«Δικαίωμα στη λήθη»: Υπάρχει. Μπορούμε να το ασκήσουμε; (vid)
Ο άγνωστος/γνωστός καθημερινός ήρωας ακούει συνέχεια το τραγούδι του Άκη Πάνου για τον τρελό. Κάθεται στην κουζίνα, καπνίζει και κοιτά το απέναντι μπαλκόνι. Δεν έχει μεσημεριάσει και πίνει το πρώτο ποτηράκι κρασί, αυτό που του στέλνει κάθε χρόνο ο θείος του από το χωριό. Λίγο δυνατό, αλλά το συνήθισε. Μες τη μοναξιά του και μες την τρέλα που τον «κοιτά» από τα βάθη του μυαλού του αφήνει τον καπνό από ρουθούνια να φύγει κάθετα και να γεμίσει το βρώμικο χαλί. Τον περιμένει άλλη μια μέρα στη δουλειά, άλλη μια απογοήτευση, άλλη μια ελπίδα που θα πεθάνει το βράδυ. Όση ώρα μένει στη θέση του λέει ένα πράγμα: ποτέ δεν ξέχασα, ποτέ!
Δεν θα πούμε κάτι άλλο για τον φανταστικό (;) ήρωα μας, αλλά θα παρατηρήσουμε το εξής: ένας τέτοιος άνθρωπος υπάρχει παντού και κυρίως μέσα μας. Και να θέλουμε να ξεχάσουμε δεν μπορούμε. Γεννηθήκαμε να τα καταφέρνουμε, να επιβιώνουμε και να ζούμε με τα τραύματά μας. Αντέχουμε και πονάμε ακριβώς επειδή δεν ξεχνάμε. Και όταν πλησιάζουμε στο γιατί Θεέ μου!, τότε ψιθυρίζουμε στον εαυτό μας μακάρι να ξέχναγα τα πάντα. Η μνήμη είναι πιο ισχυρή από την καρδιά και μας ορίζει. Το «Δικαίωμα στη λήθη» (2ος χρόνος στο θέατρο Άβατον), όμως, υπάρχει και μας ανήκει και πρέπει να έχουμε τη δύναμη να το ασκήσουμε.
Τα λόγια μπαίνουν στην ψυχή
Όλα τα προηγούμενα είχαν αφορμή και αιτία το κείμενο της Δέσποινας Αποστολίδου. Η αξιόλογη ηθοποιός γράφει γι’ αυτό το δικαίωμα, το πολύτιμο και σπάνιο και η Νάνσυ Ρηγοπούλου το σκηνοθετεί για τη σκηνή του θεάτρου. Στον φιλόξενο, ζεστό, χώρο του «Άβατον» οι δύο γυναίκες μας δείχνουν πώς είναι να παλεύεις να ελέγξεις τα ψυχικά σου τραύματα, τη συνύπαρξη με ανθρώπους που έχουν πληγωθεί συναισθηματικά, μέσα τους. Πώς συνεχίζεις να αντιμετωπίζεις την καθημερινότητα και τον χρόνο που περνάει και σου επιβάλλει μια συνέχεια που δεν σου ανήκει ολοκληρωτικά;
Οι δύο γυναίκες συνυπάρχουν αρμονικά στη σκηνή και δεν αφήνουν απλά τα λόγια να κυλήσουν, αλλά να μπουν στην ψυχή τους, στα βλέμματά τους, στις σιωπές, στην αμηχανία, στον χρόνο που αφήνουν πίσω οι χαρακτήρες τους. Η ψυχική ασθένεια και η λήθη βρίσκουν την αλήθεια της μαρτυρίας και αυτήν που καθρεφτίζεται στον χώρο της θεατρικής δράσης. Μια εσωτερική απογύμνωση συντελείται και απαλά, μα ουσιαστικά, βρίσκει τον θεατή.
Κλεφτές ματιές σε μια διαφορετική πραγματικότητα
Η υπόθεση του έργου είναι αυτή: Σε ένα ιδιόμορφο πλατό τηλεοπτικής εκπομπής δύο γυναίκες που έχουν βιώσει την ψυχική ασθένεια στο οικογενειακό τους περιβάλλον, καλούνται να μιλήσουν για την εμπειρία τους. Σκοπός της εκπομπής είναι η ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης μέσα από πραγματικές εμπειρίες ανθρώπων. Με οδηγό το χιούμορ, την συγκίνηση, την ένταση, οι χαρακτήρες αποκαλύπτονται και οι μάσκες της καθημερινότητας μπαίνουν στην άκρη. Πόσο εύκολο είναι να μιλήσουμε με ειλικρίνεια; Τι συμβιβασμούς κάνουμε για την κοινωνική αποδοχή; Πόσο ντρεπόμαστε, άραγε; Η ροή της εκπομπής διακόπτεται από μαρτυρίες ασθενών, φροντιστών, εργαζομένων ψυχικής υγείας, από την Ελλάδα του 1924 μέχρι και σήμερα. Κλεφτές ματιές σε μια διαφορετική πραγματικότητα. Από το σκηνοθετικό σημείωμα αντλούμε αυτό: Οι συμμετέχουσες της εκπομπής έχουν την δυνατότητα, σε περίπτωση που αλλάξουν γνώμη σχετικά με την συμμετοχή τους, να ζητήσουν την διαγραφή όλων των δεδομένων που τις αφορούν και να αποχωρήσουν. Το «Δικαίωμα στη λήθη», δηλαδή. Θα το χρησιμοποιήσουν; Το έργο είναι εμπνευσμένο από πραγματικές μαρτυρίες και ο τρόπος που δούλεψαν πάνω στο θέμα οι δύο πρωταγωνίστριες δείχνει την ευαισθησία, το θάρρος και το ταλέντο τους.
INFO
«Δικαίωμα στη λήθη» [2ος χρόνος]
Στο θέατρο Άβατον [Ευπατριδών 3, Γκάζι]
Από 17 Φεβρουαρίου έως 17 Μαρτίου
Κάθε Τρίτη στις 21:00
Εισιτήρια: ΕΔΩ
Γενική Είσοδος: 12€
Φοιτητικό, Άνω των 65 ετών: 10€
Ανέργων, ΑΜΕΑ, Ατέλειες: 7€
Ειδικές τιμές εισιτηρίων για ομαδικές κρατήσεις κατόπιν συνεννόησης.
Τηλέφωνα κρατήσεων: 210-3412689, 6949681428
Διάρκεια: 70 λεπτά.
Συντελεστές
Κείμενο: Δέσποινα Αποστολίδου
Σκηνοθεσία: Νάνσυ Ρηγοπούλου
Πρωτότυπη μουσική: Ελισάβετ Γούναρη
Σκηνικά: Τζία Τσουρουνάκη
Σχεδιασμός Φωτισμού: Νάνσυ Ρηγοπούλου
Κοστούμια: Niccolò Patissi
Βοηθός σκηνοθέτη / social media: Άκης Χαλκιάς
Φωτογραφίες: Μαρία Μονάντερου
Trailer: Μύρα Δοϊτσίδου, Θάνος Κοφινάς
Γραφιστική επιμέλεια: Λασκαρίνα Καπετοπούλου
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Γιώτα Δημητριάδη
Παίζουν: Νάνσυ Ρηγοπούλου, Δέσποινα Αποστολίδου
