«Η μόνη που απέμεινε»: Καθηλωτικό θρίλερ
Η πρώτη αντίδραση μόλις τελείωσε η ανάγνωση του βιβλίου «Η μόνη που απέμεινε» (Εκδόσεις Μεταίχμιο): Πότε θα μεταφερθεί στον κινηματογράφο; Η αυθόρμητη σκέψη περιέχει μεγάλο μέρος της αλήθειας αυτού του βιβλίου. Όταν, όμως, αφήνεις τον χρόνο να κάνει τη δουλειά του, αναθεωρείς και λες όχι, η κινηματογραφική μεταφορά θα το αδικήσει. Το πιο πιθανό είναι να γίνει άλλη μία ταινία θρίλερ… Όχι, εδώ έχουμε ατόφια ψυχαγωγία που ανήκει απόλυτα στον κόσμο της λογοτεχνίας. Η παραμικρή παρέμβαση θα αλλοίωνε τη μοναδικότητα και αυτή βρίσκεται στον καλά δομημένο, κατευθυνόμενο, λόγο του συγγραφέα που σε βάζει ολοκληρωτικά μέσα στην ιστορία του.
Για τον γράφοντα έχει περάσει πολύ καιρός από τότε που ένα βιβλίο αυτού του είδους τον συνεπήρε και τον έκανε να θέλει να το διαβάσει σε μία νύχτα. Σκεφτείτε όλες τις κοινοτοπίες σχετικά με επιτυχημένα έργα και όλα θα έχουν ουσία και αντίκρισμα σε αυτό εδώ. Ο Ράιλι Σάγκερ αγγίζει «χιτσκοκικά» όρια και ρίχνει όποια άμυνα προκατάληψης κι αν είχαμε. Εδώ οι σελίδες γυρνάνε για ικανοποιήσουν την ακόρεστη ανθρώπινη περιέργεια και την αποδοχή της γοητείας του θρίλερ. Το «Η μόνη που απέμεινε» κερδίζει επάξια τον χαρακτηρισμό «καθηλωτικό». Αν τολμάτε γυρίστε τις σελίδες του…
Δεν υπερβάλλει και μας κερδίζει
Ας πάμε λίγο πιο βαθιά στη ανάλυση της αξιοσύνης αυτού του βιβλίου. Το πρώτο πράγμα που σε κερδίζει είναι η πλοκή του. Σε βιβλία θρίλερ, τρόμου, αστυνομικά, είναι κομβικό να υπάρχει καλοδουλεμένη και χωρίς κενά πλοκή. Τώρα, όσο πιο μεγάλο είναι το μυθιστόρημα, όσο πιο πολύ «απλώνεται» η ιστορία, τόσο πιο δύσκολο είναι να κρατηθεί η συνοχή της. Ο Σάγκερ, όμως, ακολουθεί έναν κανόνα, οδηγία, εντολή, όπως θέλετε πείτε το, που λέει μην υπερβάλλεις ποτέ! Και είναι η ακρίβεια και η έλλειψη υπερβολής που κάνουν το «Η μόνη που απέμεινε» αξιοδιάβαστο, στιβαρό, σοβαρό και συναρπαστικό ανάγνωσμα. Έπειτα, είναι η βασική ιδέα που σε εξιτάρει και ο τρόπος που αλληλοεπιδρούν οι χαρακτήρες. Και φυσικά η ατμόσφαιρα. Σε ένα βιβλίο-θρίλερ η ατμόσφαιρα είναι καθοριστική. Η αγωνία, το αναπάντεχο και η ακινητοποίηση προκύπτουν από την καθοδήγηση που δίνει η ατμόσφαιρα του μυθιστορήματος. Όλα αυτά δεν τα βρίσκεις συχνά στα βιβλία αυτού του είδους. Η ανισορροπία μεταξύ αμεσότητας, αφήγησης και εντυπωσιασμού κάνει τα περισσότερα βαρετά και αδιάφορα. Όχι, όμως, στην περίπτωση του Σάγκερ…
Η αλήθεια θα έρθει με αδιανόητο τρόπο
Η ιστορία έχει ως βάση της του φόνους της οικογένειας Χόουπ. Όλα συνέβησαν μια νύχτα του 1929 και συγκλόνισαν την ακτή του Μέιν. Το έγκλημα δεν εξιχνιάστηκε ποτέ. Οι περισσότεροι, όμως, υποπτεύονταν τη δεκαεφτάχρονη Λενόρα Χόουπ. Ο χρόνος «τρέχει» και πάμε στο 1983. Η Κιτ ΜακΝτίρι φτάνει στο Χόουπς Εντ για να φροντίσει τη Λενόρα που είναι καθηλωμένη σε αμαξίδιο. Μπορεί να κουνήσει μόνο το αριστερό της χέρι, τίποτε άλλο και ο μόνος τρόπος για να επικοινωνήσει είναι μια παλιά γραφομηχανή. Μια νύχτα θα γράψει στην Κιτ ότι θέλει να της πει τα πάντα. Τα πάντα για τους φόνους, γι’ αυτήν. Η αλήθεια θα έρθει στην επιφάνεια, όμως με έναν εντελώς αναπάντεχο, απρόσμενο, αδιανόητο τρόπο.
Το «Η μόνη που απέμεινε» έχει συνέχεια ανατροπές, απρόσκοπτη αφηγηματική ροή και ένα κινηματογραφικό σκηνικό από τα κλασικά θρίλερ της μεγάλης οθόνης. Για να επιτευχθούν όλα αυτά στην ελληνική γλώσσα χρειάστηκε η μετάφραση της Κέλλης Κρητικού και της αξίζουν συγχαρητήρια.
*Το βιβλίο το βρίσκεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία και ΕΔΩ
