«NTISNEY»: Να πώς μεγαλώνει όμορφα μια εποχή
Τα κινούμενα σχέδια έχασαν τις ατέλειές τους και το «weird wave» έγινε μία ακόμα mainstream επιλογή. Οι ψίθυροι της αδιαφορίας γεμίζουν το κενό της Gen Z και η παθητική επιθετικότητα γίνεται το μέσο της νέας ανεξαρτησίας. Όλα μπλέκονται, όλα αναπτύσσονται μέσα σε ένα ατελείωτο crossover vintage ύφος, σύμπαν και σε μια ψηφιακή μετουσίωση, αναπαραγωγή που ανανεώνει την έκφραση αλλά και την απόσταση. Το θάρρος και η τόλμη φεύγουν από τον δρόμο και μένει μόνο η γλώσσα του που γίνεται ρούχο δανεικό σε νέες υποκουλτούρες και επιβεβλημένες τάσεις. Η ταχύτητα αράζει σε πλαστικούς καναπέδες και η αντιπαράθεση-διεκδίκηση τρυπώνει σε καλογυαλισμένα, εκ νέου δοσμένα, Dr. Martnens.
Ο άνθρωπος της τρίτης δεκαετίας του 21ου αιώνα ψάχνει τον ελεύθερο εαυτό του στο Tik Tok, το παράδειγμά του στο Netflix και τη φωνή του στο αχανές πεδίο του εναλλακτικού. Όχι άλλα δελτία ειδήσεων. Όχι άλλα καλογραμμένα άρθρα γνώμης από «σοφούς» γέροντες. Όχι άλλες νουθεσίες και ελεγχόμενες γνώσεις. Ας γίνει, επιτέλους, η επιλογή επιλογή και το λάθος δικό μας λάθος. Το υπό διαμόρφωση συλλογικό όραμα θέλει τον χρόνο του για να επουλώσει το συλλογικό τραύμα. Και φυσικά τη μουσική, ηχητική, επένδυση του που φτιάχνεται από ανεξαρτησία, ανεπεξέργαστα ποπ μηνύματα, ποίηση που ακούγεται και μια οπτική παράδοση που μπαίνει σε νότες και χρώματα. Και κάπως έτσι, φτάνουμε στο «NTISNEY» της Εύας Πολιτάκη.
Μια ομορφιά
Το άλμπουμ της Εύας Πολιτάκη ανήκει στην εποχή του. Ήρεμο, μα με εσωτερική ένταση. Ψύχραιμο, μα με μια πυρετώδη αγωνία που ζεσταίνει κάθε τετραγωνικό εκατοστό της αστικής ύπαρξης. Δυνατό, μα και ευαίσθητο. Ιστορία με ανόθευτη αλήθεια, μα και μια αίσθηση ειλικρινούς ινσταγκραμικού story. Βιωματικό, μα και συνέχεια μιας ξαφνικής ιστορίας που ξέφυγε μετά από σειρά ατελείωτων dm διαδράσεων. Ποπ των 20’s, μα και ζωντανή ηχώ από το «νέο κύμα» του παρελθόντος. Έτοιμο soundtrack για ταινία του Βασίλη Κεκάτου, μα και ικανό να ακουστεί σε κάθε undergound, indie, σκηνή.
Το «NTISNEY» εκφράζει το κενό του χωρισμού και γεμίζει την αίσθηση της απώλειας. Μπροστά στη σιωπή που επιβάλλει η κρυσταλλική οθόνη και η αντίδραση της άρχουσας τάξης, αυτός ο δίσκος ηχογραφεί και εικονοποιεί εσωτερικά την πορεία του ηλιοβασιλέματος και την προετοιμασία της επόμενης, αφιλτράριστης (;), ανάρτησης. Ήχοι απαλοί, όσο πρέπει δυναμικοί, εισχωρούν στις πτυχώσεις τσαλακωμένων χαρτιών και ανέλπιστα σωσμένων παιδικών ζωγραφιών. Φανταστείτε μια ταινία της «Disney», παιδική, χωρίς μουσική. Μετά βάλτε το άλμπουμ της Πολιτάκη και θα έχετε αμέσως την ενηλικίωση του φιλμ και των θεατών της. Μια ομορφιά, πραγματικά…
Η Εύα Πολιτάκη θα μας απασχολήσει για πολύ καιρό
Το άλμπουμ αποτελείται από επτά τραγούδια, όλα σε στίχους και μουσική του Σέργιου Βούδρη. Κάθε κομμάτι είναι μια ιστορία με δικό της story telling. Το αφηγηματικό, spoken, ύφος, η ατμόσφαιρα προσωπικής απεύθυνσης και το οικείο, άνετο, μουσικό περιβάλλον, κάνουν τον δίσκο την επιλογή που έχουμε ανάγκη για να σώσουμε μια κρύα νύχτα, ένα παγερό πρωινό κι ένα άδειο μεσημέρι. Γλυκιές μελωδίες, νωχελικές και up tempo beats, καθαρές φωνητικές εκφράσεις και χρήση κλασικών οργάνων, πιάνο, για να μεγαλώνει το βάθος του τραγουδιού. Και μαζί με αυτά «θόρυβοι» που γρατζουνάνε όμορφα το αυτί και φωνές που περνάνε από στεγνές μορφές συνομιλίας σε ιδιαίτερες συναισθηματικές συζητήσεις. Το «NTISNEY» περιλαμβάνει τη συνεργασία με τον Απόστολο Κίτσο στο κομμάτι «Σφαίρα». Η παραγωγή του άλμπουμ ανήκει στην ομάδα «HotelOniro». Την Εύα Πολιτάκη θα την προσέξουμε ξανά και ξανά.
