Το ζευγάρι που στα 80 του γίνεται πρωτοσέλιδο σε όλο τον κόσμο: «Η ηλικία δεν είναι εμπόδιο»
Δεν έβαλαν ποτέ τη λέξη «σύνταξη» δίπλα στη λέξη «τέλος». Για την Ισαβέλ και τον Μάριο, η αποχώρηση από τη δουλειά δεν σήμανε παύση, αλλά εκκίνηση. Εκείνη 77, εκείνος 81, και όμως ζουν σε ρυθμό ανθρώπων που μόλις ανακάλυψαν τον κόσμο.
Πριν από λίγες εβδομάδες χόρευαν στους δρόμους της Μπαρανκίγια στην Κολομβία. Λίγο νωρίτερα τραγουδούσαν σε μια χορωδία στην Πράγα. Οι αποστάσεις μεγάλες, οι βαλίτσες μικρές, το πλάνο απλό. Να πηγαίνουν, να βλέπουν, να μαθαίνουν. Χωρίς βιασύνη, αλλά και χωρίς στασιμότητα.
Όταν η ζωή μετά τα 70 γίνεται περιπέτεια
Για δεκαετίες δούλεψαν στον χώρο της υγείας. Εκείνη ως νοσηλεύτρια, εκείνος ως χειρουργός. Συνήθισαν την ευθύνη, τα ωράρια, την ένταση. Όταν όμως ήρθε η ώρα να κλείσει αυτός ο κύκλος, δεν αναζήτησαν ησυχία αλλά κίνηση. Το πρώτο μεγάλο ταξίδι κράτησε μήνες και τους οδήγησε στη Νοτιοανατολική Ασία. Από εκεί άνοιξε μια πόρτα που δεν έκλεισε ποτέ.
Ακολούθησαν η Ιαπωνία, οι Φιλιππίνες, η Νέα Ζηλανδία. Έπειτα η Λατινική Αμερική με στάσεις σε χώρες που μέχρι τότε έβλεπαν μόνο σε χάρτες. Χιλή, Βολιβία, Μεξικό, Παναμάς, Κολομβία. Κάθε προορισμός και μια μικρή επανεκκίνηση.
Ταξιδεύουν με σακίδιο και χωρίς αυστηρό πρόγραμμα. Κλείνουν μόνο τις πρώτες νύχτες και αφήνουν τα υπόλοιπα να τα κανονίσει ο δρόμος. Μένουν σε απλά καταλύματα, τρώνε στις τοπικές αγορές, μπαίνουν σε κοινόχρηστα ταξί. Δεν τους ενδιαφέρει η πολυτέλεια. Τους ενδιαφέρει η εμπειρία.
Ο Μάριο κάνει τακτικούς ιατρικούς ελέγχους, καθώς έχει τεχνητό γόνατο και τεχνητό ισχίο. Δεν το αντιμετωπίζουν ως εμπόδιο αλλά ως δεδομένο της ηλικίας τους. Σε ορισμένα μέρη, οι κανονισμοί θέτουν όρια που δεν μπορούν να ξεπεράσουν. Το αποδέχονται και προχωρούν στο επόμενο σχέδιο. Για αυτούς, το ταξίδι δεν είναι αγώνας επίδοσης αλλά τρόπος ζωής.
Διατηρούν από το 2015 και ένα προσωπικό blog με τίτλο «Over 70» όπου μοιράζονται στιγμές, φωτογραφίες και μικρές ιστορίες από κάθε στάση. Αν προσπαθήσουν να μετρήσουν τα χιλιόμετρα που έχουν γράψει, λένε πως φτάνουν περίπου σε δύο γύρους του κόσμου. Ίσως και παραπάνω, αλλά δεν έχει σημασία. Αυτό που μετρά είναι ότι δεν σταμάτησαν να κινούνται.
Κάπου ανάμεσα σε αεροδρόμια και πλατείες, έχουν βρει τη δική τους εκδοχή της ευτυχίας. Όχι θεαματική, ούτε θορυβώδη. Μια ήσυχη επιβεβαίωση ότι τα χρόνια δεν είναι βάρος, αλλά μια αποσκευή. Και όσο πιο γεμάτη είναι, τόσο πιο μακριά σε πάει.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΗ:
- Ο ανατριχιαστικός λόγος πίσω από την επιλογή του τελευταίου γεύματος ενός διαβόητου θανατοποινίτη: Ο «κλόουν» με τα 29 θαμμένα πτώματα
- Ο δράκος της Θράκης: Ο ασύλληπτος serial killer που θεωρείται ο Έλληνας Zodiac
- Τρομερός 14χρονος βρήκε λύση για την ξηρασία: Δημιούργησε σύστημα που ποτίζει δέντρα… από τον αέρα
