Αίλουροι με ψυχή ψαριού

Νίκος Παπαδογιάννης Νίκος Παπαδογιάννης
Αίλουροι με ψυχή ψαριού

bet365

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης.
Προσθήκη του gazzetta.gr στην Google
Ο Νίκος Παπαδογιάννης σχολιάζει στο blog του στο gazzetta.gr την αυτοχειρία των Γάλλων απέναντι στην Ισπανία και ξύνει παλιές ελληνικές πληγές.

Δεν θα το πιστέψετε αυτό που θα διαβάσετε στην επόμενη πρόταση, αλλά είναι αλήθεια. Περισσότερο στενοχωρήθηκα με τη χθεσινή νίκη των Ισπανών επί της Γαλλίας, παρά με την περυσινή ήττα της Εθνικής από τους «τρικολόρ» στο Κάουνας…

Ας το γράψω διαφορετικά, για να γίνει κατανοητό. Παρακολουθώντας τον χθεσινό προημιτελικό των Ολυμπιακών Αγώνων μεταξύ Ισπανίας-Γαλλίας, μελαγχόλησα αναδρομικώς για τον αποκλεισμό της ελληνικής ομάδας στον προημιτελικό του περυσινού Ευρωμπάσκετ.

Αντανακλαστικά Ραν-ταν-πλαν, θα πείτε. Μάλλον με έχει χτυπήσει κατακέφαλα ο καύσωνας. Βλέπω τη λονδρέζικη βροχούλα από την τηλεόραση και σκάω από τη ζήλεια…

Καταλάβατε, υποψιάζομαι, πού το πάω.

 

Πέρυσι, στο Κάουνας, ήξερα κατά βάθος ότι η αποδεκατισμένη Ελλάδα των 6 «ρούκις» και των τριών, μόλις, έμπειρων είχε πιάσει ταβάνι. Πάνω απ’όλα, όμως, νόμισα ότι οι Γάλλοι είχαν γυρίσει σελίδα. Ότι από αιώνιοι εκτοέβδομοι («also-rans» θα έλεγαν στο Λονδίνο) ανέβηκαν στο επόμενο επίπεδο με τη συσπείρωση που πέτυχαν και έγιναν ομάδα μεταλλίων, ου μην και τίτλων. Θυμηθείτε ότι πέρυσι είχαν και σέντερ επιπέδου Ολ-Σταρ, τον Ζοακίμ Νοά.

Όταν τους είδα να φτάνουν ως τον τελικό του Ευρωμπάσκετ και να πανηγυρίζουν σκαρφαλωμένοι στην κερκίδα σαν μικρά παιδιά, είπα χαλάλι. «Ας υποδεχθούμε τη νέα υπερδύναμη». Στον τελικό, βέβαια, έπαιξαν ρόλο κομπάρσου. Η περυσινή Ισπανία, με Ρούμπιο και με φορμαρισμένο Ναβάρο, δεν ήταν για τα δόντια τους.

Η αξιοθρήνητη Ισπανία των Ολυμπιακών Αγώνων είναι ένα φάντασμα. Σε όλη τη διάρκεια του προημιτελικού, ανάσαινε με τεχνητές αναπνοές και χρειαζόταν μια γερή σπρωξιά για να πέσει στο γκρεμό και να γλιτώσει την ταλαιπωρία. Η Γαλλία, αυτή που «γύρισε σελίδα» ντε, δεν είχε παρά να επιστρατεύσει την όψιμη αυτοπεποίθησή της και να τελειώσει τη δουλειά.

Αμ, δε…

Καμία σελίδα δεν γύρισαν οι Γάλλοι. Παραμένουν η ίδια εύθραυστη ομάδα που έμεινε ξαπλωμένη και κλαμμένη στο παρκέ της «Μπεογκράντσκα Αρένα» μετά το τρίποντο του Διαμαντίδη στον ημιτελικό του 2005. Η ασπόνδυλη Γαλλία που έδωσε νέα διάσταση στην έννοια «λούζερ». Κορμί φιδίσιο, ψυχή ψαρίσια…

Μέχρι αποδείξεως του εναντίου, το ασημένιο ευρωπαϊκό της μετάλλιο του 2011 θα θεωρηθεί πυροτέχνημα, όπως το αντίστοιχο Ολυμπιακό του 2000 στο Σίντνεϊ. Ο χθεσινός αγώνας με την Ισπανία θα γίνει κρίκος στην αλυσίδα που επικαλούνται, εδώ και χρόνια, οι Γάλλοι συνάδελφοι.

Ο φίλος μου ο Ζορζ Εντί πιστεύει ότι κάποια κατάρα κατατρέχει την Εθνική Γαλλίας του μπάσκετ. Ότι τις κρίσιμες στιγμές συνωμοτούν οι πλανήτες και της σκαρώνουν άσχημα χουνέρια.

Το 2009, για παράδειγμα, έπεσαν πάνω στους αχτύπητους Ισπανούς επειδή έβαλαν …κατά λάθος νικητήριο καλάθι στο ματς με την αδιάφορη Εθνική μας. Το 2006, στο Μουντομπάσκετ, τραυματίστηκε ο Πάρκερ την ύστατη στιγμή. Το 2005, έφαγαν τη σφαλιάρα από τον Διαμαντίδη ενώ είχαν αβαντάζ 7 πόντων στα τελευταία 50 δευτερόλεπτα.

Αλλά δεν υπάρχει σύμπτωση όταν η σύμπτωση επαναλαμβάνεται.

Πίσω απ’όλα αυτά, βέβαια, κρύβεται η ευάλωτη ψυχοσύνθεση μίας ομάδας που δεν έμαθε ποτέ να κερδίσει. Μία και μοναδική φορά βρήκε το δρόμο προς την επιτυχία, όταν φρόντισε να της τον δείξει η Εθνική μας. Σαν σκυλί του πολέμου που ξαφνικά αποφάσισε να βοηθήσει έναν τυφλό στο δρόμο...

Τον θυμάστε, αλήθεια, τον περυσινό προημιτελικό; Η ελληνική ομάδα είχε το προβάδισμα επί 32-33 λεπτά και το έχασε ως διά μαγείας σε μία φάση, όταν ένα γαλλικό «πεντάποντο» ανέτρεψε το -4 αυτοστιγμή. Αυτή η εξέλιξη τσάκισε τη ραχοκοκκαλιά των δικών μας και σκόρπισε τον πανικό.

Τη ζημιά δεν μας την έκανε τόσο ο Πάρκερ, όσο ο Ντε Κολό και ο Μπατούμ. Ο Πάρκερ πήρε την κατάσταση στα χέρια του και απλώς μας αποτελείωσε. «Χάσαμε από έναν ανώτερο αντίπαλο», είπαμε τότε. «Από τη μία ήταν ο Νοά και από την άλλη ο Μαυροειδής. Από τη μία ο Μπατούμ και από την άλλη ο Βασιλειάδης. Από τη μία ο Πάρκερ και από την άλλη ο Καλάθης. Από τη μία ο Ντε Κολό και από την άλλη ο Ξανθόπουλος».

Σωστά όλα αυτά. Συμφωνώ και υπερθεματίζω, όπως υπερθεμάτισα και τότε. Ένα χρόνο αργότερα, τα θυμάμαι και μελαγχολώ. Διάβολε, από τη μία ήταν η Ελλάδα και από την άλλη η Γαλλία. Αυτή που με μια σπρωξιά πέφτει στο γκρεμό. Το απέδειξαν, ημιθανείς έστω, οι χθεσινοί Ισπανοί. Οφείλω να ομολογήσω ότι στο τέλος τους χειροκρότησα κιόλας, μολονότι τους αντιπαθώ βαθύτατα.

Το κάρμα της εσκεμμένης ήττας από τη Βραζιλία τους άφησε προς το παρόν αλώβητους, αφού …λοξοδρόμησε ελαφρώς και προσγείωσε την εκδίκησή του στο κεφάλι άλλων Ισπανών. Η ομάδα του χάντμπολ έχασε το δικό της προημιτελικό στο τελευταίο δευτερόλεπτο από την πανίσχυρη (μαντέψτε) Γαλλία, ενώ η αντίστοιχη της υδατοσφαίρισης ηττήθηκε στο αμήν από το Μαυροβούνιο.

Το μπάσκετ της Ισπανίας ξέφυγε από του Πάρκερ τα ξεδοντιασμένα δόντια. Θα γλιτώσει όμως από τον Κιριλένκο και τον Μαζγκόφ; Πολύ αμφιβάλλω. Η Εθνική Ρωσίας μοιάζει πολύ με την ΤΣΣΚΑ που πίεσε το κουμπί της αυτοκαταστροφής στην Κωνσταντινούπολη, αλλά δεν έχει για προπονητή τον Καζλάουσκας.

 

Διάβασε όλα τα τελευταία νέα της αθλητικής επικαιρότητας. Μάθε για όλους τους live αγώνες σήμερα και δες τις αθλητικές μεταδόσεις της ημέρας και της εβδομάδας μέσα από το υπερπλήρες Πρόγραμμα TV του Gazzetta. Ακολούθησέ μας και στο Google News.

Νίκος Παπαδογιάννης
Νίκος Παπαδογιάννης

Ανέμων, υδάτων και ακραίων καιρικών φαινομένων το ανάγνωσμα. Μπήκατε στο λημέρι του μπάσκετ, αλλά κινδυνεύετε να διαβάσετε ό,τι άλλο βρέξει ο ουρανός. Το πορτοκαλί ένδυμα υποχρεωτικό, το χαμόγελο προαιρετικό. Εδώ δεν χαϊδεύουμε αυτιά, ούτε κρύβουμε λόγια. Αυτές είναι οι αρχές μας. Αν σας αρέσουν, αφήστε τα έγχρωμα γυαλιά στην είσοδο και κοπιάστε. Αν δεν σας αρέσουν, έχουμε κι άλλες.

Μοναδικός απαράβατος κανόνας είναι ότι όλα επιτρέπονται.