Οι Marva Von Theo στο Gazzetta: «Η μουσική μάς έχει μάθει να αναζητούμε την ομορφιά»

• «Οι επιρροές μας δεν έρχονται αμιγώς από τη μουσική, αλλά από τον ευρύτερο χώρο της τέχνης»
• «Ο καλλιτεχνικός χώρος έχει πολλές αντιφάσεις»
• «Η δημιουργία χρειάζεται και τα δύο: το χάος του συναισθήματος και την καθαρότητα της δομής»

Η ομορφιά σώζει, θα σώσει, έσωσε, σώθηκε από τον κόσμο και την ασχήμια του. Αυτή είναι η πιο βαθιά προσευχή και η μοναδική αμαρτία που καθαγιάζει τα πάντα! Η δράση και τα λόγια της χρειάζονται τους ραψωδούς τους για να διαδοθούν, χρειάζονται τους Marva Von Theo! Το μουσικό σχήμα, που συνθέτουν οι Μάρβα Βούλγαρη, Τεό Φοινίδης, ξεδιπλώνει το ατελείωτο electronic pop ποίημα του κάλλους, της κομψότητας, τη δύναμης. Οι Marva Von Theo σε κάνουν να πιστέψεις το απίστευτο και να ακούσεις το διαχρονικό. Και μέσα από την ατελείωτη προσπάθειά τους προκύπτουν αστέρια γεμάτα ζωή, άλμπουμ που έρχονται και μας περιμένουν. Σε λίγο καιρό θα κυκλοφορήσει ο νέος τους δίσκος We Were Never Lost κκαι εμείς τον περιμένουμε με μεγάλη χαρά. Δέχτηκαν να μας μιλήσουν και να μας βάλουν στον πανέμορφο κόσμο τους. Τους ευχαριστούμε.

Ακούγοντας τη μουσική σας, μου έρχεται συνέχεια στο μυαλό ο πίνακας «Untitled (Red)», του Μαρκ Ρόθκο. Ακούω επικαλυπτόμενα, επαναλαμβανόμενα μοτίβα πάνω σε ένα διαρκές ατμοσφαιρικό ταξίδι. Επιτυγχάνεται έτσι η συναισθηματική εμπλοκή με τον θεατή;
Είναι ένας πολύ ενδιαφέρων παραλληλισμός, αν και δεν αντιλαμβανόμαστε τη μουσική μας τόσο αφαιρετικά. Αναζητούμε μια σαφή εσωτερική αφήγηση που εξελίσσεται οργανικά με τη μουσική, σχεδόν κινηματογραφικά — με ψιθύρους, εντάσεις, παύσεις, αντιθέσεις, μεταμορφώσεις και κορυφώσεις.
Ίσως η πυκνή ενορχήστρωση να δημιουργεί κάποιες στιγμές την αίσθηση ενός συμπαγούς πεδίου χρώματος· μόνο που, όσο μένεις μέσα του, αρχίζει να αποκαλύπτει ρωγμές, κινήσεις και κρυφές αποχρώσεις. Η συναισθηματική εμπλοκή, αν επιτυγχάνεται, ελπίζουμε πως έρχεται μέσα από αυτή τη διαδρομή — όχι σαν ένα μονοχρωματικό συναίσθημα, αλλά σαν η συνύπαρξη όλων όσων υπάρχουν μέσα μας χωρίς πάντα να συμφιλιώνονται.

Αντιλαμβάνομαι το έργο σας σαν ένα επικό ποίημα πάνω σε μια απροσδιόριστη εποχή την ώρα που πλανήτες χορεύουν. Εσείς, πώς αντιλαμβάνεστε το έργο σας;
Αν υπάρχει κάτι τόσο «κοσμικό» στη μουσική μας, ίσως δεν βρίσκεται τόσο στους πλανήτες, όσο στην αίσθηση ότι όλα μέσα μας κινούνται διαρκώς γύρω από κάτι που προσπαθούμε να καταλάβουμε. Εκεί κάπου αντιλαμβανόμαστε και το έργο μας: ως μια προσπάθεια να δώσουμε ήχο σε αυτή την εσωτερική κίνηση.

Τι πιστεύετε ότι ορίζει τη δημιουργία σας;
Τη δημιουργία μας την ορίζει η ανάγκη να δώσουμε ήχο και λέξεις σε συναισθήματα που συχνά προηγούνται της κατανόησης. Είναι μια αναζήτηση του υποσυνείδητου, του εαυτού μας, των σκιών και των αντιφάσεών μας — και ταυτόχρονα ένας τρόπος να συνδεθούμε με άλλους ανθρώπους μέσα από κάτι βαθιά προσωπικό, που τελικά ίσως δεν είναι μόνο δικό μας.

Για εσάς η μουσική καθορίζει τον στίχο ή ο στίχος τη μουσική;
Συνήθως ξεκινούν μαζί, σαν να αναζητούν η μία πλευρά την άλλη. Μπορεί μια μελωδία, μια αρμονία ή ένας ήχος να ανοίξει έναν συναισθηματικό χώρο, και ο στίχος να έρθει να τον κατοικήσει. Άλλες φορές μια φράση εμφανίζεται πρώτη και μοιάζει να κουβαλά ήδη μέσα της τον ρυθμό και τη μουσική της. Δεν το βλέπουμε σαν σχέση κυριαρχίας. Περισσότερο σαν έναν διάλογο, μέχρι να νιώσουμε ότι ο ήχος και οι λέξεις αναπνέουν με τον ίδιο τρόπο.

«Οι επιρροές μας δεν έρχονται αμιγώς από τη μουσική, αλλά από τον ευρύτερο χώρο της τέχνης»

Όταν ολοκληρώνετε ένα κομμάτι, ένα άλμπουμ, τι κρατάτε και τι θέλετε να ξεχάσετε;
Δεν νομίζω ότι θέλω να ξεχάσω κάτι. Για έναν ακροατή ένα τραγούδι μπορεί να είναι κυρίως το τελικό αποτέλεσμα — κάτι που τον αγγίζει ή δεν τον αγγίζει. Για εμάς, όμως, κουβαλάει πάντα πολύ περισσότερα: τα συναισθήματα που το γέννησαν, όσα το ζωοδότησαν, την προσπάθεια να δέσουν όλα τα στοιχεία του γύρω από ένα αρχικό, σχεδόν άπιαστο συναίσθημα. Κουβαλάει επίσης τις διαφορετικές του μορφές, τις δοκιμές, τα όνειρα που κάναμε για την πορεία του προς το κοινό, αλλά και τις δυσκολίες που μπορεί να συναντήσει όταν βγει στον κόσμο. Όλα αυτά είναι μέρος ενός περιπετειώδους δημιουργικού ταξιδιού, που το ξεκινάμε ξανά και ξανά με επιμονή, επίγνωση, αλλά και με την περιέργεια ενός μικρού παιδιού. Ίσως γι’ αυτό, όταν ερμηνεύουμε ένα κομμάτι ζωντανά, δεν επιστρέφουμε μόνο στο τραγούδι όπως ηχογραφήθηκε· επιστρέφουμε σε όλα όσα το έφεραν μέχρι εκεί.

Τι έχετε ανακαλύψει μέχρι τώρα μέσα από τη μουσική σας και τι άλλο θέλετε να ανακαλύψετε μέσα απ’ αυτή;
Η μουσική μάς έχει μάθει να αναζητούμε την ομορφιά ακόμα και στις αμυδρές ακτίδες φωτός· να μη φοβόμαστε το σκοτάδι, αλλά να ψάχνουμε μέσα του αυτό που επιμένει να λάμπει. Αυτό που θέλουμε ακόμη να ανακαλύψουμε είναι μέχρι πού μπορεί να μας πάει αυτή η διαδικασία — πόσο πιο βαθιά, πιο ελεύθερα και πιο αληθινά μπορούμε να σταθούμε απέναντι στον εαυτό μας και στους άλλους.

Ποιες είναι οι επιρροές σας;
Οι επιρροές μας δεν έρχονται αμιγώς από τη μουσική, αλλά από τον ευρύτερο χώρο της τέχνης — τον κινηματογράφο, το θέατρο, την ποίηση, τη ζωγραφική. Και, φυσικά, από την ίδια τη ζωή, που τελικά είναι εκείνη που ανάβει το φιτίλι και πυροδοτεί τις ιδέες.
Στη μουσική, υπάρχουν πολλά πράγματα που έχουν αφήσει ίχνη μέσα μας: ο ρομαντισμός του Chopin, η ελευθερία της jazz και της soul, οι σκοτεινοί ηλεκτρονικοί κόσμοι των Massive Attack και των Portishead, η τόλμη της Björk, αλλά και πιο σύγχρονοι καλλιτέχνες που κινούνται με φυσικότητα ανάμεσα σε πολλά είδη, όπως ο James Blake, η FKA twigs ή ο Trentemøller. Όλα αυτά ηχούν μέσα μας σαν βιώματα, όχι σαν πρότυπα προς μίμηση. Αυτό που κρατάμε περισσότερο από τις επιρροές μας είναι η τόλμη τους: το πώς άνοιξαν έναν δικό τους κόσμο και έμειναν πιστοί σε αυτόν.

«Ο καλλιτεχνικός χώρος έχει πολλές αντιφάσεις»

Μετράτε πλέον εννιά χρόνια στον χώρο. Τι έχετε συνειδητοποιήσει για εσάς και τι για τον καλλιτεχνικό χώρο στον οποίο κινείστε;
Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι η αντοχή είναι εξίσου σημαντική με την έμπνευση. Ότι χρειάζεται να επιστρέφεις ξανά και ξανά σε αυτό που αγαπάς, ακόμη κι όταν οι συνθήκες δεν είναι ιδανικές ή η διαδρομή δεν είναι ευθεία.
Ο καλλιτεχνικός χώρος έχει πολλές αντιφάσεις: μπορεί να είναι σκληρός, ασταθής, συχνά άδικος, αλλά ταυτόχρονα γεννά και αληθινές συναντήσεις — με ανθρώπους, ιδέες, στιγμές, τραγούδια. Και αυτές οι συναντήσεις είναι που σε κάνουν να συνεχίζεις.

Ποιο κομμάτι σας εκφράζει καλύτερα τους «Marva Von Theo»;
Είναι δύσκολο να διαλέξουμε ένα μόνο κομμάτι, γιατί κάθε τραγούδι φωτίζει μια διαφορετική πλευρά μας. Ίσως όμως το The Woman I Left Behind να μας εκφράζει πολύ σε αυτή τη φάση: έχει μέσα του τη μελαγχολία, την ένταση, την ευαλωτότητα, αλλά και μια βαθιά ανάγκη για φως και απελευθέρωση. Είναι ένα τραγούδι για όσα αφήνουμε πίσω μας — όχι με άρνηση, αλλά με τρυφερότητα και την επιθυμία να προχωρήσουμε λίγο πιο ελεύθερα.

Τι σας προσφέρουν οι live εμφανίσεις και ποιο live σας έχει μείνει αξέχαστο;
Τα live μάς προσφέρουν κάτι που δεν μπορεί να υπάρξει στο studio: την αίσθηση ότι το τραγούδι αναπνέει μαζί με τους ανθρώπους που το ακούν. Κάθε φορά αλλάζει λίγο, φορτίζεται αλλιώς, γίνεται πιο εύθραυστο ή πιο δυνατό, ανάλογα με τον χώρο, τη στιγμή, την ενέργεια του κοινού. Αξέχαστη θα μας μείνει η πιο πρόσφατη sold-out συναυλία μας στην Αγγλικανική Εκκλησία της Αθήνας. Εκεί νιώσαμε πολύ έντονα πως ο χώρος έγινε μέρος της μουσικής: η αντήχηση, οι παύσεις, η ατμόσφαιρα, ακόμη και η σιωπή ανάμεσα στα τραγούδια έδωσαν στη βραδιά μια διάσταση πιο εσωτερική, σχεδόν τελετουργική.

Ο διαρκής πειραματισμός, η διεύρυνση των μουσικών ορίων σας, είναι ένας τρόπος να κατανοήσετε τη μουσική/καλλιτεχνική πραγματικότητα;
Δεν ξέρω αν μέσα από τον πειραματισμό κατανοούμε τη μουσική πραγματικότητα συνολικά. Ίσως περισσότερο προσπαθούμε να κατανοήσουμε τη δική μας αλήθεια μέσα σε αυτή — και να βρίσκουμε κάθε φορά τη μορφή που της ταιριάζει.

«Η δημιουργία χρειάζεται και τα δύο: το χάος του συναισθήματος και την καθαρότητα της δομής»

Ποιον ήχο της φύσης θα αξιοποιούσατε στη δουλειά σας;
Αν έπρεπε να διαλέξουμε, ίσως θα ήταν ο άνεμος. Έχει κάτι άυλο, απρόβλεπτο και ορμητικό. Μπορεί να γίνει ψίθυρος, ένταση, ανάσα ή κάτι σχεδόν απειλητικό.

Πώς αντιδράτε σε καλοπροαίρετα αρνητικά σχόλια για τη δουλειά σας;
Η καλοπροαίρετη κριτική μπορεί να είναι εποικοδομητική, όταν προκύπτει από έναν ουσιαστικό διάλογο με το έργο. Από εκεί και πέρα, η τέχνη δεν γίνεται ποτέ αντιληπτή με τον ίδιο τρόπο από όλους· κάποιοι θα συνδεθούν μαζί της, κάποιοι όχι, και αυτό είναι απολύτως φυσικό. Για εμάς είναι σημαντικό να ακούμε με σεβασμό, αλλά και να κρατάμε ένα εσωτερικό φίλτρο: να ξεχωρίζουμε τι μπορεί να ανοίξει έναν δημιουργικό δρόμο από αυτό που απλώς μας απομακρύνει από αυτόν.

Πόσο μετράει το συναίσθημα και πόσο η λογική στο έργο σας;
Το συναίσθημα είναι η σπίθα, η πρώτη ύλη. Η λογική έρχεται μετά — όχι για να το περιορίσει, αλλά για να του δώσει μορφή, ακρίβεια και κατεύθυνση. Νομίζω πως η δημιουργία χρειάζεται και τα δύο: το χάος του συναισθήματος και την καθαρότητα της δομής.

Περιμένουμε νέες live εμφανίσεις και καινούργιο άλμπουμ;
Έχουμε έτοιμο το τρίτο μας άλμπουμ, We Were Never Lost, και ήδη έχουμε κυκλοφορήσει τα πρώτα singles από αυτό, The Woman I Left Behind και The Self-Destructive Me, τα οποία συνοδεύονται και από δύο videoclips που αποτυπώνουν πολύ διαφορετικές πλευρές του κόσμου του δίσκου. Είναι ένας δίσκος πολύ σημαντικός για εμάς, στον οποίο έχουμε βάλει πραγματικά την ψυχή μας. Αυτή την περίοδο προσπαθούμε να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες που συνοδεύουν την κυκλοφορία μιας ακόμη ανεξάρτητης παραγωγής, με την ελπίδα αυτός ο νέος κύκλος τραγουδιών να βρει τον δρόμο του προς ένα ευρύτερο κοινό — τόσο μέσα από τις κυκλοφορίες όσο και μέσα από τις live εμφανίσεις μας.

Σας ευχαριστώ πολύ.
Και εμείς σε ευχαριστούμε.

*Οι Marva Von Theo σε Spotify, YouTube, Instagram, X, Facebook και ΕΔΩ