Όταν έζησα μια εμπειρία που έμοιαζε με θαύμα

Εχω συνδέσει το Πάσχα με αρκετές ιστορίες τρόμου. Σε νηπιακή ηλικία θυμάμαι τον εαυτό μου στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στην Καλλίπολη να σκάνε κοντά μου δυναμιτάκια και να νιώθω ότι μου επιτίθενται οι φλόγες της κολάσεως και να τρέχω να πιάσω το χέρι της μητέρας μου και ύστερα να το μετανιώνω και να δείχνω ξανά - υποκριτικά - ατάραχος στους γύρω συγγενείς μου. Μιλάμε για θάρρος, όχι αστεία.

Ύστερα, με το πασχαλινό αρνί, να βρίσκομαι όλη την ώρα πάνω από τους καπνούς ενώ σουβλίζεται και όταν φτάνει η ώρα του φαγητού, να νιώθω τάση για εμετό και να δημιουργώ μια πολύχρωμη, υγρή «σούπα» πάνω από τα αχνιστά, καμμένα κρέατα. Η ίδια η φωνή των παπάδων όταν έλεγε το «Χριστός ανέστη εκ νεκρών», μου προκαλούσε κάτι ανάμεσα σε δέος και τρόμο. Προτιμούσα να λείπω, να είμαι στην ασφάλεια του παιδικού μου δωματίου. Μέχρι εκείνη τη χρονιά που συνέβη κάτι πολύ παράξενο.

Διαβάστε την συνέχεια στο reader.gr