Η Χριστίνα Σαμαρά στο Gazzetta: «Κάθε φορά φλερτάρω με την ιδέα του τρολαρίσματος» (vids)
- «Το πρώτο feedback το πήρα από τους μεγαλύτερους»
- «Φλέρταρα πάντα με το τρολ»
- «Κάτι βρίσκω στη μνήμη μου, σε ένα συναίσθημα ή μία ανάγκη μου»
- «Η εικόνα είναι συνέχεια αυτού του δίσκου»
Ένας κοινός τόπος αφήγησης, περιγραφής, θα έλεγε ότι μια μουντή μέρα, στο κέντρο της Αθήνας, δημοσιογράφος περίμενε καλλιτέχνιδα για συνέντευξη. Και ενώ όλα ήταν σκοτεινά, ήρθε αυτή και μέσα από όμορφη και ζεστή κουβέντα έφτιαξε το πρωινό. Η αλήθεια, όμως, είναι αυτή: τα τραγούδια της Χριστίνας Σαμαρά μας είχαν ήδη φτιάξει τις μέρες. Ο πρώτος της δίσκος «Κοντά 30» φωτίζει κάθε βαρύθυμη στιγμή μας και ένα πονηρό χαμόγελο-ουράνιο τόξο γράφεται στο πρόσωπό μας. Να ναι καλά… Η τραγουδοποιός δέχτηκε να μιλήσει για το πρώτο της άλμπουμ και την ευχαριστούμε πολύ.
Τι έμαθες για τον χρόνο μέσα από το πρώτο σου άλμπουμ;
Κατ’ αρχάς ότι τρέχει (γέλια)…
…και πρέπει να τον προλάβεις.
Ναι. Η πρώτη, όμως, υπενθύμιση σχετικά με τον χρόνο ήρθε από κάτι που είπε η μητέρα μου. Τα λόγια της ήταν, φοβάσαι τον θάνατο όταν δεν είσαι ευχαριστημένος με τη ζωή. Αυτό άλλαξε τη νοοτροπία και την αντιμετώπισή μου όσον αφορά τον χρόνο. Αποφάσισα, λοιπόν, πως από δω και πέρα θα τον αξιοποιώ καλύτερα.
Στο επαγγελματικό πεδίο συμπεριφερόσουν σαν να μην σε αγγίζει ο χρόνος; Είχες την εντύπωση πώς μπορείς να κάνεις τα πάντα;
Δεν έδινα σημασία στον χρόνο με την έννοια ότι δεν έβαζα προτεραιότητα την ευχαρίστησή μου. Είχα υποταχθεί στις κοινωνικές απαιτήσεις. Έλεγα, κάνε υπομονή για τα τέσσερα χρόνια του πτυχίου. Κάνε τώρα υπομονή για τα χρόνια του μεταπτυχιακού. Κάνε υπομονή, θα περάσει κι αυτό. Δεν με πρόσεχα όπως θα έπρεπε. Βέβαια, όλα αυτά, οι υποχρεώσεις, οι απαιτήσεις, οι σπουδές μου, μου έδωσαν αρκετά εφόδια.
Βέβαια. Οι σπουδές σου, όσα έχεις κάνει πριν τον δίσκο…
Σε όλη αυτή την περίοδο που δεν σεβόμουν τον χρόνο όπως πρέπει, μέσα από όλα όσα έκανα τότε, έμαθα να τον διαχειρίζομαι κιόλας. Ακούγεται κάπως αντιφατικό, αλλά ισχύει. Το «Κοντά 30», λοιπόν, είναι αυτή η μετάβαση στη στάση μου απέναντι στον χρόνο. Από τη μία δεν τον σεβόμουν και τον άφηνα να περνάει, ενώ τώρα δεν υπάρχει αυτό. Τώρα σκέφτομαι είναι αρκετά γεμάτος ο Νοέμβριος με πράγματα που είμαι 100% σίγουρη ότι θέλω να κάνω;
Δεν είναι αγχωτικό αυτό;
Όχι, δεν είναι. Είναι πολύ απολαυστικό για μένα. Έχει αλλάξει η καθημερινότητά μου και αποδέχομαι περισσότερο τον εαυτό μου, τη δουλειά μου. Είμαι καλύτερη, πια, σε αυτό που κάνω. Βέβαια, πάντα σεβόμουν τη μουσική και έδινα τον καλύτερο εαυτό μου, όμως όταν μοιράζεσαι ανάμεσα σε δύο πράγματα…
…κάπου θα χάσεις, δεν θα είσαι το ίδιο καλός σε όλα.
Ναι.
«Το πρώτο feedback το πήρα από τους μεγαλύτερους»
Άρα, με αυτόν τον δίσκο απευθύνεσαι στη γενιά σου ή είναι για όλους; Για τους πιτσιρικάδες, τους μεγαλύτερους…
Στην πραγματικότητα απευθύνθηκα στον εαυτό μου, αυτή είναι η αλήθεια.
Σωστά.
Δεν μπορούσα να κάνω κι αλλιώς. Παρ’ όλα αυτά, σκεπτόμενη την ερώτησή σου, θα σου πω ότι περισσότερο απευθύνθηκα στους μεγαλύτερους από μένα παρά στη γενιά μου. Το πρώτο feedback το πήρα από τους μεγαλύτερους. Θεωρώ επειδή είχαν ήδη περάσει τη φάση που πέρασα εγώ…
…καταλάβαιναν τι περνάς.
Ναι και επίσης ότι περνάνε τα ίδια σε κάθε αλλαγή δεκαετίας απ’ ό,τι καταλαβαίνω, απ’ ό,τι μου λένε.
Κατά κάποιον τρόπο, λοιπόν, το «Κοντά 30» είναι διαχρονικό. Δεν ξέρω αν αφορά και ηλικιωμένους.
Έχουν υπάρξει περίοδοι που στο YouTube, σύμφωνα με τα στατιστικά που μου δίνει, μπήκαν να ακούσουν τη δουλειά μου άνθρωποι 65+. Σιγά-σιγά, πάντως, η δουλειά μου αρχίζει να περνάει και στους νέους.
«Φλέρταρα πάντα με το τρολ»
Όταν διάβασα τον τίτλο, «Κοντά 30», για ένα δικό μου, περίεργο, λόγο, μου ήρθε στο μυαλό το πρώτο άλμπουμ των «Ημισκούμπρια» και ο τίτλος του που είναι «30 χρόνια επιτυχίες» (sic). Θα σου ταίριαζε, πιστεύεις, τέτοιο τρολάρισμα;
Ναι. Τον επόμενο δίσκο που ετοιμάζω ήθελα να τον πω «Τα κλασικά» (γέλια). Ξέρεις, είχα σκεφτεί ενορχηστρώσεις χορωδιακές και τέτοια… Συγκρατούμαι πάντως...
Φοβάσαι αντιδράσεις;
Όχι, όχι. Αυτή η αντίληψη, η συμπεριφορά, το τρολάρισμα που είπες, μου αρέσει. Το καλό trash, στο οποίο εντάσσεται το τρολ, μου αρέσει πολύ. Λατρεύω το aesthetic των ταινιών του Οικονομίδη, όπως και άλλα. Ας πούμε το τραγούδι Θα μελαγχολήσω της Γάρμπη είναι iconic για μένα, έχει επηρεάσει την ιδιοσυγκρασία μου.
Όταν αναφέρεσαι στο trash, εννοείς αυτό των 90’s;
Ναι, εκεί περισσότερο. Κάθε φορά φλερτάρω με την ιδέα του τρολαρίσματος γι’ αυτό και έχω αρκετά τέτοια στοιχεία στα τραγούδια μου.
Είναι πολύ παιχνιδιάρικα τα κομμάτια σου.
Τρολ στοιχεία υπάρχουν και στα βίντεο κλιπ μου. Ας πούμε, αυτό με τον Φοίβο (σ.σΔεληβοριά), το «Παραλογίζομαι», έχει μια τρασίλα (sic) μέσα. Φλέρταρα πάντα με το τρολ. Τον δίσκο μου σκεφτόμουν να τον βγάλω Επιτέλους!
Επιτέλους το βγάλαμε!
Ναι, γιατί όλοι μου έλεγαν πότε θα τον βγάλω. Όταν ξεκίνησα να τον δημιουργώ, τραγουδούσα ήδη οκτώ χρόνια. Συνεπώς, ήταν όντως…Επιτέλους!
Απ’ ό,τι καταλαβαίνω κάθε καλλιτέχνης δεν πρέπει να παίρνει και τόσο σοβαρά τον εαυτό του, αν θέλει να βγάλει αποτέλεσμα.
Ναι. Πιστεύω ότι το πόσο παίρνεις στα σοβαρά τον εαυτό σου είναι αντιστρόφως ανάλογο με το πόσο παίρνεις στα σοβαρά την τέχνη σου. Έτσι έχω καταλάβει. Σε αυτό ταιριάζει μια ορολογία που έχει βγάλει η Bilie Eilish. Αν δεν κάνω λάθος την ονομάζει stupidiocity (sic).
Πώς μεταφράζεται αυτό;
Δεν ξέρω αν μεταφράζεται.
Ηλιθιότητα;
Δεν ξέρω… Θα έλεγα ότι έχει να κάνει με μια εσάνς ελαφρότητας, ένα touch. Εκεί είναι όλη η απόλαυση στη δημιουργία.
Πρέπει να υπάρχει μια τρέλα.
Ναι, όπως και αυθορμητισμός. Στον δίσκο μου, ο Νίκος Αγγλούπας, που έκανε την παραγωγή, έχει κρατήσει πολλά σημεία που εγώ…
…είσαι αυθόρμητη.
Ναι. Είτε γελάω είτε δεν ξέρω τι άλλο τρελό κάνω, το παίρνει και το κάνει κάτι.
Το σαμπλάρει
Ναι, ναι… Στο τραγούδι του «HotelGattoPerso» φωνάζω κάποια στιγμή τρία δευτερόλεπτα μόνο! Και εννοούσα να κρατήσει απ’ αυτό που τραγουδούσα μόνο 3 δευτερόλεπτα. Ε, κράτησε αυτό που φώναξα αντί για τα 3 δευτερόλεπτα!
«Κάτι βρίσκω στη μνήμη μου, σε ένα συναίσθημα ή μία ανάγκη μου»
Γιατί έχει χαθεί ο αυθορμητισμός στη δημιουργία; Τι πιστεύεις; Έχει να κάνει με τα social media;
Δεν νομίζω. Θεωρώ ότι έχει να κάνει με τη διάκριση ποιοτικού-μη ποιοτικού τραγουδιού. Αυτός ο διαχωρισμός έχει εγκλωβίσει τον αυθορμητισμό.
Δεν υπήρχε πάντα αυτός ο διαχωρισμός;
Δεν ξέρω… Ο Χατζιδάκις, για παράδειγμα, είχε αυθορμητισμό στα κομμάτια του. Αν ακούσεις τις Μπαλάντες της Οδού Αθήνας, θα διαπιστώσεις ότι εκτός από ερωτισμό έχουν και αυθορμητισμό, ένα πείραγμα της κοινωνίας. Παλαιότερα δεν ήταν όπως είναι τώρα, που προσπαθούμε να προστατεύσουμε τον εαυτό μας μέσα στην ασφάλεια της ποιοτικής μουσικής με τον βαρύγδουπο στίχο και τον επιτηδευμένο λυρισμό. Μετά ήρθε αυτό το α, τώρα κάνουμε μια σοβαρή μουσική. Είμαστε σοβαροί άνθρωποι. Βέβαια, νομίζω ότι τώρα αρχίζει κάπως να «σπάει» αυτό το πράγμα.
Όταν έφτιαχνες τα κομμάτια του δίσκου, τα «έβλεπες» κιόλας; Να είναι δίπλα σου, γύρω σου…
Έχει ενδιαφέρον αυτή η ερώτηση. Δε μου έχει τύχει μέχρι τώρα να γράψω τραγούδι κοιτώντας προς τα έξω, παρατηρώντας δηλαδή γύρω μου. Πάντα η ματιά είναι προς τα μέσα. Κάτι βρίσκω στη μνήμη μου, σε ένα συναίσθημα ή μία ανάγκη μου. Είμαι πολύ συχνά αποκομμένη από την απτή πραγματικότητα και επιλέγω μεγάλο μέρος της μέρας να το περνάω σχεδόν κυριολεκτικά μέσα στα ακουστικά μου και μέσα στις σκέψεις και τη μουσική που ακούω. Αυτό μεταφράζεται, συμπεραίνω, και στον τρόπο που γράφω. Για αυτό και μου έκανε εντύπωση πώς υπήρχε κόσμος που ταυτίστηκε με τα τραγούδια μου. Με συγκίνησε όταν τόσο εσωτερικοί προβληματισμοί και σκέψεις μου ήταν ταυτόχρονα εμπειρίες και σκέψεις άλλων ανθρώπων που δεν έχω γνωρίσει ποτέ.
Όταν ακούς, όμως, ένα τραγούδι το «βλέπεις», αναρωτιέσαι «μου έχει συμβεί και εμένα αυτό, το έχω δει».
Ναι, ισχύει αυτό. Όταν είσαι ειλικρινής ως δημιουργός, αναγκαστικά οι επιθυμίες σου θα ταυτιστούν με των υπολοίπων, κι ας μην το καταλαβαίνεις. Σε μένα στέλνανε μηνύματα και λέγανε ότι ταυτίζονται με τα κομμάτια μου. Ένας μουσικός από την «Ταράτσα του Φοίβου» μου έλεγε ότι ταυτίστηκε άπειρα με το τραγούδι «Toxic πρώην». Λίγο-πολύ όλοι έχουμε έναν τέτοιο πρώην. Δεν μπορώ να σου πω ότι χαίρομαι κιόλας, αλλά… χαίρομαι κιόλας! Το αναφέρω έτσι γιατί προφανώς είναι κάτι που έχουν πολλοί και με έναν τρόπο επικοινωνούμε.
Δεν το κάνεις σκόπιμα.
Ναι.
«Η εικόνα είναι συνέχεια αυτού του δίσκου»
Κάποια συμβουλή που ακολούθησες όταν έφτιαχνες το άλμπουμ;
Σε πρακτικό επίπεδο πήρα συμβουλές από τον Φοίβο, κυρίως στον στίχο. Με βοήθησε να διαχειριστώ το ζήτημα του παρατονισμού των λέξεων. Εδώ πρέπει να σου πω λίγο τι μουσική ακούω, για να έχεις μια εικόνα. Τα ακούσματά μου είναι κυρίως mainstream pop.Ολίβια Ροντρίγκο, Σαμπρίνα Κάρπεντερ, τέτοια. Σε αυτά τα ακούσματα υπάρχουν παρατονισμοί και το είχα όλο αυτό κάπως απενοχοποιημένα στο μυαλό μου. Σκεφτόμουν ας παρατονίσουμε και λίγο. Ε, ο Φοίβος, με πολύ ευγενικό και διακριτικό τρόπο μου είπε για δες μήπως να βάλεις αυτή τη λέξη αντί γι’ αυτή; Στο «Παραλογίζομαι» έβαλα αυτό που μου είπε.
Στιχουργικά αυτολογοκρίνεσαι;
Όχι, και το λέω τολμηρά. Δίνω πολλά στοιχεία στα κομμάτια μου που κάποιος άλλος θα τα λογόκρινε θεωρώ.
Δεν κάνεις δεύτερες σκέψεις.
Δεν κάνω γιατί δεν θα είναι τίμιο και θα το σκέφτομαι κάθε φορά που θα ακούω το κομμάτι.
Δεν θα σκεφτείς «μήπως ενοχλήσω αυτούς; Μήπως είναι πολύ αιχμηρός ο στίχος;».
Κάνω τέτοια σκέψεις για την επόμενη δουλειά, αλλά νομίζω ότι δεν θα με επηρεάσει.
Εκτός από τον Φοίβο, ποιον άλλο τραγουδοποιό θαυμάζεις;
Αυτή την περίοδο ακούω αμερικάνικο mainstream pop και θαυμάζω τις Genz τραγουδοποιούς Olivia Rodrigo, Sabrina Carpenter και Billie Eilish. Λατρεύω την αισθητική του Παύλου Παυλίδη και τραγουδοποιητικά και ως προς τα live του. Η Λένα Πλάτωνος έχει καθορίσει τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τη μουσική. Από νεότερους απολαμβάνω το σύγχρονο, νοσταλγικό ηλεκτροποπ του Παν Παν. Επίσης, θεωρώ ότι οι Σκιαδαρέσες αντιτίθενται με πολλή ειλικρίνεια και χιούμορ στη σοβαροφάνεια που λέγαμε πριν.
Μετά από το «Κοντά 30», ετοιμάζεις τον επόμενο δίσκο;
Ναι. Ταυτόχρονα ετοιμάζουμε και μια σειρά από βίντεο κλιπ. Θεωρώ ότι η εικόνα είναι συνέχεια αυτού του δίσκου. Δεν ξέρω αν θα συμβεί και στον επόμενο.
Θα γίνει σε όλα τα κομμάτια βίντεο κλιπ;
Δεν ξέρω… Σίγουρα έχω εικόνες στο μυαλό μου για άλλα τέσσερα τραγούδια. Ξέρεις, δεν το είχα υπολογίσει αυτό με το βίντεο, αλλά μου συνέβη.
Σου ταιριάζει;
Είναι μια αναπόφευκτη συνέχεια για το «Κοντά 30». Ας πούμε για το «Ο άλλος δεν», δεν γινόταν να μην έχει εικόνα στο μυαλό μου.
Είναι τόσο σημαντικό να υπάρχει βίντεο κλιπ;
Για την ψυχική μου ισορροπία, ναι (γέλια). Δεν έχει στρατηγική όλο αυτό που κάνω, είναι απλά η ανάγκη μου.
Σε επίπεδο απήχησης βοηθάει, έτσι;
Δεν ξέρω… Πειραματικό είναι όλο αυτό και το κάνω επειδή μου βγαίνει ενστικτωδώς.
Μήπως, όμως, η εικόνα αδικήσει τον λόγο, την ερμηνεία σου;
Υπάρχει αυτό το ρίσκο, ναι.
Είναι και το κοινό απρόβλεπτο. Το θες ωστόσο για την ψυχική σου ισορροπία.
Ναι. Όταν μου βγαίνει η εικόνα μαζί με το κομμάτι, είναι άδικο να μην κάνω βίντεο κλιπ. Τώρα θα δείξει προς τα που πάει. Πολλοί μου έχουν πει ότι αποδεικνύει πως τα τραγούδια που κάνω έχουν μια ειρωνεία, μια δόση σαρκασμού, τονίζεται το θεατρικό τους στοιχείο.
Θα κάνεις κάποιες ζωντανές εμφανίσεις τον χειμώνα;
Σίγουρα θα παρουσιάσω τον δίσκο στη Θεσσαλονίκη, στη γενέτειρα μου. Από κει και πέρα, προς το παρόν, δεν έχω κάτι άλλο.
Σε ευχαριστώ.
Κι εγώ ευχαριστώ.
