Αγαπάμε, τρέχουμε, ελπίζουμε (vid)
Η σκηνή ο κόσμος μας και εμείς ο κύριος Ιλό του Ζακ Τατί. Μπερδεμένο το ξεκίνημα, αλλά κάπως έτσι αισθάνεσαι βλέποντας την παράσταση «Απόψε κανείς δεν πεθαίνει. Σεξ-Βία-Εξουσία-Πίστη-Αγάπη» στο θέατρο Μπέλλος. Από τη μία είσοδο/έξοδο έμπαιναν άνθρωποι και έβγαιναν από την άλλη είσοδο/έξοδο. Και αυτό γινόταν ξανά και ξανά και ξανά. Και εμείς, ακίνητοι στις θέσεις μας. Όχι όμως και απόλυτα ακινητοποιημένοι. Συσπάσεις προσώπου, μειδιάματα, βλέμματα που σάρωναν τον χώρο και τους υπόλοιπους θεατές και στην ασταμάτητη εσωτερική, διανοητική, επεξεργασία «βλέπαμε» τον εαυτό μας σε μια γωνιά, σε ένα σημείο που δεν είχαν προβλέψει οι άνθρωποι του θιάσου και κάπως συμπληρώναμε και χαλούσαμε-φτιάχναμε την δράση.
Και τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές συνειδητοποιείς ότι ο τίτλος του έργου είναι το επιγραμματικό ισοδύναμο της αέναης κίνησης του κόσμου μας, αυτού που ζούμε σήμερα, το 2025. Οι άνθρωποι της πόλης δεν αφήσαμε τον χρόνο να μας προσπεράσει, τον αφήσαμε να μας πάρει και να μας σηκώσει. Και στα ελάχιστα δευτερόλεπτα περισυλλογής που βρήκαμε σταθήκαμε και αναρωτηθήκαμε για τα διαχρονικά ερωτήματα: Γιατί ζούμε και πώς ζούμε; Και αφού τα σημειώσαμε μέσα μας, αφήσαμε την ομάδα «The Young Quill» να μας τα απαντήσει, εξηγήσει. Μετά από 140 λεπτά καταλήξαμε στο εξής: Όλοι είμαστε διαφορετικοί και όλοι πρέπει να είμαστε ίσοι.
Ταχύτητα, ματαιοδοξία, ρηχότητα, αντοχή
Πάμε τώρα στις εντυπώσεις του θεατή, των θεατών, των αυθόρμητων, συναισθηματικών κριτών. Το κείμενο-δραματουργία των Κωνσταντίνου Μαυρόπουλου, Βίβιαν Στεργίου είναι ό,τι πιο σημερινό, ό,τι πιο 2025 έχουμε δει. Το έργο τους μιλά γι’ αυτό που ζούμε, βλέπουμε, κρίνουμε, συγκρίνουμε. Η γλώσσα του αληθινή, άμεση και οι καταστάσεις, συμπεριφορές, θεματικές, που θίγει αφορούν όλες τις γενιές. Εστιάζει κυρίως σε αυτές της εφηβείας, μεταεφηβείας, νεότητας, μέσης ηλικίας. Αυτά που υπήρχαν πριν από εμάς και θα υπάρχουν και μετά, είναι εδώ, στην κοινωνία που έχουμε φτιάξει στο δικό μας παρόν. Σεξ, βία, εξουσία, πίστη, αγάπη εντάσσονται στον σημερινό μας κόσμο, στην Ελλάδα του 2025 που δείχνει να χάνει τη συνοχή και τα πνευματικά, πολιτικά, κοινωνικά της θεμέλια, τα αντανακλαστικά που απαντούσαν στον φασισμό, εθνικισμό, στην έλλειψη παιδείας, στην υποκρισία και στην ταχύτητα που ευνοεί μόνο τον ατομισμό, την ιδιώτευση, την απομόνωση, την απελπισία, την κυνική βάρβαρη αδιαφορία.
Σε αυτό το σημείο αλλάζουμε παράγραφο και πάμε στη σύλληψη ιδέας-σκηνοθεσία της Αικατερίνης (σ.σ τέλειο όνομα παρεμπιπτόντως) Παπαγεωργίου. Πώς ενώνει τα κομμάτια αυτού του ανεπιτήδευτου, ευαίσθητου, γεμάτου ειλικρίνεια κειμένου; Εντοπίζει το νήμα που διατρέχει κάθε στιγμιότυπο του λόγου. Ποιο είναι αυτό; Ταχύτητα, ματαιοδοξία, ρηχότητα, αντοχή. Η Παπαγεωργίου επιλέγει να μείνει στις συνθήκες-αντανακλάσεις του σήμερα και στα βάρη που ρίχνουν στους ώμους του ανθρώπου και φροντίζει οι ηθοποιοί να αντέξουν, να μεταφέρουν, το αδυσώπητο πνεύμα της πραγματικότητας. Ακολουθεί το κείμενο, προσαρμόζεται στην ταχύτητα, κίνηση και στο ύφος του και το τελικό αποτέλεσμα είναι η ασταμάτητη, προσωπική μας ροή.
Οθόνες, οικογένεια, διαπλοκή, δημόσιο νοσοκομείο, αγάπη
Εμείς αναρωτιόμαστε γιατί ζούμε και πώς ζούμε και η παράσταση τι είναι αυτό που τελικά μας κινεί; Τι μας καθορίζει; Τι κάνει τον κόσμο να συνεχίζει να γυρίζει. Μέσα απ’ αυτούς τους δρόμου περνάνε οι θεματικές. Πρώτα το σεξ. Πλέον φαντάζει πιο δύσκολο, απόμακρο, δίχως συναίσθημα και μένει προστατευμένο (;) πίσω από τις οθόνες. Πλέον γίνεται μέσο εκδίκησης, ψυχικού πόνου. Ακολουθεί η βία. Εδώ μας ενδιαφέρει το πώς γεννιέται και πώς εξαπλώνεται. Σε ανύποπτη στιγμή, γύρω από το οικογενειακό τραπέζι. Μια λέξη, ένα βλέμμα, μια αντίδραση. Συνεχίζουμε με την εξουσία. Μια λέξη, μια ουσιαστική αποτύπωσή της: διαπλοκή. ΜΜΕ και πολιτικοί «ενημερώνουν» και χειραγωγούν τον θεατή-ψηφοφόρο. Ο ζόφος μεγαλώνει… Λίγο πριν τον γκρεμό η πίστη. Πού θα το βρούμε; Όχι στην εκκλησία, αλλά στα δημόσια νοσοκομεία. Εκεί γιατροί, νοσηλευτές δικαιώνουν τον παναθρώπινο λόγο του Θεού και εκεί, σε μια γωνιά, οι πιστοί βρίσκουν κάτι από την ψυχή τους. Το φινάλε ανήκει στην αγάπη. Ευτυχώς υπάρχει ακόμη και ευτυχώς τη βλέπουμε και τη ζούμε σε μικρές και μερικές φορές σε μεγάλες δόσεις.
Όλα τα προηγούμενα εκτίθενται σκηνικά με τον τρόπο που απαιτεί το κείμενο και η σκηνοθεσία. Και λειτουργούν γιατί «πατάνε» στους κώδικες της κωμωδίας. Αυτό είναι και το σημείο-κλειδί για την αποτελεσματικότητα της παράστασης. Οι κωμικές στιγμές βγαίνουν μέσα από έξυπνους διαλόγους, εύστοχες σωματικές κινήσεις, εκφράσεις και καλά μελετημένες ανθρώπινες συμπεριφορές. Η σοβαρότητα της κατάστασης εκτονώνεται και τονίζεται την ίδια στιγμή. Διακρίνεις τον Καουρισμάκι, τον Λόουτς, την Επέλαση των βαρβάρων του Ντενίς Αρκάν και σου αρέσει. Και ενώ σε ενδιαφέρει, σε αγγίζει η ασταμάτητη ζωντανή ροή, η αποτύπωση της αγάπης μέσα από την οθόνη κάπως σε βάζει σε απόσταση και λες «γιατί να μην υπάρχει και αυτή ζωντανά, μπροστά μας;». Οι έξι ηθοποιοί, Αλέξανδρος Βάρθης, Ελίζα Σκολίδη, Νίκος Γιαλελής, Τάσος Λέκκας, Αλεξάνδρα Μαρτίνη, Φάνης Μιλλεούνης, έχουν «χημεία» και υπάρχουν στιγμές που σε εντυπωσιάζουν. Καθοριστική η κίνηση (Χρυσηίς Λιατζιβίρη) όπως και η επιλογή των κοστουμιών (Ειρήνη Γεωργακίλα). Το φαίνεσθαι εδώ έχει μεγάλη σημασία και τα ρούχα έπρεπε, και ήταν, να είναι αυτά που φοράμε. Ο σχεδιασμός βίντεο (Πρίντεζης Πέτρος, Βασίλης Μανιάτης, Κυριακή Γεραβέλη) και η σκηνοθεσία αυτών (Αικατερίνη Παπαγεωργίου, Αχιλλέας Τσούτσης) λειτουργούσαν ως γέφυρα μεταξύ των σκηνικών επεισοδίων και ως οδηγός για τον θεατή. Τα φώτα (Αλέκος Αναστασίου) και τα σκηνικά (Μυρτώ Σταμπούλου) βοήθησαν στην ευρυθμία της παράστασης.
Το τελικό αποτέλεσμα λέει το εξής: το «Απόψε κανείς δεν πεθαίνει. Σεξ-Βία-Εξουσία-Πίστη-Αγάπη» είναι έργο που μας αφορά, στην ουσία έχει γραφτεί από εμάς. Είναι ο καθρέφτης μας, ο καθρέφτης αυτού που ζούμε σήμερα, είναι η εύστοχη εξήγηση των μηνυμάτων του καιρού μας. Αξίζει να το δείτε.
INFO
«Απόψε κανείς δεν πεθαίνει» Σεξ – Βία – Εξουσία – Πίστη – Αγάπη
Θέατρο Μπέλλος
Διάρκεια: 140 λεπτά.
Διάλειμμα: 10 λεπτά.
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Πέμ., Παρ. 8.30 μ.μ., Σάβ. 9 μ.μ., Κυρ. 6 μ.μ.
Συντελεστές
Σύλληψη ιδέας – Σκηνοθεσία: Αικατερίνη Παπαγεωργίου
Κείμενο - Δραματουργία: Κωνσταντίνος Μαυρόπουλος, Βίβιαν Στεργίου
Σκηνικά: Μυρτώ Σταμπούλου
Κοστούμια: Ειρήνη Γεωργακίλα
Μουσική: Διαμαντής Αδαμαντίδης
Κίνηση: Χρυσηίς Λιατζιβίρη
Φώτα: Αλέκος Αναστασίου
Σχεδιασμός Βίντεο: Πρίντεζης Πέτρος, Βασίλης Μανιάτης, Κυριακή Γεραβέλη
Σκηνοθεσία Βίντεο: Αικατερίνη Παπαγεωργίου και Αχιλλέας Τσούτσης
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Θάνος Λυμπερόπουλος, Kiss the Frog Productions
Βοηθός Κάμερας: Γιώργος Μαργετουσάκης
Drone: Γιαννης Μαργετουσακης, Λουκάς Οικονόμου, Κώστας Δελδήμος
Συνεργάτης Αρχιτέκτονας: Ίρις Σκολίδη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ειρήνη Χαριτοπούλου
Βοηθός Σκηνογράφου: Ιωάννα Πλέσσα
Βοηθός Ενδυματολόγου: Σοφία Γαρταγάνη
Περούκες: Θωμάς Γαλαζούλας
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή
Trailer: Γρηγόρης Πανόπουλος
Social Media: Renegade
Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble
Παίζουν (αλφαβητικά): Αλέξανδρος Βάρθης, Νίκος Γιαλελής, Τάσος Λέκκας, Αλεξάνδρα Μαρτίνη, Φάνης Μιλλεούνης, Ελίζα Σκολίδη
Συνεργάτες στη δραματουργία (αλφαβητικά): Αλέξανδρος Βάρθης, Νίκος Γιαλελής, Τάσος Λέκκας, Αλεξάνδρα Μαρτίνη, Φάνης Μιλλεούνης, Αικατερίνη Παπαγεωργίου, Ελίζα Σκολίδη
-Η παράσταση επιχορηγείται από το υπουργείο Πολιτισμού
