο Φέρεντς Πούσκας, ο μεγαλύτερος παίκτης του ουγγρικού ποδοσφαίρου, αποτέλεσε την αιχμή του δόρατος για μια ομάδα που δεν κατέκτησε το τρόπαιο, αλλά συγκρίθηκε με τους καλύτερους, παίζοντας ποδόσφαιρο έξω από την πεπατημένη. Έχοντας νικήσει στο «Παιχνίδι του Αιώνα» τους Άγγλους μέσα στο Γουέμπλει, ένα χρόνο νωρίτερα, το 1954 ταξίδευε στην Ελβετία ως ένα εκ των φαβορί. Το 9-0 επί της Κορέας στο εναρκτήριο παιχνίδι της διοργάνωσης έστειλε το «μήνυμα», αλλά κόντρα στη Δυτική Γερμανία, το 8-3 ήταν τόσο εμφατικό, όσο και όσα έκαναν οι Μαγυάροι στο γήπεδο!

Τα πρωτόλεια του «total football» που εφάρμοζε ο Γκούσταβ Χέμπες δεν θα μπορούσε να σταματηθεί, παρά μόνο στον τελικό, όπου οι Δυτικογερμανοί πήραν την εκδίκησή τους. Σε ένα επικό παιχνίδι, στο λεγόμενο «Θαύμα της Βέρνης», το 2-0 των Μαγυάρων, υπό βροχή στο β’ μέρος θα γίνει 3-2, στην πρώτη ήττα της Ουγγαρίας μετά από 31 παιχνίδια! Ο «Καλπάζων Συνταγματάρχης» μπροστάρης με τον Χιντεγκουτι σε ρόλο trequartista, τον Μπόζικ, τον Κόσιτς, τον Τσίμπορ και τους υπόλοιπους θα καταγράφονταν ως μια ομάδα που ξεπέρασε τις συνηθισμένες διατάξεις στον αγωνιστικό χώρο. «Όλοι άλλαζαν θέση διαρκώς. Οι αντίπαλοί μας δεν μπορούσαν να προβλέψουν τις κινήσεις μας, ούτε το πλάνο μας. Δεν είχαν αντιμετωπίσει κάτι τέτοιο ξανά στην ιστορία. Αν παίζαμε ως Άγγλοι, δεν θα μπορούσαμε να έχουμε θέση στο διεθνές ποδόσφαιρο», έγραψε στην αυτοβιογραφία του ο Πούσκας, περιγράφοντας ό,τι ακριβώς ήταν η Ουγγαρία του 1954: πρωτοπόρα!

Για πρώτη φορά στην ιστορία των Μουντιάλ, είχε έρθει η ώρα των Γάλλων να «λάμψουν» τόσο εκκωφαντικά, κατακτώντας το πρώτο τρόπαιο στην ιστορία. Πως αλλιώς θα μπορούσε να κυλήσει η ιστορία για την ομάδα του Ντεσάν, του Τουράμ, του Μπλαν, του Πετί, του Τζορκαέφ και φυσικά του Ζιντάν, που παρέδωσε στα μάτια των θεατών ένα αριστούργημα, μια εκλεπτυσμένη «μηχανή» επιθετικής αποτελεσματικότητας και θεάματος. Ο πρώτος όμιλος πέρασε με τους «τρικολόρ» να καταθέτουν την ποιότητά τους, σκοράροντας 9 γκολ απέναντι στη Δανία, τη Νότια Αφρική και τη Σαουδική Αραβία, επίδοση που ήταν η καλύτερη όλων των ομάδων της διοργάνωσης σε αυτή τη φάση. Και μετά ξεκίνησαν τα νοκ άουτ και η Γαλλία χρειάστηκε να επιστρατεύσει όλη την ανθεκτικότητα και την επιμονή της, διασχίζοντας το δρόμο προς το έπος του Παρισίου μέσα από παιχνίδια που κρίθηκαν στην παράταση ή τα πέναλτι!

Απέναντι στην Παραγουάη το γκολ του Μπλαν στο 114’ ήρθε να λυτρώσει την ομάδα του Ζακέ, με την Ιταλία ο ίδιος παίκτης ευστόχησε στο τελευταίο «χτύπημα» από τα 11 βήματα, ξεσηκώνοντας το Σταντ ντε Φρανς, ενώ στα ημιτελικά ο Τουράμ σκόραρε δις απέναντι στους υπέροχους Κροάτες, που με τον Σούκερ, τον Μπίλιτς, τον Ασάνοβιτς και τον Μπόμπαν άφησαν επίσης το στίγμα τους στη διοργάνωση! Όλα αυτά έβρισκαν τον Ζιντάν σε θέση οργανωτή, αλλά όχι πρωταγωνιστή. Αυτό θα συνέβαινε το βράδυ της 12ης Ιουλίου, κόντρα στη Βραζιλία του τραγικού πρωταγωνιστή, Ρονάλντο Ο «Ζιζού» έκανε απίθανα πράγματα, παίζοντας τη «σελεσάο» με τρόπο ακατανίκητο. Τα δυο γκολ που πέτυχε μετέτρεψαν τον τελικό σε ατομική παράσταση και ο Πετίτ με γκολ στις καθυστερήσεις διαμόρφωσε το θριαμβευτικό 3-0. Η Γαλλία είχε ισοπεδώσει τους Βραζιλιάνους, που ταξίδεψε (και) στη Γαλλία ως φαβορί, αλλά δεν είχε «απάντηση» στους οικοδεσπότες, που θα πανηγύριζαν εντός των τειχών για πρώτη φορά, μετά την Αργεντινή το 1978. Παράλληλα, ο Ζιντάν είχε μόλις αποδείξει γιατί αποτελούσε έναν από τους καλύτερους παίκτες που έπαιζαν εκείνη την περίοδο στον κόσμο.

Τα «πάντσερ» της τελευταίας 10ετίας του 20ου αιώνα ήταν μια ομάδα-διαφήμιση για το γερμανικό ποδόσφαιρο. Μαχητικότητα, πειθαρχία, μεθοδικότητα και «κρύο κεφάλι» στις δύσκολες στιγμές, με μερικές πινελιές από τέχνη. Αυτές οι τελευταίες συνήθως δεν είναι πολλές, σίγουρα δεν συγκρίνονται με όσες χαρακτηρίζουν τους αντιπάλους ή τους καλύτερους όλων των εποχών, αλλά δεν υπάρχει Γερμανία στην ιστορία των Μουντιάλ ή των EURO που να έφτασε στην κορυφή, δίχως ποιότητα. Στα γήπεδα της Ιταλίας, το καλοκαίρι του 1990, η «νασιονάλμανσάφτ» είχε νωπές τις δόξες από το 1974, όταν κατέκτησε το τρόπαιο. Από τον Μπεκενμπάουερ, τον Μίλερ, τον Χένες, τον Φόγκτς, τον Μάγιερ και τον Μπράιτνερ, είχε πια περάσει στην εποχή του Μπρέμε, του Φέλερ και του Κλίνσμαν, φυσικά του Ματέους με τον «Κάιζερ» συνδετικό κρίκο ως προπονητή ανάμεσα στις δυο εποχές. Οι τελευταίοι, αφού μοίρασαν μια «4αρα» (Γιουγκοσλαβία) και μια «5αρα» (Η.Α.Ε) στον όμιλο, σαν κάθε φαβορί που σέβεται τον εαυτό του, μπήκαν στα νοκ-άουτ με ορμή και «όπλο» την επίθεση. Η Ολλανδία «λύγισε» στα ημιτελικά με 2-1, ενώ η Τσεχοσλοβακία ήταν χαμηλό εμπόδιο στα προημιτελικά (1-0).

Στους «4» κλήθηκε να δείξει την ανθεκτικότητά της, παίρνοντας την πρόκριση απέναντι στην Αγγλία, πριν φορέσει το μεγαλύτερο «παράσημο» που θα μπορούσε: να νικήσει στον τελικό τον Μαραντόνα, πράγμα που κατέφερε, με πέναλτι του Μπρέμε στο 85'. Η Γερμανία σήκωσε το τρόπαιο για τρίτη φορά στην ιστορία της και ο γερμανικός τρόπος αποθεώθηκε. H σκληροτράχηλη άμυνα, τα «κανόνια» στην επίθεση και το μυαλό σε κάθε κίνηση μιας μηχανής που θα μπορούσε να χαλάσει μόνο αν κάποιος τη… χάκαρε, κάνει πολλούς να σκέφτονται πως μόνο η ομάδα του Λεβ το 2014 είχε τις απαντήσεις. Το μόνο βέβαιο είναι πως στην Ιταλία το 1990 δεν υπήρχε καλύτερη ομάδα από τα «πάντσερ» του Μπεκενμπάουερ, που έγινε μόλις ο δεύτερος στην ιστορία των διοργανώσεων, μετά τον Μάριο Ζαγκάλο, που θα κατακτούσε τον τίτλο και ως παίκτης και ως προπονητής. Αυτό γιγάντωσε τον μύθο του, μαζί με αυτόν της χώρας του.

Αν το jogo bonito καθιερώθηκε ως στυλ στη νίκη των Βραζιλιάνων στο Μεξικό το 1970, η ομάδψα του Τελε Σαντάνα 12 χρόνια αργότερα ήταν αυτή που το υπηρέτησε με μεγαλύτερη προθυμία από κάθε άλλη. Οι παίκτες του λάτρευαν τη μπάλα κι εκείνη τους ανταπέδιδε την αγάπη, κάνοντάς τους (σχεδόν) όλα τα χατίρια. Κάθε επαφή μαζί της ήταν ένα highlight, κάθε πάσα συμβόλιζε την αρτιότητα του παιχνιδιού. Ένα σύνολο γεμάτο ενέργεια, κλάση, φινέτσα, με παίκτες αληθινούς αρτίστες, που το μόνο που έκαναν ήταν να διασκεδάζουν παίζοντας ποδόσφαιρο. Ο Σόκρατες, ο Φαλκάο, ο Ζίκο, ο Έντερ και οι υπόλοιποι ξεκίνησαν τις υποχρεώσεις τους απέναντι στην ΕΣΣΔ και παρότι έμειναν πίσω στο σκορ, ο «θρύλος» της Κορίνθιανς ισοφάρισε, μέχρι να έρθει ο Έντερ και να νικήσει τον Ντασάεφ για το 2-1. Κόντρα στη Σκωτία και τη Νέα Ζηλανδία το μενού είχε… 4άρες και απίστευτες εμπνεύσεις στον αγωνιστικό χώρο. Τότε, βάσει του συστήματος της διοργάνωσης τότε, μετά τον όμιλο των τεσσάρων ομάδων, σειρά είχαν τέσσερις όμιλοι των τριών, όπου ο πρώτος θα έπαιρνε την πρόκριση στα ημιτελικά. Η «σελεσάο» βρέθηκε με την Αργεντινή και την Ιταλία, έτοιμη για τις θρυλικές «μάχες».

Κόντρα στην «αλμπισελέστε» του νεαρού Ντιέγκο Μαραντόνα η Βραζιλία δεν είχε πρόβλημα να την ισοπεδώσει με 3-1, με τον Ντίας απλά να διαμορφώνει το τελικό σκορ στο 89’, μετά από μια αληθινή ποδοσφαιρική παράσταση του επιθετικού ποδοσφαίρου! Σε συνδυασμό με την επικράτηση των Ιταλών εις βάρος των Αργεντινών, αρκούσε η ισοπαλία με τους «ατζούρι» για την πρόκριση. Αυτή η ομάδα όμως δεν γινόταν να παίξει για την ισοπαλία. Δεν ήταν στο DNA της. Κάθε φορά που ο Ρόσι σκόραρε, οι Βραζιλιάνοι είχαν την απάντηση. Ωστόσο, μετά την ισοφάριση του Φαλκάο στο 78’, κανείς δεν είχε το μυαλό του στην άμυνα και στο πως να αποτρέψουν τον «killer» της Ιταλίας να κάνει το 3-2 και να «σκοτώσει το ποδόσφαιρο», όπως ανέφερε εκ των υστέρων ο Ζίκο για τον αποκλεισμό της Βραζιλίας εκείνη την ημέρα. Εξήγησε πως αν η σάμπα εκφράστηκε ποτέ με ποδοσφαιρικούς όρους, αυτό πλέον ανήκε ολοκληρωτικά στο παρελθόν, αφού το ξέγνοιαστο στυλ των «καλλιτεχνών» ποδοσφαιριστών της εποχής δεν δικαιώθηκε. Έκτοτε όλοι θα κοίταζαν την άμυνα, θα προσέθεταν χαφ και αμυντικούς κι ελάχιστοι θα θαύμαζαν πια ή θα μιμούνταν ομάδες όπως εκείνη η σελεσάο, που δεν πήγε ούτε μέχρι τα ημιτελικά, αλλά αποτελεί έναν αληθινό «θρύλο» των Μουντιάλ.

Οι «φούριας ρόχας» δεν είχαν κατακτήσει ποτέ το Μουντιάλ, μην έχοντας καταγράψει μάλιστα παρά ελάχιστες αξιοπρόσεκτες πορείες στην ιστορία του θεσμού. Οι κλασικές δυνάμεις είχαν την πρωτοκαθεδρία και οι ποιοτικοί Ισπανοί πάντα είχαν κάτι σε έλλειψη, προκειμένου να ακουμπήσουν το «ταβάνι». Στα κιτάπια του ιστορικού ωστόσο θα υπάρχει για πάντα μια ομάδα που τα είχε όλα και σήκωσε το τρόπαιο, όντας καθολικά καλύτερη και με ποιότητα που δεν της… επέτρεπε να αποτύχει! Η πιο πετυχημένη «φουρνιά» του ισπανικού ποδοσφαίρου, με τον Κασίγιας στα γκολπόστ, τον Πικέ, τον Πουγιόλ και τον Ράμος στην άμυνα, τον Τσάβι, τον Ινιέστα, τον Τσάμπι Αλόνσο και τον Φάμπρεγας στο κέντρο και τον Τόρες με τον Βίγια στην επίθεση, ταξίδεψε στη Νότια Αφρική το 2010 με αίσθημα ανωτερότητας και αποφασισμένη για το πλήρωμα του χρόνου.

Το ξεκίνημα ήταν κάθε άλλο παρά ελπιδοφόρο, αφού οι Ελβετοί πήραν τη νίκη στην πρεμιέρα κι άφησαν στα κρύα του λουτρού τους παίκτες του Ντελ Μπόσκε! Στη συνέχεια ωστόσο, η κλάση μίλησε κι έδωσε τις «απαντήσεις» σε κάθε πρόκληση που εμφανίστηκε στον διάβα των Ισπανών παικταράδων. Οι δυο νίκες με τις Ονδούρες και και τη Χιλή αρκούσαν για να τους χαρίσουν την πρώτη θέση και να τη στείλουν πάνω στην Πορτογαλία, αντί για τη Βραζιλία! Το 1-0 απέναντι στους Ίβηρες «γείτονές» τους διαδέχθηκε άλλο ένα ίδιο σκορ επί της Παραγουάης. Στα ημιτελικά, στη «ρεβάνς» του τελικού του EURO 2008, που είχε ανεβάσει τους Ισπανούς στην κορυφή της Ευρώπης, ο Πουγιόλ με κεφαλιά-δυναμίτη νίκησε τον Νόιερ κι έστειλε την ομάδα του στον δραματικό και σκληρό τελικό με την Ολλανδία, που δέχθηκε 9 κίτρινες κάρτες (5 οι Ισπανοί) και είδε τον Ντε Γιόνγκ να κάνει το αξέχαστο μαρκάρισμα στο στήθος του Τσάμπι Αλόνσο! Ο Ινιέστα σούταρε στο 116’ κι έστειλε ένα έθνος στα «ουράνια», με την Ισπανία να γεύεται το «νέκταρ» του Μουντιάλ για πρώτη φορά στην ιστορία της, δυο χρόνια μετά το ευρωπαϊκό και αντίστοιχα δυο χρόνια πριν το… επόμενο, στην καλύτερη τετραετία στην ποδοσφαιρική της ιστορία!

Πασαρέλα. Μπουρουσάγκα. Βαλντάνο. Φυσικά, ο Ντιέγκο. Στα γήπεδα του Μεξικό του 1986 έπαιξε μπάλα η ομορφότερη Εθνική Αργεντινής όλων των εποχών, εκείνη που δεν νικήθηκε από κανέναν και έφτασε ως το τέλος, καθηλώνοντας έναν ολόκληρο πλανήτη στον αξέχαστο τελικό με τους Γερμανούς. Εμπνευσμένη από τον Μαραντόνα, που κυριάρχησε στο Μουντιάλ με τρόπο που ο κόσμος είχε δει μόνο από τον Πελέ, σκοράροντας 5 γκολ και δημιουργώντας άλλα τόσα, σκοράροντας το «γκολ του αιώνα», βάζοντας το «χέρι του Θεού», κάνοντας αμαρτίες και θαύματα στον αγωνιστικό χώρο κι αναγκάζοντας την γαλλική Εκίπ να τον χαρακτηρίσει «μισό-άγγελο, μισό-δαίμονα».

Στον α’ όμιλο της διοργάνωσης, η ομάδα του Κάρλος Μπιλάρδο αντιμετώπισε τη Νότια Κορέα (3-1), την Ιταλία (1-1) και τη Βουλγαρία (2-0), παίρνοντας με συνοπτικές διαδικασίες το εισιτήριο για τους 16 και την Ουρουγουάη. Το γκολ του Πασκούλι αρκούσε για να διαμορφώσει τον προημιτελικό με τους Άγγλους, που έμεινε στην ιστορία. Στο 51’, προκειμένου να νικήσει τον Σίλτον που έκανε έξοδο, ο «Ντιεγκίτο» πήδηξε με παρατεταμένο το χέρι, ανοίγοντας το σκορ την ώρα που τα «τρία λιοντάρια» έβγαιναν από τα ρούχα τους! Τρία λεπτά αργότερα, ο Μαραντόνα έμελλε να μπει στην ποδοσφαιρική Βίβλο ως προφήτης και θεάνθρωπος μαζί. Ντριμπλάροντας 5 Άγγλους και νικώντας τον Σίλτον, μετά από μια κούρσα στο μισό γήπεδο, έκανε το 2-0 και πανηγύρισε, γνωρίζοντας πως πια όλος ο κόσμος θα μιλούσε για εκείνον για πάντα, ακόμα και μετά τον θάνατό του. Το γκολ του Λίνεκερ για το τελικό 2-1 ήταν η ιστορική λεπτομέρεια στο δρόμο των Αργεντινών για τη δόξα. Με δυο γκολ του Μαραντόνα, η Αργεντινή προσπέρασε το Βέλγιο κι έφτασε στον τελικό με τη Δυτική Γερμανία.

Στη βάση όλων ήταν το 4-4-2, ο παραδοσιακός τρόπος να παίξεις ποδόσφαιρο. Η κεντρική ιδέα ήταν απλή: να μεταφέρεται η μπάλα από τη μια γραμμή στην επόμενη μέχρι τους επιθετικούς, ώστε αυτοί να σκοράρουν. Η Ολλανδία των ’70s τάραξε τα νερά, Έφτιαξαν το «Total Football» ή αλλιώς, όπως το αποκαλούσε ο Κρόιφ, το «οργανωμένο χάος». Ο ένας παίκτης πήγαινε στη θέση άλλου, οι αντίπαλοι αποδιοργανώνονταν, όλοι αμύνονταν, δημιουργούσαν, σκόραραν. Είναι ό,τι έλεγε σαν προπονητής μετά ο «Ιπτάμενος Ολλανδός», ότι «στην ομάδα μου, ο τερματοφύλακας είναι ο πρώτος από τους επιθετικούς και ο επιθετικός μου ο πρώτος αμυντικός». Στο Μουντιάλ του 1974 ήταν που εφαρμόστηκε η ιδέα του Ρίνους Μίχελς, μετά τα σπέρματα της Αυστρίας των ‘30s ή της Ουγγαρίας των ‘50s, για ένα ποδόσφαιρο με κίνηση στο χώρο, για κατοχή της μπάλας, για πρέσινγκ αμέσως μετά την απώλειά της. Ο Κρόιφ, που φορούσε ξεχωριστή φανέλα με δυο ρίγες και όχι τρεις, όπως οι υπόλοιποι Ολλανδοί, καθώς είχε συμβόλαιο με την Puma και την Εθνική την «έντυνε» η Adidas, ήταν ο απόλυτος ηγέτης της και ο Νέεσκενς το υπέροχο «δεύτερο βιολί».

Οι εύκολες νίκες στον όμιλο με Βουλγαρία και Ουρουγουάη, μαζί με την ισοπαλία κόντρα στους Σουηδούς, την έφεραν στη δεύτερη φάση των ομίλων και στο αξέχαστο «σόου». Τέσσερα γκολ στην Αργεντινή, από δυο γκολ σε Βραζιλία και Ανατολική Γερμανία, σε μερικές αληθινές παραστάσεις ποδοσφαίρου έφτιαξαν το έδαφος ενόψει τελικού, στον οποίο ο Κρόιφ και η παρέα του κόντεψε να «γράψει» ιστορία! Μπροστά σε 80.000 θεατές στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου, οι Ολλανδοί έκαναν σέντρα, άλλαξαν 14 πάσες και κέρδισαν πέναλτι, σε ανατροπή του «ιπτάμενου Ολλανδού» από τον Χένες! Ο Νέεσκενς ευστόχησε κι έφερε τους «οράνιε» προ του πρώτου Μουντιάλ της ιστορίας τους! Δυστυχώς για την ομάδα του Μίχελς και όσους τη λάτρεψαν, ο Μπράιτνερ και ο Μίλερ, με το τελευταίο του γκολ με τη φανέλα των «πάντσερ» ανέτρεψαν το σκορ ως το ημίχρονο και τελικά επικράτησαν με 2-1. Εντούτοις, οι Ολλανδοί καταγράφηκαν ως η πιο όμορφη ομάδα που δεν κατέκτησε το Έβερεστ του παγκόσμιου ποδοσφαίρου και μνημονεύονται μέχρι και σήμερα.

Ταλέντο, πληρότητα, φινέτσα, σπιρτάδα, αίσθηση υπεροχής, κυριαρχία. Η Βραζιλία του 1970 αποτελεί για την πλειοψηφία την αρτιότερη Εθνική ομάδα στην ιστορία των Μουντιάλ. Ο Πελέ, ο Τοστάο, ο Ριβελίνο, ο Ζαϊρζίνιο, ο Ζέρσον, ο Κλοντοάλντο και όλοι οι παίκτες της «σελεσάο» έκανε επίδειξη δύναμης, σε γήπεδα γεμάτα, καθηλώνοντας τους θεατές για πρώτη φορά μπροστά από έγχρωμες τηλεοράσεις, φέρνοντας 110.000 οπαδούς στο Στάδιο Αζτέκα και στον μεγάλο τελικό με «θύμα» την Ιταλία και παιρνόντας στην ποδοσφαιρική αιωνιότητα. Ο Μάριο Ζαγκάλο αντικατέστησε τον κομμουνιστή κι αντικαθεστωτικό Ζοάο Σαλντάνια στον πάγκο, έχοντας την ευκαιρία να γράψει «ιστορία» στο Μεξικο, κατακτώντας για πρώτη φορά στα χρονικά το τρόπαιο Ζιλ Ριμέ ως παίκτης (1958, 1962) και ως προπονητής. Έχοντας στη διάθεσή του το πληρότερο ρόστερ όλων των εποχών για τη «σελεσάο» και όχι μόνο, τα κατάφερε. Με το jogo bonito κανόνα, πέντε δεκάρια στην 11αδα και κλάση που ξεχείλιζε, η πορεία της Βραζιλίας από τους ομίλους ως τον τελικό «σημαδεύτηκε» από νίκες, γκολ και θριάμβους. Στην πρώτη αγωνιστική, η Τσεχοσλοβακία αποδείχθηκε χαμηλό εμπόδιο για τον Ριβελίνο, τον Ζαϊρζίνιο (2) και τον Πελέ, που με τα γκολ τους στη Γουαδαλαχάρα οδήγησαν τους Βραζιλιάνους στη νίκη.

Σειρά είχαν τα «τρία λιοντάρια» του Αλφ Ράμσεϊ, με τον Γκόρντον Μπανκς να κάνει την «απόκρουση του αιώνα», αλλά τον Ζαϊρζίνιο να σκοράρει για τη νίκη. Τελευταία πρόκληση πριν τα προημιτελικά ήταν η Ρουμανία και το τελικό 3-2 την έστελνε με το «απόλυτο» εκεί. Κόντρα στο Περού (4-2) δεν σταματιόταν, ενώ η Ουρουγουάη δεν κατάφερε να διατηρήσει το προβάδισμα και υπέκυψε με 1-3. Έτσι, έμενε μόνο ο τελικός, ώστε να αποδείξει ολόκληρη η χώρα, μόλις 4 χρόνια μετά την αποτυχία στα γήπεδα της Αγγλίας, πως ο δικός τους τρόπος και το ποδόσφαιρό τους είναι το «καλύτερο», αυτό που θριαμβεύει. Η Ιταλία δεν μπόρεσε να συγκρατήσει την ορμή του Πελέ και των «λοχαγών» του, η Βραζιλία θάμπωσε τον ποδοσφαιρικό πλανήτη και κατέκτησε για τρίτη φορά το τρόπαιο, σε μια επίδειξη ποιότητας και θεάματος, που αγαπήθηκε ακόμη κι απ’ όσους δεν δηλώνουν θαυμαστές της!