«Μην κλαις ρε γοργόνα»: Και όμως ζούμε! (vid)
Της πατρίδας μου η σημαία έχει χρώμα γαλανό και για πεδίο επιβίωσης, σκηνικό, το καταγάλανο νερό. Μύθοι, αλήθειες, ψέματα, αγώνες, προδοσίες, μάχες, απάτες, αυταπάτες, μικρές και μεγάλες νίκες-ήττες πάνω στο υγρό στοιχείο της ζωής μας γράφτηκαν. Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα όλα άλλαξαν και όλα έμειναν ίδια! Η ερώτηση των αιώνων για μας του Έλληνες ήταν, και είναι, «πότε σταματήσαμε να παλεύουμε;». Και η απάντηση των αιώνων ήταν, και είναι, «ποτέ!». Πάντα για τη λευτεριά, πάντα για το χώμα, πάντα για το οξυγόνο, το νερό και μια γοργόνα! Το μυθικό πλάσμα έγινε σημείο αναφοράς στην κοιμισμένη μας συνείδηση και πάντα μας υπενθύμιζε την ερώτηση, «Ζει ο Μέγας Αλέξανδρος;».
Ας συνεχίσουμε, όμως, με τα λάβαρά μας και τα προτάγματά μας. Ας εστιάσουμε στο σήμερα για να δούμε το «χθες» και το «αύριο» του τόπου μας, του ανθρώπου μας, του Έλληνα, του γείτονα, του παγκόσμιου συνανθρώπου μας. Η σημαία εξακολουθεί να έχει χρώμα γαλανό και το νερό να είναι ο χώρος επιβίωσής μας. Τα λάβαρά μας, όμως, τώρα, δεν κυματίζουν περήφανα. Το πανί δεν τεντώνει τον «λαιμό» του. Οι σταυροί και οι γαλανόλευκες γραμμές τσακίζουν και σκεπάζουν τη σχεδόν παραδομένη συνείδησή μας. Και η γοργόνα δεν κοιτά πια τον βυθό, αλλά «καρφώνει» το ερώτημά της πάνω στα ξεθωριασμένα οράματά μας. Εμείς, όμως, επιμένουμε -θεατρικά- και λέμε «Μην κλαις ρε γοργόνα»…
Ο μονόλογος της… γοργόνας, του μέσου Έλληνα
Το θέατρο «Ίσον» φιλοξενεί τον μονόλογο της… γοργόνας, του μέσου Έλληνα, Ελληνίδας, το αναπόφευκτο κείμενο του Παναγιώτη Γκούβερη, την εύστοχη και έξυπνη δραματουργική επεξεργασία του από την Αλεξάνδρα Τσόμπου και την τολμηρή σκηνοθεσία της Περσεφόνης Παντοπούλου. Και στη σκηνή του θεάτρου υπάρχει ο κόσμος όλος, ο κόσμος της Ελλάδας του σήμερα. Το σκηνικό της Εύας Τρουπιώτη (κατασκευή Μυρτώ Μάστορη) είναι αυτό που μας δίνει τον χώρο και τον χρόνο του νερού. Μια μικρή, τετράγωνη, κατασκευή που μέσα της έχει νεράκι του Θεού και του ανθρώπου, μια καρέκλα και πολλά ποτήρια νερό. Φυσικά τίποτα δεν μένει στάσιμο και η κίνηση επί σκηνής αντανακλά την ορμή του κύματος και την ηρεμία που ακολουθεί. Γι’ αυτό φρόντισε η Γρηγορία Μεθενίτη.
Και όλα αυτά, τα προηγούμενα, ανήκουν, κατακτούνται και πραγματώνονται από την ηθοποιό Μπέτυ Σαράντη. Το έργο σαν να γράφτηκε για εκείνη. Η ίδια έχει τη στόφα καλλιτέχνη που αντέχει τα πάντα και μπορεί να καταφέρει τα πάντα. Θα μπορούσατε να τη δείτε στα παλιά και καλά καλλιτεχνικά αυτού του τόπου και να τη ξαναδείτε σήμερα σε αυτή την παράσταση, σε αυτόν τον μονόλογο που μας αφορά, αρέσει δεν μας αρέσει.
Η γοργόνα και η άφυλη περσόνα
Το «Μην κλαις ρε γοργόνα» σε 45 λεπτά μιλά για την τραγωδία του προσφυγικού, για τα Τέμπη, για τον νεποτισμό, τον «ωχαδερφισμό», την παραίτησή μας, για το πόσο άλλαξε και δεν άλλαξε ο Έλληνας και για το πόσο δυσκολευόμαστε να διαχειριστούμε την ιστορία, την πορεία που εμείς χαράξαμε.
Η γοργόνα συναντά την ηρωίδα σύμβολο του έργου και θέτει το επίμονο ερώτημά της: «Ζει ο Μέγας Αλέξανδρος;». Και αυτή η άφυλη περσόνα πάνω στη σκηνή δίνει τα λόγια της, το χιούμορ της, το σώμα της, την κίνησή της, το βλέμμα της, την καρδιά και το «γαμώτο» της για να απαντήσει και όλα να τα ξυπνήσει, αφυπνίσει, ανασυντάξει, υπενθυμίσει. Κάποια στιγμή λέει «ο πνιγμός είναι για τους αθώους» και αμέσως όλοι νιώθουμε ένοχοι. Γιατί έμμεσα είμαστε! Είμαστε φιλεύσπλαχνοι καπετάνιοι, καπετάνισσες και εκμεταλλευτές, εκμεταλλεύτριες. Κι αν ο Μέγας Αλέξανδρος κατέκτησε τον κόσμο όλο, ο σημερινός κόσμος κατέκτησε τους ανθρώπους και τις συνειδήσεις τους.
Η Μπέτυ Σαράντη εκφράζει κάθε προβληματισμό του κειμένου και η σκηνική της παρουσία έχει την πολυπλοκότητα του μέσου ανθρώπου. Μέσα από την καθοδήγηση της Περσεφόνης Παντοπούλου κοιτά το κοινό, τη γοργόνα και την Ελλάδα του παρόντος, του παρελθόντος και του μέλλοντος. Το κωμικό στοιχείο «δένει» με το τραγικό και αυτό είναι η ουσία, η καρδιά, του θεάτρου. Το «Μην κλαις ρε γοργόνα» έχει άλλη μία παράσταση (στις 3 Νοεμβρίου, 21:00) και σίγουρα αξίζει να την παρακολουθήσετε.
INFO
«Μην κλαις ρε γοργόνα», του Παναγιώτη Γκούβερη
Στο θέατρο «Ίσον» [Μελενίκου 33, Αθήνα]
Τελευταία παράσταση Δευτέρα 3/11 [στις 21:00]
Διάρκεια: 45 λεπτά.
Εισιτήρια ΕΔΩ
Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Περσεφόνη Παντοπούλου
Δραματουργική επεξεργασία: Αλεξάνδρα Τσόμπου
Σκηνικά: Eύα Τρουπιώτη
Επιμέλεια κίνησης: Γρηγορία Μεθενίτη
Σχεδιασμός ήχου: Tsopan Theatre Company
Βοηθός σκηνοθέτη: Νίκη Παπαγεωργίου
Κατασκευή σκηνικού: Μυρτώ Μάστορη
Φωτισμοί: Δημήτρης Σαβουιδάκης, Λία Μιχάλη
Φωτογραφίες: Αγάπη Λιάκου
Video teaser: Timos Coronetopoulos Cinematography
Επικοινωνία: Νατάσα Παππά
Ερμηνεύει: Μπέτυ Σαράντη
Παραγωγή
TSOPAN THEATRE COMPANY ΑΜΚΕ
