ΘΕΑΤΡΟ

Όταν ξυπνάς και καταλαβαίνεις ότι είσαι δολοφόνος! (vid)

Αλέξανδρος Στεργιόπουλος 17 Ιανουαρίου 2026 - 12:30

Το Gazzetta παρακολούθησε την παράσταση «Να ξέρετε πως αυτό που ακούτε είναι Σφύριγμα Τρένου», στο θέατρο «OLVIO».

Οι φασίστες της διπλανής πόρτας
Το κρυφό αίμα και οι κρυφές ενοχές

Ο Κ. ξύπνησε και αισθάνθηκε το δεξί του χέρι μουδιασμένο. Δεν χρειάστηκε να πάει στον καθρέφτη για να δει τι συμβαίνει. Δεν χρειάστηκε να τραβήξει τις κουρτίνες για να μπει φως. Εν τω μεταξύ, αυτές είχαν μαυρίσει από την απλυσιά. Αυτό που έβλεπε δεν μπορούσε να το εξηγήσει. Το ένα από τα δύο άνω άκρα ήταν σηκωμένο σε μια κλίση που σχημάτιζε ορθή -σχεδόν- γωνία. Προσπάθησε να χαλαρώσει. Πίστευε πως έτσι θα έπεφτε και θα επανερχόταν στη φυσιολογική του θέση. Τίποτα. Μετά πήρε μια κρέμα σώματος και το έτριψε όπως μπορούσε το άλλο χέρι για να ξεπιαστούν τα νεύρα. Και πάλι τίποτα. Έπειτα πήρε το κινητό του και με δυσκολία πληκτρολόγησε αυτό που του συνέβαινε. Η μηχανή αναζήτησης δεν έβγαλε κάτι για άμεση βοήθεια. Τον συμβούλευε να πάει στον γιατρό. Αυτό και έκανε. Ευτυχώς το ιατρείο ήταν κοντά και ο γιατρός ήταν φίλος του. Παθολόγος ήταν, αλλά μια πρώτη εξέταση μπορούσε να την κάνει. Δεν τον ανησύχησε τίποτα. Μα… ψέλλισε ο Κ. Η κατάστασή σου είναι απόλυτα φυσιολογική και στο πρόσωπό του σχηματίστηκε ένα μοχθηρό χαμόγελο. Τότε ο Κ προσπάθησε με μανία να κατεβάσει το υψωμένο χέρι. Μάταια. Ο γιατρός κάθισε αναπαυτικά στην καρέκλα του και του είπε: Το ακούς αυτό; Είναι Σφύριγμα Τρένου και ένας μετανάστης, πρόσφυγας, απόψε θα πεθάνει. Η μαύρη κουρτίνα σηκώνεται και η αλήθεια ξεκινά στο θέατρο «OLVIO».

Οι φασίστες της διπλανής πόρτας

Το κείμενο του Θανάση Τριαρίδη «Να ξέρετε πως αυτό που ακούτε είναι ΣΦΥΡΙΓΜΑ ΤΡΕΝΟΥ» περιγράφει τη μεταμόρφωση των ανθρώπων σε ένοχα σκαθάρια, στους φασίστες της διπλανής πόρτας. Και η αλλαγή φαίνεται απότομη, αλλά δεν είναι. Γιατί; Διαβάστε αυτή την πληροφορία για το έργο. Από το δελτίο Τύπου: Δημοσιευμένο τον Ιούνιο του 2023, λίγες ημέρες μετά το πολύνεκρο ναυάγιο της Πύλου, το έργο «Να ξέρετε πως αυτό που ακούτε είναι σφύριγμα τρένου» του Θανάση Τριαρίδη… Η απάντηση στο χέρι που μένει αγκυλωμένο και στο αποκρουστικό πλάσμα που κυριαρχεί είναι η φράση «το πολύνεκρο ναυάγιο». Πριν τρία χρόνια, στις 14 Ιουνίου 2023, το πλοίο «Andriana» βυθίστηκε στην Πύλο (εντός της ζώνης διάσωσης της Ελλάδας) και εκατοντάδες μετανάστες πνίγηκαν. Το ελληνικό λιμενικό προκάλεσε την ανατροπή του σκάφους. Υποτίθεται ότι ήθελε να το ρυμουλκήσει. Μετά ανάγκασαν τους επιζώντες να σιωπήσουν…Το πλοίο είχε ξεκινήσει από τη Λιβύη και οι άνθρωποι αυτοί έφυγαν από την πατρίδα τους γιατί εμείς το επιτρέψαμε. Εμείς με την αδιαφορία, με τα λόγια που έμειναν λόγια και με την «ασφαλή» ζωή μας αφήσαμε την απανθρωπιά να δολοφονήσει απελπισμένους ανθρώπους. Ο Τριαρίδης αντέγραψε τη νοσηρή πραγματικότητα, την επικρατούσα βαρβαρότητα και μας έβαλε μπροστά στον καθρέφτη, μπροστά στη σκηνή μας. Τον Δεκέμβριο του 2025 το έργο βραβεύτηκε με το Βραβείο Δραματουργίας Καρόλου Κουν. Στην τελετή απονομής ο Θανάσης Τριαρίδης παρέδωσε το βραβείο στον 28χρονο Αιγύπτιο πρόσφυγα Μωχάμετ Αμπντέλ Ματζέτ, νομικό και επιζώντα του πλοίου Adriana που βυθίστηκε στα ανοιχτά της Πύλου τον Ιούνιο του 2023.

Το κρυφό αίμα και οι κρυφές ενοχές

Η υπόθεση του έργου είναι αυτή: Σε ένα όχι και τόσο μακρινό, αλλά οικεία ζοφερό μέλλον, ένας νέος υπάλληλος καταφτάνει στο περιβόητο γραφείο 20/4 της κρατικής υπηρεσίας, ώστε να αναλάβει καθήκοντα. Η γνωριμία του με τον παλιό υπάλληλο της υπηρεσίας θα αποδειχθεί κομβική και για τους δύο με τη σύντομη συνύπαρξη τους να είναι εκρηκτική. Τον ρόλο του διαμεσολαβητή καλείται να πάρει ο διευθυντής της υπηρεσίας με το ιδιαίτερο ταπεραμέντο του. Η παρουσία του μυστηριώδους καθαριστή με την αντισφυξιογόνο μάσκα εντείνει την αγωνία.
Οι θεατές μπαίνουν στον χώρο και η δράση έχει ξεκινήσει. Ένα άντρας με κίτρινη φόρμα, μπότες και αντιασφυξιογόνο μάσκα καθαρίζει τα γραφεία εταιρείας. Δεν μιλάει. Η μουσική (Οδυσσέας Τσούβαλης) είναι «σκοτεινή» και το σκηνικό απροσδιόριστα απειλητικό. Ο άγνωστος καθαριστής καθαρίζει το κρυφό αίμα και τις κρυφές ενοχές των χαρακτήρων που θα έρθουν σε λίγο. Στο γραφείο 20/4 βρίσκουμε τον «Τσάμπι». Μπαίνει στον χώρο βαριεστημένος, με ένα βάρος στους ώμους. Ξεκινά, όμως, τη δουλειά με όρεξη και δυνατή μουσική. Μετά από λίγο έρχεται νέος υπάλληλος. Τα ονόματα σε αυτό γραφείο απαγορεύονται. Ο «Τσάμπι» θα βαφτίσει τον νέο συνάδελφο «Χίτσκοκ», λόγω της αγάπης που έχει ο τελευταίος για τις παλιές ασπρόμαυρες ταινίες. Ο καινούργιος υπάλληλος λειτουργεί σαν αλγοριθμική μηχανή. Δεν έχει συναίσθημα. Μόνο «φυτεμένες» γνώσεις. Ο «Τσάμπι» προσπαθεί να του εξηγήσει την ουσία της δουλειάς τους και να τον κάνει να χαλαρώσει. Του εξηγεί, μάλιστα, ότι το γραφείο λέγεται «20/4» προς τιμήν των γενεθλίων του Χίτλερ. Ο νέος δεν γνωρίζει ποιος είναι ο Χίτλερ! Μετά από ώρα ατελέσφορης διαλεκτικής, του αποκαλύπτει ότι το γραφείο συγκαλύπτει δολοφονίες μεταναστών, όπως αυτή που έγινε στην Πύλο. Ο έλεγχος και η ηρεμία του γραφείου αρχίζει να χάνεται. Είναι η ώρα να επέμβει ο διευθυντής, ο «Ρούλης».
Οι ηθοποιοί, Γιώργος Γκιόκας, Κώστας Γκόζιας, Νίκος Μαρνάς, Λεωνίδας Μπακάλης, Νίκος Στεργιώτης, είναι τα πρόσωπα του φασισμού και συμβολικά αντιστοιχούν στην εξουσία, στον στρατιώτη, στο τέρας που γεννιέται και σε αυτόν που έρχεται και καθαρίζει. Το δυστοπικό σκηνικό (Ηρώ Παρδαβέλλα και τα κοστούμια) φωτίζεται (Κατερίνα Μαρία Σαλταούρα) ψυχρά και απόκοσμα και σκηνική χημεία των ηθοποιών αναδεικνύει το μαύρο χιούμορ, το υπαρξιακό δράμα, το γκροτέσκο. Οι εσωτερικές εντάσεις του κειμένου αποτυπώνονται και η σκηνοθετική καθοδήγηση (Νίκος Μαρνάς - Γιώργος Γκιόκας) με ψυχραιμία και στοχευμένες κινήσεις (σ.σ όπως η επί σκηνής αλλαγή του νέου υπαλλήλου σε Χίτλερ) περνούν το προειδοποιητικό μήνυμα του έργου. Για φινάλε, και για το αν αξίζει να δείτε την παράσταση, θα βάλουμε τα λόγια του συγγραφέα στον πρόλογο του έργου: Θα ήθελα όταν τελειώνει η παράσταση ο κάθε θεατής να γνωρίζει πως, την ώρα που αυτός καθόταν στη θέση του, δολοφονήθηκαν κι άλλοι άντρες, κι άλλες γυναίκες, κι άλλα παιδιά στην θάλασσα. Και το έγκλημα αυτό γίνεται με την σιωπή του και την σιωπή μας, την ανοχή του και την ανοχή μας, την συναυτουργία του και την συναυτουργία μας.