ΘΕΑΤΡΟ

Στο σύμπαν του Νάνου Βαλαωρίτη (vid)

Αλέξανδρος Στεργιόπουλος 19 Ιανουαρίου 2026 - 11:15

Η Πέννυ Σακελλαριάδη και ο Άγγελος Παππάς μιλούν για την παράσταση, βασισμένη σε έργο του ποιητή, «Το ξενοδοχείο η νύχτα που πέφτει». Σκηνοθετεί η Λίνα Φούντογλου.

«Το παράλογο εμπεριέχεται σε όλα»
«Η Λίνα Φούντογλου είναι ένας άνθρωπος που αγαπάει πολύ αυτό που κάνει»

Η νύχτα απλώνεται και δεν ξημερώνει αν δεν κάνεις το ταξίδι ως την άκρη του μαύρου ουρανού. Η avant garde προχωρά και με έναν ψίθυρο γεμίζει το ονειρικό, πραγματικό, τοπίο. Τα ηχοτοπία συμπληρώνουν τα οπτικά και τα συναισθηματικά. Και εκεί που θες να τραγουδήσεις ατυχήσαμε… έρχεται ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης και παραδίδει τη σκυτάλη στην ποιήτρια-σκηνοθέτρια-ηθοποιό Λίνα Φούντογλου Το ένα χέρι δίνει στο άλλο και μαζί αποκαλύπτουν το έργο του ποιητή, «Το ξενοδοχείο η νύχτα που πέφτει», που ανεβαίνει στη σκηνή του «Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά» (πρεμιέρα στις 22 Ιανουαρίου, στις 20:30).
Τι είναι όμως αυτό το έργο; Ένας παράξενος ξενοδόχος υποδέχεται ένα νεαρό ζευγάρι σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου χωρίς φως, παράθυρο και θέρμανση. Τους ζητά να μιλούν χαμηλόφωνα και, φεύγοντας, κλειδώνει την πόρτα. Το κτίριο αρχίζει σταδιακά να καταρρέει. Μέσα σε αυτή την αινιγματική συνθήκη, η πραγματικότητα και το παράλογο, η μνήμη και το ασυνείδητο, η αλήθεια και το ψέμα μπλέκονται. Οι νέοι στην προσπάθειά τους να αντέξουν το αβέβαιο παρόν, βιώνουν έναν έρωτα απαγορευμένο και αναδημιουργούν το παρελθόν, πραγματικό ή φανταστικό, από τον παράδεισο ως την κόλαση. Το αλλόκοτο ερωτικό τους παιχνίδι κορυφώνεται σε ακραίες μορφές.
Η παράσταση αξιοποιεί τον σουρεαλιστικό κόσμο και τα γλωσσικά παιχνίδια του κειμένου, εστιάζει στην υπαρξιακή αγωνία, στη δυσκολία της επικοινωνίας και στον χαοτικό κόσμο μέσα στον οποίο μια νέα γενιά προσπαθεί να επαναστατήσει. Η Λίνα Φούντογλου αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία και μαζί με τους Αλέξανδρο Χούντα, Πέννυ Σακελλαριάδη, Άγγελο Παππά δίνουν σάρκα στη σάρκα του δημιουργήματος του Βαλαωρίτη. Η Πέννυ Σακελλαριάδη και ο Άγγελος Παππάς, οι δύο νεαροί πρωταγωνιστές της παράστασης, μιλούν για το έργο, τον σουρεαλισμό, τη συνεργασία τους με τη Λίνα Φούντογλου. Τους ευχαριστούμε.

Διαβάζοντας το έργο, ποια πιστεύετε ότι είναι η ιδιαιτερότητά του; Τι το κάνει ξεχωριστό;
Π.Σ: Είναι σαν να μπαίνεις σε έναν λαβύρινθο, προσπαθείς διαρκώς να βρεθείς στην άλλη πλευρά αλλά καταλήγεις να χάνεσαι όλο και περισσότερο, αυτό θα έλεγα πως το κάνει ιδιαίτερο, βυθίζεσαι μέσα σε αυτό, όλα πλέκονται μεταξύ τους και το κείμενο σε αφοπλίζει όσο προσπαθείς να το καταλάβεις.
Α.Π: Νομίζω ότι είναι ένα έργο που όσο προσπαθεί κανείς να το νοηματοδοτήσει με στεγνή λογική, γίνεται ένας λαβύρινθος που σε βγάζει πάλι στην αφετηρία, ζητώντας να προσπαθήσεις ξανά. Χρησιμοποιεί το οικείο και το ανοίκειο με τρόπο που σε καλεί να αφεθείς στο κύμα και να ταξιδέψεις μαζί με τους δύο ήρωες σε ένα roller coaster συναισθημάτων, ακραίου έρωτα και ιστοριών που ακροβατούν ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα.

Η γνωριμία με το έργο του Νάνου Βαλαωρίτη, τι σας έχει προσφέρει;
Π.Σ: Μια εξερεύνηση στο δικό του σύμπαν αρχικά και στο πώς έφτασε να γράψει αυτό το κείμενο, αλλά έχω πολύ δρόμο ακόμη. Θα έλεγα πως η γνωριμία με το κείμενο του με έχει κάνει να φοβάμαι λιγότερο αυτά που δεν μπορώ να καταλάβω, μου έχει δημιουργήσει την επιθυμία να πέφτω με μεγάλη ορμή σε όσα δεν μπορώ να εξηγήσω και να εμπιστεύομαι περισσότερο το ένστικτο μου παρά τη σκέψη μου. Θα έλεγα πως είναι ένα κείμενο που σε οδηγεί το σώμα σου περισσότερο, αν δεν αφεθείς το έχεις διαβάσει μισό.
Α.Π: Μία πίστη στη διαδικασία των πραγμάτων κόντρα στο γρήγορο αποτέλεσμα που βασανίζει τον καιρό μας, επιμονή στην πνευματική καλλιέργεια του ανθρώπου, αντίσταση στο εύκολο και το χυδαίο, ευαισθησία και αγάπη για το άγνωστο.

Τι μας λέει για το σήμερα;
Π.Σ: Τι μας λέει για το σήμερα… σίγουρα πως όλα παραμένουν υπό κατάρρευση και πως ο μόνος τρόπος διαφυγής ( αν υπάρχει; ) είναι να βουτήξεις στο άγνωστο, σε αυτό που δεν σε αφήνουν να αγγίξεις. Μας θυμίζει για ακόμη μια φορά στο σήμερα γιατί χρειάζεται να αντιστεκόμαστε, ακόμη και αν το κτίριο στο οποίο βρισκόμαστε είναι έτοιμο να διαλυθεί.
Α.Π: Ίσως μας υπενθυμίζει ότι ο χρόνος μας δεν είναι ανεξάντλητος, πάντα θα είμαστε αδύναμοι μπροστά στον έρωτα και πάντα θα έχουμε ανάγκη το ψέμα για να αντέξουμε την αλήθεια.

Σακελλαριάδη-Παππάς

«Το παράλογο εμπεριέχεται σε όλα»

Ο σουρεαλισμός και το παράλογο είναι το καταφύγιο του σημερινού ανθρώπου;
Π.Σ: Δεν ξέρω αν είναι το καταφύγιο μας. Θα έλεγα περισσότερο πως είναι η πραγματικότητα μας. Το παράλογο εμπεριέχεται σε όλα, είτε το επιλέγουμε είτε όχι, είναι εκεί. Το πώς μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον σουρεαλισμό στη ζωή σου, σίγουρα μπορεί να αποτελέσει και ένα καταφύγιο από την ήδη παράλογη συνθήκη στην οποία επιβιώνουμε.
Α.Π: Νομίζω ότι δυστυχώς είναι καθημερινότητα.

Ποια πιστεύετε ότι είναι η μεγαλύτερη δυσκολία του ρόλου σας;
Π.Σ: Η μεγαλύτερη δυσκολία θα έλεγα πως είναι οι μεταμορφώσεις της νέας, της Μάρθας, τα παιχνίδια που δημιουργεί μαζί με τον Υβ. Είναι διαρκώς σε εγρήγορση να πλάσει κι άλλες ιστορίες, να φέρει στο παρόν όλα τα κρυμμένα πρόσωπα που φυλάει μέσα της σε βαθμό που και η ίδια χάνεται μέσα στις αφηγήσεις τους. Συχνά δεν ξέρουμε αν οι ιστορίες τους έχουν όντως συμβεί ή αν η επανάληψη τους τις κάνει τόσο ζωντανές. Κάθε παιχνίδι τους είναι και μια πραγματικότητα.
Α.Π: Ο Υβ είναι ένας άνθρωπος που ζει στα άκρα. Μπορεί τη μία στιγμή να βρίσκεται σε μία υπερδιέγερση ιδεών, να στροβιλίζεται από ενθουσιασμό ή μανία και την άλλη να μένει αποσβολωμένος κοιτάζοντας το κενό απογοητευμένος, χαμένος στις σκέψεις του. Αλλά νομίζω ότι αυτή είναι και η γοητεία του.

Πρωταγωνιστείτε σε ένα απαιτητικό έργο. Μπορεί να γίνει οδηγός για την καριέρα σας, να σας βοηθήσει να κινηθείτε σε αυτή την κατεύθυνση καλλιτεχνικά;
Π.Σ: Σίγουρα έχω δοκιμάσει και έχω μάθει πολλά από την διαδικασία και χαίρομαι πολύ που έχουμε στα χέρια μας αυτό το υλικό και το αγαπήσαμε τόσο. Έχουμε την δυνατότητα να ανακαλύπτουμε διαρκώς και να γνωρίζουμε κι άλλο το έργο από την πρώτη μέρα που το διαβάσαμε μέχρι τώρα, αλλάζει συνέχεια στα μάτια μας. Είναι μεγάλο δώρο να έχεις έναν παρτενέρ και να αφήνεσαι πάνω του, να μαθαίνεις μέσα από εκείνον και έτσι η σκέψη να είναι μόνο στο πόσα θέλω να δώσω σε αυτόν που έχω απέναντι μου και όχι στο πως φαίνομαι. Επειδή είναι ένα απαιτητικό έργο, είναι ταυτόχρονα και ένα πεδίο που μπορείς να παίξεις άφοβα, ή ένα πεδίο στο οποίο σιγά σιγά μαθαίνεις να μην φοβάσαι.
Α.Π: Είναι όντως μεγάλο δώρο και ταυτόχρονα πρόκληση το ότι βρισκόμαστε σε αυτή τη θέση ενώ είμαστε ακόμα στα πρώτα μας βήματα. Σε αυτή τη μικρή πορεία μέχρι τώρα, μου αρέσει να δίνομαι σε κάθε δουλειά σαν να είναι η τελευταία.

Υπάρχει δυσκολία ή αμηχανία στις πολύ κοντινές και ερωτικές σκηνές;
Π.Σ: Μια πρώτη αμηχανία θεωρώ υπάρχει σε όλα και σε κάθε προσέγγιση και μπορεί να είναι και πολύ χρήσιμη γιατί αποτελεί καύσιμο για να δοκιμάσεις πράγματα μέσα από αυτήν και μετά έρχεται και η βουτιά, μπαίνεις σε μια κατάσταση χωρίς δεύτερη σκέψη. Με τον Άγγελο ήμασταν μαζί στην δραματική και αισθανόμαστε πολύ τυχεροί που δουλεύουμε παρέα και που κουβαλάμε κοινές εμπειρίες και έναν κοινό κώδικα, οπότε έχουμε την δυνατότητα να αντιμετωπίσουμε τυχόν αμηχανίες. Αισθανόμαστε ασφαλείς σε όλη τη διαδικασία με όλη την ομάδα.
Α.Π: Με την Πέννυ είχαμε την τύχη να φοιτούμε μαζί στη δραματική σχολή για τέσσερα χρόνια, οπότε έχουμε δουλέψει μαζί πολύ στο πλαίσιο των σπουδών και υπάρχει μεγάλη εμπιστοσύνη ανάμεσά μας, ευαισθησία, χιούμορ καθώς και προτροπή να πάει ο ένας τον άλλον παραπέρα υποκριτικά σε κάθε σκηνή.

Ο έρωτας δύο νέων, όπως στο έργο, είναι η αστραπή που πρέπει να κρατήσουμε στη ζωή μας;
Π.Σ: Ίσως, αλλά οι αστραπές δεν κρατάνε για πολύ. Έρχονται και φεύγουν.
Α.Π: Σίγουρα ο έρωτας σε βρίσκει πάντα ανέτοιμο, σε ταρακουνάει από μέσα και σε ωθεί προς τα μπροστά, σε σηκώνει πάνω από το έδαφος και πολλές φορές σε ρίχνει πάλι κάτω. Αλλά οι άνθρωποι έχουμε τόσο ανάγκη αυτές τις αστραπές που ευελπιστούμε να γίνουν καταιγίδες, έχουμε ανάγκη να ερωτευόμαστε, να ξαναερωτευόμαστε τους ανθρώπους που αγαπάμε και θαυμάζουμε, να ερωτευόμαστε ιδέες, τα πράγματα με τα οποία καταπιανόμαστε και ό,τι μας κάνει να νοιαζόμαστε πέρα από τον εαυτό μας ̇ ό,τι βγάζει το “εγώ” μας από το κέντρο του κόσμου.

«Η Λίνα Φούντογλου είναι ένας άνθρωπος που αγαπάει πολύ αυτό που κάνει»

Πώς είναι να συνεργάζεστε με τη Λίνα Φούντογλου;
Π.Σ: Είναι πολύ ωραίο, η Λινα είναι και ηθοποιός οπότε έχει βιώσει και καταλαβαίνει τις δυσκολίες που μπορεί να προκύπτουν και τα άγχη μας μέσα στη διαδικασία. Φέρει με μια τόλμη και με μεγάλη αγάπη αυτό το έργο και μας δίνει αρκετό χώρο να δοκιμάσουμε τα όρια του, μας εμπιστεύτηκε απόλυτα ως προς το χτίσιμο αυτών των δυο προσώπων, μέσα από αυτοσχεδιασμούς και από την φαντασία και τις εικόνες μας.
Α.Π: Η Λίνα είναι ένας άνθρωπος που αγαπάει πολύ αυτό που κάνει και μας ωθεί να βουτήξουμε με θάρρος στα πράγματα. Από την αρχή μας εμπιστεύτηκε, μας έδωσε χώρο να φανταστούμε και να δοκιμάσουμε πράγματα σκηνικά και δημιούργησε ένα σύμπαν καλώντας μας να το εξερευνήσουμε μαζί και να ανακαλύψουμε αυτούς τους τόσο πολύπλευρους χαρακτήρες.

Τι κρατάτε από τον τρόπο που δουλεύει;
Π.Σ: Αυτό που κρατάω είναι κάτι που μας είχε πει από την αρχή, πως τα δυο αυτά πρόσωπα, ο νέος και η νέα, προκύπτουν από τα δικά μας βιώματα, μέσα από το τι ενεργοποιούν σε εμάς και από τον τρόπο που αναγνωρίζουμε τους δικούς μας κώδικες σε αυτούς. Αυτό το κομμάτι έχει λειτουργήσει αρκετά απελευθερωτικά και έτσι δουλέψαμε μαζί, μέσα από το προσωπικό μας υλικό.
Α.Π: Να δοκιμάζουμε ακραία και να είμαστε ακριβείς. Επιμονή στη λεπτομέρεια. Μας ωθεί στα άκρα, ξέρει κάθε φορά ότι έχουμε παραπάνω να δώσουμε.

Τι θα δει το κοινό που θα έρθει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά;
Π.Σ: Θα δει το σύμπαν δυο ανθρώπων που επιβιώνουν από το μύθο, που η φαντασία τους και οι ιστορίες τους είναι μια πόρτα διαφυγής στο δωμάτιο που τους έχουν κλειδώσει, η ανάγκη τους να χαθούν και να πλανηθούν υπερβαίνει τους τέσσερις τοίχους του ξενοδοχείου που καταρρέει. Δημιουργούν και ονειρεύονται για να μην φοβούνται.
Α.Π: Δύο ανθρώπους, τη Μάρθα και τον Υβ, που τολμάνε να ονειρευτούν, να γελοιοποιηθούν, να παίξουν με ρίσκο να χάσουν ̇ μία επί σκηνής διαπραγμάτευση για την ανθρώπινη ύπαρξη, την ταυτότητα και τον έρωτα σε μία συνθήκη απόλυτης ζωής ή θανάτου.

Πώς συνδέονται ποίηση και θέατρο;
Π.Σ: Τα εμπεριέχουν όλα. Προκύπτουν από μεγάλη ανάγκη, από ένα τεράστιο θέλω το οποίο παρασέρνει τις λέξεις και τον κόσμο που πλάθουν.
Α.Π: Και τα δύο έχουν τη δύναμη να πάρουν κάτι απλό, καθημερινό και ταυτόχρονα ακραίο, όπως είναι η ζωή, και να το μετατρέψουν μέσα σε πυκνή και συμπιεσμένη φόρμα σε κάτι μνημειώδες, πέραν του καθημερινού, μεγαλώνοντας τις στιγμές και ανυψώνοντας έτσι τον άνθρωπο λίγο πάνω από το έδαφος. Η ποίηση βέβαια σαν διαδικασία μάλλον είναι πιο μοναχική ̇ το θέατρο έχει ανάγκη τον “άλλο” για να υπάρξει ̇ είναι πάντα ομαδική δουλειά ̇ συνεργασία.

INFO
«ΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ Η ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΠΕΦΤΕΙ», του Νάνου Βαλαωρίτη

Σκηνοθεσία: Λίνα Φούντογλου.

Στο «Δημοτικό Θέατρο Πειραιά» [σκηνή Ωμέγα]

Από Πέμπτη 22 Ιανουαρίου 2026

Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, 20:30 | Κυριακή, 19:00

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ
Στο ταμείο του θεάτρου (210-4143310) και ΕΔΩ

Τιμές: 17€ κανονικό, 12€ ( φοιτητές, μαθητές, άνω των 65), 8€ (άνεργοι, ΑμεΑ, ομαδικό), 5€ (ατέλειες, ΣΕΗ, ΑΣΚΤ, ΠΕΣΥΘ)

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Βασιλική Ράπτη, Αγγελική Ασπρούλη

Σκηνοθεσία: Λίνα Φούντογλου

Δραματουργία παράστασης: Εύη Προύσαλη

Μουσική σύνθεση: Ιωάννης Βουδούρης